บทกวีสอดประสาน - บทที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/3506557040
Story Chapters
Story evidence
Paimon:ที่นี่คือเวทีที่ Osse พูดถึงก่อนหน้านี้สินะ? นี่ฉันตาฝาดไปรึเปล่าเนี่ย ทำไมภาพวาดบนผนังเหมือนกำลังขยับอยู่เลย น่าขนลุกชะมัด!
Paimon:อย่าบอกนะว่าพลังน่ากลัวพวกนั้นจะพุ่งออกมาจากตรงนี้อะ Osse?
Paimon:เฮ้... Osse มี้มี้มี้มี้? เหม่ออะไรอยู่?
Osse:เมี้ยว?
Osse:...อะแฮ่ม ขอโทษที ข้าใจลอยไปหน่อยน่ะ
Paimon:หรือว่าเมื่อก่อนคุณก็เคยแสดงบนเวทีนี้เหมือนกัน? ก็เลยรู้สึกคิดถึง... อะไรแบบนั้นน่ะ?
Paimon:คงไม่ใช่หรอก!
Osse:อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ มันเป็นเรื่องในอดีตแล้ว และไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรด้วย...
Osse:สิ่งสำคัญในตอนนี้ก็คือ ข้าได้กลิ่นอายของความบาดหมางที่ยังคงอยู่ในอากาศ ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ชวนให้ไม่สบายใจเคยมาเยือนที่นี่
Osse:แต่รายละเอียดที่แน่ชัดกว่านี้... เห็นทีคงต้องทำการบรรเลง "โน้ตเพลง" ที่นี่ก่อนถึงจะยืนยันได้
Paimon:ที่นี่ก็มี "โน้ตเพลง" เหมือนกันเหรอ? ฉันไม่ทันได้สังเกตเลย...
Osse:จะว่าไปแล้ว ถึงแม้พวกเจ้าจะเคยเห็น "โน้ตเพลง" ในรูปแบบของสายพิณ แต่ก็ยังไม่เคยเห็น "โน้ตเพลง" ในรูปแบบภาพวาดฝาผนังเลยนี่นา มันอยู่ตรงหน้าของพวกเจ้าไงล่ะ
Paimon:อ๋อ! ที่แท้เพราะเป็น "โน้ตเพลง" ภาพบนนั้นถึงได้ขยับไปมาสินะ?
Osse:ใช่ ก่อนหน้านี้พวกเราเจอ "โน้ตเพลงเปล่า" อันหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ? ต่อไปก็ต้องบรรเลงแล้ว ลองดูสิ
Paimon:ที่นี่คือเวทีที่ Osse พูดถึงก่อนหน้านี้สินะ? นี่ฉันตาฝาดไปรึเปล่าเนี่ย ทำไมภาพวาดบนผนังเหมือนกำลังขยับอยู่เลย น่าขนลุกชะมัด!
Paimon:อย่าบอกนะว่าพลังน่ากลัวพวกนั้นจะพุ่งออกมาจากตรงนี้อะ Osse?
Paimon:เฮ้... Osse มี้มี้มี้มี้? เหม่ออะไรอยู่?
Osse:เมี้ยว?
Osse:...อะแฮ่ม ขอโทษที ข้าใจลอยไปหน่อยน่ะ
Paimon:หรือว่าเมื่อก่อนคุณก็เคยแสดงบนเวทีนี้เหมือนกัน? ก็เลยรู้สึกคิดถึง... อะไรแบบนั้นน่ะ?
Paimon:คงไม่ใช่หรอก!
Osse:อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ มันเป็นเรื่องในอดีตแล้ว และไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรด้วย...
Osse:สิ่งสำคัญในตอนนี้ก็คือ ข้าได้กลิ่นอายของความบาดหมางที่ยังคงอยู่ในอากาศ ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ชวนให้ไม่สบายใจเคยมาเยือนที่นี่
Osse:แต่รายละเอียดที่แน่ชัดกว่านี้... เห็นทีคงต้องทำการบรรเลง "โน้ตเพลง" ที่นี่ก่อนถึงจะยืนยันได้
Paimon:ที่นี่ก็มี "โน้ตเพลง" เหมือนกันเหรอ? ฉันไม่ทันได้สังเกตเลย...
Osse:จะว่าไปแล้ว ถึงแม้พวกเจ้าจะเคยเห็น "โน้ตเพลง" ในรูปแบบของสายพิณ แต่ก็ยังไม่เคยเห็น "โน้ตเพลง" ในรูปแบบภาพวาดฝาผนังเลยนี่นา มันอยู่ตรงหน้าของพวกเจ้าไงล่ะ
Paimon:อ๋อ! ที่แท้เพราะเป็น "โน้ตเพลง" ภาพบนนั้นถึงได้ขยับไปมาสินะ?
Osse:อืม ขอข้าคิดก่อน... ถ้าจะบรรเลง ก็ต้องวาง "โน้ตเพลงเปล่า" ลงไปข้างในนี้ก่อน... ในปราสาทนี้เราน่าจะเจอสักอันนะ ลองไปหาดูกันเถอะ
Paimon:ที่นี่คือเวทีที่ Osse พูดถึงก่อนหน้านี้สินะ? นี่ฉันตาฝาดไปรึเปล่าเนี่ย ทำไมภาพวาดบนผนังเหมือนกำลังขยับอยู่เลย น่าขนลุกชะมัด!
Paimon:อย่าบอกนะว่าพลังน่ากลัวพวกนั้นจะพุ่งออกมาจากตรงนี้อะ Osse?
Paimon:เฮ้... Osse มี้มี้มี้มี้? เหม่ออะไรอยู่?
Osse:เมี้ยว?
Osse:...อะแฮ่ม ขอโทษที ข้าใจลอยไปหน่อยน่ะ
Paimon:หรือว่าเมื่อก่อนคุณก็เคยแสดงบนเวทีนี้เหมือนกัน? ก็เลยรู้สึกคิดถึง... อะไรแบบนั้นน่ะ?
Paimon:คงไม่ใช่หรอก!
Osse:อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ มันเป็นเรื่องในอดีตแล้ว และไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรด้วย...
Osse:สิ่งสำคัญในตอนนี้ก็คือ ข้าได้กลิ่นอายของความบาดหมางที่ยังคงอยู่ในอากาศ ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ชวนให้ไม่สบายใจเคยมาเยือนที่นี่
Osse:แต่รายละเอียดที่แน่ชัดกว่านี้... เห็นทีคงต้องทำการบรรเลง "โน้ตเพลง" ที่นี่ก่อนถึงจะยืนยันได้
Paimon:ที่นี่ก็มี "โน้ตเพลง" เหมือนกันเหรอ? ฉันไม่ทันได้สังเกตเลย...
Osse:จะว่าไปแล้ว ถึงแม้พวกเจ้าจะเคยเห็น "โน้ตเพลง" ในรูปแบบของสายพิณ แต่ก็ยังไม่เคยเห็น "โน้ตเพลง" ในรูปแบบภาพวาดฝาผนังเลยนี่นา มันอยู่ตรงหน้าของพวกเจ้าไงล่ะ
Paimon:อ๋อ! ที่แท้เพราะเป็น "โน้ตเพลง" ภาพบนนั้นถึงได้ขยับไปมาสินะ?
Osse:ใช่ ก่อนหน้านี้พวกเราเจอ "โน้ตเพลงเปล่า" อันหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ? นำมันใส่ลงไปในกลไกนี้ ก็จะสามารถเริ่มบรรเลงได้แล้วล่ะ
???:"เราไม่เพียงมีผิวที่แข็งกระด้างเหมือนกัน แต่ในเลือดของเรายังมีแก่นแท้อันศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียวกันไหลเวียนอยู่ เรามีภูมิปัญญาและท่วงทำนองเดียวกัน และเจตจำนงของเราก็เป็นหนึ่งเดียวกัน"
Paimon:เหวอ ทะ...ทำไมถึงมีคนเดินออกมาจากภาพวาดฝาผนังได้ล่ะ!
???:ไม่เจอกันนานเลยนะ เพื่อนยาก... นับตั้งแต่นั้น ผ่านมานานแค่ไหนแล้วนะ ห้าร้อยปี หรือพันปี?
???:แต่สำหรับพวกเราแล้ว เวลาไม่มีความหมายอะไรหรอก ก็เหมือนอย่างเจ้า ถึงแม้ตอนนี้จะอาศัยอยู่ในร่างเล็ก ๆ นี้ แต่ข้าก็ยังจำเจ้าได้ทันที
???:ทำไมล่ะ เจ้าเบื่อหน่ายกับการต่อสู้ เลยหันมาจับหนูเป็นงานอดิเรกใหม่แล้วเหรอ?
Osse:เจ้าเองเหรอ...
Paimon:นี่เขาเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย? สัตว์ประหลาดหรือว่าผี? แต่คงไม่ใช่ราชาอสูรหรอกมั้ง?
???:"ราชาอสูร"? ฮ่า! พวกอนารยชน ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังเป็นพวกอนารยชนอยู่วันยังค่ำ และไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองเลยสักนิด
Boethius:ข้าคือ "Boethius แห่ง Remuria" เป็นหัวหน้าช่างจูนเสียงของ "Phobos" ส่วนชื่อของพวกอนารยชน... ข้าไม่สนใจ พวกเจ้าไม่ต้องเสียเวลาแนะนำตัวหรอก
Traveler:เจ้าคนไร้มารยาทนี่เป็นเพื่อนของคุณเหรอ?
Osse:ข้าไม่ปฏิเสธว่าข้ารู้จักเขา แต่...
Boethius:ดูห่างเหินจังเลยนะ Cassiodor? ช่วงเวลาที่ข้ากับเจ้ารับใช้เทพราชา Sebastos ที่สูงส่งนั้น ไม่มีค่าให้พูดถึงเลยเหรอ?
Osse:เรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้ว แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าที่วิญญาณแตกสลายไปแล้ว ถึงได้ปรากฏตัวที่นี่ได้ แต่ดูเหมือนว่า "บทเพลง" โกลาหลนี้จะเป็นฝีมือของเจ้านะ
Osse:พอแค่นี้เถอะ! คืนวิญญาณของผู้คนบนผืนดินให้กับพวกเขา และกลับไปในเงามืด กลับไปยังใต้น้ำลึก กลับไปยังที่ที่เจ้าควรอยู่ซะ นี่เป็นคำเตือนสุดท้ายที่ข้าจะพูดกับเจ้า
Boethius:โอ้ แล้วหลังจากนั้นล่ะ? หลังจากนั้นเจ้าจะสามารถปลอมตัวเป็นคนทรยศคนนั้นต่อไป ทำเป็นหลับหูหลับตาไปอีกสหัสวรรษงั้นเหรอ?
Boethius:เจ้าคงสังเกตเห็นแล้วใช่มั้ย? ว่าทำไมท่วงทำนองของข้าถึงสามารถทำลายพันธนาการ และส่งผลกระทบต่อโลกในตอนนี้ได้
Boethius:ทำไมข้าถึงมีพลังมากพอที่เปิดประตูเชื่อมต่อกับใต้น้ำลึกได้ ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นเดี๋ยวนี้แหละ
Boethius:พลังแห่งท้องทะเลกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ Cassiodor... เวลาหวนคืนของ "Phobos" กำลังจะมาถึงแล้ว!
Osse:"Phobos"...?
Boethius:ใช่แล้ว! หลังจากใช้เวลานับพันปี ข้าก็ได้ถักทอวิญญาณของตัวเองเข้ากับบทเพลง "Phobos" ที่แตกสลายแล้ว...
Boethius:ในที่สุดสัพพัญญูลึกลับ และพลังอันยิ่งใหญ่ ก็จะกลับมาสู่โลกได้อีกครั้งแล้ว นี่คือความปรารถนาที่เราไม่อาจสำเร็จได้ในตอนนั้นไม่ใช่เหรอ?
Osse:การย้อนอดีตมีแต่จะนำไปสู่โศกนาฏกรรมซ้ำแล้วซ้ำเล่า... และข้าก็ไม่เคยต้องการการเสียสละชีวิตของผู้บริสุทธิ์เลย
Boethius:ฮึ มันไม่สำคัญแล้วล่ะ Cassiodor โลกที่เจ้าปกป้องกำลังจะพังทลายแล้ว และผู้คนในอดีตที่เจ้าเห็น ก็กำลังจะกลับมายังที่ที่พวกเขาควรจะอยู่
Boethius:การมีอยู่ของ Fontaine ล้วนเป็นความผิดพลาด และเราจะแก้ไขข้อผิดพลาดนี้ให้สิ้นซาก เมื่อไหร่ที่น้ำทะเลกลืนกิน Fontaine แล้ว Remuria ก็จะตั้งตระหง่านเหนือน้ำทะเลอีกครั้ง และแสงของมันก็จะส่องไปทั่วแผ่นดิน!
Traveler:จะบอกว่าเป็นความผิดพลาดได้ยังไง...
Osse:คนที่ผิดคือเจ้าต่างหาก พวกเราควรจะได้หลอมรวมเข้ากับอาณาจักรใหม่ตั้งแต่เมื่อพันปีก่อนแล้ว แต่เจ้าเป็นคนทำให้พวกเขากลายเป็นหุ่นเชิดที่โกรธเคืองในอดีต
Osse:ไม่ว่าเรื่อง "Phobos" จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็ตาม แต่ตราบใดที่เจตจำนงของข้าไม่หายไป แผนการของเจ้าก็จะไม่มีวันสำเร็จแน่
Boethius:เจ้าหมายความว่า พวกเราควรละทิ้งเกียรติยศของชาว Remuria และสลายกลายเป็นแมลงไปงั้นเหรอ?
Boethius:ข้าจะยอมให้เผ่าพันธุ์ของตัวเองหวนคืนสู่ร่างที่เน่าเปื่อยเช่นนั้น และกลับไปเป็นทาสของ "โชค〔Fortuna〕ชะตา" ได้ยังไง
Osse:ดูเหมือนว่าเวลานับพันปีนี้ จะไม่ทำให้เจ้ายอมรับความจริงเรื่องที่ว่า Remuria ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว แต่กลับทำให้เจ้าดึงดันมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
Boethius:เรื่องความดึงดันนี้ ข้าว่าเราสองคนก็ไม่ต่างกันเลยนะ ตอนแรกข้าคิดว่าผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว เจ้าคงจะยอมกลับมายืนข้างพวกเราอีกครั้งซะอีก
Boethius:ทรยศต่อเผ่าพันธุ์ที่ตนเองเกิดมา และยังทรยศต่อ Remuria อีก... ถึงแม้เจ้าจะกลายเป็น "นักล่าทองคำ" แล้ว แต่เจ้าก็ไม่อาจลบรอยแผลที่ Sebastos ทิ้งไว้ได้หรอก ยังไงสุดท้ายแล้ว เจ้าก็ยังเป็นชาว Remuria อยู่ดี
Osse:ไม่มีชาว Remuria ตั้งนานแล้วล่ะ... ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ เป็นเพียงความเพ้อฝันของเจ้าทั้งนั้น โลกในอดีตนั้นสูญสลายไปหมดแล้วล่ะ
Boethius:ใช่ ๆ มันควรจะสูญสลายไปแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ ขอบเขตระหว่างอดีตและปัจจุบันได้ถูกทำลายไปแล้ว...
Boethius:หากเจ้ายืนกรานจะเป็นศัตรูกับอาณาจักรโบราณ และกักขังข้าไว้ในกรงใต้น้ำลึกอีกครั้งละก็ ชาว Fontaine ที่เจ้าต้องการปกป้องและเมือง Petrichor ทั้งหมดก็จะถูกฝังกลบไปด้วย
Paimon:หา?! ไม่ได้นะ!
Boethius:เจ้าพวกอนารยชนต่ำทราม เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะตัดสินได้! เมื่อเวลานั้นมาถึง ร่างอันต้อยต่ำของพวกเจ้าจะสูญสลายกลายเป็นผุยผง แต่วิญญาณของพวกเจ้าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรา และก้าวสู่วิวัฒนาการอีกขั้น
Boethius:เราจะมอบกายที่แข็งแกร่งและเป็นนิรันดร์ให้กับพวกเจ้า เพื่อให้พวกเจ้าไม่ต้องทุกข์ทรมานกับโลกนี้อีกต่อไป ฮึ... หากพวกเจ้าอยากขอบคุณข้า ก็จงพูดมาตอนนี้เสียทีเดียวเถอะ
Paimon:นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าขอบคุณเลยสักนิด!
Osse:เหมือนกับหุ่นเชิดที่เต้นรำไปตามการบรรเลงของเจ้างั้นเหรอ? เด็กที่โชคร้ายเหล่านั้นถูกพรากทุกสิ่งอย่างไปแท้ ๆ แต่เจ้ากลับยังมีหน้ามาพูดจาโอ้อวดอยู่อีก
Boethius:ทุกสิ่งอย่างล้วนมีราคาของมัน ในฐานะสิ่งมีชีวิตชั้นสูง ก็ควรจะละทิ้งความเห็นส่วนตัวอันคับแคบของตัวเองไปสิ
Boethius:อีกอย่าง ข้าคิดว่าพวกเขาต่างหากที่เป็นร่างมนุษย์ในอุดมคติที่ยึดถือระเบียบที่สมบูรณ์แบบ
Paimon:คุณนี่มันบ้าไปแล้วจริง ๆ... แถมยัง... น่ารังเกียจมากอีกด้วย!
Boethius:น่ารังเกียจ? ถ้าเทียบกับสิ่งที่ Cassiodor ทำกับพวกเราเมื่อหลายพันปีก่อนแล้ว นี่ไม่ถือว่าน่ารังเกียจหรอก
Boethius:ไม่ว่ายังไง ข้าก็คิดว่าเราควรจะคุยกันดี ๆ นะ แต่ไม่ใช่ที่นี่ เราควรจะคุยกันใต้น้ำลึก ในส่วนที่ลึกที่สุดของอาณาจักรโบราณ ที่ซึ่งทุกสิ่งเริ่มต้นขึ้น
Boethius:อาณาจักรโบราณกำลังฟื้นคืนชีพ Cassiodor! ในฐานะผู้รอดชีวิตจากอาณาจักรที่ล่มสลาย และชาว Remuria ที่มีเจตจำนงเสรีเพียงหนึ่งเดียว เจ้าไปจากพวกเรานานเกินไปแล้ว
Boethius:เจ้าควรจะกลับมาหาพวกเรา และฟังเสียงคร่ำครวญและโกรธแค้นนับพันปีเหล่านั้น บางทีเจ้าอาจจะยอมรับบทเพลงของข้า และการเตรียมการของ "Phobos" ก็ได้
Boethius:ข้าจะรออยู่ในเมืองหลวง Remuria ณ Domus Aurea ที่ซึ่ง Sebastos บรรเลงบทเพลง และข้าจะคอยดูแลวิญญาณของผู้คนเหล่านั้นให้ดีที่สุด จนกว่าเจ้าจะมาถึง
Boethius:เมื่อถึงตอนนั้น หากเจ้ายังยืนกรานต่อไป วิญญาณของพวกเขาก็จะได้รับการปลดปล่อย
Boethius:ส่วนพวกเจ้า... พวกเจ้าไม่ได้อยู่ในแผนการของ "Phobos" แต่บทเพลงอันยิ่งใหญ่ไม่เคยปฏิเสธผู้ฟังอยู่แล้ว...
Boethius:เช่นนั้น ต่อไปก็เชิญเพลิดเพลินไปกับโหมโรงที่ข้าเตรียมไว้ให้พวกเจ้าได้เลย!
Boethius:หากว่าโชคดีละก็ พวกเราอาจจะได้เจอกันอีก...
Paimon:ฟู่วว หมอนี่สงบลงได้สักที ว่าแต่เราต้องทำยังไงต่อไปเหรอ?
Paimon:ถ้าจะช่วยวิญญาณของชาวเมือง งั้นเราก็คงต้องไปที่ Domus Aurea ที่อีตาคนชั่วไร้มารยาทและหยิ่งผยองคนนั้นพูดถึงน่ะสิ?
Traveler:อีกฝ่ายไม่ได้เชิญพวกเรานะ...
Paimon:ไปเยือนบ้านคนเลวไม่จำเป็นต้องได้รับเชิญหรอกนะ!
Paimon:โอ๊ะ! แต่ฟังจากที่เขาพูดแล้ว ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนเขาจะสนิทกับ Osse มากเลยนะ แถมยังเคยทำงานให้ Sebastos ด้วยกันด้วย...
Traveler:ก่อนออกเดินทาง พวกเราคงต้องคุยกันให้รู้เรื่องละ
Traveler:"Cassiodor"
Traveler:ดูเหมือนจะเป็นอาณาจักรโบราณเลย
Osse:ถ้าพวกเจ้ามีอะไรจะถาม คราวนี้ข้าจะบอกทุกอย่างที่รู้เลย...
Traveler:เกี่ยวกับ Remuria...
Paimon:Osse กับอีตาคนชั่วไร้มารยาทเมื่อกี้มาจากอาณาจักรที่ชื่อว่า Remuria ใช่มั้ย?
Osse:อืม นั่นเป็นเรื่องในอดีตก่อนที่ "นครว่าการ Fontaine" ที่พวกเจ้าคุ้นเคยจะถือกำเนิดขึ้น...
Osse:ประเทศแห่งทะเลสูง Fontaine ถูกก่อตั้งและปกครองโดย "Remus" Sebastos ของพวกเรา บรรพบุรุษของชาว Fontaine ในปัจจุบันต่างก็เกรงกลัวเขา จึงได้เรียกขาน Sebastos ว่า "ราชาอสูร Remus"
Osse:ก่อนที่มันจะจม น่านน้ำแถบนี้ก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของทะเลสาบ Fontaine ซึ่งเมืองหลวงของ Remuria ก็ตั้งอยู่ที่นี่ ด้วยเหตุนี้ น่านน้ำแถบนี้จึงมีลักษณะเหมือนกันกับน่านน้ำ Fontaine
Paimon:เอ๋? แสดงว่า ตอนนี้พวกเราอยู่ในซากโบราณสถานของอาณาจักร Remuria งั้นเหรอ?
Osse:ใช่แล้วล่ะ แต่สิ่งที่แตกต่างจากประวัติศาสตร์ที่เล่าขานกันโดยทั่วไปก็คือ...
Osse:ประชาชนของ Remuria ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาเหมือนชาว Fontaine แต่เป็นเผ่าพันธุ์ใหม่ที่มีร่างเป็นหิน และมีเลือดเป็นหยาดน้ำค้างวิญญาณ
Osse:Sebastos ประทานร่างกายเช่นนี้ให้พวกเรา เพราะหวังว่าพวกเราจะสามารถหลุดพ้นจากร่างกายที่เน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว และพันธนาการของโชคชะตาได้
Osse:จากการมองการณ์ไกลของเขานั้น สุดท้ายพวกเราจะได้รับพลังของ "บทเพลง" และหลุดพ้นจากพันธนาการของ "Fortuna" และกลายเป็นผู้กำหนดโชคชะตาของตัวเอง
Paimon:แสดงว่ารูปปั้นหินที่พวกเราเจอระหว่างทาง... เป็นคนในเผ่าพันธุ์ของคุณหมดเลยเหรอ?
Osse:ใช่แล้วล่ะ แต่พวกเขาสูญเสียเจตจำนงเสรีไปตั้งนานแล้ว และกลายเป็นเพียงทาสที่ไร้สติปัญญา พวกเขามีชีวิตที่น่าสังเวชยิ่งกว่ามนุษย์ชราที่กำลังจะตายเสียอีก
Paimon:เดี๋ยวนะ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง แล้วทำไมคุณถึงกลายเป็นแมวล่ะ?
Osse:ข้าเป็นแมวแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ... สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าร่างกายก็คือ เจตจำนงและวิญญาณต่างหาก! ไม่ว่าอย่างไร ก็เป็นชีวิตใหม่ที่ Sebastos ประทานให้กับข้า
Osse:พวกเราเคยมีทะเลสูง มีเมืองและพระราชวัง ดอกไม้และไวน์นับไม่ถ้วน... แต่ทว่า "โชคชะตา" ก็ยังมาหาพวกเราจนได้
Osse:หลังจากกลับมาจากส่วนลึกของทะเล Sebastos ได้ใช้หยาดน้ำค้างวิญญาณสร้างร่างกายที่เป็นอมตะให้กับผู้คน แต่แล้วอนาคตที่นักพยากรณ์ทำนายไว้กลับไม่ได้เปลี่ยนไป
Osse:เทพราชาคิดว่าเป็นเพราะวิญญาณของผู้คนยังไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของโชคชะตาได้ เขาจึงเขียน "บทเพลง" ที่สามารถถักทอโชคชะตาได้ขึ้นมา
Osse:Sebastos คิดว่าตนค้นพบเส้นทางที่จะฝ่าฝืนโชคชะตาได้แล้ว แต่ทว่าเส้นทางสายนั้นกลับนำพวกเราไปสู่ความมืดอย่างช้า ๆ
Osse:จนในที่สุด ทั่วทั้งอาณาจักรก็จมอยู่ใต้เหวทะเลลึก ราวกับถูกสวรรค์ลงทัณฑ์...
Paimon:ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ...
Osse:Sebastos เองก็คงไม่เคยคิดถึงผลลัพธ์เช่นนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไร เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว
Traveler:เกี่ยวกับเพื่อนที่ไร้มารยาทของคุณ...
Paimon:ใช่ เขายังเรียกคุณว่า... "Cassiodor" ด้วย Osse ไม่ได้ชื่อ Os... Os... อะไรสักอย่างหรอกเหรอ?
Osse:ข้าเองก็เคยมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันมากมาย เหมือนกับที่เคยประทับในร่างอื่น ๆ เยอะแยะนั่นแหละ แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะ Sebastos ที่แยกวิญญาณของข้าออกจากบทเพลงที่ยิ่งใหญ่...
Osse:กลับมาที่เรื่อง Boethius... จริง ๆ แล้วเขาไม่ใช่คนชั่วแต่กำเนิดหรอก ในอดีต เขาก็เคยเป็นช่างจูนเสียงที่สูงศักดิ์ของ Remuria และเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากภัยพิบัติในครั้งนั้น
Osse:ความตั้งใจเดิมของการสร้างปราสาททองคำ ก็เพื่อรวบรวมเผ่าพันธุ์ที่รอดชีวิต และป้องกันไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมทะเลสูงกลืนกินผืนดินขึ้นอีกครั้ง แต่ Boethius กลับมีความคิดของตัวเองอย่างเห็นได้ชัด...
Osse:ในขณะที่ข้าและเพื่อนพ้องออกเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ และต่อสู้เพื่อยับยั้งพลังของน้ำบรรพกาลนั้น Boethius กลับใช้วาจาที่คมคายของเขาหลอกล่อให้ผู้คนที่เหลือหลงเชื่อ
Osse:เขาใช้พิธีที่ชั่วร้ายในการพยายามซ่อมแซม "บทเพลง" ที่แตกสลาย เพื่อสร้างอาณาจักรที่ล่มสลายขึ้นอีกครั้ง และเพื่อเป้าหมายแล้ว เขายอมละทิ้งเจตจำนงของเผ่าพันธุ์ และออกล่าวิญญาณของชาว Fontaine ไปทั่วทุกหนทุกแห่ง
Osse:ขุนนางและคนชั้นสูงมากมายต้องตกเป็นหุ่นเชิดของเขา อาณาจักรที่เกิดขึ้นใหม่เกือบจะล่มสลายเพราะเหตุนี้
Osse:เพื่อยับยั้งพิธีกรรมที่ต่ำช้าของเขา ข้าจึงต้องละทิ้งชื่อของตัวเอง และกลายเป็นนักล่าวิญญาณ และร่วมมือกับชาว Fontaine เพื่อต่อต้าน Boethius ที่ได้กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว
Osse:หลังจากการต่อสู้ที่ยากลำบาก ในที่สุดเราก็สามารถผนึกเขาและผืนทะเลที่กลืนกินอาณาจักรของเราเอาไว้ได้
Traveler:เพราะงั้นเขาก็เลยเรียกคุณว่าผู้ทรยศสินะ
Osse:ตอนแรกที่ข้าติดตาม Sebastos นั้น เป็นเพราะท่านผู้นั้นแสดงให้ข้าเห็นถึงอุดมคติสีทอง ที่ปราศจากอคติและความแตกต่าง ดินแดนแห่งความยุติธรรมและเสรีภาพ
Osse:แต่หลังจากที่ Remuria จมลง ทั้งหมดนั้นก็กลายเป็นเพียงความเพ้อฝัน... แต่ถึงแม้จะถูกเรียกว่าคนทรยศ ข้าก็ไม่อาจทนดูเขาเหยียบย่ำอุดมคติในอดีตของเราได้
Osse:ข้าสาบานต่อโชคชะตาว่า จะทำให้ตัวเองเป็นกำแพงกั้นระหว่างอดีตและปัจจุบัน หลังจากนั้น ข้าจึงกลายเป็นผู้พิทักษ์วิญญาณของอาณาจักรโบราณ
Paimon:พอฟังดูแล้ว เจ้าคนไร้มารยาทนั่นก็หัวดื้อไม่เบาเลยนะ ทั้ง ๆ ที่โดนอัดจนเละและถูกผนึกไว้แล้ว แต่ผ่านไปไม่นาน เขากลับยังสามารถทำลายผนึกและออกมาสร้างความวุ่นวายได้อีก...
Osse:ใช่ ข้าเคยคิดว่าถึงแม้เขาจะยังมีความคิดที่ชั่วร้าย แต่วิญญาณของเขาแตกสลายไปนานแล้ว อย่างมากก็ทำได้แค่กลายเป็นตัวโน้ตที่ไม่กลมกลืน และตกลงไปสู่ "บทเพลง" ที่โกลาหลเท่านั้น
Osse:แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะใช้วิธีการถักทอวิญญาณที่แตกสลายเข้าไปใน "บทเพลง" เพื่อควบคุมพลังของ "บทเพลง" โกลาหล และตัวโน้ตที่ไม่กลมกลืนกับ "บทเพลง" ดั้งเดิมที่กระจัดกระจายไปทั่วผืนน้ำลึกในตอนนี้ ก็แทบจะกลายเป็นส่วนขยายของความสามารถของเขา
Osse:ถ้าอยากเอาชนะเขาอีกครั้ง... เมื่อเขารวบรวมชิ้นส่วนวิญญาณทั้งหมดไว้ในร่างร่างหนึ่งได้อีกครั้ง ข้าว่านั่นคงเป็นเพียงโอกาสเดียวของเราแล้วล่ะ
Traveler:เกี่ยวกับบทเพลงและ "Phobos"...
Osse:จะเริ่มเล่าจากตรงไหนดีล่ะ... "บทเพลง" คือการถักทอความทรงจำและบุคลิกของมนุษย์ให้เป็นท่วงทำนองในรูปแบบของโน้ตดนตรี ทำให้วิญญาณของผู้คนคงอยู่ในนั้น และบรรลุความปรารถนาของพวกเขาให้เป็นจริง
Osse:ดังนั้นการได้ครอบครอง "บทเพลง" ก็เปรียบเสมือนได้ครอบครอง "โชคชะตา"... ได้ยินว่านี่คือความลับที่ผึ้งสีทองที่ยิ่งใหญ่ "Sybilla"... นักพยากรณ์ที่รอดชีวิตมาจากสังสารวัฏครั้งก่อนเคยบอกไว้
Osse:Sebastos ที่เคยสร้าง "บทเพลง" ได้นำท่วงทำนองเหล่านี้ ใส่ลงไปในหยาดน้ำค้างวิญญาณที่ไม่ละลายในน้ำ เพราะหวังว่าทุกคนจะสามารถกำหนดโชคชะตาของตัวเองได้จากการบรรเลงบทเพลง
Osse:Sebastos ประเมินพวกเราสูงไป การกระทำของเขาทำให้เราหวาดกลัว... ผู้คนไม่อาจแบกรับภารกิจแห่งโชคชะตาที่หนักหนาเช่นนี้ได้ จึงขอคำชี้แนะจากเหล่าทวยเทพและผู้ทรงอำนาจ
Osse:ภายใต้การวิงวอนของผู้คน Sebastos ได้เขียนท่วงทำนองทั้งหมดลงในบทเพลงที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งบทเพลงนี้จะนำพาความสุขมาให้ทุกคน... ชื่อของมันก็คือ "Phobos"
Traveler:แต่ทว่า "Phobos" กลับไม่ได้นำความสุขมาให้...
Osse:ใช่... เจ้าคงได้เห็นตอนจบในความฝันแล้วสินะ?
Osse:ตามแผนการของ Sebastos นั้น บทเพลงควรถักทอเป็นท่วงทำนองแห่งความดีให้กับผู้คน จวบจนชั่วนิรันดร์นับพันปีต่อจากนี้... แต่ไม่รู้ว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้น...
Osse:นอกจาก Sebastos แล้ว ผู้ที่สามารถแก้ไข "Phobos" ได้ ก็มีแต่ช่างจูนเสียงที่ทรงอำนาจเท่านั้น
Osse:Boethius... ก็เคยเป็นช่างจูนเสียงที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง
Traveler:เกี่ยวกับความฝันที่ฉันเห็น...
Osse:อ๋า ใช่แล้ว นั่นคือความทรงจำที่ถูกทิ้งไว้โดย Sebastos หรือเทพราชา Remus ผู้ที่ข้ารับใช้ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไม Traveler ถึงมองเห็นความทรงจำเหล่านี้ได้...
Osse:แต่ข้าว่าพวกเจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก หาก "บทเพลง" โกลาหลนี้สามารถควบคุมพวกเจ้าได้ พวกเจ้าก็คงได้รับผลกระทบตั้งแต่ตอนอยู่บนพื้นดินแล้วล่ะ แต่มันกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น จริงมั้ยล่ะ?
Paimon:ว่าแต่ ทำไมคุณ Este ถึงไม่ได้ผลกระทบด้วยล่ะ? หรือว่าเขาก็... เอ่อ มีพรสวรรค์เหมือนกัน?
Osse:ข้าพอจะมีเบาะแสเกี่ยวกับเรื่องของ Este อยู่บ้าง แต่เราค่อยมาว่ากันเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมดีกว่า
Paimon:ลีลาอีกแล้ว... ก็ได้ แต่คุณห้ามลืมเด็ดขาดนะ!
Osse:แต่ในเมื่อ Traveler สามารถมองเห็นสิ่งเหล่านี้ได้ งั้นก็แสดงว่าอย่างน้อยยังมีเจตจำนง และความทรงจำของ Sebastos ส่วนหนึ่งหลงเหลืออยู่ในบทเพลงของผืนน้ำลึก
Osse:ข้าเฝ้าตามหามาตลอดหลายพันปี... หากเจ้าสามารถสัมผัสความทรงจำได้มากขึ้น บางทีข้าอาจจะมีโอกาสได้ไขปริศนาที่ค้างคามานับพันปีแล้วก็ได้...
Osse:สิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ดั่งเทพอสูร แม้แต่คลื่นยักษ์ที่โหมกระหน่ำก็ไม่อาจทำร้ายเขาได้ แต่แล้วหลังจากอาณาจักรจมลงสู่ผืนน้ำลึก Sebastos กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย...
Osse:Sebastos ไม่มีทางนิ่งดูดายปล่อยให้อาณาจักรและผู้คนต้องจมอยู่ในกองเลือดแน่... ท่านหายไปไหนกันแน่นะ? หรือเป็นเพราะ Sebastos สิ้นชีพแล้ว Remuria ถึงได้มุ่งสู่เส้นทางแห่งความตายเช่นนี้?
Osse:...
Traveler:แค่นี้ก่อนละกัน เรื่องที่เหลือไว้ก่อนว่ากันทีหลัง...
Osse:อื้ม หากพวกเจ้าอยากจะรู้อะไรอีก ก็ถามข้าได้ทุกเมื่อเลยนะ
Paimon:ต่อไปพวกเราต้องไปเจอเจ้าคนไร้มารยาทที่ Domus Aurea นั่นใช่มั้ย? ถึงแม้อาจจะมีอันตราย แต่ว่า...
Osse:ข้าจะนำทางให้พวกเจ้าต่อไปเอง เพราะนั่นก็ถือเป็นบ้านเกิดของข้าเหมือนกัน ถึงแม้มันจะจมอยู่ใต้น้ำ หรือผ่านไปนับพันปีแล้ว แต่ข้าก็ยังแยกแยะเส้นทางในอดีตได้ดี...
Osse:...น่าจะนะ
Osse:ถ้าเจอปัญหาอะไรขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่ต้องห่วงนะ ข้าจัดการได้ เพราะถ้าเทียบกับแมวทั่วไปแล้ว ข้าน่ะแข็งแกร่งกว่าเยอะ
Paimon:พอนึกถึงว่า Osse เป็นคนในสมัยโบราณเมื่อพันปีก่อน ฉันก็รู้สึกว่าชื่อ "Osse" มันออกจะดู เอ่อ... แต่ก็ฉันจำชื่อที่ยาวขนาดนั้นไม่ได้นี่นา งั้นก็...
Paimon:จริงด้วย งั้นเรียกว่า "คุณ Os" ดีกว่า! เป็นไง แบบนี้ฟังดูไม่เสียมารยาทแล้วใช่มั้ย?
คุณ Os:สำหรับข้าแล้ว ชื่อก็เป็นแค่นามเรียกขานเท่านั้น แต่ในเมื่อ Paimon ยอมรับในตัวข้า งั้นข้าก็ยินดีที่จะรับมันเช่นกัน
Paimon:ฮิฮิ ถึงฉันจะอยากปล่อยให้เจ้าคนไร้มารยาทรอนาน ๆ หน่อย แต่ยังไงชาวเมืองก็รอนานขนาดนั้นไม่ได้ เพราะงั้นคุณ Os, Traveler พวกเราออกเดินทางกันเลยเถอะ!
Localized evidence
บทกวีสอดประสาน - บทที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/3506557040No text in the selected or fallback locales.
วังราชาอสูรทะเล
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/1783361642Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/33410184
5
WQ
UI_ChapterIcon_Fontaine
7419513
world