สีโบราณกาล: ฉากที่ 2
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/2879911178
Story Chapters
Story evidence
Paimon:Mamere! พวกเรารวบรวมชิ้นส่วนได้เยอะมากแล้ว น่าจะพอแล้วมั้ยอะ?
Mamere:แค่แป๊บเดียวก็รวบรวมได้เยอะขนาดนี้แล้วเหรอ! สุดยอดเลย...
Mamere:สมแล้วที่ Traveler กับ Paimon เป็นคนต่างแดนที่ผ่านอะไรมาเยอะ และเจอผู้คนมามากมาย!
Paimon:ฮิฮิ ก็เพราะว่าเราเคยมีประสบการณ์การเก็บรวบรวมสิ่งของมาเยอะแล้วน่ะสิ!
Paimon:ว่าแต่ จะใช้ชิ้นส่วนพวกนี้ซ่อม Seymour ยังไงเหรอ?
Mamere:ให้ฉันจัดการเอง! ก็เหมือนกับที่ท่านพ่อเคยสอนฉันนั่นแหละ ยังไงก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว... จะต้องไม่มีปัญหาแน่ ๆ!
เธอใช้วิธีที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนกับวิธีการซ่อมจักรกลเลย โดยเริ่มแกะหมาจักรกลที่เคลื่อนไหวไม่ได้จากรอยแยกบนหลังของมัน...
ชิ้นส่วนต่าง ๆ กระจัดกระจายไปทั่วพื้น แล้วเธอก็ยัดของเหล่านั้นเข้าไปในร่างกายของหมาจักรกล โดยแทบจะไม่ได้มองเลย ราวกับว่าเธอกำลังทำงานที่ชำนาญอยู่...
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอก็หยิบชิ้นส่วนจักรกลรูปร่างแปลก ๆ ออกมาจากกระเป๋า ซึ่งดูเหมือนจะเป็นลูกอมที่ถูกห่ออย่างประณีต โดยมีสัญลักษณ์ที่อ่านไม่ออกหลายอันสลักอยู่บนนั้น เธอฝังชิ้นส่วนเข้าไปที่ใจกลางเฟืองบนหัวของหมาจักรกล จากนั้นก็ประกอบมันจนเสียงดัง "แกร็ก"...
บนพื้นยังคงมีชิ้นส่วนที่ไม่รู้เอาไว้ทำอะไร กระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด แต่ดีที่ช่วย Mamere เก็บขึ้นมาแล้ว เพราะสำหรับที่นี่ มันเป็นสิ่งที่มีค่าเหมือนกับ Mora
Paimon:นะ...นี่มันจะไม่มีปัญหาจริง ๆ เหรอ? ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองรึเปล่า ดูเหมือนว่าชิ้นส่วนที่ตกลงมาจะเยอะกว่าที่เรารวบรวมมาอีกนะ...
Paimon:จะว่าไปแล้ว สิ่งสุดท้ายที่เธอใส่เข้าไป ดูไม่ค่อยเหมือนกับชิ้นส่วนที่พวกเราหามาเลยนะ...
Mamere:อันนี้เหรอ? นี่ไม่ใช่ "ชิ้นส่วน" แต่เป็น "ของประจำตัว" ของฉัน
Paimon:"ของประจำตัว"?
Mamere:ใช่... เป็นของที่เกิดมาพร้อมกับเราน่ะ ท่านพ่อบอกว่า ถ้าใส่สิ่งนี้เข้าไปก็จะสามารถซ่อม Seymour ได้...
Paimon:เอ๋? เกิดมาพร้อมกัน หมายความว่า...
Paimon:พอมาคิดดูดี ๆ แล้ว เหมือนเราจะยังไม่รู้เลยนะ ว่าเมลูซีนเกิดมาได้ยังไง...
Mamere:อืม พอมาคิด ๆ ดูแล้ว ฉันก็... ไม่รู้เหมือนกัน? ตั้งแต่ที่จำความได้ ฉันก็อยู่กับ "ของประจำตัว" แล้ว ทุกคนก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ
Paimon:เอ๋? งั้นก็เป็นของที่สำคัญมากเลยน่ะสิ?
Mamere:สำหรับพวกเราแล้ว "ของประจำตัว" ถือเป็นของที่สำคัญมาก ๆ ซึ่งแตกต่างจาก "ชิ้นส่วน" ทั่วไปพวกนี้อย่างสิ้นเชิง
Mamere:ก็อย่างที่บอก... "ของประจำตัว" เป็นของที่ระลึกชิ้นแรกที่เราได้รับ เมื่อมาถึงยังโลกที่สวยงามแห่งนี้ และเป็นเครื่องยืนยันการมีชีวิตอยู่ของเราด้วย
Paimon:เอ่อ แต่เธอเอาของสำคัญขนาดนี้ไปใช้ดื้อ ๆ เลยเนี่ยนะ...
Mamere:ฉันไม่ได้โยนมันทิ้งสักหน่อย... และ Seymour ก็จะอยู่กับฉันตลอด อีกอย่างที่ Seymour เป็นแบบนี้ก็เพราะช่วยฉัน...
Seymour:...
Seymour:ตรวจพบโมดูลรีเลย์ ตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ... ระดับการปนเปื้อน: สูง กำลังเปิดใช้งานในโหมดปลอดภัย
Paimon:โอ๊ะ! มันขยับแล้ว!
Seymour:ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้ยืนยัน... บันทึกข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ยินดีที่ได้พบ คุณหนู Mamere และ...
Mamere:...ก็ Traveler กับ Paimon ไง
Seymour:ก่อนหน้านี้คุณได้บันทึกข้อมูลไว้แล้ว เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบ คุณ Traveler {M#ผู้สูงส่ง} และคุณ Paimon ผู้น่ารัก
Seymour:ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในการต่อสู้ครั้งก่อน ฉันคือหุ่นต้นแบบ 4ACV07 คุณสามารถเรียกฉันว่า Seymour/เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เห็นการร่ายรำดาบอันสง่างาม และท่วงท่าที่งดงามของคุณในการต่อสู้ครั้งก่อน ฉันคือหุ่นต้นแบบ 4ACV07 คุณสามารถเรียกฉันว่า Seymour
Seymour:จนถึงตอนนี้ หน่วยการทำงานของฉันอยู่ในสถานะพักผ่อนเกินกว่าหนึ่งและสามในเจ็ดของรอบนาฬิกาฟันเฟืองแล้ว รอให้เจ้านายเรียกเพื่อปฏิบัติภารกิจตามกำหนดการต่อไป
Paimon:หืม? สถานะพักผ่อน? แต่ก่อนหน้านี้เธอก็พูดได้ปกตินี่นา?
Seymour:"พูดได้ปกติ"... คุณหมายถึงปฏิกิริยาโต้ตอบอัตโนมัติที่ตั้งค่าไว้ล่วงหน้าเหรอ คุณ Paimon
Mamere:...เอ๋?
Seymour:การสังเกตของคุณช่างเฉียบคมมาก แทบจะเทียบได้กับเจ้านายของฉันเลย ก่อนหน้านี้ ตอนที่คุณหนู Mamere นำโมดูลรีเลย์ไขลานเข้ามาใกล้ฉัน อุปกรณ์เสียงหลักของฉันก็ถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ
Paimon:โมดูลรีเลย์ไขลาน?
Traveler:"ของประจำตัว" ของเขาเหรอ?
Seymour:ขออภัย ฉันไม่สามารถตอบคำถามของคุณได้ คุณผู้ชายที่เคารพ/คุณผู้หญิงที่เคารพ เพราะฉันไม่เข้าใจความหมายคำว่า "ของประจำตัว" ที่คุณพูดถึง
Seymour:ดังนั้นจึงไม่สามารถตัดสินได้ว่า "ของประจำตัว" ที่คุณว่านี้ มีความเกี่ยวข้องกับโมดูลรีเลย์ไขลานของฉันหรือเปล่า
Seymour:อย่างไรก็ตาม ขณะอยู่ในสถานะพักผ่อน ฉันจะตอบสนองอย่างอัตโนมัติตามที่ตั้งค่าไว้ล่วงหน้า โดยขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่กำหนด เพื่อให้อุปกรณ์เสียงทำงานตามปกติหลังจากที่ฟื้นฟูพลังงาน
Paimon:เอ๋? งั้นก็หมายความว่า ก่อนหน้านี้เธอแค่เล่นเสียงที่ตั้งค่าไว้เท่านั้นเหรอ?
Seymour:ยอมรับ คุณเข้าใจถูกต้องแล้ว คุณ Paimon ผู้สง่างามและฉลาดหลักแหลม
Seymour:การใช้งานอุปกรณ์ประมวลผลภาษาธรรมชาติ ต้องใช้พลังงานจำนวนมาก ในกรณีที่ไม่สามารถรับประกันการจ่ายพลังงานได้ เพื่อหลีกเลี่ยงการหยุดทำงานอย่างสมบูรณ์ หน่วยตรรกะของฉันจึงต้องปิดโมดูลนี้โดยอัตโนมัติ
Mamere:งั้นก็หมายความว่า...
Mamere:Seymour คำพูดทั้งหมดที่พูดกับฉันก่อนหน้านี้ เป็นแค่... บทพูดที่เขียนไว้แล้วงั้นเหรอ?
Seymour:ยอมรับ คุณเข้าใจถูกต้องแล้ว คุณหนู Mamere ในช่วงที่พักผ่อนก่อนหน้านั้น การโต้ตอบทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับคุณ เป็นเพียงการเล่นตามการตั้งค่าตอบสนองล่วงหน้าเท่านั้น
Mamere:เฮ้อ... ฉัน...
Paimon:(แง...)
Seymour:แต่โมดูลประมวลผลภาพและโมดูลประมวลผลข้อมูลของฉันยังไม่ถูกปิด และภาพวาดที่คุณแสดงให้ฉันดู ก็ยังคงเก็บไว้ในหน่วยความจำ
Seymour:ฉันสามารถแยกแยะสไตล์ศิลปะที่แตกต่างกันได้มากกว่าหนึ่งแสนสามพันเก้าร้อยรูปแบบ แต่กลับไม่มีศิลปะไหนที่สอดคล้องกับการวาดภาพของคุณเลย
Seymour:ดังนั้น ฉันจึงสามารถวิเคราะห์ได้อย่างสมเหตุสมผลได้เลยว่า ภาพวาดของคุณมีคุณค่าทางศิลปะอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ก่อนหน้านี้ ฉันไม่เคยได้ตอบกลับเรื่องนี้ผ่านการตั้งค่าตอบสนองล่วงหน้า ตอนนี้โปรดอนุญาตให้ฉันชดเชยด้วยเถอะ
Mamere:เอ๋? จริงเหรอ...?
Seymour:ยอมรับ
Paimon:เห็นมั้ยล่ะ? ดูสิ ที่ทุกคนไม่เข้าใจภาพวาดของเธอ เป็นเพราะสไตล์ที่แปลกใหม่เท่านั้นเอง! ต่อไปจะต้องมีคนเข้าใจแน่นอน!
Mamere:ขอบคุณนะ Seymour แล้วก็ Paimon ด้วย... เมื่อกี้ฉันก็นึกว่า...
Paimon:อื้ม! ดูสิ Seymour พูดซะขนาดนี้แล้วนะ เธอต้องเชื่อมั่นในตัวเองหน่อย! แล้วก็ต้องเชื่อพวกเราด้วย! พวกเราเข้าใจภาพวาดของเธอนะ มันเป็นภาพที่สวยมากจริง ๆ
Seymour:งั้นก็ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของทุกท่านอีกครั้งนะ ที่ทำให้ฉันได้รับโมดูลรีเลย์ที่หายไปกลับมา แบบนี้ฉันก็สามารถทำภารกิจ... "ปกป้องเจ้านาย" ของตัวเองให้สำเร็จได้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิมแล้ว
Paimon:"เจ้านาย"? หมายถึง Mamere เหรอ? เพราะงี้ตอนที่เขาตกอยู่ในอันตรายก่อนหน้านี้ Seymour ก็เลยเปิดใช้งานตัวเองเพื่อปกป้องเขาสินะ...
Seymour:คัดค้าน ในขณะที่อยู่ในช่วงพักผ่อน คุณหนู Mamere ช่วยดูแลฉันเสมอ ฉันรู้สึกซึ้งใจต่อการดูแลของเขามาก แต่เจ้านายของฉันไม่ใช่คุณหนู Mamere หรอก แต่เป็น...
Paimon:แต่เป็น...?
Seymour:ขออภัย ข้อมูลความทรงจำบางส่วนของฉันได้รับความเสียหาย เป็นไปได้ว่าอาจได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ครั้งก่อน ขณะนี้ฉันไม่สามารถค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "เจ้านาย" ได้
Seymour:ไม่ทราบสาเหตุ... ของการเปิดใช้งานฉุกเฉินครั้งก่อน เรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้น ฉันต้องแก้ไขปัญหาและซ่อมบำรุงหน่วยตรรกะของฉัน
Mamere:งั้น... กินอะไรหน่อยดีมั้ย? ก่อนหน้านี้ Seymour ก็ไม่เคยกินอะไรเลย บางที... ถ้าอิ่มแล้ว อาจจะนึกออกก็ได้...
Paimon:ไม่ใช่ทุกเรื่องที่จะแก้ไขได้ด้วยการกินหรอกนะ! ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะทำได้ก็เถอะ
Seymour:ระดับความเสียหายของข้อมูลที่ประมาณการ: สูง ลองใช้การค้นหาทั่วพื้นที่ เพื่อรับข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ดึงชิ้นส่วนเหตุการณ์สุดท้ายที่บันทึกไว้
Seymour:ล้มเหลว ข้อมูลสำคัญเสียหาย กระบวนการค้นหาถูกขัดจังหวะ
Paimon:...จะไม่มีปัญหาจริง ๆ เหรอ? ฉันรู้สึกว่าสภาพของเธอแย่ลงเรื่อย ๆ เลย...
Seymour:ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ คุณ Paimon แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันแค่ทำการตรวจสอบตัวเองเท่านั้น ฉันรับรองได้ว่าทุกอย่างปกติดี...
Paimon:เหวอ! เกิดอะไรขึ้น!
Traveler:(ครั้งนี้มาพร้อมแรงสั่นสะเทือนด้วย...)
Seymour:คำเตือน ตรวจพบระดับการปนเปื้อนของสิ่งแวดล้อมเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง
Seymour:เพื่อสุขภาพทางกายและใจของคุณ กรุณาออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายที่ไม่อาจแก้ไขได้
Paimon:...ระดับการปนเปื้อนอะไรอะ? นี่เธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
Mamere:อ๊ะ...
Mamere:Traveler และ Paimon... ท่านพ่อบอกว่า... สถานการณ์อันตรายมาก ให้เรารีบหนี...
Paimon:เอ๋ ทำไมถึงเป็นท่านพ่ออีกแล้วล่ะ... ไม่สิ เมื่อกี้เธอว่าอะไรอันตรายนะ? แล้วให้รีบทำอะไรนะ?
Mamere:เมลูซีนที่อยู่ลำพังกำลังตกอยู่ในอันตราย... ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว รีบไปช่วยกันเร็ว!
Paimon:เอ่อ... Traveler รู้สึกว่าการสั่นสะเทือนเมื่อกี้มันแปลก ๆ แฮะ บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ Mamere บอกก็ได้ พวกเรารีบไปกันเถอะ!
Paimon:อืม... ดูเหมือนจะไม่มีใครเลยนะ ใช่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?
Mamere:น่าจะใช่นะ... คำพูดของท่านพ่อไม่ผิดแน่...
Paimon:แต่คิดไม่ถึงเลยว่า Seymour จะดำน้ำเป็นด้วย...
Seymour:ยอมรับ ฉันติดตั้งอุปกรณ์ดำน้ำแบบนำกลับมาใช้ใหม่ที่ทันสมัยเอาไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าสามารถอยู่กับเจ้านายได้ตลอดเวลา รวมถึงผู้ที่สร้างขึ้นจากน้ำบริสุทธิ์...
Glaisti:เอ๋ Mamere? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?
Paimon:อุหวา! เธอโผล่มาจากตรงไหนกันเนี่ย...
Glaisti:โอ๊ะ โทษที! ฉันทำให้ตกใจเหรอ? เพราะจู่ ๆ ก็มีมอนสเตอร์โผล่ออกมาจากวงกลมที่ส่องแสงนั่น ฉันก็เลยเข้าไปหลบในซอกหินน่ะ...
Paimon:ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ! ว่าแต่เธออยู่คนเดียวเหรอ?
Glaisti:เปล่าหรอก มีเพื่อนอีกคนหนึ่ง ติดอยู่ตรงนั้นน่ะ...
Glaisti:เป็นเด็กที่ชื่อ Puca... พี่คนตัวสูง รบกวนช่วยไปช่วยเขาออกมาหน่อยได้มั้ย?
Traveler:ให้พวกเราจัดการเอง
Paimon:อื้ม! พวกเราไปกันเถอะ!
Glaisti:ขอบคุณนะ พี่คนตัวสูง แล้วก็คุณ Specter ที่ใจดีด้วย!
Paimon:ใครคือ Specter ไม่ทราบ! ฉันชื่อ Paimon ส่วนนี่ Traveler... ว่าแต่เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมพวกเธอสองคนถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?
Puca:ฉะ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ พื้นดินก็สั่นสะเทือน แถมมีมอนสเตอร์ที่น่ากลัวเหล่านั้นโผล่ออกมาอีกด้วย... ฮือออ...
Glaisti:ตอนแรก Puca กับฉันมาเก็บก้อนหินสวย ๆ พวกนั้นที่นี่ ก่อนหน้านี้เราก็เคยมากันหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้เลย แถมยังไม่เคยเจอมอนสเตอร์ที่น่ากลัวพวกนั้นด้วย...
Glaisti:เพราะงั้น... เมื่อกี้ฉันก็กะจะถามอยู่เหมือนกันว่าทำไม Mamere ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
Mamere:...
Traveler:Mamere พาพวกเรามาน่ะ
Glaisti:เอ๋ ว่าแต่เธอรู้ได้ยังไงเหรอว่าพวกเราอยู่ที่นี่?
Mamere:...ท่านพ่อเป็นคนบอกน่ะ ท่านบอกว่าพวกเธอเจออันตรายที่นี่ ฉันเลยขอให้ Traveler กับ Paimon มาช่วยพวกเธอ...
Puca:ท่านพ่อ...?
Glaisti:อ๋อ อย่างนี้นี่เอง "ท่านพ่อ" ขอให้เธอมาช่วยเรางั้นสินะ... ขอบคุณนะ Mamere!
Paimon:(เอ๋? งั้น Glaisti รู้เหรอว่า "ท่านพ่อ" คือใคร?)
Glaisti:(หืม? ไม่รู้หรอก)
Paimon:(?)
Glaisti:(แต่เขาชอบพูดกับตัวเองอยู่บ่อย ๆ แล้วบอกว่ากำลังคุยกับ "ท่านพ่อ" อะไรสักอย่างเนี่ยแหละ คงจะเป็นเพื่อนในจินตนาการละมั้ง? เพราะเธอก็โดดเดี่ยวมาก...)
Puca:ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ขอบคุณมากนะ...
Mamere:ฉะ...ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะงั้นไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ท่านพ่อเป็นคนบอกฉันเท่านั้นเอง...
Seymour:ขอโทษที่ขัดจังหวะการสนทนานะ คุณหนู Mamere คุณ Puca เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว ฉันขอแนะนำให้พวกคุณออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีอีกครั้ง
Puca:เหวอ! มีหมาโผล่ออกมาอีกแล้ว...!
Glaisti:ใจเย็นก่อน Puca! นี่คือหมาจักรกลที่ก่อนหน้านี้ Mamere เก็บมาสินะ?
Glaisti:เอ๋? แต่ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เหมือนมันจะขยับไม่ได้นี่นา
Seymour:การสังเกตของคุณช่างเฉียบคมมาก คุณ Glaisti
Seymour:ไม่ว่าอย่างไร วงจรตรรกะของฉันก็ไม่แนะนำให้อยู่ที่นี่นาน ได้โปรดให้ฉันนำทุกคนกลับไปยังที่ปลอดภัยเถอะ อัตราการปนเปื้อนของที่นี่เกินขีดจำกัดที่ร่างกายมนุษย์จะสามารถรับได้
Paimon:"อัตราการปนเปื้อน"?
Traveler:(หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับภาพลวงตาก่อนหน้านี้...)
Puca:สะ...สถานที่ปลอดภัย แค่กลับบ้านก็พอแล้วใช่มั้ย...?
Paimon:อื้ม ถึงแม้จะไม่รู้ว่า "อัตราการปนเปื้อน" ที่ Seymour พูดถึงหมายถึงอะไร แต่ขืนอยู่ที่นี่ต่อไป เราอาจจะโดนโจมตีก็ได้นะ เดี๋ยวเราจะไปส่งพวกเธอกลับบ้านก่อนละกัน!
Glaisti:ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ขอบคุณมากนะ คุณ Paimon ผู้ใจดี!
Paimon:ฮิฮิ เอาล่ะ พวกเราไปกันเถอะ!
Paimon:เอ๋? ที่แท้ตรงนี้ก็มีหมู่บ้านด้วยเหรอ?
Puca:ใช่แล้วล่ะ เพราะที่นี่อยู่ใกล้กับสายแร่ ก็เลย...
Glaisti:สำหรับฉันแล้ว การอยู่ที่นี่ทำให้ฉันสามารถดูแลสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่บาดเจ็บแถวนี้ได้สะดวกกว่า
Glaisti:แต่พอกลับถึงบ้านก็น่าจะปลอดภัยแล้วล่ะ ขอบคุณนะ Traveler แล้วก็ Paimon ด้วย!
Glaisti:ขอบคุณเธอมากเหมือนกันนะ Mamere! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พวกเราก็อาจจะกลับมาไม่ได้แล้ว คราวหน้าถ้ามีโอกาส พวกเราไปดื่มชาด้วยกันมั้ย?
Mamere:...เอ่อ...
Paimon:ให้ตายสิ เวลาแบบนี้ก็ไม่ต้องเขินหรอกน่า
Mamere:ฉะ...ฉันไม่ได้เขินสักหน่อย ก็แค่...
Glaisti:ฮิฮิ ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจดี!
Glaisti:งั้นพวกเรากลับกันก่อนนะ Traveler และ Paimon ขอบคุณที่มาส่งนะ
Paimon:อื้ม แล้วเจอกันใหม่ ระวังตัวด้วยนะ!
Paimon:โอเค! แบบนี้เรื่องช่วยคนก็เรียบร้อยแล้วสินะ?
Mamere:อื้ม ขอบคุณพวกเธอที่ช่วยฉัน และยอมเชื่อฉันนะ
Mamere:ไม่งั้นฉันก็คงไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์พวกนั้นยังไงดี...
Seymour:คัดค้าน คุณหนู Mamere จากข้อมูลที่รวบรวมไว้ก่อนหน้านี้ สันนิษฐานได้ว่า โมดูลกวาดล้างที่ติดตั้งไว้บนตัวของฉัน มีความสามารถในการกำจัดภัยคุกคามของสิ่งมีชีวิตที่ไม่เป็นมิตรเหล่านั้นด้วย/ยอมรับ ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากคุณผู้หญิงท่านนี้ ฉันก็คงจัดการทุกอย่างภายในเวลาอันสั้นไม่ได้หรอก
Seymour:แต่ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากคุณผู้ชายท่านนี้ ฉันก็คงจัดการทุกอย่างภายในเวลาอันสั้นไม่ได้หรอก ขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือ/แต่จากข้อมูลที่รวบรวมไว้ก่อนหน้านี้ สันนิษฐานได้ว่า โมดูลกวาดล้างที่ติดตั้งไว้บนตัวของฉัน มีความสามารถในการกำจัดภัยคุกคามของสิ่งมีชีวิตที่ไม่เป็นมิตรเหล่านั้นด้วย เพียงแต่ต้องใช้เวลานาน
Paimon:ฮิฮิ เพราะ Traveler กับฉันเป็นนักผจญภัยมากประสบการณ์ยังไงล่ะ! แต่ทำไมถึงมีสิ่งเหล่านี้โผล่มาใน Elynas ได้ล่ะ?
Mamere:ไม่รู้ว่าท่านพ่อจะเป็นยังไงบ้าง...
Paimon:ว่าแต่ ตอนแรกฉันนึกว่า "ท่านพ่อ" ที่เธอพูดถึงจะเป็นความลับที่รู้กันแค่เมลูซีนซะอีก ไม่คิดเลยว่าเมลูซีนตนอื่น ๆ ก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน...
Mamere:อืม ไม่มีใครได้ยินเสียงของท่านพ่อหรอก ก็เหมือนกับที่ทุกคนไม่เข้าใจเนื้อหาของภาพวาดนั่นแหละ
Mamere:เวลาที่ฉันคุยกับท่านพ่อ ก็มักจะถูกมองว่าพูดคนเดียวเสมอ...
Paimon:งั้นเหรอ...
Traveler:(จะว่าไปแล้ว เสียงที่ได้ยินตอนนั้น...)
Paimon:อืม แต่จากที่เห็น Mamere ซ่อม Seymour จนกลับมาใช้งานได้ รวมถึงที่พาเราไปช่วยพวก Puca ตามคำแนะนำแล้ว ดูท่าพ่อของ Mamere คนนี้จะเป็นคนดีเหมือนกันนะ!
Mamere:แน่นอนสิ! เป็นคนที่ดีที่สุดในโลกนี้เลยล่ะ...
Paimon:เหวอ! ทำไมจู่ ๆ ถึงสั่นอีกแล้วล่ะ?!
Mamere:...!
Mamere:Traveler กับ Paimon...! ที่อื่น... ที่อื่น ๆ ก็มีมอนสเตอร์พวกนั้นโผล่มาเหมือนกัน...
Paimon:หา?!
Mamere:ครั้งนี้... คือที่ที่ไปเก็บสีคราวก่อน...
Paimon:หมายถึงตรงที่มีบ้านใหญ่ ๆ และเรืออับปางน่ะเหรอ?
Paimon:ถ้าเดินผ่านทางนี้ คงต้องอ้อมไกลเลย...
Mamere:ชะ...ใช่ ฮือ... ทำไงดี ถ้าไม่ทันขึ้นมาละก็...
Seymour:ไม่จำเป็นต้องอ้อมไกลขนาดนั้นหรอก แค่ขึ้นไปจากตรงนี้ก็ได้แล้ว
Mamere:เอ๋? แต่ข้างบนนี้ไม่มีทางแล้วนี่นา
Seymour:เมื่อกี้ฉันสแกนสภาพแวดล้อมโดยรอบแล้ว
Seymour:แค่ทะลุผ่านชั้นหินด้านบน ก็จะสามารถกลับไปยังหมู่บ้าน Merusea ได้แล้ว และจะไปถึงที่หมายในเวลาที่เหมาะสมด้วย
Paimon:อย่าพูดเหมือนง่ายขนาดนั้นสิ! "แค่ทะลุผ่านชั้นหินด้านบน"... ต้องทำยังไงละเนี่ย!
Seymour:คุณ Paimon ฉันสัมผัสได้ถึงความไม่ไว้วางใจในฟังก์ชันของฉัน แต่ไม่ต้องกังวลไปนะ ฉันได้ติดตั้งโมดูลขุดเจาะที่ทันสมัยที่สุด ซึ่งเพียงพอที่จะเจาะชั้นหินที่มีความหนาระดับนี้เอาไว้แล้วล่ะ
Seymour:คุณ Traveler ผู้สูงส่ง/ผู้งดงามและสูงส่ง รบกวน/โปรดพาฉันไปยังน้ำด้านบนที ฉันไม่สามารถรักษาการทำงานของโมดูลดำน้ำ ในขณะที่โมดูลขุดเจาะของฉันทำงานอยู่ได้
Paimon:มีฟังก์ชันแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย!
หินแร่แตกออกด้วยการสั่นพ้องของปริซึม แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเมลูซีนโผล่ออกมาจากในนั้น...
คุณรีบวิ่งไปพยุงเธอขึ้นมา โชคดีที่เธอดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ...
Virda:เอ๋ Mamere? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? แล้วพวกเธอคือ...
Paimon:ฉันชื่อ Paimon ส่วนนี่คือ Traveler นะ Mamere เป็นคนพาพวกเรามาช่วยเธอน่ะ
Virda:งั้นเหรอ? ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ขอบคุณมากนะ ฉันชื่อ Virda เรียกว่า "Vi" ก็ได้ ฉันเป็นนักสืบฝึกหัดของ "หน่วยล่าเงา" น่ะ!
Virda:แต่ไม่คิดเลยว่าต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ฮือ น่าขายหน้าที่สุดเลย...
Paimon:นักสืบฝึกหัด? อ๋อ แสดงว่าเธอเป็นเจ้าหน้าที่ของ Fontaine สินะ...
Virda:ไม่ใช่ ๆ ฉันก็แค่แต่งตั้งขึ้นเองน่ะ แต่สักวันหนึ่ง ฉันจะต้องกลายเป็นนักสืบเต็มตัวเหมือนกับรุ่นพี่ Sedile ให้ได้เลย!
Paimon:นี่แต่งตั้งขึ้นเองได้ด้วยเหรอ!
Paimon:แล้วเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันเหรอ? ทำไมเธอถึงมาหลบอยู่ในก้อนหินล่ะ?
Virda:เอ๋? หลบอยู่ในก้อนหินเหรอ ฉันไม่เห็นจำได้เลยว่าตัวเองทำเรื่องแบบนั้น
Virda:ฉันจำได้แค่ว่า ฉันหกล้มตอนที่วิ่งหนี หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว...
Mamere:เอ่อคือ... ท่านพ่อเป็นคนปกป้องเธอน่ะ
Virda:ท่านพ่อ?
Paimon:อ่า ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก เพราะแม้แต่ Traveler กับฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เลย...
Paimon:ว่าแต่ยังมีเมลูซีนตนอื่น ๆ ที่ติดอยู่ที่นี่อีกมั้ย?
Virda:หืม? ไม่มีเมลูซีนตนอื่น ๆ มาที่นี่หรอก เพราะฉันฝึกฝนอยู่ที่นี่คนเดียว...
Virda:แต่เมื่อกี้มีมนุษย์หลายคนที่ฉันไม่เคยเจอเดินผ่านไปด้วย... รู้สึกจะมีสี่คนนะ
Mamere:เอ๋? มนุษย์... ที่ไม่เคยเจองั้นเหรอ?
Paimon:เดี๋ยวนะ เธอหมายถึง...คนที่ใส่ชุดสีม่วง กับคนที่พันผ้าพันคอสีแดงสามคนรึเปล่า?
Virda:ใช่ ๆ! พวกเขาเป็นเพื่อนพวกเธอเหรอ?
Paimon:เอ่อ จะว่ายังไงดีล่ะ...
เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ Virda ฟัง...
Virda:เอ๋? เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วยเหรอ!
Virda:พอมาคิดดูแล้ว คนพวกนั้นก็ดูลับ ๆ ล่อ ๆ น่าสงสัยเอามาก ๆ เลย! ฮือ ฉันยังโตไม่พอจริง ๆ แหละ ถ้ารุ่นพี่ Sedile เจอกับเรื่องแบบนี้ละก็...
Traveler:เธอรู้มั้ยว่าพวกเขาไปทางไหน?
Virda:รู้สิ! เมื่อกี้เห็นพวกเขาไปทางนั้นแน่ะ!
Paimon:โอเค Traveler พวกเรารีบตามไปดูกันเถอะ... เอ๊ะ?
Kaykaus:ลูกพี่! ทำไมเจ้าพวกนี้ถึงยังไล่ตามพวกเรามาอยู่อีกล่ะ!
Irus:เจ้าโง่! ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ! ซวยชะมัด... โอ๊ย เลิกตามมาได้แล้ว!
Virda:เอ๊ะ พวกคนที่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เมื่อกี้นี่! หยุดนะ! ห้ามหนีนะ!
Paimon:ระวัง! ข้างหลังพวกเขานั่นคือ...
Irus:เอ่อ พวกเธอคือ...! ช่วยเราด้วย พวกเราจะจ่ายเงินให้!
Paimon:หวาาา! มอนสเตอร์เต็มไปหมดเลย มันพุ่งเข้ามาทางนี้แล้ว! Traveler ระวังนะ!
Seymour:ตรวจพบปฏิกิริยาศัตรูจำนวนมาก เปลี่ยนเป็นโหมดชำระล้าง เพื่อความปลอดภัย คุณหนู Mamere โปรดไปหลบซ่อนในตำแหน่งที่อยู่ห่างออกไปก่อน
Irus:ในที่สุดก็รอด... เหวอ ทำอะไรน่ะ?!
Virda:ฮึ! พวกเธอเป็นคนเรียกมอนสเตอร์พวกนี้มาสินะ! จับกุม! จับกุม! จับให้หมดเลย!
Kaykaus:มะ...ไม่ใช่นะ พวกเราไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรเลย เราแค่ถูกมอนสเตอร์พวกนั้นไล่ตามเท่านั้นเอง!
Paimon:เกิดอะไรขึ้นกันแน่ รีบอธิบายมาให้ชัดเลยนะ! แล้วเจ้าคนชุดม่วง... Jakob นั่นล่ะ?
Virda:ใช่ ๆ บอกมาซะดี ๆ ฮึ!
Irus:เฮ้อ ช่างเถอะ มาถึงขั้นนี้แล้ว... แค่บอกตามความเป็นจริงก็พอใช่มั้ย? ดวงซวยชะมัดยาดเลย ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันก็คงไม่รับงานแบบนี้หรอก...
Irus:เจ้าหมอนั่นให้พวกเราไปเอาหินแร่สีแดงพวกนั้นมาให้เขา... ก็แร่ที่พวกเธอเอากลับมาก่อนหน้านี้นั่นแหละ เขาบอกว่ามันมีประโยชน์อย่างมาก
Paimon:ประโยชน์อะไร?
Irus:ใครจะไปรู้กันล่ะ! นอกจากเรื่องนี้แล้ว เขาก็ไม่ได้บอกอะไรกับเราเลย แค่ส่งพวกเราไปขุดแร่เท่านั้น... ท่าน Al-Ahmar เอ๋ย... พวกเราเป็นแค่ทหารรับจ้าง ไม่ใช่คนงานเหมืองสักหน่อย!
Irus:เพราะเห็นแก่ค่าจ้างหรอกนะ พวกเราถึงยอมทำงานสายตัวแทบขาดกว่าครึ่งวัน กว่าจะได้ชิ้นส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้เขา แต่สุดท้าย นอกจากเขาจะไม่จ่ายเงินแล้ว ยังพูดจาแปลก ๆ อีกด้วย!
Irus:ฉันยังไม่ทันฟังรู้เรื่องว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่ หมอนั่นก็บอกว่า "พวกไร้ประโยชน์" แล้วก็ "คงต้องใช้วิธีเดิมแล้วล่ะ" อะไรสักอย่างเนี่ยแหละ... จากนั้นเอาชิ้นส่วนนั่นไปโดยไม่จ่ายเงินเราแม้แต่แดงเดียวเลย!
Irus:ฉันกะจะไปคิดบัญชีกับเขา แต่เขาก็ทำท่าบางอย่าง แล้วก็ท่องบางสิ่งที่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง จากนั้นมอนสเตอร์ก็โผล่ออกมาไล่ล่าเราจนถึงที่นี่เนี่ยแหละ! เฮ้อ เจ้าบ้านั่นนะ...
Traveler:มอนสเตอร์ที่อื่น ๆ เขาก็เป็นคนเรียกออกมาเหมือนกันเหรอ?
Irus:หืม? มอนสเตอร์ที่อื่น ๆ ที่ไหนอีก?
Mamere:ข้างนอกหมู่บ้านก็มีบางพื้นที่ที่มีมอนสเตอร์แบบนี้ปรากฏตัวขึ้น และไล่โจมตีเมลูซีนไปทั่วเลย!
Irus:มะ...มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ฉันไม่รู้เลยจริง ๆ! เมื่อกี้ตอนออกจากบ้านของเธอไป คนที่ชื่อ Jakob นั่นก็พาพวกเราไปที่ทางแยกข้างหน้า ระหว่างทางก็ไม่ได้ช้าชักอะไรเลย...
Paimon:แสดงว่า ตอนแรกที่เขาจ้างพวกเธอ นอกจากให้พวกเธอไปแย่งภาพวาดแล้ว ก็ไม่ได้บอกอะไรกับพวกเธอเลยงั้นเหรอ?
Irus:อย่าว่าแต่ "บอกอะไรกับพวกเรา" เลย แม้แต่เงินมัดจำ หมอนั่นก็ยังไม่ได้จ่าย!
Paimon:เงินมัดจำก็ไม่ได้จ่าย แล้วทำไมพวกเธอถึงยังยอมทำเพื่อเขาอีกล่ะ...
Mamere:เพราะ... คิดว่าเขาหล่อเหรอ?
Kaykaus:อ๋อออ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้สินะลูกพี่! นี่ลูกพี่ชอบสีม่วงเหรอ?
Irus:เจ้าโง่ พูดบ้าบออะไร! จะชอบได้ไง! หมอนั่นก็ไม่เห็นจะหล่อเลยสักนิด แล้วไอ้ชอบสีม่วงเนี่ยมันอะไรกัน!
Irus:ฮึ เป็นเพราะว่าเขาดูรวยต่างหากล่ะ! ฉันคิดว่าถ้าเราแสดงความใจกว้างกว่านี้สักหน่อย บางทีอาจจะเค้น Mora จากเขาได้มากกว่านี้ ก็เลยไม่เอาเงินมัดจำของเขาไง...
Paimon:นี่สินะที่เขาเรียกว่าทำตัวเอง...
Paimon:อืม ดูจากท่าทางของคนพวกนี้แล้ว ฉันว่าถามไปก็ไม่น่าจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรหรอก ควรจัดการกับพวกเขายังไงดีนะ...
Virda:ฮึฮึ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจัดการเอง! ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่นักสืบทางการ แต่ก็สามารถพาคนพวกนี้กลับไปมอบให้รุ่นพี่ Sedile ช่วยจัดการได้!
Irus:เดี๋ยวก่อน! พวกเราก็เป็นเหยื่อเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?!
Mamere:พวกเธอ...! ทำบ้านของคนอื่นพังเสียหาย แล้วยังทำให้ Seymour กลายเป็นแบบนั้นด้วย... ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นเหยื่ออีกเหรอ!
Virda:ฮึ! ถูกต้อง... เดี๋ยวนะ ทำบ้านใครพังเสียหายเหรอ?
Paimon:เน้ จุดที่ควรสนใจไม่ใช่เรื่องนี้เซ่!
Virda:จริงด้วย! พวกเธอทำเรื่องแบบนี้ไว้ด้วยเหรอ! ฮึ่ม ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด! เลิกขัดขืนแล้วตามฉันไปแต่โดยดีซะ!
Irus:ช้าก่อน! พวกเธอก็คิดจะไล่ตามหมอนั่นไปเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ? พวกเรารู้นะว่าเขาไปที่ไหน!
Irus:ฟังนะ เจ้าหมอนั่นมุ่งหน้าไปทางที่มีก้อนหินยักษ์ห้อยอยู่ ทางนั้นนั่นแหละ... ถ้าพวกเธอตามไปตอนนี้ก็น่าจะยังทันอยู่นะ!
Paimon:หินยักษ์ที่ห้อยอยู่? เดี๋ยวนะ คงไม่ได้หมายถึง...
Mamere:สถานที่อบอุ่นและทำให้รู้สึกสบายใจมากยังไงล่ะ...
Irus:เฮ้อ ต่อให้เป็นทหารรับจ้าง แต่พวกเราก็เลือกนายจ้างเหมือนกันนะ! นายจ้างที่ทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง และถึงขนาดที่เรียกมอนสเตอร์ออกมาไล่ล่าผู้คนแบบนี้... ไม่ว่าจะให้เงินเยอะแค่ไหน ฉันก็รับไม่ได้อยู่ดี!
Irus:อีกอย่างนะ เจ้าหมอนั่นยังไม่ได้จ่ายเงินมัดจำเราเลยด้วยซ้ำ! น่าโมโหชะมัด!
Paimon:อ๊าาา! มันสั่นอีกแล้ว!
Kaykubad:นี่ลูกพี่ แผ่นดินไหวแบบนี้ คงไม่ใช่ว่า...
Irus:บ้าจริง ถ้ามีมอนสเตอร์โผล่มาอีกละก็... เจ้าตัวเล็ก เมื่อกี้เธอบอกว่าจะจับพวกเราใช่มั้ย? เร็วเข้า รีบจับพวกเราไปเลย! พวกเรายอมแล้ว ยอมแต่โดยดีเลย!
Virda:ฮึ ค่อยน่าฟังหน่อย! ไปกลับตัวกลับใจที่ป้อมปราการ Meropide ซะ แล้วก็ทำตัวให้เป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสังคมหน่อย!
Paimon:อืม... งั้นฝากเจ้าพวกนี้ด้วยนะ ส่วนปัญหาการสั่นสะเทือนเดี๋ยวพวกเราจัดการเอง
Virda:ฮึ อย่าคิดอะไรแผลง ๆ ล่ะ ไม่อย่างนั้นกรมการปกครองไม่ปล่อยพวกเธอไปแน่!
หลังจากเก็บอาวุธ และมัดสองมือของทหารรับจ้างไว้แล้ว Virda ก็พาตัวพวกเขาจากไป
Paimon:อืม Traveler งั้นตอนนี้พวกเรา...
Mamere:...ฮือ!
Paimon:เอ๋? Mamere? เป็นอะไรไปเหรอ เธอดูทรมานมากเลย...
Mamere:มะ...ไม่ใช่หรอก... เป็น... ท่านพ่อ...
Mamere:เจ็บ... เจ็บจัง... ไม่... ทำไมต้องทำเรื่องแบบนั้นด้วย...
Traveler:...ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน
Paimon:อุหวา! Traveler สีหน้าเธอก็ดูแย่มากเลย... เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ได้ยิน? เธอได้ยินอะไรเหรอ?
Traveler:ฉันไม่เป็นไร แต่ว่า...
Mamere:ใช่... ไม่มีเวลาแล้ว...
Paimon:ถึงเธอจะพูดแบบนี้... แต่ดูจากท่าทางของเธอตอนนี้แล้ว ฉันว่าพักก่อนจะดีกว่ามั้ย? เพราะเธอดูทรมานมากเลยนะ...
Mamere:ใช่... เจ็บปวดมาก ตั้งแต่เกิดมา... ยังไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย...
Mamere:แต่... เราต้องไปให้ได้นะ เพราะ... ท่านพ่อ... จะต้องเจ็บปวดมากกว่าฉันแน่...
Mamere:ขอร้องล่ะ... Traveler แล้วก็ Paimon ช่วย... พาฉันไปที่นั่นด้วยเถอะนะ ที่ที่พวกเราเคยไปเก็บแร่ที่มีความบริสุทธิ์สูงด้วยกัน...
Paimon:อื้ม พวกเราไปกันเถอะ! "ทางลัด" ตรงนั้นน่าจะไปได้นะ!
Paimon:กะ...เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงไปไม่ได้แล้วล่ะ?!
Mamere:แปลกจัง... เหมือนถูกอะไรขวางไว้เลย...
Paimon:เหวอ ทำไงดีล่ะ...
Seymour:ขออภัย ฉันทำไม่ได้หรอก คุณ Traveler ความหนาของกำแพงหินเกินกว่าขีดความสามารถของฉัน พลังงานของฉันคงจะหมดก่อนที่จะขุดอุโมงค์ออกไปได้
Mamere:จาก... ทางนั้น ว่ายผ่านไป... เลือด... ของ... ท่านพ่อ...
Paimon:เลือด...? เธอไหวหรือเปล่า Mamere เลือดอะไรเหรอ?
Mamere:เราจะ... เสียเวลาต่อไปไม่ได้แล้ว ขอร้องล่ะ Traveler... แล้วก็ Seymour พวกเรา... ต้องว่ายน้ำ... ผ่านทางนั้น..
Localized evidence
สีโบราณกาล: ฉากที่ 2
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/2879911178No text in the selected or fallback locales.
การเปลี่ยนผันของความฝันและสีเหลือง
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/2626932073Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/19210150
5
10142
WQ
UI_ChapterIcon_Fontaine
7400624
world