ฝุ่นธุลีและเงาแห่งหิมะ ฉากที่ 3
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/1563692466
Story Chapters
Story evidence
Paimon:Albedo!
Albedo:นักเดินทาง, Paimon!
Albedo:ดูเหมือนเธอจะคิดเรื่องเล่าออกแล้วสินะ
Paimon:ช่ายยย คุณล่ะคิดออกยัง? ต้องการเวลาอีกสักหน่อยมั้ยล่ะ?
Albedo:ไม่ล่ะ ฉันก็คิดออกแล้วเหมือนกัน
Paimon:Paimon จะเล่าก่อนเอง!
Albedo:ได้สิ เชิญเลย
Paimon:ฉันจะเริ่มละนะ!
Paimon:กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีนักวิจัยผู้ชั่วร้ายคนหนึ่งนำ Whopperflower บนภูเขามาแปรสภาพ Whopperflower เหล่านั้นกลายร่างเป็นมนุษย์ด้วยความเจ็บปวด และยืนอยู่ตามเส้นทางบนภูเขาเพื่อรอให้คนผ่านไปมา...
Paimon:เมื่อคนสังเกตเห็น พวกมันก็จะถามคำถามบางอย่าง เช่น: "ฉันเป็นใคร?" "คุณเป็นใคร?"
Paimon:หากตอบผิด... พวกเขาจะถูกกลืนกินไปพร้อมกับเสียงร้องโอดครวญ!
Albedo:อื้ม น่ากลัวจัง
Traveler:Paimon น่ากลัวจังเลย
Paimon:อะไรกัน นี่ไม่ตกใจกันเลยเหรอ!
Traveler:สงสัยเป็นเพราะฉันเข้มแข็งเกินไป
Paimon:ไม่ต้องมาว่าฉันเลยนะ! ถ้าไม่ชอบก็ลองแต่งเอาเองสิ
Traveler:งั้นเพิ่มความสยองขึ้นหน่อยละกัน...
Albedo:พูดง่าย ๆ ก็คือ Whopperflower ที่เป็นฆาตกรจะกลายร่างเป็นเหยื่อคนนั้นโดยสมบูรณ์
Traveler:และจะสามารถใช้ร่างนั้นได้
Paimon:จากนั้นเจ้า Whopperflower ก็จะเข้าไปที่เมืองสินะ?! แล้วกลายร่างเป็นคนธรรมดา จากนั้นก็ไปที่บ้านแล้วกินคนในครอบครัวทิ้งจนหมด... อึ๋ย...
Paimon:Paimon เป็นคนเริ่มเล่าแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกกลัวจังแฮะ...
Albedo:เป็นเรื่องที่ไม่เลวเลยนะ ฉันขอจดไว้ได้มั้ย? เผื่อคุยกับคนอื่นคราวหน้าฉันจะได้เล่าบ้าง
Paimon:คุณกะจะทำให้คนหวาดกลัวใช่มั้ยล่ะ?
Albedo:อื้อ
Paimon:ใจร้ายชะมัดเลย
Traveler:แล้วคุณแต่งเรื่องอะไรเหรอ?
Albedo:เรื่องของฉันยาวกว่าพวกเธอมาก ก่อนอื่นต้องเริ่มเล่าจากนักเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่ง
Albedo:นักเล่นแร่แปรธาตุผู้ยิ่งใหญ่ได้สร้างหมายเลขหนึ่งขึ้นมา ซึ่งนั่นถือเป็นความภาคภูมิใจของเธออย่างมาก หมายเลขหนึ่งได้กลายเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบจนไม่มีใครคาดคิดว่าเพื่อนของเธอคนนี้จะเป็นเพียงมนุษย์สังเคราะห์เท่านั้น
Albedo:อย่างไรก็ตาม หมายเลขหนึ่งไม่รู้ว่าก่อนที่เขาจะเกิดนั้น นักเล่นแร่แปรธาตุได้ทำการทดลองหลายต่อหลายครั้ง มีผลงานที่ล้มเหลวบางส่วนถูกทิ้งไป แต่เขาเหล่านั้นยังไม่ตาย
Albedo:ผลงานล้มเหลวหมายเลขสองถูกมังกรยักษ์กลืนกิน และอยู่กับมังกรบนภูเขา Dragonspine กระทั่งหลายปีต่อมา เขาตื่นขึ้นเพราะพลังลึกลับบางอย่างของมังกร
Albedo:เขาเห็นผู้คนมากมายบนภูเขา Dragonspine รวมถึง... หมายเลขหนึ่งที่เข้าร่วมกับพวกเขาอย่างน่าอัศจรรย์
Albedo:หมายเลขสองไม่เคยคิดมาก่อนว่าหนูทดลองเหล่านี้จะสามารถหลอกสายตาผู้คนได้อย่างแนบเนียน ผู้คนยอมรับหมายเลขหนึ่งเป็นเพื่อนและเรียกเขาด้วยชื่ออย่างสนิทสนม
Albedo:และนั่นคือสิ่งที่หมายเลขสองต้องการ ดังนั้นหมายเลขสองจึงต้องการมาแทนที่หมายเลขหนึ่ง และกลายเป็นมนุษย์ที่มีความสุขคนนั้น
Paimon:โห...จะ จู่ ๆ ฉันรู้สึกว่าหนาวขึ้นมา น่ากลัวจัง...
Albedo:หมายเลขสองเริ่มวางแผนของตน เขาขโมยหนังสือและบันทึกของหมายเลขหนึ่ง และศึกษาความรู้ทุกอย่างที่หมายเลขหนึ่งได้เรียนรู้มาจากนักเล่นแร่แปรธาตุ หมายเลขสองเป็นคนฉลาดมากจึงเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว
Albedo:หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนใบหน้าของตัวเองให้เหมือนกับหมายเลขหนึ่ง และเขาก็ค้นพบพืชชนิดหนึ่งบนภูเขา Dragonspine ที่สามารถเลียนแบบมนุษย์ได้ เขาใช้เลือดมังกรและการเล่นแร่แปรธาตุเพื่อแปลงสภาพมัน
Traveler:......
Albedo:หมายเลขสองได้เปลี่ยนตัวเองให้เหมือนกับหมายเลขหนึ่ง และยังสร้างตัวตนที่สามขึ้นมานั่นคือ: หมายเลขสาม
Paimon:หา?! งั้นก็มีสามคนเลยเหรอ?!
Albedo:แต่ที่ต่างกันก็คือ หมายเลขสองต้องการเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ ดังนั้น เขาจึงได้ลบรอยบนคอของตัวเองและของหมายเลขสามทิ้ง
Traveler:จงใจ...ลบงั้นเหรอ?
Albedo:สำหรับฉันแล้ว ที่เขาทำแบบนี้น่าจะเป็นเพราะสัญชาตญาณมากกว่า
Albedo:เขาใฝ่ฝันที่จะเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบมาก จนลืมไปว่าความไม่สมบูรณ์แบบต่างหากที่สร้างมนุษย์ขึ้นมา
Albedo:แผนของหมายเลขสองนั้นแยบยลมาก เขาให้หมายเลขสามเป็นตัวดึงดูดความสนใจ เมื่อหมายเลขหนึ่งจัดการกับหมายเลขสามแล้ว ก็จะเชื่อว่าไม่มีอันตรายอีกต่อไป และเริ่มประมาทมากขึ้น
Albedo:ช่วงเวลาที่หมายเลขหนึ่งอยู่คนเดียวนั้น ถือเป็นโอกาสทองให้หมายเลขสองลงมือ หากกำจัดหมายเลขหนึ่งได้ เขาก็จะกลายเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่
Albedo:เขาจะเข้ามาแทนที่หมายเลขหนึ่งในความทรงจำของทุกคน และสืบทอดตัวตน ที่อยู่อาศัย เสื้อผ้า ดาบ ชื่อและเพื่อนของหมายเลขหนึ่ง
Albedo:และผู้คนก็จะไม่มีทางรู้ว่าคนที่เขาเห็นเมื่อวานกับวันนี้นั้น เป็นคนละคนกัน
Paimon:น่ากลัวอะ น่ากลัวมากเลย...ต่อไปฉันจะไม่ไว้ใจใครแล้ว...
Albedo:แต่ก่อนที่หมายเลขสองจะลงมือทำตามแผน ก็มีคนแปลกหน้าคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น หมายเลขสองลองทำความรู้จักกับเขาคนนั้น แต่คนคนนั้นกลับสัมผัสได้ว่าเขาแตกต่างจากหมายเลขหนึ่ง
Paimon:......
Traveler:......
Albedo:เป็นไง? กลัวใช่มั้ยล่ะ?
Paimon:แล้วหลังจากนั้นล่ะ? คนแปลกหน้าคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?
Albedo:แน่นอนว่าถูกวางให้เป็นหนึ่งในแผนการของหมายเลขสองน่ะสิ สำหรับหมายเลขสองแล้ว คนที่ต้องกำจัดก็ได้เพิ่มขึ้นมาอีกคน
Albedo:ก็เหมือนกับกุหลาบสามดอกในสวน ที่ภายนอกดูเหมือนกันทุกอย่าง แต่หนึ่งในสามนั้น จะมีดอกคุณภาพเยี่ยมเพียงดอกเดียวที่ไร้หนาม ส่วนอีกสองดอกที่เหลือ เป็นดอกคุณภาพต่ำที่เต็มไปด้วยหนามพิษ
Albedo:ในโลกใบนี้ มีแค่คนสวนที่ดูแลพวกมันเท่านั้น ถึงจะสามารถแยกออกว่าดอกไหนคือดอกที่คุณภาพเยี่ยม
Albedo:ผู้คนไม่ชอบพืชที่มีพิษ มีเพียงดอกกุหลาบที่สมบูรณ์แบบเท่านั้นถึงจะขายได้ราคาสูง ส่วนพวกดอกคุณภาพต่ำที่ต้องการปกปิดความจริงที่ว่าพวกมันไม่คุ้มค่า จึงคิดกำจัดชาวสวนโดยใช้หนามพิษของพวกมัน
Albedo:หมายเลขสองก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและเฝ้ารออย่างอดทน บางทีโอกาสของเขาอาจจะมาถึงในไม่ช้า แล้วเขาจะได้กลายเป็น "คน" อย่างแท้จริง
Traveler:(นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเล่า...)
Traveler:(นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในอดีต สิ่งที่ Albedo ต้องการจะบอกฉัน ก็คือความจริงที่โหดร้ายและน่าเหลือเชื่อเหล่านี้)
Paimon:เป็นเรื่องที่น่าสลดใจจัง แล้วหลังจากนั้นเป็นยังไงต่อเหรอ? หมายเลขสองทำสำเร็จรึเปล่า? ฉันไม่กล้าคิดต่อเลย...
Albedo:โชคดีที่มันเป็นแค่เรื่องเล่าไม่ใช่ความจริง ในเรื่องนี้ หมายเลขสองเองก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จ และบนภูเขา Dragonspine พวกเธอจะประมาทเลินเล่อไม่ได้เด็ดขาด
Albedo:มอนสเตอร์ที่กลายพันธุ์มาจากพลังและเลือดเนื้อของ Durin ซึ่งถือได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ Rhinedottir สร้างขึ้นนั้น ไม่ได้แตกต่างอะไรจากฉันเลย พวกเธอต้องระวังสิ่งมีชีวิตชนิดนี้เอาไว้ให้ดีนะ
Traveler:ไม่ใช่ซะหน่อย! คุณคือเพื่อนของเรา ไม่ใช่มอนสเตอร์
Albedo:ได้ยินเธอพูดแบบนี้ ฉันก็ดีใจ ไม่เป็นไร ฉันรู้ที่มาที่ไปของตัวเองดี เธอกับฉันนั้นแตกต่างกัน และฉันไม่จำเป็นต้องปิดบังความจริงต่อหน้าเธอด้วย
Albedo:เพียงแค่บางครั้ง พอคิดว่าการเล่นแร่แปรธาตุนั้นเป็นศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ ก็มักจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เรื่องเอาซะเลย
Albedo:ในฐานะหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่ก้าวเข้ามาสู่โลกนี้ เรามีความทะนงตัวแค่ไหน ที่ปรารถนาจะควบคุมโชคชะตา และปรารถนาที่จะสร้างสิ่งต่าง ๆ?
Albedo:นักเดินทาง การสร้างนั้นถือเป็นความทะนงตัวรึเปล่า? ถ้าไม่ใช่ แล้วทำไมเราถึงเรียกผู้ที่สร้างและควบคุมเราว่า "เทพเจ้า" ล่ะ?
Albedo:แต่ถ้าใช่ งั้นเรามีสิทธิ์อะไรที่จะเรียกตัวเองว่าเป็น "ผู้สร้าง" ได้บ้างล่ะ ความเคารพนับถือของเรา จะทำไปถึงขั้นไหนแล้วทำไปเพื่ออะไรกัน?
Traveler:ตอนที่จัดการเจ้าตัวปลอม คุณรู้สึกยังไงบ้างล่ะ?
Albedo:ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษนะ แต่...
Albedo:...บางครั้งพอคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ก็รู้สึกเศร้าใจ
Paimon:Albedo...
???:เฮ้...! นักเดินทาง! อยู่ที่นี่รึเปล่า?
Paimon:เอ๋ นั่นเสียง Amber ใช่มั้ย?
Eula:ที่แท้ก็อยู่ที่นี่นี่เอง
Amber:นักเดินทาง เรามาส่งข่าวแทนคุณ Cyrus น่ะ ที่แคมป์เชิงเขามีเรื่องสำคัญ อยากให้เธอมาด้วยหน่อยน่ะ
Eula:ค่ายเหมันต์ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ต่อให้ลงชื่อเป็นผู้ฝึกสอนก็ต้องเข้าร่วมด้วย
Paimon:เราต้องไปแล้วล่ะ Albedo ขอตัวก่อนนะ
Albedo:ไปเถอะ ฉันยังมีเรื่องทางนี้ที่ต้องจัดการ คงจะไม่ลงไปกับทุกคนล่ะนะ
Amber:ไม่เป็นไร ๆ ช่วงนี้ขึ้นลงเขาได้สบายมาก
Eula:ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเถอะ อย่าให้ทางแคมป์ต้องรอนาน
Albedo:รีบไปเถอะ เธอเองก็เป็นผู้ฝึกสอนเหมือนกันใช่มั้ย?
Paimon:เอ๋? คนนี้คือ...
Amber:ฉันขอแนะนำให้รู้จัก คนนี้คือ Joserf เป็นพ่อของ Joel
Joel:พ่อฮะ! พี่คนนี้คือนักเดินทางที่ผมเล่าให้ฟังไง ก่อนหน้านี้พี่เขาช่วยผมไว้เยอะมากเลย แถมคราวนี้ยังมาช่วยผมปั้นตุ๊กตาหิมะอีกด้วย
Joserf:Joel เล่าให้ฉันฟังแล้วล่ะ ต้องขอบคุณเธอมากเลยนะ
Paimon:ใช่ นี่เป็นเรื่องที่มหัศจรรย์มากเลย!
Paimon:เดี๋ยวนะ ทำไมหัวหน้า Cyrus ถึงแอบเช็ดน้ำตาล่ะ แล้วทำไม Pallad ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!
Amber:ครั้งนี้ต้องยกให้ Pallad เป็นฮีโร่เชียวนะ! Pallad นายเล่าเองดีกว่า
Pallad ผู้บ้าบิ่น:อะแฮ่ม...
Pallad ผู้บ้าบิ่น:จำได้ว่าตอนนั้นอากาศดีมาก และฉันก็มีลางสังหรณ์ว่าจะโชคดี ฉันเลยยึดมั่นในความเชื่อของตัวเองแล้วมุ่งหน้าสู่สถานที่ที่อันตราย เพราะว่ายิ่งอันตรายก็ยิ่งมีสมบัติมากไง
Paimon:แค่เริ่มฟังฉันก็รู้สึกว่าไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่เลย...
Pallad ผู้บ้าบิ่น:แต่ฉันเริ่มออกจากกลุ่มได้ไม่นาน...
Pallad ผู้บ้าบิ่น:ก็สะดุดล้มจนกลิ้งตกเขา...
Bennett:อา...
Bennett:(คงไม่ใช่เพราะว่าเจอฉันบนภูเขาแล้วติดเชื้อโชคร้ายจากฉันหรอกนะ...)
Pallad ผู้บ้าบิ่น:แล้วฉันก็บังเอิญตกไปในที่ที่คนไม่ค่อยได้ใช้ผ่านไปมานัก... แถมยังบาดเจ็บเล็กน้อยด้วย ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคร้ายที่สุดในโลกเลย...
Bennett:(เอ่อ...)
Pallad ผู้บ้าบิ่น:หลังจากนั้นฉันก็ได้เจอกับคุณ Joserf ที่ได้ยินเสียงที่เกิดขึ้นเลยวิ่งออกมาดู
Bennett:เอ๋...?
Paimon:โห นี่มันเรื่องบังเอิญชัด ๆ เลย
Pallad ผู้บ้าบิ่น:ตอนแรกฉันคิดว่าเขาเป็นคนในกิลด์นักผจญภัยที่มาเข้าร่วมกิจกรรม แต่พอได้คุยกันถึงรู้ว่าเขาจำหลาย ๆ เรื่องไม่ได้เลย แม้แต่ชื่อตัวเองก็ไม่รู้จัก
Pallad ผู้บ้าบิ่น:ฉันไม่มีเวลาจะมาคิดถึงเรื่องพวกนี้ เพราะว่าอุณหภูมิบนภูเขา Dragonspine หนาวเย็นมาก ฉันเลยรีบโน้มน้าวให้เขากลับไปยังแคมป์กับฉัน ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็ค่อยว่ากันทีหลัง!
Pallad ผู้บ้าบิ่น:เมื่อกลับมาถึงแคมป์เราก็ได้เจอกับ Joel พอ Joel เห็นเขาก็ทำหน้าตกตะลึงแล้วตะโกนออกมาว่า "พ่อ!" ทันใดนั้นเขาก็จำเรื่องทุกอย่างได้
Joserf:จนถึงตอนนี้ความทรงจำของฉันก็ยังไม่ฟื้นเต็มที่หรอก แต่ Joel กับแม่ของเขา... พวกเขาเป็นคน... คนที่ฉันจะไม่มีวันลืม
Joel:พ่อ...
Joserf:Joel พ่ออยู่นี่นะ พ่ออยู่นี่แล้ว
Paimon:คุณ Joserf จำเรื่องอื่น ๆ ไม่ได้เลยเหรอ?
Paimon:"เจ้าหญิงหมูป่า" แล้วก็พวกจิ้งจอกที่คุณเคยเลี้ยงบนภูเขา Dragonspine...
Joserf:โทษที ฉันจำไม่ได้เลย หรืออาจเป็นเพราะอาการบาดเจ็บที่หัวของฉัน? ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน...
Joserf:ตอนที่ฉันตื่นขึ้น ร่างกายก็เต็มไปด้วยเลือด แม้แต่ข้าวของของฉันก็หายไปด้วย ไม่มีอะไรที่ยืนยันตัวตนของฉันได้เลย
Joserf:ฉันทำได้แค่ปีนขึ้นไปในถ้ำ แล้วค่อย ๆ ฟื้นตัวเองจากอาการบาดเจ็บ หลังจากที่ขาดีขึ้นแล้ว ฉันก็อาศัยทักษะการล่าสัตว์เพื่อให้มีชีวิตรอด
Joel:พ่อฮะ... ผมเป็นห่วงพ่อมาก ๆ เลย
Joserf:ไม่เป็นไร ๆ ไม่ต้องร้องไห้นะ Joel คราวนี้พ่อจะไม่ไปไหนอีกแล้ว พ่อจะอยู่กับลูกที่นี่แหละ
Bennett:อื้ม...ดีแล้วล่ะ ดีแล้ว...
Traveler:งั้นก็ดีแล้วล่ะ
Pallad ผู้บ้าบิ่น:จะว่าไปแล้ว ฉันคิดว่าฉันเริ่มโชคร้ายตั้งแต่ที่เจอกับ Bennett บนภูเขานั่นแหละ
Bennett:ฉันรู้อยู่แล้วน่า! เฮ้อ... ฉัน... ฉันนี่มัน
Pallad ผู้บ้าบิ่น:ไม่ ๆ ฉันหมายถึงถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ ฉันคงไม่มีวันได้พบกับคุณ Joserf บนภูเขา Dragonspine ที่กว้างใหญ่ขนาดนั้นแน่
Pallad ผู้บ้าบิ่น:อีกอย่างเราก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วไม่ใช่เหรอ? เพราะงั้นก็อย่าโทษตัวเองเลย บางทีปาฏิหาริย์อาจเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อคุณโชคร้ายมากพอเท่านั้นแหละ
Bennett:...Pallad... ฮึฮึ นี่นายพูดจาเก่งขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!
Pallad ผู้บ้าบิ่น:หา? จริงเหรอ? ฉะ ฉันก็แค่พูดความจริง...
Joel:อ่าจริงสิ ผมต้องขอบคุณพี่นักเดินทาง ลุง Cyrus พี่ Eula แล้วก็พี่ Amber มาก ๆ เลยนะฮะ
Joel:ทุกคนดูแลผมอย่างดี ผมจะจดจำช่วงเวลานี้ไว้ตลอดไปเลยฮะ
Joel:แต่ว่าถ้าตุ๊กตาหิมะไม่ได้อยู่บนภูเขา Dragonspine ก็จะละลายใช่มั้ยฮะ เสียดายจังที่เอามันไปด้วยไม่ได้...
Eula:...ฉันมีวิธี รอเดี๋ยวนะ
Paimon:เอ๋? Eula?
Eula:...เรียบร้อย รับนี่ไว้สิ Joel นี่เป็นผงน้ำแข็ง แค่เอาผงนี่เทใส่ตุ๊กตาหิมะของเธอ มันก็จะไม่มีวันละลายอีกต่อไป
Joel:โห! จริงเหรอฮะ? สุดยอดไปเลย! พี่ Eula เก่งที่สุดเลย
Joel:พ่อ ผมมีตุ๊กตาหิมะที่ไม่มีวันละลายแล้ว! ยอดไปเลยฮะ!
Joserf:ฉันไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าจะขอบคุณทุกคนยังไงดี...
Joserf:ขอบคุณทุกคนมากนะ ขอบคุณจริง ๆ...
Joel:พ่อฮะ พวกเราไปย้ายตุ๊กตาหิมะกันตอนนี้เลยดีมั้ย?
Joserf:ได้สิ งั้นฉันขอตัวไปเล่นกับ Joel ก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่
Cyrus:อื้ม เอาล่ะ... ฉันกับ Pallad ก็ต้องไปคุยกันเรื่องฝ่าฝืนวินัยระหว่างการผจญภัยแล้วล่ะ
Pallad ผู้บ้าบิ่น:หา? หะ หัวหน้า Cyrus... ผมคิดว่าครั้งนี้ผมได้ชดเชยความผิดพลาดแล้วนะ
Paimon:ไว้เจอกันนะทุกคน
Eula:จริงสิ ฉันทำสิ่งนี้ให้เธอกับ Amber ด้วย รับไว้สิ ถือซะว่าเป็นของที่ระลึกช่วงฤดูหนาวละกัน
Amber:จริงเหรอ? นี่ต้องเป็นของสำคัญสำหรับ Eula มากแน่ ๆ
Eula:เธอนี่นะ รับไปเถอะน่า ไม่ต้องพูดมากความอะไร
Paimon:ว้าว อย่างนี้ตุ๊กตาหิมะของเราก็จะไม่มีวันละลายแล้ว ดีจังเลยเนอะ Traveler
Eula:...แค่เก็บไว้ให้ดีก็พอ ไม่ต้องเกรงใจไป
Eula:ฉันกับ Amber ยังมีเรื่องต้องจัดการ ขอตัวก่อนนะ
Paimon:อื้ม! ไว้เจอกันนะ!
Paimon:พวกเขาไปซะแล้ว รู้สึกว่าช่วงนี้ทุกคนมีเรื่องต้องจัดการทั้งนั้นเลย...
Paimon:เอ๋! จะว่าไปแล้วเราก็อยู่บนภูเขา Dragonspine มาตั้งนานแล้ว แต่กลับลืมบอกให้ Albedo ช่วยทำเครื่องคั้นน้ำผลไม้ที่สามารถเก็บน้ำผลไม้ให้สดได้ซะงั้น...เฮ้อ...
Paimon:บางทีเราลองให้ Timaeus หาทางช่วยดีกว่า เขาดูพูดจาง่ายสุดแล้ว!
Paimon:Timaeus!
Timaeus:นักเดินทางกับ Paimon นั่นเอง มีเรื่องอะไรเหรอ?
Timaeus:เดี๋ยวนะ...ดูท่าทางเหมือนมีแผนการแบบนี้ คงไม่ได้คิดถึงเรื่องคำขอร้องแผลง ๆ นั่นใช่มั้ย!
Paimon:Timaeus ช่วยเราหน่อยได้มั้ย?
Timaeus:นักเดินทางบอกว่าไม่ต้อง งั้นไม่ต้องก็แล้วกัน... คำขอร้องนี้ไม่ว่าจะฟังยังไงก็ประหลาดมาก
Paimon:ไม่ได้ ๆ ถ้าไม่มีสิ่งนี้ Sunsettia ของฉันก็จะเสียเปล่าน่ะสิ!
Timaeus:แต่เวลาที่ฉันต้องใช้ในการค้นคว้าเจ้าสิ่งนี้ อาจจะสามารถช่วยเธอเก็บผลไม้ได้เป็นสิบครั้งเลยนะ
Albedo:ค้นคว้าอะไรเหรอ?
Traveler:หืม?
Albedo:เจอกันอีกแล้ว
Timaeus:คุณ Albedo! มาพอดีเลย คืออย่างงี้ Paimon เค้าอยากได้เครื่องคั้นน้ำผลไม้ที่สามารถเก็บน้ำผลไม้ให้สดได้ด้วยน่ะ ซึ่งมันออกจะ...
Paimon:สำคัญมาก! ถ้าสามารถคิดค้นของสิ่งนี้ได้ล่ะก็ เราจะได้ไม่ต้องห่วงเรื่องผลไม้เน่าอีกต่อไปไงล่ะ!
Timaeus:เป็นไปไม่ได้หรอก!...
Albedo:เปลี่ยนผลไม้ให้เป็นน้ำผลไม้น่ะไม่ใช่เรื่องยาก แต่การเก็บรักษาความสดนั้นค่อนข้างเอาเรื่องอยู่ ถ้าแค่ต้องการไม่ให้ผลไม้เน่าเสีย จริง ๆ แล้วก็มีวิธีอื่นอยู่ตั้งมากมาย
Albedo:ใช่มั้ย นักเดินทาง?
Traveler:(?!)
Traveler:คอของคุณ...
Traveler:(ตรานั่นปรากฏขึ้นอีกแล้ว...นี่ล้อเล่นรึเปล่า?)
Paimon:คอ?
Albedo:ทำไมเหรอ? มีอะไรติดที่คอฉันรึเปล่า?
Traveler:...ไม่หรอก ทุกอย่างปกติดี
Albedo:ดูจากท่าทางของเธอ ก็นึกว่าฉันเพิ่งเล่นมุกตลกร้ายอะไรไปซะอีก
Traveler:(ที่แท้ก็แกล้งนี่เอง!)
Paimon:Albedo เมื่อกี้ที่คุณบอกว่ามีวิธีไม่ให้ผลไม้เน่าเสียน่ะ มีอะไรบ้างเหรอ?
Albedo:ก็อย่างเช่น เอาผลไม้ไปฝังในกองหิมะที่ไม่มีวันละลายบนภูเขา Dragonspine
Paimon:งั้นก็ไม่ได้กินน่ะสิ!
Albedo:เธอไปอยู่บน Dragonspine ก็ได้นี่นา
Paimon:ไม่ไหว ๆ ฉันกลัวหนาว...
Albedo:หรือไม่ก็เอาผลไม้พวกนั้นมาให้ฉัน แล้วฉันจะเอาไปที่ Dragonspine เอง
Albedo:แต่ถ้าเธอกลัวหนาว งั้นให้คนอื่นมาเอาผลไม้แทนก็ได้
Albedo:นักเดินทาง งานนี้นอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครอื่น
Paimon:ถ้าให้คนอื่นไป ฟังดูน่าจะมีความเป็นไปได้มากกว่านะ...งั้นเอาตามนี้เลยมั้ยล่ะ?
Albedo:ผลไม้ที่ฝังไว้บน Dragonspine จะสามารถเก็บรักษาไว้ได้นานขึ้น แต่ความเป็นไปได้ที่จะงอกเงยเป็นต้นก็ใช่ว่าจะไม่มี
Albedo:บางทีถ้าเธอมาคราวหน้า Sunsettia พวกนี้อาจจะกลายเป็นสวนผลไม้ไปแล้วก็ได้ เธอก็แค่รดน้ำใส่ปุ๋ย แล้วรอพวกมันผลิดอกออกผล แค่นี้เธอก็จะมี Sunsettia สด ๆ ใหม่ ๆ ไว้กินแล้ว
Paimon:หาาา...?! ไม่อ่ะ!
Paimon:แบบนั้นเราก็กลายเป็นคนสวนน่ะสิ? เรื่องกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว!
Albedo:งั้นเหรอ?
Albedo:ฉันว่า การเป็นคนสวนก็ไม่แย่เลยนะ
Traveler:(...)
Traveler:(คนสวน...งั้นเหรอ)
Traveler:(ว่าแต่คิดไม่ถึงเลยว่า Albedo จะล้อเล่นแบบนี้เป็นกับเค้าด้วย หรือว่า...เขาจะไม่ได้สนใจเลยว่าตรานั่นหมายถึงอะไร?)
Paimon:Albedo! ทำไมคุณถึงเอาแต่คิดเกี่ยวกับ Sunsettia ที่แสนหวานของฉันล่ะ!
Albedo:โอ้? เธอไม่พอใจงั้นเหรอ?
Paimon:ก็แน่น่ะสิ! เพราะนั่นเป็น Sunsettia ที่หว๊าน หวานเลยล่ะ แบ่งให้ไม่ได้หรอกนะ!
Albedo:อืม ก็แค่ Sunsettia เอง คงเป็นเพราะในมือเธอไม่มีผลไม้คุณภาพระดับเดียวกันมากเท่าไหร่สินะ ถึงได้หวงซะขนาดนี้
Albedo:ถ้ากระเป๋าของคน ๆ หนึ่งใส่จนเต็มแล้ว จิตวิญญาณของเขาก็จะได้รับการเติมเต็มไปด้วย แล้วจะไม่ตกอยู่ในความรู้สึกแบบนี้ได้ง่าย ๆ อีก
Paimon:เอ๋? อย่างนั้นเหรอ?
Traveler:(...ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง)
Localized evidence
ฝุ่นธุลีและเงาแห่งหิมะ ฉากที่ 3
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/1563692466No text in the selected or fallback locales.
ความลับในเถ้าถ่าน
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/1885112593Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/11610047
10045
EQ
4002906
UI_ChapterIcon_WinterCamp
4002903
event