ContentReadable 285472
Teorik olarak, göklerden bahşedilen ilahi iktidarı kabul eden Çar Belyi dışında hiçbir Feyin insanlarla ilgilenme gibi bir sorumluluğu yoktur. Ancak görünüşe göre bu durum, aralarından bazılarının insan hayatına özlem duymasını asla engellememiş. Sanki tundrada özgürce dolaşmak onlara hiçbir haz vermiyormuş ve kalın paltolara bürünüp ateş yakmak gerçekten keyif verici bir şeymiş gibi.
Gerçekte, Mirko da insan dünyasına adım atmayı seçenlerden biriydi. Ancak insanlığa sevgi ya da hayranlık beslediğini hiçbir zaman iddia etmezdi. Yalnızca bunun son derece ileri görüşlü bir karar olduğunu söylerdi.
Dünyayı gözlemlemeyi ve gördüklerinden sonuçlar çıkarmayı severdi. Mesela, bir grubun üyelerini tek tek incelemek karmaşık bir iş olabilir ancak genel olarak konuşmak gerekirse üç kategoriye ayrılabilirler: en gençler, en yaşlılar ve arada kalan umutsuz kesim.
Genç Feyler veya başka herhangi bir türden genç yaratıklar genellikle çok uyumludurlar. Çoğu zaman çevreleri tarafından şekillendirilir, sonra da buna kendilerini keşfetmek ve bir gaye edinmek derler. Gençlik coşkusuyla dolup taşarak orduya katılır veya kendilerini araştırmalara adar, Majesteleri Çariçe'nin şanını yüceltmek için üzerlerine düşeni yaparlar.
Ancak saçma derecede ileri bir yaşa ulaştıklarında daha tarafsız ve her şeyi akışına bırakan bir tavır benimsemeye başlarlar. Mesela, Çariçe tahta çıktığında, aldığı ilk tebrik mektuplarından biri uzak kuzeyin ıssız bölgelerinden gelmişti. Üzerinde prenslerden birinin adı olmasaydı herkes doğal olarak gönderen kişinin hâlâ hayatta olup olmadığını merak edebilirdi.
Arada kalanlara gelince, belki de Majestelerinin felakette gerçekten can verdiğine inanmayı reddettiler ya da belki de tacın kendi türlerinin ellerinden kayıp gitmesini içlerine sindiremediler.. Öyle ya da böyle, inatçı öfkeleri kısa bir süreliğine de olsa oldukça şiddetli bir şekilde alevlenmeyi başardı. İnsanın kendi soydaşlarıyla alay etmesi genelde aşağılık bir davranış olarak kınanırdı ama Mirko kendini tutamıyordu. Bunu inkar etmenin pek bir anlamı yoktu. Ne de olsa, politikacıları tanımlamak için kullanılan nitelikler arasında "alçak" sözü epey masum kalır. Buna bir de ileri görüşlülük eklenirse, işte o zaman rüzgarın hangi yönden estiğini bilmek adlı erdeme dönüşür.
Mirko, biraz düşündükten sonra Fatui'ye katılmak için başvurmaya karar verdi.
Aslında, Çariçe onun niyetlerini göremeseydi Mirko büyük bir hayal kırıklığına uğrardı. Cadıyı şimdilik hâlâ insan sayarsak, kendilerine "aptal" diyen bu topluluk bir Feye yer açmamıştı. Mirko, kendi niyetini bütün Feylerin hakkını savunma mücadelesiymiş gibi göstermeye hiç niyeti yoktu. Yakında yeni bir dünya doğacaksa, orada kendisine yer olmadığını görmek istemiyordu.
Fatui'den başvurusuna gelen cevap oldukça kısaydı. "Sayın Mirko Radovidovich Veleshek, lütfen valiyle irtibata geçin." yazıyordu.
Vali Ioanna Ivanovna aynı zamanda Snezhnograd Vechesi Sözcüsü görevini de yürütüyor, farklı gözlemciler doğal olarak bu düzenlemeden farklı sonuçlar çıkarıyordu. Dışarıdan bakanlar için, bir Feyi başını eğmeye ve bir insanın öğrencisi olmaya zorlamak, Majestelerinin eski düzene bir uyarısıydı. "Horoz"a gelince, Fatui saflarında bir yer edinmek uğruna bu kadar onur kırıcı bir duruma katlanmaya razı olması ya apaçık bir hırs ya da gururunu yutabilme gibi takdire şayan bir yetenek olarak görülebilirdi.
İleri görüşlü bir siyasetçi bu yorumları hemen inkar etme telaşına düşmezdi. Hırslı olduğu muhakkaktı ve Sözcü Ivanovna'nın ona duyduğu güven, onu bu koltuğun en güçlü varisi yapıyordu. Hakaretlere gelince, ondan da fazlasıyla nasibini almıştı. Ioanna Ivanovna, en ufak bir iz bırakmadan ince ince entrikalar örmekte ustaydı. Pulcinella ise kısa bacakları yüzünden olsa gerek, başlarda onun temposuna ayak uydurmakta zorlanıyordu.
Velhasıl, Pulcinella insanlardan faydalı olsun ya da olmasın pek çok şey öğrenmişti: sadakati de fitne çıkarmayı da, strateji ustalığını da öyle görünmeyi de, huysuzluğu da onu en iyi nasıl gizleyeceğini de. Böylece, içinden Pantalone'nin baldırına bir mızrak saplamak geçerken aynı zamanda Veche'ye de sakince başkanlık edebiliyordu. İtiraf etmek gerekirse, Maceracılar Loncasına lobi yapma konusunda rakibinin hamlelerine karşı koyamamıştı. Kendi işlerinin büyük bir kısmı Snezhnaya ile sınırlı olduğundan bu gayet beklenen bir durumdu. Dur bakalım, diye geçirdi içinden. O sırıtan deli, Loncanın sözde başkanı olabilirdi ama Pulcinella tüm o servetin ve nüfuzun onun eline geçmesine izin vermeyecekti.
Domovoyun bazı alışkanlıklarında değişmesinde de insanların payı vardı. Pulcinella, Ioanna Ivanovna'nın ölümünün ardından günün birinde yerini kimin alabileceğini düşünmeye başladı. Bu düşünce oldukça saçmaydı, çünkü yeterli önlem alınırsa muhtemelen sonsuza dek yaşayabilirdi. Belki de bir gün her şeyden usanacak, birbiriyle alakası olmayan o tuhaf mevkidaşlarıyla baş etmek için sürekli yeni yollar bulmaktan yorgun düşecekti. Yine de Çariçe'nin bir zamanlar önlerine koyduğu ideal, onun benimsediği büyük vizyonla örtüşüyordu. En azından bu ideal gerçeğe dönüşene dek her şeye katlanması gerekmez miydi?
Bu halef meselesini çoktan bir kenara bırakmıştı ama yıllar sonra genç bir adam yine de Pulcinella'nın dikkatini çekti. Ajax, bir politikacıda olması gereken hiçbir vasfa sahip değildi. Bir kere, ustasını çoktan seçmişti ve başka birinin öğrencisi olmaya da hiç niyeti yoktu. Kaldı ki birinin ona rehberlik etmesi gerekiyorsa Yüzbaşı bu rol için kesinlikle çok daha uygundu.
Böylece, tıpkı Ioanna Ivanovna'nın bir zamanlar kendisini izlediği gibi, Pulcinella da "Asilzade"nin büyümesini izledi. Bir sabah toplantısının ardından, Natlan'a doğru yola çıkmaya hazırlanan Capitano'ya bu konuyu usulca açtı. Hemen ertesi gün Pulcinella, Tartaglia'nın yüzündeki o kocaman gülümsemeyi ta uzaktan fark etti.
"Bak! Az önce Yüzbaşıyı uğurlamaya gittim ve bana bunu verdi..."
Pulcinella kutudaki şeyi hemen tanıdı. Fatui'nin ilk üye alım zamanlarında askerlere verilen tüy kalemlerden biriydi bu. Rengi asırlar sonra bile solmamıştı, bunca zamandır özenle saklandığının bir kanıtıydı.
Pulcinella sevecen bir gülümsemeyle başını salladı. Tıpkı nesilden nesile sürekli aktarılan gelecek gibi, bu da onun öngörüsünün bir parçasıydı.
Teorik olarak, göklerden bahşedilen ilahi iktidarı kabul eden Çar Belyi dışında hiçbir Feyin insanlarla ilgilenme gibi bir sorumluluğu yoktur. Ancak görünüşe göre bu durum, aralarından bazılarının insan hayatına özlem duymasını asla engellememiş. Sanki tundrada özgürce dolaşmak onlara hiçbir haz vermiyormuş ve kalın paltolara bürünüp ateş yakmak gerçekten keyif verici bir şeymiş gibi. Gerçekte, Mirko da insan dünyasına adım atmayı seçenlerden biriydi. Ancak insanlığa sevgi ya da hayranlık beslediğini hiçbir zaman iddia etmezdi. Yalnızca bunun son derece ileri görüşlü bir karar olduğunu söylerdi. Dünyayı gözlemlemeyi ve gördüklerinden sonuçlar çıkarmayı severdi. Mesela, bir grubun üyelerini tek tek incelemek karmaşık bir iş olabilir ancak genel olarak konuşmak gerekirse üç kategoriye ayrılabilirler: en gençler, en yaşlılar ve arada kalan umutsuz kesim. Genç Feyler veya başka herhangi bir türden genç yaratıklar genellikle çok uyumludurlar. Çoğu zaman çevreleri tarafından şekillendirilir, sonra da buna kendilerini keşfetmek ve bir gaye edinmek derler. Gençlik coşkusuyla dolup taşarak orduya katılır veya kendilerini araştırmalara adar, Majesteleri Çariçe'nin şanını yüceltmek için üzerlerine düşeni yaparlar. Ancak saçma derecede ileri bir yaşa ulaştıklarında daha tarafsız ve her şeyi akışına bırakan bir tavır benimsemeye başlarlar. Mesela, Çariçe tahta çıktığında, aldığı ilk tebrik mektuplarından biri uzak kuzeyin ıssız bölgelerinden gelmişti. Üzerinde prenslerden birinin adı olmasaydı herkes doğal olarak gönderen kişinin hâlâ hayatta olup olmadığını merak edebilirdi. Arada kalanlara gelince, belki de Majestelerinin felakette gerçekten can verdiğine inanmayı reddettiler ya da belki de tacın kendi türlerinin ellerinden kayıp gitmesini içlerine sindiremediler.. Öyle ya da böyle, inatçı öfkeleri kısa bir süreliğine de olsa oldukça şiddetli bir şekilde alevlenmeyi başardı. İnsanın kendi soydaşlarıyla alay etmesi genelde aşağılık bir davranış olarak kınanırdı ama Mirko kendini tutamıyordu. Bunu inkar etmenin pek bir anlamı yoktu. Ne de olsa, politikacıları tanımlamak için kullanılan nitelikler arasında "alçak" sözü epey masum kalır. Buna bir de ileri görüşlülük eklenirse, işte o zaman rüzgarın hangi yönden estiğini bilmek adlı erdeme dönüşür. Mirko, biraz düşündükten sonra Fatui'ye katılmak için başvurmaya karar verdi. Aslında, Çariçe onun niyetlerini göremeseydi Mirko büyük bir hayal kırıklığına uğrardı. Cadıyı şimdilik hâlâ insan sayarsak, kendilerine "aptal" diyen bu topluluk bir Feye yer açmamıştı. Mirko, kendi niyetini bütün Feylerin hakkını savunma mücadelesiymiş gibi göstermeye hiç niyeti yoktu. Yakında yeni bir dünya doğacaksa, orada kendisine yer olmadığını görmek istemiyordu. Fatui'den başvurusuna gelen cevap oldukça kısaydı. "Sayın Mirko Radovidovich Veleshek, lütfen valiyle irtibata geçin." yazıyordu. Vali Ioanna Ivanovna aynı zamanda Snezhnograd Vechesi Sözcüsü görevini de yürütüyor, farklı gözlemciler doğal olarak bu düzenlemeden farklı sonuçlar çıkarıyordu. Dışarıdan bakanlar için, bir Feyi başını eğmeye ve bir insanın öğrencisi olmaya zorlamak, Majestelerinin eski düzene bir uyarısıydı. "Horoz"a gelince, Fatui saflarında bir yer edinmek uğruna bu kadar onur kırıcı bir duruma katlanmaya razı olması ya apaçık bir hırs ya da gururunu yutabilme gibi takdire şayan bir yetenek olarak görülebilirdi. İleri görüşlü bir siyasetçi bu yorumları hemen inkar etme telaşına düşmezdi. Hırslı olduğu muhakkaktı ve Sözcü Ivanovna'nın ona duyduğu güven, onu bu koltuğun en güçlü varisi yapıyordu. Hakaretlere gelince, ondan da fazlasıyla nasibini almıştı. Ioanna Ivanovna, en ufak bir iz bırakmadan ince ince entrikalar örmekte ustaydı. Pulcinella ise kısa bacakları yüzünden olsa gerek, başlarda onun temposuna ayak uydurmakta zorlanıyordu. Velhasıl, Pulcinella insanlardan faydalı olsun ya da olmasın pek çok şey öğrenmişti: sadakati de fitne çıkarmayı da, strateji ustalığını da öyle görünmeyi de, huysuzluğu da onu en iyi nasıl gizleyeceğini de. Böylece, içinden Pantalone'nin baldırına bir mızrak saplamak geçerken aynı zamanda Veche'ye de sakince başkanlık edebiliyordu. İtiraf etmek gerekirse, Maceracılar Loncasına lobi yapma konusunda rakibinin hamlelerine karşı koyamamıştı. Kendi işlerinin büyük bir kısmı Snezhnaya ile sınırlı olduğundan bu gayet beklenen bir durumdu. Dur bakalım, diye geçirdi içinden. O sırıtan deli, Loncanın sözde başkanı olabilirdi ama Pulcinella tüm o servetin ve nüfuzun onun eline geçmesine izin vermeyecekti. Domovoyun bazı alışkanlıklarında değişmesinde de insanların payı vardı. Pulcinella, Ioanna Ivanovna'nın ölümünün ardından günün birinde yerini kimin alabileceğini düşünmeye başladı. Bu düşünce oldukça saçmaydı, çünkü yeterli önlem alınırsa muhtemelen sonsuza dek yaşayabilirdi. Belki de bir gün her şeyden usanacak, birbiriyle alakası olmayan o tuhaf mevkidaşlarıyla baş etmek için sürekli yeni yollar bulmaktan yorgun düşecekti. Yine de Çariçe'nin bir zamanlar önlerine koyduğu ideal, onun benimsediği büyük vizyonla örtüşüyordu. En azından bu ideal gerçeğe dönüşene dek her şeye katlanması gerekmez miydi? Bu halef meselesini çoktan bir kenara bırakmıştı ama yıllar sonra genç bir adam yine de Pulcinella'nın dikkatini çekti. Ajax, bir politikacıda olması gereken hiçbir vasfa sahip değildi. Bir kere, ustasını çoktan seçmişti ve başka birinin öğrencisi olmaya da hiç niyeti yoktu. Kaldı ki birinin ona rehberlik etmesi gerekiyorsa Yüzbaşı bu rol için kesinlikle çok daha uygundu. Böylece, tıpkı Ioanna Ivanovna'nın bir zamanlar kendisini izlediği gibi, Pulcinella da "Asilzade"nin büyümesini izledi. Bir sabah toplantısının ardından, Natlan'a doğru yola çıkmaya hazırlanan Capitano'ya bu konuyu usulca açtı. Hemen ertesi gün Pulcinella, Tartaglia'nın yüzündeki o kocaman gülümsemeyi ta uzaktan fark etti. "Bak! Az önce Yüzbaşıyı uğurlamaya gittim ve bana bunu verdi..." Pulcinella kutudaki şeyi hemen tanıdı. Fatui'nin ilk üye alım zamanlarında askerlere verilen tüy kalemlerden biriydi bu. Rengi asırlar sonra bile solmamıştı, bunca zamandır özenle saklandığının bir kanıtıydı. Pulcinella sevecen bir gülümsemeyle başını salladı. Tıpkı nesilden nesile sürekli aktarılan gelecek gibi, bu da onun öngörüsünün bir parçasıydı.
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15047_2_TR.txt- JSON Pointer
/
