Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

Snezhnaya Vestnik Gazetesi

world_document121692

Localized evidence

Text fields

2 fields
<region id = 1/>
<title name = Tuhaf ve İnanılmaz Hikayeler: Kardaki Başsız Tren Görevlisi (Katılımcı Hikayesi)/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_05/>
<center>Tuhaf ve İnanılmaz Hikayeler: Kardaki Başsız Tren Görevlisi (Katılımcı Hikayesi)</center>
Yazar: Bay Mamontov

Bu, bana bir arkadaşımın arkadaşı aracılığıyla anlatılan bir hikaye.

Andrei, en çılgın rüyalarında bile bir gün böylesi bir duruma düşeceğini hayal edemezdi: Beş parasız kalmış, sırf kıt kanaat geçinmek ve çeteye olan borcunu ufak taksitler halinde ödemek için lokomotifte ateşçilik yapıyordu. Eskiden Novokitezhgrad'da saygın bir işi vardı. Ancak bu noktaya gelindiğinde dükkanına el konulmuş, nişanlısı gayet doğal olarak nişanı atmış ve kendi ailesi bile ona yardım etmeyi reddederek onu evden kovmuştu.

Tüm kötü talihinin kaynağı, ucundan bile olsa asla bulaşmaması gereken bir oyunda yatıyordu. Başlangıçta, talihin yüzüne güldüğüne ve kart masasının kesesini dolup taşıracağına gerçekten inanmıştı. Kazanmanın her zaman gelip geçici, kaybetmenin ise tek değişmez gerçek olduğunu henüz kavrayamamıştı.
Son umudunu, Nod-Krai'ın bir yerlerinde saklı bir sırdan bahseden eski dostu Zharanov'a bağlamıştı; Zharanov'un iddiasına göre, eğer Andrei bu girişime yatırım yapıp projeyi nihayet hayata geçirirse, bu sır ikisinin de borçlarını kökünden temizlemeye fazlasıyla yetecekti. Fakat Zharanov gidip de bir daha dönmeyince ve ondan bir daha hiç haber alınamayınca, Andrei'nin son umudu da yitip gitti.
Eskiden olsa, bir lokomotif ateşçisinin maaşına dönüp bakmazdı bile. Fakat şimdi sahip olduğu tek şey buydu. Bu gidişle borcunu ne zaman ödeyebilecek ve tekrar gün yüzü görebilecekti? Belki de parayı elinde tutup onunla kumarda şansını bir kez daha denemesi daha mantıklı olurdu.... Parayı çeteye, o dipsiz kuyuya atmaktansa böylesi daha iyiydi... Ne de olsa çete birkaç ödeme kaçırdı diye hemen aşırı yöntemlere başvurmazdı. Yine de bu düşünce ne zaman aklına gelse, her şeyini kaybetmenin anısı ona geri adım attırıyordu. Böylece günler yalnızca tren düdüğünün sesleriyle bölünüyor, tereddüt ve ızdırap içinde geçip gidiyordu.

Derken bir gece, tren amansız bir kar fırtınasıyla boğuşup farlarıyla zifiri karanlık ve savrulan karların ortasında dar bir yol açarken, bu daracık ışık koridorunun içinde ansızın bir şey beliriverdi. Elinde feneriyle rayların kenarında bir hayalet misali yalpalayan, perişan halde bir adamdı bu.
Hava o kadar soğuktu ki neredeyse nefes bile alınmıyordu. Feylerden başka hiçbir sıradan insan böyle bir havada yarım saatten fazla dayanamazdı. İçgüdüsel bir acıma duygusuyla hareket eden Andrei, tam makinistten treni yavaşlatmasını isteyecekti ki onun yüzü bembeyaz kesilmiş bir halde pencereden dışarı bakakaldığını gördü. Onun bakışlarını takip eden Andrei, daha önce fark etmediği şeyi gördü: Karlar içinde zar zor ilerleyen figürün omuzlarında hiçbir şey yoktu. Kafasının olması gereken yerde sadece soğuk, doğal olmayan bir alev yanıyordu.
Tren hiçbir yavaşlama belirtisi göstermeden ilerlemeyi sürdürdü. Başsız avareyi rahatsız etmekten korkuyormuşçasına düdüğünü çalmadı, sadece yanından geçip giderek o yalnız alevi uçsuz bucaksız gecenin içinde geride bıraktı.

Hâlâ sarsılmış olan makinist, ancak o şok edici manzarayı geride bıraktıktan sonra ona çok eski, artık pek bilinmeyen bir hikaye anlatmaya başladı...
Bu, eskiden hatta çalışan Yaşlı Kashchin adında bir adam hakkında bir hikayeydi. İflah olmaz bir sarhoş olması ve paranın hesabını bilmemesi dışında kötü biri değildi. Herkes onun çeteye asla ödeyemeyeceği bir borcu olduğunu biliyordu ama o bundan hiç rahatsız görünmüyordu. Ondan borcunu çalışarak ödemesini bekledikleri sürece onu kolay kolay öldüremezlerdi... Ya da o öyle sanıyordu. Sonunda da herkes onu kendi haline bıraktı.
Derken trenin, rayların bu ıssız kesiminden geçtiği gece geldi çattı. Bir yolcu, Vila yağmacılarının geride hasar bırakmış olabileceğinden şüphelenerek çatıdan tuhaf sesler geldiğini bildirdi. İhtiyar Kashchin'in amiri, Kashchin'in tereddütlerine rağmen onu kontrol etmesi için yukarı gönderdi.

Orada ne gördüğünü kimse asla öğrenemedi. Tek duyulan çatıdan gelen ağır bir gümleme sesiydi ve ardından İhtiyar Kashchin'in, yüzü hâlâ şaşkınlıktan donmuş olan kafası vagon pencerelerinin önünden karların içine yuvarlandı; orada karanlık ve kar fırtınası tarafından hızla yutuldu.
Bu sıradan bir saldırı değil, bir infazdı. Çeteden iki adam rayların üzerine iplik kadar ince ama inanılmaz derecede kuvvetli bir tel germişti ve Yaşlı Kashchin çatıya tırmandığında, bu tel kafasını tamamen kopardı.

"Izmaylovlara olan borcu buydu."
Trenin camına tıklatıp ardından uçarak uzaklaşan iki haydut böyle dedi.

O günden sonra İhtiyar Kashchin hattın esiri oldu; huzur yüzü görmeden, o hırpalanmış feneriyle karların arasında dolanıp durmaya mahkum edildi. Asla ödeyemeyeceği o borcu... Ve kaybettiği kendi kafasını sonsuza dek aramaya lanetlenmişti.
<region id = 2/>
<title name = Ulaştırma Bürosu, Demir Yolu Hattında Meydana Gelen Olağan Dışı Olaylarla İlgili Açıklama Yayınladı/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_04/>
<center>Ulaştırma Bürosu, Demir Yolu Hattında Meydana Gelen Olağan Dışı Olaylarla İlgili Açıklama Yayınladı</center>
Snezhnograd ve Sretomorozsk arasındaki tundra demir yolu hattında yakın zamanda nadir görülen bir canavarın izlerine rastlandı. Tüm işaretler, bu yaratığın güneydeki Uç Diyardan buralara sürüklendiğini gösteriyordu. İşin en kahredici yanı ise bir Vahşi Av yaratığının yumruğunda sımsıkı tuttuğu hasarlı fenerin, eskiden bir Işık Muhafızına ait olduğunun ortaya çıkmasıydı. Bu yürek burkan haber, saygıdeğer bir Işık Muhafızının hazin bir sona kurban gittiğine dair maalesef en ufak bir şüphe bırakmıyor.
Neyse ki Ulaştırma Bürosu, Piramida'da konuşlanmış Işık Muhafızı kuvvetleriyle iletişime geçti ve iki taraf, tundrada kol gezen canavarları tamamen temizlemek için kesin bir kararlılıkla güçlerini birleştirdi.
Ulaştırma Bürosu tüm vatandaşlara şu çağrıda bulunmaktadır: Demir yolu hattı boyunca bu tür olağan dışı manzaralar görülürse, lütfen sakin olun ve durumu gecikmeden Büro'ya raporlayın. İlgili departmanlar, vatandaşlarımızın güvenle seyahat etmeye devam edebilmelerini sağlamak amacıyla tehlikeyi ortadan kaldırmak için derhal harekete geçecektir.
<region id = 3/>
<title name = Karlar Diyarı Havadisleri: Sahte Kral Al-Ahmar Efsanesi (Katılımcı Hikayesi)/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_09/>
<center>Karlar Diyarı Havadisleri: Sahte Kral Al-Ahmar Efsanesi (Katılımcı Hikayesi)</center>
Teyvat'ın Yeni Günlükleri: Sumeru (III)
"Çöl Tarihi"nin Uydurma Hikayesi: Al-Ahmar'dan Başlıyoruz

Bu serinin önceki bölümlerinde çarpıcı bir teori öne sürmüştük: Decarabian, Al-Ahmar, Remus ve Och-Kan; bu sözde hükümdarlar aslında hiçbir zaman gerçek tarihi figürler olmamışlardır. Aksine, onlar tek ve ortak bir tarihi prototipin yalnızca bölgesel çeşitlilikleridir: Çar Monomakh.

Biraz araştırıldığında, bu kurgusal hükümdarların tümünün bire bir aynı belirgin özellikleri paylaştığı apaçık ortadadır:

Birincisi, hepsi sonradan gelen tarihçiler tarafından "tiran" olarak damgalanmıştır (sırf Çar Monomakh'ın bir zamanlar tüm dünyayı fethettiğini ve yönettiğini kabul etmeyi reddettikleri için);

İkincisi, ortada kanıt niteliğinde hiçbir fiziksel kalıntı yoktur (bunun tek nedeni Çar Monomakh'ın Soluk Taç Sarayı'nda istirahat etmesidir, ki bu asla değiştiremeyecekleri bir gerçektir);

Ve üçüncüsü, onlarla ilişkilendirilen sözde "tarihi harabeler"in hepsi sonradan uydurmadır (bunun tek nedeni kendi medeniyet tarihlerinin çok kısa olması ve onları sahte bir geçmiş uydurmaya zorlamasıdır).

Örneğin, ana akım akademinin körü körüne güvendiği Sumeru çölünün tarihini ele alalım: Yakından incelendiğinde, bu anlatının ciddi boşluklar ve göz ardı edilmesi güç tutarsızlıklarla dolu olduğu görülüyor.

Her şeyden önce, ne yiyorlardı?

Hepimizin bildiği gibi Sumeru Çölleri kelimenin tam anlamıyla çöldür. Bırakın binlerce yıl öncesini, bugün bile bir çöl böyle büyük bir nüfusu asla besleyemez. Öyleyse birileri Kral Deshret'in o görkemli Anıt Mezarını nasıl inşa etmiş olabilir?

İkincisi: Kral Deshret'in Anıt Mezarının çağlar boyunca bakımı nasıl yapıldı?

Yazar her ne kadar Sumeru'yu bizzat ziyaret etmemiş olsa da çöl bölgesinde büyük ölçekli taş ocaklarının hiçbir izinin bulunmadığı göze çarpmaktadır. Dahası, bilinen hiçbir ulaşım yöntemi böylesine devasa miktardaki taşı bu kadar uzak mesafelere taşımış olamaz.

İşte gerçek tam da bu noktada adeta sayfalardan fırlıyor: Sözde "Kral Deshret'in Anıt Mezarı" aslında bizzat Çar Monomakh tarafından inşa edilmişti ve bugün bildiğimiz isim yalnızca, daha sonraki çöl sakinlerinin yanlış telaffuzundan kaynaklanıyordu. İlk olarak, "mono" ve "makh" hecelerini tersine çevirerek "Makh-mono" yaptılar. Daha sonra, sözlü aktarım nedeniyle ilk ünsüzü zayıflattılar (ki bu, diller arasında oldukça yaygın rastlanan bir durumdur) ve isim hafif bir ünlü kaymasına uğrayarak "Akh-mana" şeklini aldı, en nihayetinde de onu yozlaştırarak bugünkü "Al-Ahmar" şekline dönüştürdüler.

Yazar, Nod-Krai'dayken Sumeru çölünden gelen genç bir hanımefendiyle tanışma şansına erişti ve bu hanımefendi bana bizzat Al-Ahmar tarafından dövüldüğü rivayet edilen bir tılsım seti sattı. Yakından incelendiğinde, bu tılsımların üzerine Fontaine yazısıyla "Fontinalia Film Festivalinde kullanım içindir." sözcüklerinin kazındığı keşfedildi. Elbette böylesine güzel ve zarif bir hanımefendi asla yalan söylemezdi. Geriye tek bir olası sonuç kalıyor: Tüm Sumeru tarihi aslında Fontaine tarafından uydurulmuştur!

Dahası, bu kadın teorimizi destekleyen kritik bir ayrıntı daha paylaştı: Halkının Al-Ahmar'dan "Sevgi Tanrısı" olarak söz ettiğini söyledi. Oysa hepimizin bildiği üzere, o dönemde "İyilik Tanrısı" unvanıyla anılan tek kişi Çar Monomakh'tı...

...
<region id = 1/>
<title name = Tuhaf ve İnanılmaz Hikayeler: Kardaki Başsız Tren Görevlisi (Katılımcı Hikayesi)/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_05/>
<center>Tuhaf ve İnanılmaz Hikayeler: Kardaki Başsız Tren Görevlisi (Katılımcı Hikayesi)</center>
Yazar: Bay Mamontov

Bu, bana bir arkadaşımın arkadaşı aracılığıyla anlatılan bir hikaye.

Andrei, en çılgın rüyalarında bile bir gün böylesi bir duruma düşeceğini hayal edemezdi: Beş parasız kalmış, sırf kıt kanaat geçinmek ve çeteye olan borcunu ufak taksitler halinde ödemek için lokomotifte ateşçilik yapıyordu. Eskiden Novokitezhgrad'da saygın bir işi vardı. Ancak bu noktaya gelindiğinde dükkanına el konulmuş, nişanlısı gayet doğal olarak nişanı atmış ve kendi ailesi bile ona yardım etmeyi reddederek onu evden kovmuştu.

Tüm kötü talihinin kaynağı, ucundan bile olsa asla bulaşmaması gereken bir oyunda yatıyordu. Başlangıçta, talihin yüzüne güldüğüne ve kart masasının kesesini dolup taşıracağına gerçekten inanmıştı. Kazanmanın her zaman gelip geçici, kaybetmenin ise tek değişmez gerçek olduğunu henüz kavrayamamıştı.
Son umudunu, Nod-Krai'ın bir yerlerinde saklı bir sırdan bahseden eski dostu Zharanov'a bağlamıştı; Zharanov'un iddiasına göre, eğer Andrei bu girişime yatırım yapıp projeyi nihayet hayata geçirirse, bu sır ikisinin de borçlarını kökünden temizlemeye fazlasıyla yetecekti. Fakat Zharanov gidip de bir daha dönmeyince ve ondan bir daha hiç haber alınamayınca, Andrei'nin son umudu da yitip gitti.
Eskiden olsa, bir lokomotif ateşçisinin maaşına dönüp bakmazdı bile. Fakat şimdi sahip olduğu tek şey buydu. Bu gidişle borcunu ne zaman ödeyebilecek ve tekrar gün yüzü görebilecekti? Belki de parayı elinde tutup onunla kumarda şansını bir kez daha denemesi daha mantıklı olurdu.... Parayı çeteye, o dipsiz kuyuya atmaktansa böylesi daha iyiydi... Ne de olsa çete birkaç ödeme kaçırdı diye hemen aşırı yöntemlere başvurmazdı. Yine de bu düşünce ne zaman aklına gelse, her şeyini kaybetmenin anısı ona geri adım attırıyordu. Böylece günler yalnızca tren düdüğünün sesleriyle bölünüyor, tereddüt ve ızdırap içinde geçip gidiyordu.

Derken bir gece, tren amansız bir kar fırtınasıyla boğuşup farlarıyla zifiri karanlık ve savrulan karların ortasında dar bir yol açarken, bu daracık ışık koridorunun içinde ansızın bir şey beliriverdi. Elinde feneriyle rayların kenarında bir hayalet misali yalpalayan, perişan halde bir adamdı bu.
Hava o kadar soğuktu ki neredeyse nefes bile alınmıyordu. Feylerden başka hiçbir sıradan insan böyle bir havada yarım saatten fazla dayanamazdı. İçgüdüsel bir acıma duygusuyla hareket eden Andrei, tam makinistten treni yavaşlatmasını isteyecekti ki onun yüzü bembeyaz kesilmiş bir halde pencereden dışarı bakakaldığını gördü. Onun bakışlarını takip eden Andrei, daha önce fark etmediği şeyi gördü: Karlar içinde zar zor ilerleyen figürün omuzlarında hiçbir şey yoktu. Kafasının olması gereken yerde sadece soğuk, doğal olmayan bir alev yanıyordu.
Tren hiçbir yavaşlama belirtisi göstermeden ilerlemeyi sürdürdü. Başsız avareyi rahatsız etmekten korkuyormuşçasına düdüğünü çalmadı, sadece yanından geçip giderek o yalnız alevi uçsuz bucaksız gecenin içinde geride bıraktı.

Hâlâ sarsılmış olan makinist, ancak o şok edici manzarayı geride bıraktıktan sonra ona çok eski, artık pek bilinmeyen bir hikaye anlatmaya başladı...
Bu, eskiden hatta çalışan Yaşlı Kashchin adında bir adam hakkında bir hikayeydi. İflah olmaz bir sarhoş olması ve paranın hesabını bilmemesi dışında kötü biri değildi. Herkes onun çeteye asla ödeyemeyeceği bir borcu olduğunu biliyordu ama o bundan hiç rahatsız görünmüyordu. Ondan borcunu çalışarak ödemesini bekledikleri sürece onu kolay kolay öldüremezlerdi... Ya da o öyle sanıyordu. Sonunda da herkes onu kendi haline bıraktı.
Derken trenin, rayların bu ıssız kesiminden geçtiği gece geldi çattı. Bir yolcu, Vila yağmacılarının geride hasar bırakmış olabileceğinden şüphelenerek çatıdan tuhaf sesler geldiğini bildirdi. İhtiyar Kashchin'in amiri, Kashchin'in tereddütlerine rağmen onu kontrol etmesi için yukarı gönderdi.

Orada ne gördüğünü kimse asla öğrenemedi. Tek duyulan çatıdan gelen ağır bir gümleme sesiydi ve ardından İhtiyar Kashchin'in, yüzü hâlâ şaşkınlıktan donmuş olan kafası vagon pencerelerinin önünden karların içine yuvarlandı; orada karanlık ve kar fırtınası tarafından hızla yutuldu.
Bu sıradan bir saldırı değil, bir infazdı. Çeteden iki adam rayların üzerine iplik kadar ince ama inanılmaz derecede kuvvetli bir tel germişti ve Yaşlı Kashchin çatıya tırmandığında, bu tel kafasını tamamen kopardı.

"Izmaylovlara olan borcu buydu."
Trenin camına tıklatıp ardından uçarak uzaklaşan iki haydut böyle dedi.

O günden sonra İhtiyar Kashchin hattın esiri oldu; huzur yüzü görmeden, o hırpalanmış feneriyle karların arasında dolanıp durmaya mahkum edildi. Asla ödeyemeyeceği o borcu... Ve kaybettiği kendi kafasını sonsuza dek aramaya lanetlenmişti.
<region id = 2/>
<title name = Ulaştırma Bürosu, Demir Yolu Hattında Meydana Gelen Olağan Dışı Olaylarla İlgili Açıklama Yayınladı/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_04/>
<center>Ulaştırma Bürosu, Demir Yolu Hattında Meydana Gelen Olağan Dışı Olaylarla İlgili Açıklama Yayınladı</center>
Snezhnograd ve Sretomorozsk arasındaki tundra demir yolu hattında yakın zamanda nadir görülen bir canavarın izlerine rastlandı. Tüm işaretler, bu yaratığın güneydeki Uç Diyardan buralara sürüklendiğini gösteriyordu. İşin en kahredici yanı ise bir Vahşi Av yaratığının yumruğunda sımsıkı tuttuğu hasarlı fenerin, eskiden bir Işık Muhafızına ait olduğunun ortaya çıkmasıydı. Bu yürek burkan haber, saygıdeğer bir Işık Muhafızının hazin bir sona kurban gittiğine dair maalesef en ufak bir şüphe bırakmıyor.
Neyse ki Ulaştırma Bürosu, Piramida'da konuşlanmış Işık Muhafızı kuvvetleriyle iletişime geçti ve iki taraf, tundrada kol gezen canavarları tamamen temizlemek için kesin bir kararlılıkla güçlerini birleştirdi.
Ulaştırma Bürosu tüm vatandaşlara şu çağrıda bulunmaktadır: Demir yolu hattı boyunca bu tür olağan dışı manzaralar görülürse, lütfen sakin olun ve durumu gecikmeden Büro'ya raporlayın. İlgili departmanlar, vatandaşlarımızın güvenle seyahat etmeye devam edebilmelerini sağlamak amacıyla tehlikeyi ortadan kaldırmak için derhal harekete geçecektir.
<region id = 3/>
<title name = Karlar Diyarı Havadisleri: Sahte Kral Al-Ahmar Efsanesi (Katılımcı Hikayesi)/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_09/>
<center>Karlar Diyarı Havadisleri: Sahte Kral Al-Ahmar Efsanesi (Katılımcı Hikayesi)</center>
Teyvat'ın Yeni Günlükleri: Sumeru (III)
"Çöl Tarihi"nin Uydurma Hikayesi: Al-Ahmar'dan Başlıyoruz

Bu serinin önceki bölümlerinde çarpıcı bir teori öne sürmüştük: Decarabian, Al-Ahmar, Remus ve Och-Kan; bu sözde hükümdarlar aslında hiçbir zaman gerçek tarihi figürler olmamışlardır. Aksine, onlar tek ve ortak bir tarihi prototipin yalnızca bölgesel çeşitlilikleridir: Çar Monomakh.

Biraz araştırıldığında, bu kurgusal hükümdarların tümünün bire bir aynı belirgin özellikleri paylaştığı apaçık ortadadır:

Birincisi, hepsi sonradan gelen tarihçiler tarafından "tiran" olarak damgalanmıştır (sırf Çar Monomakh'ın bir zamanlar tüm dünyayı fethettiğini ve yönettiğini kabul etmeyi reddettikleri için);

İkincisi, ortada kanıt niteliğinde hiçbir fiziksel kalıntı yoktur (bunun tek nedeni Çar Monomakh'ın Soluk Taç Sarayı'nda istirahat etmesidir, ki bu asla değiştiremeyecekleri bir gerçektir);

Ve üçüncüsü, onlarla ilişkilendirilen sözde "tarihi harabeler"in hepsi sonradan uydurmadır (bunun tek nedeni kendi medeniyet tarihlerinin çok kısa olması ve onları sahte bir geçmiş uydurmaya zorlamasıdır).

Örneğin, ana akım akademinin körü körüne güvendiği Sumeru çölünün tarihini ele alalım: Yakından incelendiğinde, bu anlatının ciddi boşluklar ve göz ardı edilmesi güç tutarsızlıklarla dolu olduğu görülüyor.

Her şeyden önce, ne yiyorlardı?

Hepimizin bildiği gibi Sumeru Çölleri kelimenin tam anlamıyla çöldür. Bırakın binlerce yıl öncesini, bugün bile bir çöl böyle büyük bir nüfusu asla besleyemez. Öyleyse birileri Kral Deshret'in o görkemli Anıt Mezarını nasıl inşa etmiş olabilir?

İkincisi: Kral Deshret'in Anıt Mezarının çağlar boyunca bakımı nasıl yapıldı?

Yazar her ne kadar Sumeru'yu bizzat ziyaret etmemiş olsa da çöl bölgesinde büyük ölçekli taş ocaklarının hiçbir izinin bulunmadığı göze çarpmaktadır. Dahası, bilinen hiçbir ulaşım yöntemi böylesine devasa miktardaki taşı bu kadar uzak mesafelere taşımış olamaz.

İşte gerçek tam da bu noktada adeta sayfalardan fırlıyor: Sözde "Kral Deshret'in Anıt Mezarı" aslında bizzat Çar Monomakh tarafından inşa edilmişti ve bugün bildiğimiz isim yalnızca, daha sonraki çöl sakinlerinin yanlış telaffuzundan kaynaklanıyordu. İlk olarak, "mono" ve "makh" hecelerini tersine çevirerek "Makh-mono" yaptılar. Daha sonra, sözlü aktarım nedeniyle ilk ünsüzü zayıflattılar (ki bu, diller arasında oldukça yaygın rastlanan bir durumdur) ve isim hafif bir ünlü kaymasına uğrayarak "Akh-mana" şeklini aldı, en nihayetinde de onu yozlaştırarak bugünkü "Al-Ahmar" şekline dönüştürdüler.

Yazar, Nod-Krai'dayken Sumeru çölünden gelen genç bir hanımefendiyle tanışma şansına erişti ve bu hanımefendi bana bizzat Al-Ahmar tarafından dövüldüğü rivayet edilen bir tılsım seti sattı. Yakından incelendiğinde, bu tılsımların üzerine Fontaine yazısıyla "Fontinalia Film Festivalinde kullanım içindir." sözcüklerinin kazındığı keşfedildi. Elbette böylesine güzel ve zarif bir hanımefendi asla yalan söylemezdi. Geriye tek bir olası sonuç kalıyor: Tüm Sumeru tarihi aslında Fontaine tarafından uydurulmuştur!

Dahası, bu kadın teorimizi destekleyen kritik bir ayrıntı daha paylaştı: Halkının Al-Ahmar'dan "Sevgi Tanrısı" olarak söz ettiğini söyledi. Oysa hepimizin bildiği üzere, o dönemde "İyilik Tanrısı" unvanıyla anılan tek kişi Çar Monomakh'tı...

...

Evidence locale: tr

Text source
Path
Readable/TR/Book1296_TR.txt
JSON Pointer
/
Snezhnaya Vestnik Gazetesi
Snezhnaya Vestnik Gazetesi

Evidence locale: tr

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTR.json
JSON Pointer
/2089075983

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

5
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1206
id
121692
splitType
DOCUMENT_SPLIT_TYPE_BY_LINE
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  201296
]
documentType
SnezhnayaNewspaper