ContentReadable 201296
<region id = 1/>
<title name = "เรื่องเล่าสุดพิศวง" ประจำฉบับนี้: พนักงานประจำขบวนรถไฟไร้ศีรษะท่ามกลางพายุหิมะ/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_05/>
ส่งเข้ามาโดยคุณ Mamontov
นี่เป็นเรื่องราวที่ได้ยินมาจากเพื่อนของเพื่อน
Andrei ในอดีตคงคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะตกต่ำจนไม่เหลืออะไรเลย ต้องมาเป็นพนักงานคุมเตาบนขบวนรถไฟ เพียงเพื่อขอทางรอดจากพวกแก๊ง และค่อย ๆ ทยอยใช้หนี้จนหมด เดิมทีเขาเคยมีหน้าที่การงานที่มีหน้ามีตาใน Novokitezhgrad แต่ตอนนี้ร้านค้ากลับถูกบังคับจำนอง คู่หมั้นก็ถอนหมั้นกับเขาไปตามระเบียบ แม้แต่คนในครอบครัวก็ยังปฏิเสธที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือและไล่เขาออกจากบ้าน
ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือ "เกม" ที่เขาไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว ในตอนแรกเขาคิดจริง ๆ ว่าโชคชะตากำลังเข้าข้าง และสามารถกอบโกยเงินทองจากโต๊ะไพ่ได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ แต่เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าชัยชนะเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว ความพ่ายแพ้ต่างหากคือผลลัพธ์สุดท้าย
เดิมทีเขายังฝากความหวังที่จะพลิกสถานการณ์ไว้กับ Zharanov เพื่อนเก่าของเขา... Zharanov เคยให้สัญญาอย่างมีลับลมคมในว่า ใน Nod-Krai ซ่อนความลับที่สามารถชำระหนี้ทั้งหมดของพวกเขาได้ในครั้งเดียวเอาไว้ ขอเพียงแค่ Andrei ยอมลงทุนกับเขาอีกเป็นครั้งสุดท้าย... แต่ทว่า Zharanov กลับจากไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย ไม่มีข่าวคราวใด ๆ เกี่ยวกับเขาอีก ความหวังสุดท้ายของ Andrei จึงพังทลายลงเช่นนี้
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่ชายตาแลเงินเดือนของช่างคุมเตาไฟด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มันคือทั้งหมดที่เขามี ทว่าการทยอยใช้หนี้ทีละนิดแบบนี้ เมื่อไหร่ถึงจะลืมตาอ้าปากได้ล่ะ? แทนที่จะเอาเงินไปคืนแก๊งเพื่อถมหลุมลึกที่ไม่มีวันเต็ม สู้เก็บไว้เป็นทุนแล้วไปเสี่ยงดวงที่โต๊ะพนันอีกสักตั้งดีกว่า... ต่อให้ผิดนัดสักสองสามครั้ง แก๊งก็คงไม่ลงมือโหดร้ายอะไรนักหรอก แต่ทุกครั้งที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ความหวาดกลัวในอดีตตอนที่หมดเนื้อหมดตัวจนถูกตะเพิดออกจากบ้านก็จะทำให้เขาถอดใจ ท่ามกลางความลังเลและความทุกข์ทรมาน วันเวลาล่วงเลยไปวันแล้ววันเล่าพร้อมกับเสียงหวูดของรถไฟ
จนกระทั่งคืนหนึ่ง รถไฟเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างยากลำบากท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ไฟหน้ารถไฟพยายามสาดแสงแหวกความมืดมิดและม่านหิมะจนเกิดเป็นเส้นทางแสงแคบ ๆ ท่ามกลางทัศนวิสัยอันจำกัดนี้ ก็ปรากฏเงาที่ดูราวกับวิญญาณขึ้นโดยไม่มีลางบอกเหตุใด ๆ คนผู้หนึ่งในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งถือตะเกียงไว้ในมือ เดินโซซัดโซเซอยู่ริมรางรถไฟ
ในสภาพอากาศเลวร้าย ที่แม้แต่ลมหายใจยังถูกแช่แข็งได้แบบนี้ นอกเสียจากจะเป็นภูตที่ทนทานต่อความหนาวเย็น คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางทนได้ถึงครึ่งชั่วโมงแน่ Andrei รู้สึกสงสารตามสัญชาตญาณ จึงอยากเตือนให้พนักงานควบคุมรถไฟลดความเร็วเพื่อช่วยคน แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าซีดเผือด Andrei มองตามสายตาของเขาไป จึงได้พบว่า ร่างที่เดินโซเซท่ามกลางลมและหิมะนั้น เหนือไหล่ขึ้นไปกลับว่างเปล่า และตรงจุดที่ควรจะเป็นศีรษะ กลับมีเปลวไฟที่ไร้ความอบอุ่น ลุกโชนอยู่อย่างน่าประหลาด
รถไฟไม่ได้ชะลอความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย ราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนคนไร้หัวคนนั้น และไม่ได้เปิดหวูดรถไฟ เพียงแค่แล่นผ่านเขาไป ทิ้งกลุ่มเปลวไฟนั้นไว้ในค่ำคืนอันมืดมิดที่ไร้ขอบเขต
หลังจากนั้น พนักงานควบคุมรถไฟที่ยังคงตกใจไม่หาย ถึงได้เล่าเรื่องราวในอดีตที่เดิมทีถูกลืมเลือนไปแล้ว
นั่นคือชายคนหนึ่งที่เคยทำงานอยู่ในสายนี้เมื่อหลายปีก่อน เขาถูกเรียกว่า "ตาแก่ Kashchin" ตัวเขาเองไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไรนัก นอกจากติดเหล้าเข้าเส้น และไม่เคยเห็นคุณค่าของเงินเลย ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาติดหนี้แก๊งอยู่ก้อนโต ชนิดที่ชาตินี้ไม่มีวันใช้หมด แต่เจ้าตัวกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ยังไงเสีย แก๊งก็ยังหวังให้เขาทำงานหาเงินมาชดใช้หนี้ จึงทำอะไรเขาไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่เขาคิด และเมื่อเห็นว่าเป็นเช่นนั้น ทุกคนก็เลยปล่อยเขาไปตามยถากรรม
จนกระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะที่รถไฟกำลังแล่นไปตามเส้นทางอันรกร้างนี้ มีผู้โดยสารรายงานว่ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติบนหลังคารถ โดยสงสัยว่าจะเป็นร่องรอยการทำลายที่กลุ่มโจรวีลาซึ่งพบก่อนหน้านี้ทิ้งเอาไว้ ตาแก่ Kashchin จึงถูกส่งตัวขึ้นไปตรวจสอบบนหลังคาด้วยความไม่เต็มใจ
ไม่มีใครรู้ว่าเขาขึ้นไปแล้วเห็นอะไร ได้ยินเพียงเสียงกระแทกทึบ ๆ ดังมาจากบนหลังคา จากนั้นศีรษะของตาแก่ Kashchin ที่มีสีหน้าตกตะลึงก็กลิ้งหล่นลงมาตามกระจกหน้าต่างสู่พื้นหิมะ และถูกความมืดมิดกับพายุหิมะกลืนกินไปอย่างรวดเร็ว
นั่นไม่ใช่การโจมตีธรรมดา แต่คือการประหาร โจรจากแก๊งสองคนได้ขึงเส้นลวดที่บางเฉียบแต่เหนียวแน่นเป็นอย่างมากไว้ทั้งสองฝั่งบนเส้นทางที่รถไฟต้องแล่นผ่าน เพื่อใช้ปลิดชีพตาแก่ Kashchin
"นี่คือสิ่งที่เขาติดค้าง 'Izmaylov' เอาไว้"
โจรสองคนนั้นเคาะหน้าต่างรถ ทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วก็บินจากไป
หลังจากนั้นเป็นต้นมาตาแก่ Kashchin ก็กลายเป็นนักโทษของเส้นทางสายนี้ไปตลอดกาล เขาไม่อาจไปสู่สุขคติ ทำได้เพียงหิ้วตะเกียงพัง ๆ ดวงนั้นเดินเตร็ดเตร่ท่ามกลางลมและหิมะ คอยตามหาหนี้ที่เขาไม่มีวันชดใช้คืนได้หมดอย่างไม่มีจุดหมาย และศีรษะที่หายไปของเขา...
<region id = 2/>
<title name = ประกาศเกี่ยวกับความผิดปกติตามแนวทางรถไฟ/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_04/>
รายงานข่าวระบุว่า เมื่อเร็ว ๆ นี้ บนทุ่งน้ำแข็งตามแนวทางรถไฟจาก Snezhnograd ถึง Sretomorozsk มีร่องรอยการปรากฏตัวของมอนสเตอร์ที่หาได้ยาก ร่องรอยหลายอย่างบ่งชี้ว่ามอนสเตอร์เหล่านี้หลบหนีมาจากพื้นที่ชายแดนทางตอนใต้ นอกจากนี้ สิ่งที่น่าสะเทือนใจก็คือ ตะเกียงที่พังเสียหายซึ่งถูกกำไว้ในมือของมอนสเตอร์บ้าคลั่งตัวหนึ่ง เคยเป็นของผู้เฝ้าประภาคารท่านหนึ่ง นี่เป็นข่าวที่น่าโศกเศร้าอย่างไม่ต้องสงสัย เห็นได้ชัดว่าผู้เฝ้าประภาคารที่น่าเคารพท่านหนึ่งได้ประสบเคราะห์ร้ายไปแล้ว
โชคดีที่กรมการขนส่งได้ติดต่อไปยังกองกำลังผู้เฝ้าประภาคารที่ประจำการอยู่ที่เมือง Piramida ทั้งสองฝ่ายได้ตัดสินใจร่วมมือกันกวาดล้างมอนสเตอร์ที่ป้วนเปี้ยนอยู่บนทุ่งน้ำแข็งอย่างราบคาบ
กรมการขนส่งจึงขอความร่วมมือจากประชาชนทุกท่าน หากพบเห็นความผิดปกติในลักษณะดังกล่าวตามแนวทางรถไฟ โปรดอยู่ในความสงบ อย่าตื่นตระหนก และรีบแจ้งให้กรมการขนส่งทราบโดยเร็ว หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะรีบดำเนินการรับมือและขจัดความเสี่ยงให้เร็วที่สุด เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยในการเดินทางให้กับประชาชนทุกท่าน
<region id = 3/>
<title name = "ประเด็นร้อนแดนหิมะ" ประจำฉบับนี้: กษัตริย์จอมปลอม Al-Ahmar/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_09/>
พงศาวดาร Teyvat ฉบับใหม่ - บท Sumeru (3)
ประวัติศาสตร์ทะเลทรายที่ถูกแต่งขึ้น... เริ่มต้นจากการวิเคราะห์ความเป็นกษัตริย์จอมปลอมของ Al-Ahmar
ในบทความชุดก่อนหน้านี้ ผู้เขียนเคยเสนอข้อสันนิษฐานไว้ดังนี้: Decarabian, Al-Ahmar, Remus และ Och-Kan ผู้ปกครองที่ถูกกล่าวขานเหล่านี้ ล้วนมิใช่บุคคลที่มีตัวตนอยู่จริงในประวัติศาสตร์ แต่เป็นเพียงตำนานที่แตกแขนงออกไปในแต่ละภูมิภาค โดยมีต้นแบบร่วมกันคือจักรพรรดิ Monomakh
เพียงแค่ค้นคว้าสักเล็กน้อย เราก็จะพบได้ไม่ยากว่า ผู้ปกครองในตำนานที่ถูกแต่งขึ้นเหล่านี้ ล้วนมีลักษณะร่วมกันดังต่อไปนี้:
ประการแรก ถูกนักวิชาการประวัติศาสตร์ในยุคหลังนิยามว่าเป็นทรราช (นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่อยากยอมรับว่าจักรพรรดิ Monomakh เคยพิชิตและปกครองโลกทั้งใบ);
ประการที่สอง ร่างไม่ได้หลงเหลืออยู่บนโลก (นี่เป็นเพราะร่างของฝ่าบาท Monomakh หลับใหลอยู่ที่พระราชวังมงกุฎสีจาง พวกเขาจึงไม่สามารถบิดเบือนความจริงข้อนี้ได้);
ประการที่สาม สิ่งที่เรียกกันว่า "โบราณสถานทางประวัติศาสตร์" ที่เกี่ยวข้องกับพวกเขานั้น ล้วนถูกคนรุ่นหลังปลอมแปลงขึ้น (นี่เป็นเพราะประวัติศาสตร์อารยธรรมของพวกเขาสั้นมาก จึงจำเป็นต้องแต่งประวัติศาสตร์ปลอมขึ้นมา)
ยกตัวอย่างเช่นประวัติศาสตร์ทะเลทราย Sumeru ที่วงการประวัติศาสตร์กระแสหลักเชื่อมั่นอย่างสนิทใจ ภายในนั้นก็มีจุดน่าสงสัยที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่มากมาย:
อย่างแรก กินอะไร?
อย่างที่ทุกคนรู้กัน ทะเลทราย Sumeru ก็คือ... ตามความหมายตรงตัวเลย... ทะเลทราย อย่าว่าแต่เมื่อหลายพันปีก่อนเลย แม้แต่ทะเลทรายในทุกวันนี้ก็ไม่มีทางเลี้ยงดูผู้คนจำนวนมากขนาดนั้นได้ แล้วจะสร้างสุสานราชา Deshret อันยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ยังไงกัน?
ประการที่สอง ใช้อะไรสร้างสุสานราชา Deshret?
แม้ว่าผู้เขียนจะไม่เคยไป Sumeru แต่เห็นได้ชัดว่าพื้นที่ทะเลทรายไม่มีโบราณสถานเหมืองหินขนาดใหญ่ และวิธีการขนส่งเท่าที่ทราบก็ไม่สามารถใช้ขนส่งหินจำนวนมหาศาลเช่นนี้ในระยะทางไกลได้
เช่นนั้นแล้ว ความจริงก็ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า นั่นคือ "สุสานราชา Deshret" ที่เรียกกันนั้น แท้จริงแล้วเป็นสิ่งก่อสร้างที่จักรพรรดิ Monomakh โปรดให้สร้างขึ้น ต่อมาชาวทะเลทรายในภายหลังได้ตีความพระนามของจักรพรรดิผิดไป โดยเริ่มจากสลับตำแหน่งคำว่า "Mono" กับ "makh" กลายเป็น "Makhmono" จากนั้น ในระหว่างการถ่ายทอดกันด้วยวาจา พยัญชนะต้นก็หล่นหายไป (ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่พบได้ทั่วไปในหลายภาษา) พร้อมทั้งเกิดการเลื่อนเสียงสระเล็กน้อย จนกลายเป็น "Akh-mana" และท้ายที่สุดก็เพี้ยนมาเป็น "Al-Ahmar" ในปัจจุบัน
ผู้เขียนเคยมีโอกาสได้รู้จักกับสุภาพสตรีวัยเยาว์จากทะเลทราย Sumeru ท่านหนึ่งที่ Nod-Krai เธอได้ขายเครื่องรางชุดหนึ่งให้กับผู้เขียน ซึ่งตามตำนานเล่าว่า Al-Ahmar เป็นผู้หลอมขึ้นด้วยตนเอง หลังจากการตรวจสอบในภายหลังพบว่า บนเครื่องรางเหล่านี้มีตัวอักษรของ Fontaine สลักเอาไว้ว่า "สำหรับเทศกาลภาพยนตร์ Fontinalia โดยเฉพาะ" สุภาพสตรีที่งดงามและสง่าผ่าเผยผู้นั้นย่อมไม่มีทางโกหกแน่นอน สิ่งนี้อธิบายได้เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น นั่นก็คือประวัติศาสตร์ของ Sumeru แท้จริงแล้วถูก Fontaine ปลอมแปลงขึ้นมา
นอกจากนี้ สุภาพสตรีท่านนั้นยังให้หลักฐานชิ้นสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง... เธอบอกว่าชนเผ่าของเธอล้วนเรียก Al-Ahmar ว่า "เทพแห่งความรัก" เป็นที่รู้กันดีว่าในยุคสมัยนั้น ผู้ที่ถูกเรียกว่า "เทพแห่งความเมตตา" มีเพียงองค์เดียวเท่านั้น นั่นก็คือจักรพรรดิ Monomakh...
...
<title name = "เรื่องเล่าสุดพิศวง" ประจำฉบับนี้: พนักงานประจำขบวนรถไฟไร้ศีรษะท่ามกลางพายุหิมะ/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_05/>
<center>"เรื่องเล่าสุดพิศวง" ประจำฉบับนี้: พนักงานประจำขบวนรถไฟไร้ศีรษะท่ามกลางพายุหิมะ</center>ส่งเข้ามาโดยคุณ Mamontov
นี่เป็นเรื่องราวที่ได้ยินมาจากเพื่อนของเพื่อน
Andrei ในอดีตคงคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะตกต่ำจนไม่เหลืออะไรเลย ต้องมาเป็นพนักงานคุมเตาบนขบวนรถไฟ เพียงเพื่อขอทางรอดจากพวกแก๊ง และค่อย ๆ ทยอยใช้หนี้จนหมด เดิมทีเขาเคยมีหน้าที่การงานที่มีหน้ามีตาใน Novokitezhgrad แต่ตอนนี้ร้านค้ากลับถูกบังคับจำนอง คู่หมั้นก็ถอนหมั้นกับเขาไปตามระเบียบ แม้แต่คนในครอบครัวก็ยังปฏิเสธที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือและไล่เขาออกจากบ้าน
ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือ "เกม" ที่เขาไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว ในตอนแรกเขาคิดจริง ๆ ว่าโชคชะตากำลังเข้าข้าง และสามารถกอบโกยเงินทองจากโต๊ะไพ่ได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ แต่เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าชัยชนะเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว ความพ่ายแพ้ต่างหากคือผลลัพธ์สุดท้าย
เดิมทีเขายังฝากความหวังที่จะพลิกสถานการณ์ไว้กับ Zharanov เพื่อนเก่าของเขา... Zharanov เคยให้สัญญาอย่างมีลับลมคมในว่า ใน Nod-Krai ซ่อนความลับที่สามารถชำระหนี้ทั้งหมดของพวกเขาได้ในครั้งเดียวเอาไว้ ขอเพียงแค่ Andrei ยอมลงทุนกับเขาอีกเป็นครั้งสุดท้าย... แต่ทว่า Zharanov กลับจากไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย ไม่มีข่าวคราวใด ๆ เกี่ยวกับเขาอีก ความหวังสุดท้ายของ Andrei จึงพังทลายลงเช่นนี้
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่ชายตาแลเงินเดือนของช่างคุมเตาไฟด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มันคือทั้งหมดที่เขามี ทว่าการทยอยใช้หนี้ทีละนิดแบบนี้ เมื่อไหร่ถึงจะลืมตาอ้าปากได้ล่ะ? แทนที่จะเอาเงินไปคืนแก๊งเพื่อถมหลุมลึกที่ไม่มีวันเต็ม สู้เก็บไว้เป็นทุนแล้วไปเสี่ยงดวงที่โต๊ะพนันอีกสักตั้งดีกว่า... ต่อให้ผิดนัดสักสองสามครั้ง แก๊งก็คงไม่ลงมือโหดร้ายอะไรนักหรอก แต่ทุกครั้งที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ความหวาดกลัวในอดีตตอนที่หมดเนื้อหมดตัวจนถูกตะเพิดออกจากบ้านก็จะทำให้เขาถอดใจ ท่ามกลางความลังเลและความทุกข์ทรมาน วันเวลาล่วงเลยไปวันแล้ววันเล่าพร้อมกับเสียงหวูดของรถไฟ
จนกระทั่งคืนหนึ่ง รถไฟเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างยากลำบากท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ไฟหน้ารถไฟพยายามสาดแสงแหวกความมืดมิดและม่านหิมะจนเกิดเป็นเส้นทางแสงแคบ ๆ ท่ามกลางทัศนวิสัยอันจำกัดนี้ ก็ปรากฏเงาที่ดูราวกับวิญญาณขึ้นโดยไม่มีลางบอกเหตุใด ๆ คนผู้หนึ่งในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งถือตะเกียงไว้ในมือ เดินโซซัดโซเซอยู่ริมรางรถไฟ
ในสภาพอากาศเลวร้าย ที่แม้แต่ลมหายใจยังถูกแช่แข็งได้แบบนี้ นอกเสียจากจะเป็นภูตที่ทนทานต่อความหนาวเย็น คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางทนได้ถึงครึ่งชั่วโมงแน่ Andrei รู้สึกสงสารตามสัญชาตญาณ จึงอยากเตือนให้พนักงานควบคุมรถไฟลดความเร็วเพื่อช่วยคน แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าซีดเผือด Andrei มองตามสายตาของเขาไป จึงได้พบว่า ร่างที่เดินโซเซท่ามกลางลมและหิมะนั้น เหนือไหล่ขึ้นไปกลับว่างเปล่า และตรงจุดที่ควรจะเป็นศีรษะ กลับมีเปลวไฟที่ไร้ความอบอุ่น ลุกโชนอยู่อย่างน่าประหลาด
รถไฟไม่ได้ชะลอความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย ราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนคนไร้หัวคนนั้น และไม่ได้เปิดหวูดรถไฟ เพียงแค่แล่นผ่านเขาไป ทิ้งกลุ่มเปลวไฟนั้นไว้ในค่ำคืนอันมืดมิดที่ไร้ขอบเขต
หลังจากนั้น พนักงานควบคุมรถไฟที่ยังคงตกใจไม่หาย ถึงได้เล่าเรื่องราวในอดีตที่เดิมทีถูกลืมเลือนไปแล้ว
นั่นคือชายคนหนึ่งที่เคยทำงานอยู่ในสายนี้เมื่อหลายปีก่อน เขาถูกเรียกว่า "ตาแก่ Kashchin" ตัวเขาเองไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไรนัก นอกจากติดเหล้าเข้าเส้น และไม่เคยเห็นคุณค่าของเงินเลย ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาติดหนี้แก๊งอยู่ก้อนโต ชนิดที่ชาตินี้ไม่มีวันใช้หมด แต่เจ้าตัวกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ยังไงเสีย แก๊งก็ยังหวังให้เขาทำงานหาเงินมาชดใช้หนี้ จึงทำอะไรเขาไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่เขาคิด และเมื่อเห็นว่าเป็นเช่นนั้น ทุกคนก็เลยปล่อยเขาไปตามยถากรรม
จนกระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะที่รถไฟกำลังแล่นไปตามเส้นทางอันรกร้างนี้ มีผู้โดยสารรายงานว่ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติบนหลังคารถ โดยสงสัยว่าจะเป็นร่องรอยการทำลายที่กลุ่มโจรวีลาซึ่งพบก่อนหน้านี้ทิ้งเอาไว้ ตาแก่ Kashchin จึงถูกส่งตัวขึ้นไปตรวจสอบบนหลังคาด้วยความไม่เต็มใจ
ไม่มีใครรู้ว่าเขาขึ้นไปแล้วเห็นอะไร ได้ยินเพียงเสียงกระแทกทึบ ๆ ดังมาจากบนหลังคา จากนั้นศีรษะของตาแก่ Kashchin ที่มีสีหน้าตกตะลึงก็กลิ้งหล่นลงมาตามกระจกหน้าต่างสู่พื้นหิมะ และถูกความมืดมิดกับพายุหิมะกลืนกินไปอย่างรวดเร็ว
นั่นไม่ใช่การโจมตีธรรมดา แต่คือการประหาร โจรจากแก๊งสองคนได้ขึงเส้นลวดที่บางเฉียบแต่เหนียวแน่นเป็นอย่างมากไว้ทั้งสองฝั่งบนเส้นทางที่รถไฟต้องแล่นผ่าน เพื่อใช้ปลิดชีพตาแก่ Kashchin
"นี่คือสิ่งที่เขาติดค้าง 'Izmaylov' เอาไว้"
โจรสองคนนั้นเคาะหน้าต่างรถ ทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วก็บินจากไป
หลังจากนั้นเป็นต้นมาตาแก่ Kashchin ก็กลายเป็นนักโทษของเส้นทางสายนี้ไปตลอดกาล เขาไม่อาจไปสู่สุขคติ ทำได้เพียงหิ้วตะเกียงพัง ๆ ดวงนั้นเดินเตร็ดเตร่ท่ามกลางลมและหิมะ คอยตามหาหนี้ที่เขาไม่มีวันชดใช้คืนได้หมดอย่างไม่มีจุดหมาย และศีรษะที่หายไปของเขา...
<region id = 2/>
<title name = ประกาศเกี่ยวกับความผิดปกติตามแนวทางรถไฟ/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_04/>
<center>ประกาศเกี่ยวกับความผิดปกติตามแนวทางรถไฟ</center>รายงานข่าวระบุว่า เมื่อเร็ว ๆ นี้ บนทุ่งน้ำแข็งตามแนวทางรถไฟจาก Snezhnograd ถึง Sretomorozsk มีร่องรอยการปรากฏตัวของมอนสเตอร์ที่หาได้ยาก ร่องรอยหลายอย่างบ่งชี้ว่ามอนสเตอร์เหล่านี้หลบหนีมาจากพื้นที่ชายแดนทางตอนใต้ นอกจากนี้ สิ่งที่น่าสะเทือนใจก็คือ ตะเกียงที่พังเสียหายซึ่งถูกกำไว้ในมือของมอนสเตอร์บ้าคลั่งตัวหนึ่ง เคยเป็นของผู้เฝ้าประภาคารท่านหนึ่ง นี่เป็นข่าวที่น่าโศกเศร้าอย่างไม่ต้องสงสัย เห็นได้ชัดว่าผู้เฝ้าประภาคารที่น่าเคารพท่านหนึ่งได้ประสบเคราะห์ร้ายไปแล้ว
โชคดีที่กรมการขนส่งได้ติดต่อไปยังกองกำลังผู้เฝ้าประภาคารที่ประจำการอยู่ที่เมือง Piramida ทั้งสองฝ่ายได้ตัดสินใจร่วมมือกันกวาดล้างมอนสเตอร์ที่ป้วนเปี้ยนอยู่บนทุ่งน้ำแข็งอย่างราบคาบ
กรมการขนส่งจึงขอความร่วมมือจากประชาชนทุกท่าน หากพบเห็นความผิดปกติในลักษณะดังกล่าวตามแนวทางรถไฟ โปรดอยู่ในความสงบ อย่าตื่นตระหนก และรีบแจ้งให้กรมการขนส่งทราบโดยเร็ว หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะรีบดำเนินการรับมือและขจัดความเสี่ยงให้เร็วที่สุด เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยในการเดินทางให้กับประชาชนทุกท่าน
<region id = 3/>
<title name = "ประเด็นร้อนแดนหิมะ" ประจำฉบับนี้: กษัตริย์จอมปลอม Al-Ahmar/>
<image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_09/>
<center>"ประเด็นร้อนแดนหิมะ" ประจำฉบับนี้: กษัตริย์จอมปลอม Al-Ahmar</center>พงศาวดาร Teyvat ฉบับใหม่ - บท Sumeru (3)
ประวัติศาสตร์ทะเลทรายที่ถูกแต่งขึ้น... เริ่มต้นจากการวิเคราะห์ความเป็นกษัตริย์จอมปลอมของ Al-Ahmar
ในบทความชุดก่อนหน้านี้ ผู้เขียนเคยเสนอข้อสันนิษฐานไว้ดังนี้: Decarabian, Al-Ahmar, Remus และ Och-Kan ผู้ปกครองที่ถูกกล่าวขานเหล่านี้ ล้วนมิใช่บุคคลที่มีตัวตนอยู่จริงในประวัติศาสตร์ แต่เป็นเพียงตำนานที่แตกแขนงออกไปในแต่ละภูมิภาค โดยมีต้นแบบร่วมกันคือจักรพรรดิ Monomakh
เพียงแค่ค้นคว้าสักเล็กน้อย เราก็จะพบได้ไม่ยากว่า ผู้ปกครองในตำนานที่ถูกแต่งขึ้นเหล่านี้ ล้วนมีลักษณะร่วมกันดังต่อไปนี้:
ประการแรก ถูกนักวิชาการประวัติศาสตร์ในยุคหลังนิยามว่าเป็นทรราช (นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่อยากยอมรับว่าจักรพรรดิ Monomakh เคยพิชิตและปกครองโลกทั้งใบ);
ประการที่สอง ร่างไม่ได้หลงเหลืออยู่บนโลก (นี่เป็นเพราะร่างของฝ่าบาท Monomakh หลับใหลอยู่ที่พระราชวังมงกุฎสีจาง พวกเขาจึงไม่สามารถบิดเบือนความจริงข้อนี้ได้);
ประการที่สาม สิ่งที่เรียกกันว่า "โบราณสถานทางประวัติศาสตร์" ที่เกี่ยวข้องกับพวกเขานั้น ล้วนถูกคนรุ่นหลังปลอมแปลงขึ้น (นี่เป็นเพราะประวัติศาสตร์อารยธรรมของพวกเขาสั้นมาก จึงจำเป็นต้องแต่งประวัติศาสตร์ปลอมขึ้นมา)
ยกตัวอย่างเช่นประวัติศาสตร์ทะเลทราย Sumeru ที่วงการประวัติศาสตร์กระแสหลักเชื่อมั่นอย่างสนิทใจ ภายในนั้นก็มีจุดน่าสงสัยที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่มากมาย:
อย่างแรก กินอะไร?
อย่างที่ทุกคนรู้กัน ทะเลทราย Sumeru ก็คือ... ตามความหมายตรงตัวเลย... ทะเลทราย อย่าว่าแต่เมื่อหลายพันปีก่อนเลย แม้แต่ทะเลทรายในทุกวันนี้ก็ไม่มีทางเลี้ยงดูผู้คนจำนวนมากขนาดนั้นได้ แล้วจะสร้างสุสานราชา Deshret อันยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ยังไงกัน?
ประการที่สอง ใช้อะไรสร้างสุสานราชา Deshret?
แม้ว่าผู้เขียนจะไม่เคยไป Sumeru แต่เห็นได้ชัดว่าพื้นที่ทะเลทรายไม่มีโบราณสถานเหมืองหินขนาดใหญ่ และวิธีการขนส่งเท่าที่ทราบก็ไม่สามารถใช้ขนส่งหินจำนวนมหาศาลเช่นนี้ในระยะทางไกลได้
เช่นนั้นแล้ว ความจริงก็ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า นั่นคือ "สุสานราชา Deshret" ที่เรียกกันนั้น แท้จริงแล้วเป็นสิ่งก่อสร้างที่จักรพรรดิ Monomakh โปรดให้สร้างขึ้น ต่อมาชาวทะเลทรายในภายหลังได้ตีความพระนามของจักรพรรดิผิดไป โดยเริ่มจากสลับตำแหน่งคำว่า "Mono" กับ "makh" กลายเป็น "Makhmono" จากนั้น ในระหว่างการถ่ายทอดกันด้วยวาจา พยัญชนะต้นก็หล่นหายไป (ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่พบได้ทั่วไปในหลายภาษา) พร้อมทั้งเกิดการเลื่อนเสียงสระเล็กน้อย จนกลายเป็น "Akh-mana" และท้ายที่สุดก็เพี้ยนมาเป็น "Al-Ahmar" ในปัจจุบัน
ผู้เขียนเคยมีโอกาสได้รู้จักกับสุภาพสตรีวัยเยาว์จากทะเลทราย Sumeru ท่านหนึ่งที่ Nod-Krai เธอได้ขายเครื่องรางชุดหนึ่งให้กับผู้เขียน ซึ่งตามตำนานเล่าว่า Al-Ahmar เป็นผู้หลอมขึ้นด้วยตนเอง หลังจากการตรวจสอบในภายหลังพบว่า บนเครื่องรางเหล่านี้มีตัวอักษรของ Fontaine สลักเอาไว้ว่า "สำหรับเทศกาลภาพยนตร์ Fontinalia โดยเฉพาะ" สุภาพสตรีที่งดงามและสง่าผ่าเผยผู้นั้นย่อมไม่มีทางโกหกแน่นอน สิ่งนี้อธิบายได้เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น นั่นก็คือประวัติศาสตร์ของ Sumeru แท้จริงแล้วถูก Fontaine ปลอมแปลงขึ้นมา
นอกจากนี้ สุภาพสตรีท่านนั้นยังให้หลักฐานชิ้นสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง... เธอบอกว่าชนเผ่าของเธอล้วนเรียก Al-Ahmar ว่า "เทพแห่งความรัก" เป็นที่รู้กันดีว่าในยุคสมัยนั้น ผู้ที่ถูกเรียกว่า "เทพแห่งความเมตตา" มีเพียงองค์เดียวเท่านั้น นั่นก็คือจักรพรรดิ Monomakh...
...
<region id = 1/> <title name = "เรื่องเล่าสุดพิศวง" ประจำฉบับนี้: พนักงานประจำขบวนรถไฟไร้ศีรษะท่ามกลางพายุหิมะ/> <image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_05/> <center>"เรื่องเล่าสุดพิศวง" ประจำฉบับนี้: พนักงานประจำขบวนรถไฟไร้ศีรษะท่ามกลางพายุหิมะ</center> ส่งเข้ามาโดยคุณ Mamontov นี่เป็นเรื่องราวที่ได้ยินมาจากเพื่อนของเพื่อน Andrei ในอดีตคงคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะตกต่ำจนไม่เหลืออะไรเลย ต้องมาเป็นพนักงานคุมเตาบนขบวนรถไฟ เพียงเพื่อขอทางรอดจากพวกแก๊ง และค่อย ๆ ทยอยใช้หนี้จนหมด เดิมทีเขาเคยมีหน้าที่การงานที่มีหน้ามีตาใน Novokitezhgrad แต่ตอนนี้ร้านค้ากลับถูกบังคับจำนอง คู่หมั้นก็ถอนหมั้นกับเขาไปตามระเบียบ แม้แต่คนในครอบครัวก็ยังปฏิเสธที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือและไล่เขาออกจากบ้าน ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือ "เกม" ที่เขาไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว ในตอนแรกเขาคิดจริง ๆ ว่าโชคชะตากำลังเข้าข้าง และสามารถกอบโกยเงินทองจากโต๊ะไพ่ได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ แต่เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าชัยชนะเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว ความพ่ายแพ้ต่างหากคือผลลัพธ์สุดท้าย เดิมทีเขายังฝากความหวังที่จะพลิกสถานการณ์ไว้กับ Zharanov เพื่อนเก่าของเขา... Zharanov เคยให้สัญญาอย่างมีลับลมคมในว่า ใน Nod-Krai ซ่อนความลับที่สามารถชำระหนี้ทั้งหมดของพวกเขาได้ในครั้งเดียวเอาไว้ ขอเพียงแค่ Andrei ยอมลงทุนกับเขาอีกเป็นครั้งสุดท้าย... แต่ทว่า Zharanov กลับจากไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย ไม่มีข่าวคราวใด ๆ เกี่ยวกับเขาอีก ความหวังสุดท้ายของ Andrei จึงพังทลายลงเช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่ชายตาแลเงินเดือนของช่างคุมเตาไฟด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มันคือทั้งหมดที่เขามี ทว่าการทยอยใช้หนี้ทีละนิดแบบนี้ เมื่อไหร่ถึงจะลืมตาอ้าปากได้ล่ะ? แทนที่จะเอาเงินไปคืนแก๊งเพื่อถมหลุมลึกที่ไม่มีวันเต็ม สู้เก็บไว้เป็นทุนแล้วไปเสี่ยงดวงที่โต๊ะพนันอีกสักตั้งดีกว่า... ต่อให้ผิดนัดสักสองสามครั้ง แก๊งก็คงไม่ลงมือโหดร้ายอะไรนักหรอก แต่ทุกครั้งที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ความหวาดกลัวในอดีตตอนที่หมดเนื้อหมดตัวจนถูกตะเพิดออกจากบ้านก็จะทำให้เขาถอดใจ ท่ามกลางความลังเลและความทุกข์ทรมาน วันเวลาล่วงเลยไปวันแล้ววันเล่าพร้อมกับเสียงหวูดของรถไฟ จนกระทั่งคืนหนึ่ง รถไฟเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างยากลำบากท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ไฟหน้ารถไฟพยายามสาดแสงแหวกความมืดมิดและม่านหิมะจนเกิดเป็นเส้นทางแสงแคบ ๆ ท่ามกลางทัศนวิสัยอันจำกัดนี้ ก็ปรากฏเงาที่ดูราวกับวิญญาณขึ้นโดยไม่มีลางบอกเหตุใด ๆ คนผู้หนึ่งในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งถือตะเกียงไว้ในมือ เดินโซซัดโซเซอยู่ริมรางรถไฟ ในสภาพอากาศเลวร้าย ที่แม้แต่ลมหายใจยังถูกแช่แข็งได้แบบนี้ นอกเสียจากจะเป็นภูตที่ทนทานต่อความหนาวเย็น คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางทนได้ถึงครึ่งชั่วโมงแน่ Andrei รู้สึกสงสารตามสัญชาตญาณ จึงอยากเตือนให้พนักงานควบคุมรถไฟลดความเร็วเพื่อช่วยคน แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าซีดเผือด Andrei มองตามสายตาของเขาไป จึงได้พบว่า ร่างที่เดินโซเซท่ามกลางลมและหิมะนั้น เหนือไหล่ขึ้นไปกลับว่างเปล่า และตรงจุดที่ควรจะเป็นศีรษะ กลับมีเปลวไฟที่ไร้ความอบอุ่น ลุกโชนอยู่อย่างน่าประหลาด รถไฟไม่ได้ชะลอความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย ราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนคนไร้หัวคนนั้น และไม่ได้เปิดหวูดรถไฟ เพียงแค่แล่นผ่านเขาไป ทิ้งกลุ่มเปลวไฟนั้นไว้ในค่ำคืนอันมืดมิดที่ไร้ขอบเขต หลังจากนั้น พนักงานควบคุมรถไฟที่ยังคงตกใจไม่หาย ถึงได้เล่าเรื่องราวในอดีตที่เดิมทีถูกลืมเลือนไปแล้ว นั่นคือชายคนหนึ่งที่เคยทำงานอยู่ในสายนี้เมื่อหลายปีก่อน เขาถูกเรียกว่า "ตาแก่ Kashchin" ตัวเขาเองไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไรนัก นอกจากติดเหล้าเข้าเส้น และไม่เคยเห็นคุณค่าของเงินเลย ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาติดหนี้แก๊งอยู่ก้อนโต ชนิดที่ชาตินี้ไม่มีวันใช้หมด แต่เจ้าตัวกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ยังไงเสีย แก๊งก็ยังหวังให้เขาทำงานหาเงินมาชดใช้หนี้ จึงทำอะไรเขาไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่เขาคิด และเมื่อเห็นว่าเป็นเช่นนั้น ทุกคนก็เลยปล่อยเขาไปตามยถากรรม จนกระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะที่รถไฟกำลังแล่นไปตามเส้นทางอันรกร้างนี้ มีผู้โดยสารรายงานว่ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติบนหลังคารถ โดยสงสัยว่าจะเป็นร่องรอยการทำลายที่กลุ่มโจรวีลาซึ่งพบก่อนหน้านี้ทิ้งเอาไว้ ตาแก่ Kashchin จึงถูกส่งตัวขึ้นไปตรวจสอบบนหลังคาด้วยความไม่เต็มใจ ไม่มีใครรู้ว่าเขาขึ้นไปแล้วเห็นอะไร ได้ยินเพียงเสียงกระแทกทึบ ๆ ดังมาจากบนหลังคา จากนั้นศีรษะของตาแก่ Kashchin ที่มีสีหน้าตกตะลึงก็กลิ้งหล่นลงมาตามกระจกหน้าต่างสู่พื้นหิมะ และถูกความมืดมิดกับพายุหิมะกลืนกินไปอย่างรวดเร็ว นั่นไม่ใช่การโจมตีธรรมดา แต่คือการประหาร โจรจากแก๊งสองคนได้ขึงเส้นลวดที่บางเฉียบแต่เหนียวแน่นเป็นอย่างมากไว้ทั้งสองฝั่งบนเส้นทางที่รถไฟต้องแล่นผ่าน เพื่อใช้ปลิดชีพตาแก่ Kashchin "นี่คือสิ่งที่เขาติดค้าง 'Izmaylov' เอาไว้" โจรสองคนนั้นเคาะหน้าต่างรถ ทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วก็บินจากไป หลังจากนั้นเป็นต้นมาตาแก่ Kashchin ก็กลายเป็นนักโทษของเส้นทางสายนี้ไปตลอดกาล เขาไม่อาจไปสู่สุขคติ ทำได้เพียงหิ้วตะเกียงพัง ๆ ดวงนั้นเดินเตร็ดเตร่ท่ามกลางลมและหิมะ คอยตามหาหนี้ที่เขาไม่มีวันชดใช้คืนได้หมดอย่างไม่มีจุดหมาย และศีรษะที่หายไปของเขา... <region id = 2/> <title name = ประกาศเกี่ยวกับความผิดปกติตามแนวทางรถไฟ/> <image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_04/> <center>ประกาศเกี่ยวกับความผิดปกติตามแนวทางรถไฟ</center> รายงานข่าวระบุว่า เมื่อเร็ว ๆ นี้ บนทุ่งน้ำแข็งตามแนวทางรถไฟจาก Snezhnograd ถึง Sretomorozsk มีร่องรอยการปรากฏตัวของมอนสเตอร์ที่หาได้ยาก ร่องรอยหลายอย่างบ่งชี้ว่ามอนสเตอร์เหล่านี้หลบหนีมาจากพื้นที่ชายแดนทางตอนใต้ นอกจากนี้ สิ่งที่น่าสะเทือนใจก็คือ ตะเกียงที่พังเสียหายซึ่งถูกกำไว้ในมือของมอนสเตอร์บ้าคลั่งตัวหนึ่ง เคยเป็นของผู้เฝ้าประภาคารท่านหนึ่ง นี่เป็นข่าวที่น่าโศกเศร้าอย่างไม่ต้องสงสัย เห็นได้ชัดว่าผู้เฝ้าประภาคารที่น่าเคารพท่านหนึ่งได้ประสบเคราะห์ร้ายไปแล้ว โชคดีที่กรมการขนส่งได้ติดต่อไปยังกองกำลังผู้เฝ้าประภาคารที่ประจำการอยู่ที่เมือง Piramida ทั้งสองฝ่ายได้ตัดสินใจร่วมมือกันกวาดล้างมอนสเตอร์ที่ป้วนเปี้ยนอยู่บนทุ่งน้ำแข็งอย่างราบคาบ กรมการขนส่งจึงขอความร่วมมือจากประชาชนทุกท่าน หากพบเห็นความผิดปกติในลักษณะดังกล่าวตามแนวทางรถไฟ โปรดอยู่ในความสงบ อย่าตื่นตระหนก และรีบแจ้งให้กรมการขนส่งทราบโดยเร็ว หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะรีบดำเนินการรับมือและขจัดความเสี่ยงให้เร็วที่สุด เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยในการเดินทางให้กับประชาชนทุกท่าน <region id = 3/> <title name = "ประเด็นร้อนแดนหิมะ" ประจำฉบับนี้: กษัตริย์จอมปลอม Al-Ahmar/> <image preview name = UI_Img_SnezhnayaNewspaperPage_Pic_09/> <center>"ประเด็นร้อนแดนหิมะ" ประจำฉบับนี้: กษัตริย์จอมปลอม Al-Ahmar</center> พงศาวดาร Teyvat ฉบับใหม่ - บท Sumeru (3) ประวัติศาสตร์ทะเลทรายที่ถูกแต่งขึ้น... เริ่มต้นจากการวิเคราะห์ความเป็นกษัตริย์จอมปลอมของ Al-Ahmar ในบทความชุดก่อนหน้านี้ ผู้เขียนเคยเสนอข้อสันนิษฐานไว้ดังนี้: Decarabian, Al-Ahmar, Remus และ Och-Kan ผู้ปกครองที่ถูกกล่าวขานเหล่านี้ ล้วนมิใช่บุคคลที่มีตัวตนอยู่จริงในประวัติศาสตร์ แต่เป็นเพียงตำนานที่แตกแขนงออกไปในแต่ละภูมิภาค โดยมีต้นแบบร่วมกันคือจักรพรรดิ Monomakh เพียงแค่ค้นคว้าสักเล็กน้อย เราก็จะพบได้ไม่ยากว่า ผู้ปกครองในตำนานที่ถูกแต่งขึ้นเหล่านี้ ล้วนมีลักษณะร่วมกันดังต่อไปนี้: ประการแรก ถูกนักวิชาการประวัติศาสตร์ในยุคหลังนิยามว่าเป็นทรราช (นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่อยากยอมรับว่าจักรพรรดิ Monomakh เคยพิชิตและปกครองโลกทั้งใบ); ประการที่สอง ร่างไม่ได้หลงเหลืออยู่บนโลก (นี่เป็นเพราะร่างของฝ่าบาท Monomakh หลับใหลอยู่ที่พระราชวังมงกุฎสีจาง พวกเขาจึงไม่สามารถบิดเบือนความจริงข้อนี้ได้); ประการที่สาม สิ่งที่เรียกกันว่า "โบราณสถานทางประวัติศาสตร์" ที่เกี่ยวข้องกับพวกเขานั้น ล้วนถูกคนรุ่นหลังปลอมแปลงขึ้น (นี่เป็นเพราะประวัติศาสตร์อารยธรรมของพวกเขาสั้นมาก จึงจำเป็นต้องแต่งประวัติศาสตร์ปลอมขึ้นมา) ยกตัวอย่างเช่นประวัติศาสตร์ทะเลทราย Sumeru ที่วงการประวัติศาสตร์กระแสหลักเชื่อมั่นอย่างสนิทใจ ภายในนั้นก็มีจุดน่าสงสัยที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่มากมาย: อย่างแรก กินอะไร? อย่างที่ทุกคนรู้กัน ทะเลทราย Sumeru ก็คือ... ตามความหมายตรงตัวเลย... ทะเลทราย อย่าว่าแต่เมื่อหลายพันปีก่อนเลย แม้แต่ทะเลทรายในทุกวันนี้ก็ไม่มีทางเลี้ยงดูผู้คนจำนวนมากขนาดนั้นได้ แล้วจะสร้างสุสานราชา Deshret อันยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ยังไงกัน? ประการที่สอง ใช้อะไรสร้างสุสานราชา Deshret? แม้ว่าผู้เขียนจะไม่เคยไป Sumeru แต่เห็นได้ชัดว่าพื้นที่ทะเลทรายไม่มีโบราณสถานเหมืองหินขนาดใหญ่ และวิธีการขนส่งเท่าที่ทราบก็ไม่สามารถใช้ขนส่งหินจำนวนมหาศาลเช่นนี้ในระยะทางไกลได้ เช่นนั้นแล้ว ความจริงก็ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า นั่นคือ "สุสานราชา Deshret" ที่เรียกกันนั้น แท้จริงแล้วเป็นสิ่งก่อสร้างที่จักรพรรดิ Monomakh โปรดให้สร้างขึ้น ต่อมาชาวทะเลทรายในภายหลังได้ตีความพระนามของจักรพรรดิผิดไป โดยเริ่มจากสลับตำแหน่งคำว่า "Mono" กับ "makh" กลายเป็น "Makhmono" จากนั้น ในระหว่างการถ่ายทอดกันด้วยวาจา พยัญชนะต้นก็หล่นหายไป (ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่พบได้ทั่วไปในหลายภาษา) พร้อมทั้งเกิดการเลื่อนเสียงสระเล็กน้อย จนกลายเป็น "Akh-mana" และท้ายที่สุดก็เพี้ยนมาเป็น "Al-Ahmar" ในปัจจุบัน ผู้เขียนเคยมีโอกาสได้รู้จักกับสุภาพสตรีวัยเยาว์จากทะเลทราย Sumeru ท่านหนึ่งที่ Nod-Krai เธอได้ขายเครื่องรางชุดหนึ่งให้กับผู้เขียน ซึ่งตามตำนานเล่าว่า Al-Ahmar เป็นผู้หลอมขึ้นด้วยตนเอง หลังจากการตรวจสอบในภายหลังพบว่า บนเครื่องรางเหล่านี้มีตัวอักษรของ Fontaine สลักเอาไว้ว่า "สำหรับเทศกาลภาพยนตร์ Fontinalia โดยเฉพาะ" สุภาพสตรีที่งดงามและสง่าผ่าเผยผู้นั้นย่อมไม่มีทางโกหกแน่นอน สิ่งนี้อธิบายได้เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น นั่นก็คือประวัติศาสตร์ของ Sumeru แท้จริงแล้วถูก Fontaine ปลอมแปลงขึ้นมา นอกจากนี้ สุภาพสตรีท่านนั้นยังให้หลักฐานชิ้นสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง... เธอบอกว่าชนเผ่าของเธอล้วนเรียก Al-Ahmar ว่า "เทพแห่งความรัก" เป็นที่รู้กันดีว่าในยุคสมัยนั้น ผู้ที่ถูกเรียกว่า "เทพแห่งความเมตตา" มีเพียงองค์เดียวเท่านั้น นั่นก็คือจักรพรรดิ Monomakh... ...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book1296_TH.txt- JSON Pointer
/
