Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

Kutup Yıldızı Balesi Antolojisi (III)

world_document121677

Localized evidence

Text fields

2 fields
Elçi

(Sahne I)
(Sahne: İmparator Monomakh'ın hükümdarlığı. Vikont Schpekin'in malikanesi.
Kışın pençesinde donmuş, karla kaplı bir kasaba. Tam ortasında, ışıl ışıl parlayan gösterişli bir malikane yükselmektedir.
Arka Fon: Dışarıdaki şiddetli kar fırtınasına karşı sıkıca kapatılmış; heybetli, soğuk, aşılamaz demir pencereler. Ana Sahne: Malikanenin görkemli ziyafet salonu.
Malikanenin ziyafet salonunda kadehler tokuşturulmakta ve canlı bir cümbüş içinde kadehler peş peşe kalkmaktadır. Sallanan sahne ışıkları, hafifçe salınan kristal avizeleri taklit ederek ana sahnenin üzerine sıcak, altın sarısı bir parıltı saçmaktadır.
Püsküllere ve madalyalara bezenmiş gösterişli kıyafetler içindeki yetkililer, tüm ihtişamlarıyla boy gösteren soylu hanımefendiler eşliğinde salonda süzülmekte, ağır ve ruhsuz bir dansın adımlarında buluşmaktalardır. Bir adagio.)

[Perde Açılır]
(Aniden, büyük kapılar şiddetli bir rüzgarla ardına kadar açılır ve içeriye bir kar fırtınası savurur. Sadık hizmetkar Buyanov, elinde bal mumuyla mühürlenmiş bir mektubu havaya kaldırmış halde sendeleyerek sahneye girer.)

Hizmetkar Buyanov: Lordum! Lord Spekin, Zapolyarny Sarayı'ndan acil bir mesaj var!

(Müzik aniden kesilir. Arka plandaki dansçı topluluğu, dansın ortasında grotesk ve kaskatı pozlarda donakalır.)

[Varyasyon: Vikont'un Paniği]
(Vikont Schpekin titrek ellerle zarfı açar ve okumaya başlar. Gözleri satırlarda gezinirken az önce mağrur ve geniş hareketlerle yaptığı dans, yerini marazi ve çarpık kıvranışlara bırakır; sanki görünmez bir ağırlık altında ezilmektedir. Bunu adeta elindeki parşömenden kaçmaya çalışırmış gibi attığı telaşlı dönüşler izler. En sonunda Vikont, sendeleyip durur ve gelen mesajı herkesin göreceği şekilde havaya kaldırır.)

Vikont Schpekin: Kıymetli efendiler, size kara havadislerim var; fecaat, son derece nahoş haberler bunlar!
Vikont Schpekin: Bir elçi, bizzat İmparator Monomakh'tan gelen bir elçi kasabamıza teşrif ediyor!
Baron Balannikov: Ne, imparatorluk elçisi mi?
Baron Yudintsev: Ne, imparatorluk elçisi mi?
Vikont Schpekin: Zapolyarny Sarayı'ndan bir elçi, Soluk Yıldız'ın elçisi!
Vikont Schpekin: Tebdili kıyafet seyahat ediyor, İmparator Monomakh'ın kutsal fermanını taşıyormuş!

[Toplu Dans: Genel Panik]
(Yetkililer, panikle uçuşan kargalar gibi etrafa dağılır. Birbirlerini itip kakmaları, kulaklarını tıkamaları ve hararetle tartışıp birbirlerine parmak sallamalarıyla toplu danslar tam bir kaosa dönüşür.)

Baron Balannikov: Mahvolduk! Hepimizin sonu geldi!
Baron Yudintsev: Fakat neden Ekselansları? İmparator'un elçisi onca yer varken teftiş için neden bilhassa bizim kasabamıza gelsin?
Baron Balannikov: Kader! Zalim, adaletsiz kader gönderdi onu bize!
Baron Balannikov: O elçiler geçmişte hep başka yerlere gitmişlerdi. Bir gün sıranın bize geleceğini kim bilebilirdi?
Baron Yudintsev: İşin en iğrenç yanı da sahte isimler altında yürütülen bu gizli teftiş! Kim bilir rastgele hangi kahrolası dilenciyi seçecek; her eylemimizi fütursuzca karalayıp kınasın diye onu kışkırtacak!
Baron Madeyev: Halbuki biz ne yapıyorsak sırf kalbimizdeki iyilikten ötürü yapıyoruz!
Baron Yudintsev: Kesinlikle öyle, gelgelelim o ahmaklar bunu bir türlü idrak edemiyor!
Baron Yudintsev: Mesela seni ele alalım, sevgili Anton Pavlovich. Karının küçük tazısı büyük avda birinciliği garantilesin diye, hizmetkarlarına onu günde beş kez tütsülenmiş sosisle besletiyorsun!
Baron Madeyev: Elbette! Zafer kazandığında paylaştığımız bu ortak şan karşısında tebaamızdan kim duygu seline kapılıp gözyaşlarına boğulmaz ki?
Baron Yudintsev: Onlar hakkında gereğinden fazla iyi düşünüyorsunuz Anton Pavlovich!
Baron Yudintsev: Ya nankör sarhoşun teki kalkıp elçiye gider ve sırf senin beceriksizliğin yüzünden açlıktan kırıldığını iddia ederse?
Baron Madeyev: Ne diyorsunuz siz?

(Vikont Schpekin bastonunu yere sertçe vurarak kalabalığın kargaşa ve uğultusunu bir anda keser.)
Vikont Schpekin: Yeter! Ahmaklar! Telaşa kapılacak ne var?
Vikont Schpekin: Eski bir laf vardır: Yüzün çirkinse aynayı suçlama, duruşun dikse hiçbir gölgeden korkma.
Vikont Schpekin: Kişi gündelik hayatında dürüstlük ve şerefle hareket ediyorsa, ahalinin dedikodusundan niçin çekinsin ki?
Hizmetkar Buyanov: Lordum...
Baron Balannikov: Lordum...
Baron Yudintsev: Lordum...
Vikont Schpekin: Bırakın dilediğince teftiş etsin. Korkacak neyimiz var?
Vikont Schpekin: Şu aşağılık ayaktakımına duyduğumuz merhamet, pencerenin ardındaki kar kadar saf ve berraktır; her bir sözümüz ve hareketimiz Majesteleri İmparator'un lütfuna adanmıştır.
Hizmetkar Buyanov: Şüphesiz!
Baron Balannikov: Şüphesiz!
Baron Yudintsev: Şüphesiz!
(Işıklar yavaşça kısılır.)
Vikont Schpekin: Yine de... Elçimizin bizim iyi işlerimizi bizim gibi net görmesini sağlamanın bir yolunu bulmalıyız.
Hizmetkar Buyanov: Bizim gibi net mi?
Baron Balannikov: Bizim gibi net mi?
Baron Yudintsev: Bizim gibi net mi?

(Dans eşlerini bırakan adamlar, dans ederek Vikont'a yaklaşır, etrafına toplanarak sessiz bir komploya tutuşurlar. Perde kapanır.)

?
(Sahne II)
Mekan
(Vikont Schpekin'e ait, kasabanın karmaşasından oldukça uzak, görkemli bir kır villası.
Arka planda tabandan tavana uzanan devasa, ışıltılı bir cam bölme yer almaktadır. Dışarısı günlük güneşliktir; pencerenin ardında karla örtülmüş, özenle düzenlenmiş ve ihtişamlı bir bahçe peyzajı uzanır. Ana sahne, villanın içindeki son derece gösterişli döşenmiş bir çalışma odasını tasvir eder.
Şöminedeki ateş, kış soğuğunu uzak tutmak için kükreyerek yanmaktadır. Devasa, ahşap oyma bir masada kadife çantalardan, mücevher kutularından ve kartvizitlerden oluşan bir yığın görülmektedir.
Müzik başlar, adagio. Beyazlara bürünmüş hizmetkar Poshlepkina, kadife bir koltukta tek kelime etmeksizin buzdan bir heykel gibi hareketsizce oturur. Hemen yakınında ise sarışın genç Khlestakov, sırf can sıkıntısından masanın üzerindeki ganimeti tembel tembel sayar. Adagio.)

[Perde Açılır]
(Khlestakov yaptığı işi bırakır ve arkasını döner. Beyazlar içindeki genç kıza derince eğilip selam vermeden önce komik bir şekilde yanaklarını şişirir, hayali bir göbeği abartarak öne çıkarır ve bir ördek gibi paytak paytak yürüyerek yaklaşır.)

Khlestakov: Ölümsüz Soluk Yıldız'ı ve siz özel elçisini en derin saygılarımla selamlıyorum!
Khlestakov: O uzak ve kutsal Snezhnograd diyarından fırtınalı uç diyarlarımızı onurlandırmak için onca yol geldiniz, şüphesiz bedenen ve ruhen yorgun düşmüşsünüzdür. Yüce bir elçiyi kasabadaki böylesi sefil bir handa kalmaya mecbur bırakmak tamamen bizim hatamızdır!
Khlestakov: Öyleyse müsaade buyurun, sizi kırsaldaki naçizane hanemde misafir olmaya davet edeyim.
Khlestakov: Maksadım sadece nezaket göstermek değil; aynı zamanda size bu topraklardaki sıradan halkın ahvalini bizzat denetleyebileceğiniz en elverişli konumu sunmak.

[Varyasyon: Gencin Gösterisi]
(Poshlepkina tek kelime dahi etmeden, soğuk bir bakışla yüzünü hafifçe yana çevirir. Tempo hızlandıkça müzik farklı bir varyasyona evrilir. Işıklar daralır ve doğrudan Khlestakov'a odaklanır.
Bedeni o şişkin kibrinden anında sıyrılır, küçülerek iki büklüm yaltaklanan bir dalkavuğa dönüşür. İki eliyle ağır bir mücevher kutusunu uzatır; elindeki sanki her an patlamaya hazır bir bombaymış gibi titrerken, Baron Yudintsev'in bütün o yapmacık tavırlarını kusursuzca sergiler.)

Khlestakov: Saygıdeğer efendim, lütfen bu naçizane, değersiz armağanı geri çevirmeyin!
Khlestakov: Lütfedip şöyle bir bakın... Kasabamızın en marifetli, en sevimli birkaç "çocuğunun" gece boyu yonttuğu, en saf "buz heykelinin" bir parçası bu...
Khlestakov: Kaba saba ve zarif olmaktan uzak olsa da, tebaamızın istisnasız her bir ferdinden bir adak taşıyor. En ufak bir kirlilik izi barındırmayan, saf bir adanmışlık!
Khlestakov: İmparatorluk elçisinin bu görkemli teşrifi halkımızın göğsünü kabartıyor. Sırf Soluk Yıldız'ın şahsınızda bıraktığı o eşsiz ışıltıyı bir an olsun yakalayabilmek uğruna mutluluktan nehirler gibi gözyaşı döküyorlar!

(Genç, abartılı bir hareketle gözyaşlarını siler gibi yapar. Ardından bir anda toparlanıp dikleşerek yeniden Vikont'un o kurnaz tavırlarını takınır. Hayali bir bastona dayanıp ağır ağır genç kıza sokulur.)

Khlestakov: O halde, Majesteleri İmparator Monomakh'ın en naçiz çobanı ve sizin en sadık hizmetkarınız olan bendeniz Vikont Schpekin'in, cüretkar bir istirhamı olacak...
(Delikanlı, genç kızın sandalyesinin arkasına dolanır ve bir yılan gibi üzerine eğilerek kulağına fısıldar.)
Khlestakov: İstirham ediyorum sizden... İmparatorluk fermanının taşıyıcısı olarak kasabamızı dolaşın ve Majesteleri adına onun sürüsünü teftiş edin.
Khlestakov: İşte bu yüzden istirham ediyorum; ne olur kusurlarımızı, eksiklerimizi bir bir yüzümüze vurun! Vurun ki bu sadık tebaa, yolunu kaybetmiş bu kuzular da Ekselansları'nın o göz kamaştıran ihtişamında ve engin lütfunda yıkanma şerefine nail olabilsin!
Khlestakov: O gün geldiğinde, huzurunuza kabul edilmek ve rehberliğinizden feyzalmak için yalvaranlardan uzun kuyruklar oluşacak, altın kadar saf sayısız "sadakat" nişanı önünüzde ışıl ışıl parlayacaktır.
Khlestakov: Böyle bir manzara, tahmin edersiniz ki, yalnızca sizin ve benim görmek istediğimiz bir şey değil; Snezhnograd'ın yüce lordlarının ve bizzat Majesteleri'nin de hasretle beklediği bir tablodur.

[Düet: Genç Kızın Suali]
(Genç adam, kızın yanından bir adım geri çekilir ve elindeki mücevher kutusunu hışımla açar. Güneşli çalışma odasında bile göz kamaştıracak kadar yoğun, parlak mavi bir ışık parlar. Mücevher yığınına dik dik bakan genç adam, keskin ve alaycı bir kahkaha patlatır. Müzik, tam doruk noktasında bıçak gibi kesilir.
Beyazlar içindeki genç kız usulca ayağa kalkar, narin ve zarif adımlarla gencin yanına süzülür. Khlestakov'un önünde saygıyla reverans yapar.)

Poshlepkina: Peki, bu insanların gösterdiği sadakate nasıl karşılık vermeyi düşünüyorsunuz, saygıdeğer efendim... "Çar'ın Özel Elçisi Ekselansları Khlestakov"?
Khlestakov: Öhöm... Önce bir sakin olun, Vikont Schpekin. Ne de olsa şu dünyada hangimiz tamamen günahsızız ki? Kaderin ta kendisi böyle buyurmuş. O dengesiz Filipov'un bile itiraz edemeyeceği bir gerçektir bu.
Khlestakov: Yine de her günahın ağırlığı bir değildir, kefaretin yolları da buna göre değişir. Şahit olduğum tüm erdemleri ve kusurları bir bir ortaya koyarak Majestelerine aslına sadık bir rapor sunacağım.
Poshlepkina: Peki lütfedip söyler misiniz, bu sadık Vikont'un size sergilediği o derinden etkileyici "erdem" de neymiş?
Khlestakov: Şahit olduğum kadarıyla yüreği altın gibi parlıyor, gözleri Mora kadar berrak. Ya o maiyeti... Tıpkı içi mücevher dolu şu kadife keseler gibiler. Doğrusu bende çok derin bir iz bıraktılar.
Khlestakov: Böylesine çorak ve yoksul bir toprakta... Doğrusu, eşine pek az rastlanır bir şey bu.
Khlestakov: Bunun karşılığında ona bir mektup, bir de vaat bırakacağım.
Khlestakov: Yoksullara nasıl acıyorsa ona da öyle merhamet edilecek, tüccarlara nasıl davranıyorsa ona da öyle iyilik yapılacak, ve Majestelerine nasıl sadakat yemini ediyorsa ona da öyle lütuf bahşedilecek.
Poshlepkina: Tam da arzu ettiği gibi mi?
Khlestakov: Aynen öyle! Tam da arzu ettiği gibi!

(İkisi sahnenin tam ortasında sırt sırta bir poz verir. Işıklar bir anda sönüp sahneyi karanlığa gömer. Geriye yalnızca, karanlığın içinde hafif, mavi bir parıltı yayan açık mücevher kutusu kalır. Perde kapanır.)
?
(Sahne III)
Mekan
(Sahne ikiye ayrılmıştır: bir yarısı ışığa boğulmuş, diğer yarısı ise gölgelere bürünmüştür.
Aydınlık yarı, ilk bakışta mütevazı duran fakat ardında muazzam bir ihtişam gizleyen kıyafetlere bürünmüş soylu hanımlar ve yetkililerle dolu, görkemli bir ziyafet salonunu gözler önüne serer. Herkesin elinde birer kadeh vardır ancak ortam şenlik havasından çok uzaktır; aralarında fısıldaşmakta, görüldüğü kadarıyla çok mühim bir şahsiyetin teşrifini beklemektedirler.
Karanlık yarıda ise alabildiğine şatafatlı ve karanlığa gizlenmiş bir halde Sahne II'deki villanın çalışma odası yer alır.)

[Perde Açılır]
(Vikont Schpekin yüksek moralle içeri girer. Altın sarısı bir tepsiyi gururla taşıyan sadık hizmetkarı Buyanov da hemen peşinden gelmektedir. Tepsinin üzerinde kızıl mumla mühürlenmiş bir mektup durmaktadır.)

Vikont Schpekin: Kıymetli efendiler, size müjdeli havadislerim var; fevkalade, son derece hoş haberler bunlar!
Vikont Schpekin: Elçi... Bizzat İmparator Monomakh'ın elçisi, tüm maiyetiyle birlikte kasabamızdan ayrıldı!
Baron Balannikov: Öyle mi? Elçi çoktan gitti mi?
Baron Yudintsev: Öyle mi? Elçi çoktan gitti mi?
Vikont Schpekin: Hem de nasıl gittiler! İyi niyetimizi yanlarına aldılar, en ihtişamlı arabalarımıza kuruldular ve büyük bir keyif içinde yola koyuldular!
(Vikont Schpekin mektubu tepsiden alıp herkes görsün diye havaya kaldırır.)
Vikont Schpekin: Sevgili dostlarım, sevinin! Soluk Yıldız'ın elçisinin vadettiği o geleceği onurla geri getirdim! İnanıyorum ki çağımızın asıl geleceği işte budur! Sevinin, hepiniz sevinin!

(Müzik girer, allegro.)

[Toplu Dans: Budalalar Şenliği]
(Ziyafet salonundaki atmosfer bir anda yerini coşkulu bir keyfe bırakır. İnsanlar derin bir oh çekerek ellerini göğüslerine bastırır, hemen ardından salonda dizginlenemez, vahşi bir kahkaha tufanı kopar. Grup dansı abartılı bir cümbüş halini alırken kadınlı erkekli herkes el ele tutuşarak kutlamaya katılır. Kadeh kaldırıp şakacı bir neşeyle birbirlerinin boş ceplerini tokatlarlar. Yüzlerinde, sanki o en parlak gelecek çoktan gelip çatmış gibi, başarılı bir yatırımın verdiği coşku parlamaktadır.)

Baron Madeyev: Nihayet, iyi niyetimiz meyvelerini verdi!
Baron Yudintsev: Artık korku içinde yaşamamıza hiç gerek yok! Lanet olası bir köylü parçasının gelip de şu muhteşem hayatımızı harabeye çevireceğinden endişe etmeyeceğiz!
Baron Madeyev: Majesteleri bu müşfik idaremizden dört köşe olacak, Soluk Yıldız bizim için parlayacak ve tüm tebaa, o en sefil, en arsız dilenci bile bu zafer karşısında gururla göğsünü kabartacak!
Baron Balannikov: Kıymetli Vikont'um, Ekselanslarının ardında bıraktığı o sözleri görme şerefine nail olabilir miyiz acaba?
Baron Yudintsev: Evet, lütfedin de görelim!
Baron Madeyev: Evet, lütfedin de görelim!
Vikont Schpekin: Eh, madem hepiniz bu kadar ısrar ediyorsunuz...
Buyanov (Hizmetkar): Öyleyse, haddim olmayarak...
(Lafını böler)
Vikont Schpekin: Hayır, hayır, hayır Buyanov! Ekselanslarının o yüce sözleri bizzat benim dudaklarımdan dökülmeli!

[Varyasyon: Hayalet Hırsızın Alayı]
(Ürkütücü ama bir o kadar da ihtişamlı bir müzik yükselir, ışıklar villanın çalışma odasını hüzünlü karanlıktan çekip çıkarır. Beyazlara bürünmüş hizmetkar Poshlepkina masaya kapanmış bir mektup yazarken, kendine Khlestakov diyen sarışın bir genç hemen yanı başında dans etmektedir. Allegro.)

Khlestakov: Saygıdeğer Vikont Schpekin ve kıymetli meslektaşlarım, bu sıcak misafirperverliğiniz beni derinden duygulandırdı. Hepinizde altın gibi ışıldayan yürekler ve Mora kadar berrak gözler görüyorum.
Khlestakov: İyiliğinizin karşılığını nasıl öderim diye düşünüp taşındım, kafamda evirip çevirdim ve en sonunda cevabı buldum: Sizi tüm o ağır "günahlardan" kurtararak merhametimi göstermek!
(Işık altında yetkililerin yüz ifadeleri belli belirsiz değişmeye başlar, dans adımları donup kalır.)
Khlestakov: Sizi servetinizden edeceğim, tıpkı yoksullara merhamet ettiğiniz gibi.
Khlestakov: Tüccarlara nasıl iyilik gösteriyorsanız, ben de sizin o rezilliğinizi tüm dünyanın gözleri önüne öyle sereceğim.
Khlestakov: Ve tıpkı Majesteleri'ne ettiğiniz sadakat yemini gibi, ben de ardımda size alayla yoğrulmuş bir sayfa bırakacağım!
(Poshlepkina kalemini bırakır. Genç adam avuçladığı mücevherleri havaya savurur ve ışıl ışıl ziyafet salonuna dönerek şapkasını alabildiğine gösterişli bir reveransla çıkarır.)
Khlestakov: Ve son olarak, bana lütfettiğiniz samimiyete aynı içtenlikle karşılık vererek sizlere gerçek yüzümü ifşa edeceğim. Kuzgunlar adına selamlar! Saygılarımla, efsanevi hırsız Reed Miller!
(Loş ışıklar bir anda söner ve illüzyon dağılır, geriye sadece yere saçılan mücevherlerin yankısı kalır. Müzik susar ve ışıl ışıl ziyafet salonuna adeta ölüm sessizliği çöker. Salondaki tüm bakışlar, Vikont Schpekin'in ellerindeki o incecik kağıt parçasına kilitlenir.
Vikont Schpekin bastonunu hışımla yere vurur, tepeden tırnağa zangır zangır titreyerek vahşice kükrer.)
Vikont Schpekin: Seni alçak! Çağırın muhafızları!

[Toplu Dans: Genel Panik]
(Müzik girer, sahne bir anda büyük bir kaosa ve dehşete teslim olur. Yetkililer ve soylu hanımlar başı kesik tavuklar gibi oradan oraya koşuşturur, istisnasız hepsi fark edilmeden sıvışmak için can havliyle çırpınır. Grup dansı, komik ama bir o kadar da çaresiz bir kaçış telaşına dönüşürken, o aristokratik zarafetlerinden eser kalmaz.
Tam o anda, sahnenin derinliklerinden askeri botların boğucu, senkronize yürüyüşü duyulur ve olduğu yerde aniden kesilir. Kasvetli, pes bir boru sesi yankılanır ve hemen ardından kapıdan içleri paramparça eden üç tokmak sesi gelir.
Kılıçları çekik bir birlik Druzhna askeri, uygun adımlarla salona girerken arkalarından içeri hücum eden buz gibi bir rüzgar ve kar, bütün kaçış yollarını keser. Presto.)

Druzhna Subayı: Majesteleri İmparator Monomakh'ın fermanıyla! Snezhnograd'dan gelen imparatorluk elçisi Ekselansları Khlestakov şehrimize teşrif etmiştir!
Druzhna Subayı: Ekselansları, tüm yetkililerin derhal handa huzuruna çıkmasını emrediyor!

(Müzik bıçak gibi kesilir.)

(Tüm hareketler buzdan heykellere dönüşmüşçesine bir anda donup kalır. Çılgınlar gibi kaçışan yetkililer yere yığılır ve acı dolu, histerik kahkahalara boğulurlar.)
(Vikont Schpekin kahkahalar arasında adeta bir rüyadan uyanmışçasına kendine gelir ve bir deli gibi sendeleyerek sahnenin en ucuna kadar ilerler. Çılgınlar gibi kendi yüzünü tokatlarken üzerine sert, beyaz bir spot ışığı vurur.)
Vikont Schpekin: Bakın! Bakın! Hepiniz şu adama bir bakın! Saygıdeğer bir asilzadenin, utanmaz bir hırsız tarafından nasıl maskaraya çevrildiğini görün!
Vikont Schpekin: Binbir emekle edindiği birikimlerinin nasıl son kuruşuna kadar sömürüldüğünü, bu adamın nasıl rezil rüsva bir maskaraya çevrildiğini görün!
Vikont Schpekin: Görün onu! Utanmaz bir yazar bozuntusunun elinde bayağı bir komediye sürüklenmesini, cümle alemin alay edip iğreneceği zavallı bir soytarıya dönüştürülmesini görün! Onun bu rezaletini alkışlayıp sevinçle haykırmalarına bir bakın!
(Vikont Schpekin bastonunu hışımla seyirciye doğrultur, sesi giderek histerikleşir.)
Vikont Schpekin: Neye gülüyorsunuz siz? Kendi halinize gülüyorsunuz!

(Perde Kapanır)
Elçi

(Sahne I)
(Sahne: İmparator Monomakh'ın hükümdarlığı. Vikont Schpekin'in malikanesi.
Kışın pençesinde donmuş, karla kaplı bir kasaba. Tam ortasında, ışıl ışıl parlayan gösterişli bir malikane yükselmektedir.
Arka Fon: Dışarıdaki şiddetli kar fırtınasına karşı sıkıca kapatılmış; heybetli, soğuk, aşılamaz demir pencereler. Ana Sahne: Malikanenin görkemli ziyafet salonu.
Malikanenin ziyafet salonunda kadehler tokuşturulmakta ve canlı bir cümbüş içinde kadehler peş peşe kalkmaktadır. Sallanan sahne ışıkları, hafifçe salınan kristal avizeleri taklit ederek ana sahnenin üzerine sıcak, altın sarısı bir parıltı saçmaktadır.
Püsküllere ve madalyalara bezenmiş gösterişli kıyafetler içindeki yetkililer, tüm ihtişamlarıyla boy gösteren soylu hanımefendiler eşliğinde salonda süzülmekte, ağır ve ruhsuz bir dansın adımlarında buluşmaktalardır. Bir adagio.)

[Perde Açılır]
(Aniden, büyük kapılar şiddetli bir rüzgarla ardına kadar açılır ve içeriye bir kar fırtınası savurur. Sadık hizmetkar Buyanov, elinde bal mumuyla mühürlenmiş bir mektubu havaya kaldırmış halde sendeleyerek sahneye girer.)

Hizmetkar Buyanov: Lordum! Lord Spekin, Zapolyarny Sarayı'ndan acil bir mesaj var!

(Müzik aniden kesilir. Arka plandaki dansçı topluluğu, dansın ortasında grotesk ve kaskatı pozlarda donakalır.)

[Varyasyon: Vikont'un Paniği]
(Vikont Schpekin titrek ellerle zarfı açar ve okumaya başlar. Gözleri satırlarda gezinirken az önce mağrur ve geniş hareketlerle yaptığı dans, yerini marazi ve çarpık kıvranışlara bırakır; sanki görünmez bir ağırlık altında ezilmektedir. Bunu adeta elindeki parşömenden kaçmaya çalışırmış gibi attığı telaşlı dönüşler izler. En sonunda Vikont, sendeleyip durur ve gelen mesajı herkesin göreceği şekilde havaya kaldırır.)

Vikont Schpekin: Kıymetli efendiler, size kara havadislerim var; fecaat, son derece nahoş haberler bunlar!
Vikont Schpekin: Bir elçi, bizzat İmparator Monomakh'tan gelen bir elçi kasabamıza teşrif ediyor!
Baron Balannikov: Ne, imparatorluk elçisi mi?
Baron Yudintsev: Ne, imparatorluk elçisi mi?
Vikont Schpekin: Zapolyarny Sarayı'ndan bir elçi, Soluk Yıldız'ın elçisi!
Vikont Schpekin: Tebdili kıyafet seyahat ediyor, İmparator Monomakh'ın kutsal fermanını taşıyormuş!

[Toplu Dans: Genel Panik]
(Yetkililer, panikle uçuşan kargalar gibi etrafa dağılır. Birbirlerini itip kakmaları, kulaklarını tıkamaları ve hararetle tartışıp birbirlerine parmak sallamalarıyla toplu danslar tam bir kaosa dönüşür.)

Baron Balannikov: Mahvolduk! Hepimizin sonu geldi!
Baron Yudintsev: Fakat neden Ekselansları? İmparator'un elçisi onca yer varken teftiş için neden bilhassa bizim kasabamıza gelsin?
Baron Balannikov: Kader! Zalim, adaletsiz kader gönderdi onu bize!
Baron Balannikov: O elçiler geçmişte hep başka yerlere gitmişlerdi. Bir gün sıranın bize geleceğini kim bilebilirdi?
Baron Yudintsev: İşin en iğrenç yanı da sahte isimler altında yürütülen bu gizli teftiş! Kim bilir rastgele hangi kahrolası dilenciyi seçecek; her eylemimizi fütursuzca karalayıp kınasın diye onu kışkırtacak!
Baron Madeyev: Halbuki biz ne yapıyorsak sırf kalbimizdeki iyilikten ötürü yapıyoruz!
Baron Yudintsev: Kesinlikle öyle, gelgelelim o ahmaklar bunu bir türlü idrak edemiyor!
Baron Yudintsev: Mesela seni ele alalım, sevgili Anton Pavlovich. Karının küçük tazısı büyük avda birinciliği garantilesin diye, hizmetkarlarına onu günde beş kez tütsülenmiş sosisle besletiyorsun!
Baron Madeyev: Elbette! Zafer kazandığında paylaştığımız bu ortak şan karşısında tebaamızdan kim duygu seline kapılıp gözyaşlarına boğulmaz ki?
Baron Yudintsev: Onlar hakkında gereğinden fazla iyi düşünüyorsunuz Anton Pavlovich!
Baron Yudintsev: Ya nankör sarhoşun teki kalkıp elçiye gider ve sırf senin beceriksizliğin yüzünden açlıktan kırıldığını iddia ederse?
Baron Madeyev: Ne diyorsunuz siz?

(Vikont Schpekin bastonunu yere sertçe vurarak kalabalığın kargaşa ve uğultusunu bir anda keser.)
Vikont Schpekin: Yeter! Ahmaklar! Telaşa kapılacak ne var?
Vikont Schpekin: Eski bir laf vardır: Yüzün çirkinse aynayı suçlama, duruşun dikse hiçbir gölgeden korkma.
Vikont Schpekin: Kişi gündelik hayatında dürüstlük ve şerefle hareket ediyorsa, ahalinin dedikodusundan niçin çekinsin ki?
Hizmetkar Buyanov: Lordum...
Baron Balannikov: Lordum...
Baron Yudintsev: Lordum...
Vikont Schpekin: Bırakın dilediğince teftiş etsin. Korkacak neyimiz var?
Vikont Schpekin: Şu aşağılık ayaktakımına duyduğumuz merhamet, pencerenin ardındaki kar kadar saf ve berraktır; her bir sözümüz ve hareketimiz Majesteleri İmparator'un lütfuna adanmıştır.
Hizmetkar Buyanov: Şüphesiz!
Baron Balannikov: Şüphesiz!
Baron Yudintsev: Şüphesiz!
(Işıklar yavaşça kısılır.)
Vikont Schpekin: Yine de... Elçimizin bizim iyi işlerimizi bizim gibi net görmesini sağlamanın bir yolunu bulmalıyız.
Hizmetkar Buyanov: Bizim gibi net mi?
Baron Balannikov: Bizim gibi net mi?
Baron Yudintsev: Bizim gibi net mi?

(Dans eşlerini bırakan adamlar, dans ederek Vikont'a yaklaşır, etrafına toplanarak sessiz bir komploya tutuşurlar. Perde kapanır.)

?
(Sahne II)
Mekan
(Vikont Schpekin'e ait, kasabanın karmaşasından oldukça uzak, görkemli bir kır villası.
Arka planda tabandan tavana uzanan devasa, ışıltılı bir cam bölme yer almaktadır. Dışarısı günlük güneşliktir; pencerenin ardında karla örtülmüş, özenle düzenlenmiş ve ihtişamlı bir bahçe peyzajı uzanır. Ana sahne, villanın içindeki son derece gösterişli döşenmiş bir çalışma odasını tasvir eder.
Şöminedeki ateş, kış soğuğunu uzak tutmak için kükreyerek yanmaktadır. Devasa, ahşap oyma bir masada kadife çantalardan, mücevher kutularından ve kartvizitlerden oluşan bir yığın görülmektedir.
Müzik başlar, adagio. Beyazlara bürünmüş hizmetkar Poshlepkina, kadife bir koltukta tek kelime etmeksizin buzdan bir heykel gibi hareketsizce oturur. Hemen yakınında ise sarışın genç Khlestakov, sırf can sıkıntısından masanın üzerindeki ganimeti tembel tembel sayar. Adagio.)

[Perde Açılır]
(Khlestakov yaptığı işi bırakır ve arkasını döner. Beyazlar içindeki genç kıza derince eğilip selam vermeden önce komik bir şekilde yanaklarını şişirir, hayali bir göbeği abartarak öne çıkarır ve bir ördek gibi paytak paytak yürüyerek yaklaşır.)

Khlestakov: Ölümsüz Soluk Yıldız'ı ve siz özel elçisini en derin saygılarımla selamlıyorum!
Khlestakov: O uzak ve kutsal Snezhnograd diyarından fırtınalı uç diyarlarımızı onurlandırmak için onca yol geldiniz, şüphesiz bedenen ve ruhen yorgun düşmüşsünüzdür. Yüce bir elçiyi kasabadaki böylesi sefil bir handa kalmaya mecbur bırakmak tamamen bizim hatamızdır!
Khlestakov: Öyleyse müsaade buyurun, sizi kırsaldaki naçizane hanemde misafir olmaya davet edeyim.
Khlestakov: Maksadım sadece nezaket göstermek değil; aynı zamanda size bu topraklardaki sıradan halkın ahvalini bizzat denetleyebileceğiniz en elverişli konumu sunmak.

[Varyasyon: Gencin Gösterisi]
(Poshlepkina tek kelime dahi etmeden, soğuk bir bakışla yüzünü hafifçe yana çevirir. Tempo hızlandıkça müzik farklı bir varyasyona evrilir. Işıklar daralır ve doğrudan Khlestakov'a odaklanır.
Bedeni o şişkin kibrinden anında sıyrılır, küçülerek iki büklüm yaltaklanan bir dalkavuğa dönüşür. İki eliyle ağır bir mücevher kutusunu uzatır; elindeki sanki her an patlamaya hazır bir bombaymış gibi titrerken, Baron Yudintsev'in bütün o yapmacık tavırlarını kusursuzca sergiler.)

Khlestakov: Saygıdeğer efendim, lütfen bu naçizane, değersiz armağanı geri çevirmeyin!
Khlestakov: Lütfedip şöyle bir bakın... Kasabamızın en marifetli, en sevimli birkaç "çocuğunun" gece boyu yonttuğu, en saf "buz heykelinin" bir parçası bu...
Khlestakov: Kaba saba ve zarif olmaktan uzak olsa da, tebaamızın istisnasız her bir ferdinden bir adak taşıyor. En ufak bir kirlilik izi barındırmayan, saf bir adanmışlık!
Khlestakov: İmparatorluk elçisinin bu görkemli teşrifi halkımızın göğsünü kabartıyor. Sırf Soluk Yıldız'ın şahsınızda bıraktığı o eşsiz ışıltıyı bir an olsun yakalayabilmek uğruna mutluluktan nehirler gibi gözyaşı döküyorlar!

(Genç, abartılı bir hareketle gözyaşlarını siler gibi yapar. Ardından bir anda toparlanıp dikleşerek yeniden Vikont'un o kurnaz tavırlarını takınır. Hayali bir bastona dayanıp ağır ağır genç kıza sokulur.)

Khlestakov: O halde, Majesteleri İmparator Monomakh'ın en naçiz çobanı ve sizin en sadık hizmetkarınız olan bendeniz Vikont Schpekin'in, cüretkar bir istirhamı olacak...
(Delikanlı, genç kızın sandalyesinin arkasına dolanır ve bir yılan gibi üzerine eğilerek kulağına fısıldar.)
Khlestakov: İstirham ediyorum sizden... İmparatorluk fermanının taşıyıcısı olarak kasabamızı dolaşın ve Majesteleri adına onun sürüsünü teftiş edin.
Khlestakov: İşte bu yüzden istirham ediyorum; ne olur kusurlarımızı, eksiklerimizi bir bir yüzümüze vurun! Vurun ki bu sadık tebaa, yolunu kaybetmiş bu kuzular da Ekselansları'nın o göz kamaştıran ihtişamında ve engin lütfunda yıkanma şerefine nail olabilsin!
Khlestakov: O gün geldiğinde, huzurunuza kabul edilmek ve rehberliğinizden feyzalmak için yalvaranlardan uzun kuyruklar oluşacak, altın kadar saf sayısız "sadakat" nişanı önünüzde ışıl ışıl parlayacaktır.
Khlestakov: Böyle bir manzara, tahmin edersiniz ki, yalnızca sizin ve benim görmek istediğimiz bir şey değil; Snezhnograd'ın yüce lordlarının ve bizzat Majesteleri'nin de hasretle beklediği bir tablodur.

[Düet: Genç Kızın Suali]
(Genç adam, kızın yanından bir adım geri çekilir ve elindeki mücevher kutusunu hışımla açar. Güneşli çalışma odasında bile göz kamaştıracak kadar yoğun, parlak mavi bir ışık parlar. Mücevher yığınına dik dik bakan genç adam, keskin ve alaycı bir kahkaha patlatır. Müzik, tam doruk noktasında bıçak gibi kesilir.
Beyazlar içindeki genç kız usulca ayağa kalkar, narin ve zarif adımlarla gencin yanına süzülür. Khlestakov'un önünde saygıyla reverans yapar.)

Poshlepkina: Peki, bu insanların gösterdiği sadakate nasıl karşılık vermeyi düşünüyorsunuz, saygıdeğer efendim... "Çar'ın Özel Elçisi Ekselansları Khlestakov"?
Khlestakov: Öhöm... Önce bir sakin olun, Vikont Schpekin. Ne de olsa şu dünyada hangimiz tamamen günahsızız ki? Kaderin ta kendisi böyle buyurmuş. O dengesiz Filipov'un bile itiraz edemeyeceği bir gerçektir bu.
Khlestakov: Yine de her günahın ağırlığı bir değildir, kefaretin yolları da buna göre değişir. Şahit olduğum tüm erdemleri ve kusurları bir bir ortaya koyarak Majestelerine aslına sadık bir rapor sunacağım.
Poshlepkina: Peki lütfedip söyler misiniz, bu sadık Vikont'un size sergilediği o derinden etkileyici "erdem" de neymiş?
Khlestakov: Şahit olduğum kadarıyla yüreği altın gibi parlıyor, gözleri Mora kadar berrak. Ya o maiyeti... Tıpkı içi mücevher dolu şu kadife keseler gibiler. Doğrusu bende çok derin bir iz bıraktılar.
Khlestakov: Böylesine çorak ve yoksul bir toprakta... Doğrusu, eşine pek az rastlanır bir şey bu.
Khlestakov: Bunun karşılığında ona bir mektup, bir de vaat bırakacağım.
Khlestakov: Yoksullara nasıl acıyorsa ona da öyle merhamet edilecek, tüccarlara nasıl davranıyorsa ona da öyle iyilik yapılacak, ve Majestelerine nasıl sadakat yemini ediyorsa ona da öyle lütuf bahşedilecek.
Poshlepkina: Tam da arzu ettiği gibi mi?
Khlestakov: Aynen öyle! Tam da arzu ettiği gibi!

(İkisi sahnenin tam ortasında sırt sırta bir poz verir. Işıklar bir anda sönüp sahneyi karanlığa gömer. Geriye yalnızca, karanlığın içinde hafif, mavi bir parıltı yayan açık mücevher kutusu kalır. Perde kapanır.)
?
(Sahne III)
Mekan
(Sahne ikiye ayrılmıştır: bir yarısı ışığa boğulmuş, diğer yarısı ise gölgelere bürünmüştür.
Aydınlık yarı, ilk bakışta mütevazı duran fakat ardında muazzam bir ihtişam gizleyen kıyafetlere bürünmüş soylu hanımlar ve yetkililerle dolu, görkemli bir ziyafet salonunu gözler önüne serer. Herkesin elinde birer kadeh vardır ancak ortam şenlik havasından çok uzaktır; aralarında fısıldaşmakta, görüldüğü kadarıyla çok mühim bir şahsiyetin teşrifini beklemektedirler.
Karanlık yarıda ise alabildiğine şatafatlı ve karanlığa gizlenmiş bir halde Sahne II'deki villanın çalışma odası yer alır.)

[Perde Açılır]
(Vikont Schpekin yüksek moralle içeri girer. Altın sarısı bir tepsiyi gururla taşıyan sadık hizmetkarı Buyanov da hemen peşinden gelmektedir. Tepsinin üzerinde kızıl mumla mühürlenmiş bir mektup durmaktadır.)

Vikont Schpekin: Kıymetli efendiler, size müjdeli havadislerim var; fevkalade, son derece hoş haberler bunlar!
Vikont Schpekin: Elçi... Bizzat İmparator Monomakh'ın elçisi, tüm maiyetiyle birlikte kasabamızdan ayrıldı!
Baron Balannikov: Öyle mi? Elçi çoktan gitti mi?
Baron Yudintsev: Öyle mi? Elçi çoktan gitti mi?
Vikont Schpekin: Hem de nasıl gittiler! İyi niyetimizi yanlarına aldılar, en ihtişamlı arabalarımıza kuruldular ve büyük bir keyif içinde yola koyuldular!
(Vikont Schpekin mektubu tepsiden alıp herkes görsün diye havaya kaldırır.)
Vikont Schpekin: Sevgili dostlarım, sevinin! Soluk Yıldız'ın elçisinin vadettiği o geleceği onurla geri getirdim! İnanıyorum ki çağımızın asıl geleceği işte budur! Sevinin, hepiniz sevinin!

(Müzik girer, allegro.)

[Toplu Dans: Budalalar Şenliği]
(Ziyafet salonundaki atmosfer bir anda yerini coşkulu bir keyfe bırakır. İnsanlar derin bir oh çekerek ellerini göğüslerine bastırır, hemen ardından salonda dizginlenemez, vahşi bir kahkaha tufanı kopar. Grup dansı abartılı bir cümbüş halini alırken kadınlı erkekli herkes el ele tutuşarak kutlamaya katılır. Kadeh kaldırıp şakacı bir neşeyle birbirlerinin boş ceplerini tokatlarlar. Yüzlerinde, sanki o en parlak gelecek çoktan gelip çatmış gibi, başarılı bir yatırımın verdiği coşku parlamaktadır.)

Baron Madeyev: Nihayet, iyi niyetimiz meyvelerini verdi!
Baron Yudintsev: Artık korku içinde yaşamamıza hiç gerek yok! Lanet olası bir köylü parçasının gelip de şu muhteşem hayatımızı harabeye çevireceğinden endişe etmeyeceğiz!
Baron Madeyev: Majesteleri bu müşfik idaremizden dört köşe olacak, Soluk Yıldız bizim için parlayacak ve tüm tebaa, o en sefil, en arsız dilenci bile bu zafer karşısında gururla göğsünü kabartacak!
Baron Balannikov: Kıymetli Vikont'um, Ekselanslarının ardında bıraktığı o sözleri görme şerefine nail olabilir miyiz acaba?
Baron Yudintsev: Evet, lütfedin de görelim!
Baron Madeyev: Evet, lütfedin de görelim!
Vikont Schpekin: Eh, madem hepiniz bu kadar ısrar ediyorsunuz...
Buyanov (Hizmetkar): Öyleyse, haddim olmayarak...
(Lafını böler)
Vikont Schpekin: Hayır, hayır, hayır Buyanov! Ekselanslarının o yüce sözleri bizzat benim dudaklarımdan dökülmeli!

[Varyasyon: Hayalet Hırsızın Alayı]
(Ürkütücü ama bir o kadar da ihtişamlı bir müzik yükselir, ışıklar villanın çalışma odasını hüzünlü karanlıktan çekip çıkarır. Beyazlara bürünmüş hizmetkar Poshlepkina masaya kapanmış bir mektup yazarken, kendine Khlestakov diyen sarışın bir genç hemen yanı başında dans etmektedir. Allegro.)

Khlestakov: Saygıdeğer Vikont Schpekin ve kıymetli meslektaşlarım, bu sıcak misafirperverliğiniz beni derinden duygulandırdı. Hepinizde altın gibi ışıldayan yürekler ve Mora kadar berrak gözler görüyorum.
Khlestakov: İyiliğinizin karşılığını nasıl öderim diye düşünüp taşındım, kafamda evirip çevirdim ve en sonunda cevabı buldum: Sizi tüm o ağır "günahlardan" kurtararak merhametimi göstermek!
(Işık altında yetkililerin yüz ifadeleri belli belirsiz değişmeye başlar, dans adımları donup kalır.)
Khlestakov: Sizi servetinizden edeceğim, tıpkı yoksullara merhamet ettiğiniz gibi.
Khlestakov: Tüccarlara nasıl iyilik gösteriyorsanız, ben de sizin o rezilliğinizi tüm dünyanın gözleri önüne öyle sereceğim.
Khlestakov: Ve tıpkı Majesteleri'ne ettiğiniz sadakat yemini gibi, ben de ardımda size alayla yoğrulmuş bir sayfa bırakacağım!
(Poshlepkina kalemini bırakır. Genç adam avuçladığı mücevherleri havaya savurur ve ışıl ışıl ziyafet salonuna dönerek şapkasını alabildiğine gösterişli bir reveransla çıkarır.)
Khlestakov: Ve son olarak, bana lütfettiğiniz samimiyete aynı içtenlikle karşılık vererek sizlere gerçek yüzümü ifşa edeceğim. Kuzgunlar adına selamlar! Saygılarımla, efsanevi hırsız Reed Miller!
(Loş ışıklar bir anda söner ve illüzyon dağılır, geriye sadece yere saçılan mücevherlerin yankısı kalır. Müzik susar ve ışıl ışıl ziyafet salonuna adeta ölüm sessizliği çöker. Salondaki tüm bakışlar, Vikont Schpekin'in ellerindeki o incecik kağıt parçasına kilitlenir.
Vikont Schpekin bastonunu hışımla yere vurur, tepeden tırnağa zangır zangır titreyerek vahşice kükrer.)
Vikont Schpekin: Seni alçak! Çağırın muhafızları!

[Toplu Dans: Genel Panik]
(Müzik girer, sahne bir anda büyük bir kaosa ve dehşete teslim olur. Yetkililer ve soylu hanımlar başı kesik tavuklar gibi oradan oraya koşuşturur, istisnasız hepsi fark edilmeden sıvışmak için can havliyle çırpınır. Grup dansı, komik ama bir o kadar da çaresiz bir kaçış telaşına dönüşürken, o aristokratik zarafetlerinden eser kalmaz.
Tam o anda, sahnenin derinliklerinden askeri botların boğucu, senkronize yürüyüşü duyulur ve olduğu yerde aniden kesilir. Kasvetli, pes bir boru sesi yankılanır ve hemen ardından kapıdan içleri paramparça eden üç tokmak sesi gelir.
Kılıçları çekik bir birlik Druzhna askeri, uygun adımlarla salona girerken arkalarından içeri hücum eden buz gibi bir rüzgar ve kar, bütün kaçış yollarını keser. Presto.)

Druzhna Subayı: Majesteleri İmparator Monomakh'ın fermanıyla! Snezhnograd'dan gelen imparatorluk elçisi Ekselansları Khlestakov şehrimize teşrif etmiştir!
Druzhna Subayı: Ekselansları, tüm yetkililerin derhal handa huzuruna çıkmasını emrediyor!

(Müzik bıçak gibi kesilir.)

(Tüm hareketler buzdan heykellere dönüşmüşçesine bir anda donup kalır. Çılgınlar gibi kaçışan yetkililer yere yığılır ve acı dolu, histerik kahkahalara boğulurlar.)
(Vikont Schpekin kahkahalar arasında adeta bir rüyadan uyanmışçasına kendine gelir ve bir deli gibi sendeleyerek sahnenin en ucuna kadar ilerler. Çılgınlar gibi kendi yüzünü tokatlarken üzerine sert, beyaz bir spot ışığı vurur.)
Vikont Schpekin: Bakın! Bakın! Hepiniz şu adama bir bakın! Saygıdeğer bir asilzadenin, utanmaz bir hırsız tarafından nasıl maskaraya çevrildiğini görün!
Vikont Schpekin: Binbir emekle edindiği birikimlerinin nasıl son kuruşuna kadar sömürüldüğünü, bu adamın nasıl rezil rüsva bir maskaraya çevrildiğini görün!
Vikont Schpekin: Görün onu! Utanmaz bir yazar bozuntusunun elinde bayağı bir komediye sürüklenmesini, cümle alemin alay edip iğreneceği zavallı bir soytarıya dönüştürülmesini görün! Onun bu rezaletini alkışlayıp sevinçle haykırmalarına bir bakın!
(Vikont Schpekin bastonunu hışımla seyirciye doğrultur, sesi giderek histerikleşir.)
Vikont Schpekin: Neye gülüyorsunuz siz? Kendi halinize gülüyorsunuz!

(Perde Kapanır)

Evidence locale: tr

Text source
Path
Readable/TR/Book1284_TR.txt
JSON Pointer
/
Kutup Yıldızı Balesi Antolojisi (III)
Kutup Yıldızı Balesi Antolojisi (III)

Evidence locale: tr

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTR.json
JSON Pointer
/1563860399

Relationships

1 links

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

4
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1194
id
121677
splitType
DOCUMENT_SPLIT_TYPE_BY_LINE
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  201284
]