Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

รวมละครบัลเลต์ดาวเหนือ (III)

world_document121677

Localized evidence

Text fields

2 fields
"ทูตพิเศษ"

[องก์ที่ 1]
(ช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิ Monomakh ที่คฤหาสน์ของไวเคานต์ Schpekin
ณ ใจกลางเมืองเล็ก ๆ ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ อาคารอันหรูหราสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
ฉากของเวทีด้านหลังเป็นหน้าต่างเหล็กที่สูงตระหง่าน เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง และปิดสนิทจนลมพัดผ่านไม่ได้ ด้านนอกหน้าต่างมีพายุหิมะพัดโหมกระหน่ำ ส่วนเวทีหลักคือห้องจัดเลี้ยงของคฤหาสน์
ภายในห้องจัดเลี้ยงเสียงแก้วกระทบกันดังคลอเคล้า แสงไฟถูกจัดให้ส่ายไหวไปมา เพื่อจำลองเป็นโคมไฟระย้าคริสตัลที่แกว่งไกวเล็กน้อย ที่ส่องแสงสีทองอันอบอุ่นลงมาบนเวทีหลัก
เหล่าขุนนางในชุดหรูหราที่ประดับประดาไปด้วยพู่และเหรียญตรา กำลังเต้นรำในท่วงท่าที่เลื่อนลอยและเชื่องช้า กับเหล่าสุภาพสตรีที่แต่งกายมาอย่างหรูหราไม่แพ้กัน ดนตรีจังหวะนุ่มนวล)

[เปิดม่าน]
(ทันใดนั้น ประตูใหญ่ถูกลมกรรโชกแรงพัดจนเปิดออก ลมและหิมะพัดกรูเข้ามา Buyanov บ่าวชายผู้ซื่อสัตย์ชูจดหมายที่ประทับตราครั่งขึ้นสูง แล้วเดินโซเซเข้ามาในฉาก)

บ่าวชาย Buyanov: นายท่าน! ท่าน Schpekin... สาส์นด่วนจากพระราชวัง Zapolyarny ขอรับ!

(เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหัน ที่ฉากหลัง เหล่านักเต้นที่เดิมทีกำลังเต้นรำหมู่กันอยู่ เปลี่ยนเป็นท่าทางหยุดนิ่งที่ดูตลกและแข็งทื่อ)

[แปรทำนอง - ความตื่นตระหนกของไวเคานต์]
(ไวเคานต์ Schpekin แกะซองจดหมายด้วยมือสั่นเทาและเริ่มอ่าน ยิ่งอ่านไปเรื่อย ๆ ท่าเต้นของเขาจากที่ดูเย่อหยิ่งและผ่อนคลายในตอนแรก ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวอย่างผิดปกติ ราวกับถูกกดทับด้วยน้ำหนักที่มองไม่เห็น ตามด้วยการหมุนตัวอย่างรวดเร็วติดต่อกัน ราวกับว่าเขากำลังพยายามหลบหนีจากกระดาษแผ่นนั้น ท้ายที่สุด ไวเคานต์ก็หยุดนิ่งด้วยฝีเท้าซวนเซ แล้วชูจดหมายขึ้นสูง เพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนดู)

ไวเคานต์ Schpekin: ทุกท่าน ข้ามีข่าวร้ายจะมาบอกพวกท่าน เป็นข่าวร้ายที่ไม่น่ายินดีอย่างยิ่ง
ไวเคานต์ Schpekin: ทูตพิเศษของจักรพรรดิ Monomakh... กำลังจะมาถึงเมืองของเราแล้ว!
บารอน Balannikov: อะไรนะ ทูตพิเศษของจักรพรรดิรึ?!
บารอน Yudintsev: อะไรนะ ทูตพิเศษของจักรพรรดิรึ?!
ไวเคานต์ Schpekin: ทูตพิเศษจากพระราชวัง Zapolyarny ทูตพิเศษแห่งดาราสีจาง!
ไวเคานต์ Schpekin: เขาปกปิดตัวตน แถมยังมาพร้อมราชโองการของจักรพรรดิ Monomakh ด้วย!

[ระบำหมู่ - ความตื่นตระหนกของฝูงชน]
(เหล่าขุนนางวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศคนละทางราวกับฝูงอีกาที่ตื่นตระหนก การเต้นรำหมู่ของพวกเขาดูสับสนวุ่นวาย มีการผลักกันไปมา เอามืออุดหู หรือกล่าวโทษกันและกัน ทำท่าทางเหมือนกำลังทะเลาะกัน)

บารอน Balannikov: แย่แล้ว คราวนี้พวกเราจบเห่กันหมดแน่!
บารอน Yudintsev: ทำไมถึงเป็นเช่นนี้เล่าท่าน? ทำไมทูตพิเศษของจักรพรรดิถึงมาตรวจตราที่นี่ได้?
บารอน Balannikov: โชคชะตา! โชคชะตาที่ไม่ยุติธรรมนำพาให้เขามาที่นี่!
บารอน Balannikov: เมื่อก่อนทูตพิเศษพวกนั้นมักจะไปที่อื่น ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะถึงคราวของพวกเรา!
บารอน Yudintsev: ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือการสืบแบบลับ ๆ โดยไม่เปิดเผยตัวตนนี่แหละ! ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ เขาจะเลือกยาจกที่สมควรโดนสวรรค์สาปจากไหนก็ไม่รู้มา แล้วให้มันวิพากษ์วิจารณ์... ใส่ร้าย... สิ่งที่พวกเราทำลงไปอย่างหน้าไม่อาย!
บารอน Madeyev: แต่พวกเราก็ทำความดีด้วยความหวังดีกันทั้งนั้นนี่!
บารอน Yudintsev: ใช่ แต่เจ้าพวกโง่นั่นไม่เข้าใจหรอก!
บารอน Yudintsev: ยกตัวอย่างเช่นท่านแล้วกัน ท่าน Anton Pavlovich ที่เคารพ สุนัขล่าเนื้อตัวน้อยของภริยาท่าน... เพื่อให้มันชนะเลิศในการแข่งขันล่าสัตว์ ท่านให้บ่าวรับใช้ของท่านป้อนไส้กรอกรมควันให้มันวันละ 5 ครั้ง
บารอน Madeyev: แน่นอน! ไว้มันคว้าชัยชนะมาได้เมื่อไหร่ จะมีชาวเมืองคนไหนที่ไม่ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก กับความภาคภูมิใจที่มีร่วมกันเช่นนี้บ้างเล่า?
บารอน Yudintsev: ท่านมองคนอื่นในแง่ดีเกินไปนะ Anton Pavlovich!
บารอน Yudintsev: ไม่แน่อาจจะมีผีขี้เมาเฮงซวยสักคนที่ไม่รู้จักบุญคุณของท่าน คาบเอาไปฟ้องท่านทูตพิเศษก็ได้ว่า การที่เขาต้องอดอยากหิวโหยนั้น เป็นความผิดของท่านทั้งหมด... เป็นเพราะท่านไร้ความสามารถ!
บารอน Madeyev: อะไรนะ?!

(ไวเคานต์ Schpekin กระแทกไม้เท้าลงบนพื้นอย่างแรง ขัดจังหวะเสียงโหวกเหวกวุ่นวายของผู้คน)
ไวเคานต์ Schpekin: พอได้แล้ว! เจ้าพวกโง่! แตกตื่นอะไรกัน?
ไวเคานต์ Schpekin: โบราณกล่าวไว้ได้ดี หน้าตาอัปลักษณ์เองจะโทษกระจกได้อย่างไร ทองแท้ย่อมไม่แพ้ไฟอยู่แล้ว
ไวเคานต์ Schpekin: หากเราทำการใดด้วยความซื่อตรงเป็นอาจิณ แล้วจะต้องกลัวขี้ปากของพวกชั้นต่ำไปทำไมกัน?
บ่าวชาย Buyanov: นายท่าน...
บารอน Balannikov: ท่าน...
บารอน Yudintsev: ท่าน...
ไวเคานต์ Schpekin: ปล่อยให้เขามาตรวจสอบเถอะ พวกเรามีอะไรต้องกลัวกัน?
ไวเคานต์ Schpekin: จิตใจของเราที่เมตตาต่อชาวประชานั้น บริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับพายุหิมะนอกหน้าต่าง ทุกคำพูดและทุกการกระทำ ล้วนเป็นไปเพื่อพระเมตตาขององค์จักรพรรดิ
บ่าวชาย Buyanov: แน่นอน!
บารอน Balannikov: แน่นอน!
บารอน Yudintsev: แน่นอน!
(แสงไฟค่อย ๆ หรี่ลง)
ไวเคานต์ Schpekin: เพียงแต่ว่า... พวกเราก็ต้องหาทาง ทำให้ท่านทูตพิเศษคนนั้นได้เข้าใจแจ่มแจ้งถึงความหวังดีของเรา เหมือนอย่างที่เรารู้กัน
บ่าวชาย Buyanov: เข้าใจแจ่มแจ้งรึ?
บารอน Balannikov: เข้าใจแจ่มแจ้ง?
บารอน Yudintsev: เข้าใจแจ่มแจ้ง?

(หลายคนผละจากคู่เต้นหญิงของตน แล้วเต้นเข้าไปหาไวเคานต์ ทำท่าทางราวกับกำลังวางแผนลับ ปิดม่าน)

?
[องก์ที่ 2]
ฉาก
(พื้นที่ชนบทที่ห่างไกลจากเมืองเล็ก ๆ ที่วุ่นวาย คฤหาสน์ชานเมืองอันหรูหราของไวเคานต์ Schpekin
ฉากหลังเป็นกระจกบานใหญ่ยาวจรดพื้นที่วาววับใสกระจ่าง ขณะนี้เป็นเวลากลางวัน ทิวทัศน์ข้างนอกหน้าต่างคือสวนสุดหรูที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ และปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว ส่วนเวทีหลักคือห้องหนังสือที่หรูหราฟู่ฟ่าเป็นที่สุดภายในคฤหาสน์
เปลวไฟในเตาผิงของห้องหนังสือลุกโชน ขับไล่ความหนาวเหน็บให้สลายไป บนโต๊ะหนังสือไม้แกะสลักตัวใหญ่ในยามนี้มีถุงเงินกำมะหยี่ กล่องเครื่องประดับ และจดหมายขอเข้าพบปึกหนากองอยู่เต็มไปหมด
ดนตรีเริ่มบรรเลง จังหวะเนิบช้า Poshlepkina สาวใช้ในชุดสีขาวนั่งตัวตรงบนเก้าอี้ที่มีที่วางแขนบุผ้ากำมะหยี่อย่างเงียบงันราวกับประติมากรรมน้ำแข็ง ส่วน Khlestakov ชายหนุ่มผมบลอนด์ที่อยู่ข้าง ๆ กำลังนับถ้วยรางวัลที่วางอยู่เต็มโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย ดนตรีบรรเลงจังหวะนุ่มนวล)

[เปิดม่าน]
(Khlestakov หยุดมือแล้วหันมา เขาพองแก้มทั้งสองข้างอย่างน่าขัน แอ่นพุงใหญ่โตที่ไม่มีอยู่จริงออกมาอย่างเกินจริง เดินเตาะแตะส่ายไปมาเหมือนเป็ด ก่อนจะโค้งคำนับหญิงสาวในชุดขาว)

Khlestakov: ขอน้อมคารวะดาราสีจางอันเป็นนิรันดร์...และท่านด้วยขอรับ! ท่านทูตพิเศษ!
Khlestakov: ท่านเดินทางจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันห่างไกลอย่าง Snezhnograd มาเยือนชายแดนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำแห่งนี้ของเรา คงจะเหนื่อยล้าทั้งกายและใจเป็นแน่ การปล่อยให้ท่านต้องลดตัวไปพักในโรงแรมซอมซ่อในเมืองเช่นนั้น ถือเป็นความบกพร่องต่อหน้าที่ของพวกเราแล้วจริง ๆ!
Khlestakov: ดังนั้น ข้าขอบังอาจเชิญท่านให้ย้ายไปพำนักยัง "บ้านพักอันเรียบง่าย" ของข้า... ที่แถบชานเมืองขอรับ
Khlestakov: ที่ข้าทำเช่นนี้มิใช่เพื่อแสดงความจริงใจเท่านั้น แต่ยังเพื่ออำนวยความสะดวกให้ท่าน... ในการเฝ้ามองความเป็นอยู่ของผู้คนในดินแดนแห่งนี้จากมุมสูง ด้วยวิธีที่สะดวกสบายและโปร่งใสที่สุด

[แปรทำนอง - การแสดงของชายหนุ่ม]
(Poshlepkina เบือนหน้าหนีเล็กน้อย แววตาเย็นชา ไม่เอ่ยคำใด ดนตรีเปลี่ยนทำนองตาม จังหวะเร็วขึ้น แสงไฟแคบลง สาดส่องไปที่ Khlestakov
ร่างพองโตอุ้ยอ้ายของเขาพลันเหี่ยวลีบลงทันใด สองมือประคองกล่องเครื่องประดับที่หนักอึ้ง ยื่นส่งไปข้างหน้าอย่างสั่นเทาราวกับกำลังประคองลูกระเบิดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ แสร้งทำท่าเหมือนกับบารอน Yudintsev ไม่มีผิด)

Khlestakov: ท่านที่เคารพ โปรดอย่าได้รังเกียจของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ชิ้นนี้เลยนะขอรับ
Khlestakov: ท่านดูสิ มันคือ "รูปสลักน้ำแข็ง" อันแสนบริสุทธิ์ ที่ "เด็ก ๆ" ในเมืองผู้น่ารักและช่างประดิดประดอย นั่งแกะสลักกันทั้งคืนเลยนะขอรับ...
Khlestakov: ถึงผลงานจะดูหยาบและต่ำต้อย แต่สิ่งที่มันบรรจุเอาไว้ คือสิ่งที่ราษฎรทุกคนของเราขอน้อมถวาย... นั่นคือความจงรักภักดีอันบริสุทธิ์ไร้สิ่งใดเจือปน!
Khlestakov: เหล่าราษฎรได้มีหน้ามีตาก็เพราะการมาเยือนของทูตพิเศษแห่งองค์จักรพรรดิ; ทุกคนล้วนหลั่งน้ำตาดั่งสายน้ำ เพียงเพื่อจะได้ยลรัศมีเรืองรองของดาราสีจางบนตัวท่าน!

(ชายหนุ่มทำท่าปาดน้ำตาอย่างเกินจริง จากนั้นก็ยืดตัวตรงขึ้นมาทันที เขาเปลี่ยนท่าทีกลับไปเป็นไวเคานต์ที่ดูเจ้าเล่ห์เพทุบายอีกครั้ง ทำท่าค้ำไม้เท้าที่สมมติขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้หญิงสาว)

Khlestakov: ดังนั้น ในฐานะคนเลี้ยงแกะที่ต่ำต้อยที่สุดขององค์จักรพรรดิ Monomakh และข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของท่านผู้แทนพระองค์ ข้า ไวเคานต์ Schpekin... มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอร้องท่าน...
(ชายหนุ่มเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ของหญิงสาว โน้มตัวลงมาราวกับงูพิษ แล้วกระซิบข้างหูเธอ)
Khlestakov: ข้าขอวิงวอนท่าน ได้โปรดถือราชโองการขององค์จักรพรรดิมาตรวจตราในเมืองของเรา เพื่อตรวจสอบฝูงแกะของฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่แทนพระองค์
Khlestakov: ด้วยเหตุนี้ ข้าอยากขอให้ท่านช่วยชี้แนะข้อบกพร่องและข้อผิดพลาดของเรา เพื่อให้ราษฎรผู้จงรักภักดีเหล่านี้ ซึ่งเป็นดั่งแกะที่หลงทาง มีวาสนาได้อาบแสงอันเรืองโรจน์ และความเมตตาของท่านผู้แทนพระองค์ด้วยเถิด
Khlestakov: เมื่อถึงเวลานั้น... จะต้องมีผู้คนมาต่อแถวยาวเหยียด เพื่ออ้อนวอนขอเข้าพบและรับคำชี้แนะจากท่าน แล้ว "ความภักดี" อันบริสุทธิ์ดั่งทองคำเหลือคณานับ จะเปล่งประกายอยู่เบื้องหน้าท่าน
Khlestakov: ข้าคิดว่าภาพเช่นนี้ไม่ได้มีแต่ท่านกับข้าเท่านั้นที่ปรารถนา ทว่าฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่และทุกท่านใน Snezhnograd ก็ปรารถนาจะได้เห็นด้วยเช่นกัน

[ระบำคู่ - คำถามของเด็กสาว]
(ชายหนุ่มถอยห่างจากข้างกายหญิงสาว และเปิดกล่องเครื่องประดับในมือออกอย่างแรง ประกายแสงสีฟ้าที่เจิดจรัสยังคงสว่างแยงตาแม้อยู่ในห้องหนังสือยามกลางวัน ชายหนุ่มหันมองกองอัญมณีเหล่านั้น แล้วเปล่งเสียงหัวเราะลั่นอย่างเยาะหยันและดังกังวาน เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหันในช่วงไคลแมกซ์
หญิงสาวชุดขาวค่อย ๆ ลุกขึ้น ซอยเท้าก้าวสั้นไปอยู่ข้างกายชายหนุ่มอย่างสง่างาม แล้วโค้งคำนับ Khlestakov อย่างนอบน้อม)

Poshlepkina: ถ้าอย่างนั้น ท่านตั้งใจจะตอบรับความภักดีที่คนพวกนี้แสดงออกมาอย่างไรกันล่ะ? "ท่าน Khlestakov ผู้แทนพระองค์แห่ง Tsar" ที่เคารพ?
Khlestakov: อะแฮ่ม ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก ไวเคานต์ Schpekin ว่าไปแล้ว บนโลกนี้มีใครบ้างล่ะที่ไม่เคยทำบาป? โชคชะตาเองก็ถูกกำหนดมาเช่นนี้ แม้แต่ Filipov ที่พลิกแพลงเก่งเป็นที่สุดก็ยังไม่อาจโต้แย้งความจริงข้อนี้ได้
Khlestakov: แต่บาปก็มีความหนักเบาแตกต่างกันไป วิธีไถ่บาปจึงแตกต่างกันไปด้วย ข้าจะถวายรายงานต่อฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่ตามความเป็นจริง เพื่อชี้แจงถึงความดีและความชั่วที่ข้าได้พบเห็น
Poshlepkina: ถ้าเช่นนั้น ท่านไวเคานต์ผู้ซื่อสัตย์ท่านนี้ ได้แสดง "ความดีงาม" ที่ซาบซึ้งกินใจขนาดไหนให้ท่านเห็นกันล่ะ?
Khlestakov: เท่าที่ข้าเห็น... หัวใจของเขาเปล่งประกายดุจทองคำ ดวงตาของเขาใสกระจ่างดุจ Mora ส่วนผู้ติดตามของเขา ก็เปรียบเสมือนถุงกำมะหยี่ที่อัดแน่นไปด้วยอัญมณีเหล่านี้ ทำให้ข้าประทับใจยิ่งนัก
Khlestakov: ในดินแดนที่แห้งแล้งและยากไร้แห่งนี้ สิ่งนี้เรียกได้ว่าหาได้ยากยิ่ง
Khlestakov: ด้วยเหตุนี้ เพื่อเป็นการตอบแทน... ข้าจะทิ้งจดหมายไว้ให้เขาหนึ่งฉบับ และคำมั่นสัญญาหนึ่งประการ
Khlestakov: ข้าจะมอบความเมตตาให้แก่เขา เหมือนอย่างที่เขาสงสารคนยากไร้ ข้าจะมอบความปรารถนาดีให้แก่เขา เหมือนอย่างที่เขาทำดีต่อเหล่าพ่อค้า ข้าจะมอบความเมตตาให้แก่เขา เหมือนอย่างที่เขาจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ
Poshlepkina: เหมือนอย่างที่เขาปรารถนางั้นเหรอ?
Khlestakov: ใช่แล้ว! เหมือนอย่างที่เขาปรารถนา!

(ทั้งสองคนยืนโพสท่าหันหลังชนกันค้างไว้กลางเวที ไฟเวทีดับลงทันที เหลือเพียงกล่องเครื่องประดับที่เปิดอยู่ เปล่งประกายแสงสีฟ้าจาง ๆ ท่ามกลางความมืด ม่านปิดลง)
?
[องก์ที่ 3]
ฉาก
(เวทีแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งสว่าง อีกฝั่งหนึ่งมืด
ฝั่งที่สว่างคือห้องจัดเลี้ยงในคฤหาสน์หรู เต็มไปด้วยเหล่าสตรีชั้นสูงและขุนนางมากมายในชุดที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงความหรูหราเอาไว้ ทุกคนต่างถือแก้วไวน์ไว้ในมือ ทว่าบรรยากาศกลับไม่คึกคักนัก ทุกคนเอาแต่กระซิบกระซาบพูดคุยกัน ราวกับกำลังรอคอยการมาถึงของบุคคลสำคัญ
ส่วนฝั่งที่มืดคือห้องหนังสือในคฤหาสน์สุดหรูจากฉากที่สอง ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ในความมืด)

[เปิดม่าน]
ไวเคานต์ Schpekin เดินขึ้นเวทีด้วยสีหน้าเบิกบานดั่งสายลมวสันต์ โดยมีบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์อย่าง Buyanov เดินตามมาติด ๆ ในมือประคองถาดสีทองอย่างสง่าผ่าเผยและภาคภูมิใจ บนถาดมีจดหมายที่ประทับตราครั่งสีแดงสดวางอยู่)

ไวเคานต์ Schpekin: ทุกท่าน ข้ามีข่าวดีจะมาบอกพวกท่าน เป็นข่าวดีที่น่ายินดีอย่างยิ่ง
ไวเคานต์ Schpekin: ทูตพิเศษ... ทูตพิเศษของจักรพรรดิ Monomakh และผู้ติดตาม... ได้จากไปแล้ว
บารอน Balannikov: โอ้? ทูตพิเศษจากไปแล้วรึ?
บารอน Yudintsev: โอ้? ทูตพิเศษจากไปแล้วรึ?
ไวเคานต์ Schpekin: ใช่แล้ว พวกเขาไปแล้วล่ะ! ไปพร้อมกับนำความปรารถนาดีของเราติดตัวไปด้วย พวกเขานั่งรถม้าที่เราเตรียมไว้ให้ และเดินทางจากไปอย่างมีความสุขมากเลยล่ะ!
(ไวเคานต์ Schpekin หยิบจดหมายจากถาดขึ้นมาโชว์ให้ทุกคนดู)
ไวเคานต์ Schpekin: เพื่อนรักของข้า เรามาเฉลิมฉลองกันเถอะ! ข้าได้นำอนาคตที่ทูตพิเศษแห่งดาราสีจางสัญญาไว้กลับมาอย่างทรงเกียรติ! ข้าเชื่อว่านี่จะเป็นอนาคตแห่งยุคสมัยของเรา! ทุกท่าน เรามาฉลองกันเถอะ!

(ดนตรีเริ่มบรรเลง จังหวะเร็ว)

[ระบำหมู่ - การเฉลิมฉลองของคนเขลา]
(บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงคึกคักและสนุกสนานขึ้นมาทันตา ผู้คนลูบหน้าอกพลางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดเหวี่ยง การเต้นรำหมู่แสดงให้เห็นถึงความรื่นเริงที่ดูเกินจริง เหล่าชายหญิงต่างจับมือเต้นรำไปด้วยกัน พวกเขาชูแก้วดื่มอวยพรให้กัน ตบกระเป๋าที่ว่างเปล่าของกันและกันอย่างขบขัน ใบหน้าฉายแววปีติอย่างเปี่ยมล้นที่การลงทุนประสบความสำเร็จ ราวกับว่าอนาคตที่ดีที่สุดได้มาถึงแล้ว)

บารอน Madeyev: ทีนี้ความหวังดีของเราก็ได้รับผลตอบแทนสักที!
บารอน Yudintsev: ไม่ต้องคอยหวาดผวาอีกต่อไป แล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีพวกยาจกที่สมควรถูกสวรรค์ลงทัณฑ์หน้าไหน มาทำลายชีวิตอันแสนวิเศษของเราด้วย!
บารอน Madeyev: องค์จักรพรรดิจะทรงพอพระทัยกับการปกครองด้วยเมตตาของเรา ดาราสีจางจะเปล่งประกายเพื่อพวกเรา และราษฎรทุกคน แม้แต่ขอทานที่ต่ำต้อยและไร้ยางอายที่สุด ก็ยังจะต้องยืดอกด้วยความภาคภูมิใจเพราะความรุ่งโรจน์นี้!
บารอน Balannikov: ท่านไวเคานต์ที่รัก ไม่ทราบว่าพวกเราจะมีวาสนา ได้อ่านข้อความที่ท่านผู้แทนพระองค์ทิ้งไว้บ้างหรือไม่?
บารอน Yudintsev: ใช่ ๆ ให้พวกเราได้ชมเป็นขวัญตาหน่อยเถอะ!
บารอน Madeyev: ใช่ ๆ ให้พวกเราได้ชมเป็นขวัญตาหน่อยเถอะ!
ไวเคานต์ Schpekin: ในเมื่อทุกคนพูดแบบนี้...
บ่าวชาย Buyanov: ถ้าเช่นนั้น ขออภัยที่ข้าต้องล่วงเกิน...
(ขัดจังหวะ)
ไวเคานต์ Schpekin: ไม่ ๆ ๆ Buyanov อักษรอันสูงส่งของท่านผู้แทนพระองค์ ข้าควรจะเป็นคนอ่านให้ทุกคนฟังด้วยตัวเอง

[แปรทำนอง - การเยาะเย้ยของจอมโจร]
(ดนตรีลึกลับทว่าไพเราะบรรเลงขึ้น แสงไฟในห้องหนังสือของคฤหาสน์สว่างขึ้นตาม สาวใช้ Poshlepkina ในชุดสีขาวกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนจดหมายอยู่ที่โต๊ะ ส่วนชายหนุ่มผมบลอนด์ที่อ้างตัวว่าเป็น Khlestakov กำลังเต้นรำอยู่ด้านข้าง ดนตรีจังหวะเร็ว)

Khlestakov: ไวเคานต์ Schpekin และสหายร่วมงานที่เคารพ ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนักสำหรับการต้อนรับอันอบอุ่นของพวกท่าน ข้าได้เห็นหัวใจที่เจิดจรัสราวกับทองคำ และดวงตาที่ใสกระจ่างราวกับ Mora ในตัวพวกท่าน
Khlestakov: ข้าคิดไปคิดมา ในที่สุดก็นึกออกแล้วว่าจะตอบแทนความดีของพวกท่านเช่นไร... นั่นก็คือการแสดงความเมตตา นำ "บาป" อันหนักอึ้งทั้งมวลบนตัวพวกท่านไปเสีย
(สีหน้าของเหล่าขุนนางในที่สว่างเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ฝีก้าวที่กำลังเต้นรำหยุดชะงัก)
Khlestakov: ข้าจะช่วงชิงความมั่งคั่งของพวกท่านไปเสีย เหมือนอย่างที่พวกท่านเมตตาคนยากไร้
Khlestakov: จะเปิดโปงพฤติกรรมอันน่ารังเกียจของพวกท่านให้สาธารณชนได้รับรู้ เหมือนอย่างที่พวกท่านปฏิบัติต่อพวกพ่อค้าเป็นอย่างดี
Khlestakov: และข้าจะทิ้งคำเย้ยหยันเต็มหน้ากระดาษนี้ไว้ให้กับพวกท่าน เหมือนอย่างที่พวกท่านจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ
(Poshlepkina หยุดเขียน ชายหนุ่มหยิบอัญมณีขึ้นมากำหนึ่งแล้วโปรยขึ้นไปในอากาศ หันหน้าไปทางห้องจัดเลี้ยงที่สว่างไสว และทำท่าถอดหมวกโค้งคำนับอย่างเกินจริง)
Khlestakov: ท้ายที่สุดนี้ ข้าจะตอบแทนความจริงใจที่พวกท่านมอบให้ข้า ด้วยการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของข้าให้พวกท่านได้รู้... ขอคารวะในนามแห่งฝูงอีกา ด้วยความเคารพจากจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ Reed Miller!
(แสงไฟในมุมมืดดับลงในพริบตา ภาพมายาเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงสะท้อนอันกังวานใสของอัญมณีที่ร่วงลงสู่พื้น เสียงดนตรีหยุดลง ห้องจัดเลี้ยงที่สว่างไสวตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับความตาย สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กระดาษจดหมายแผ่นบางในมือของไวเคานต์ Schpekin
ไวเคานต์ Schpekin กระแทกไม้เท้าลงกับพื้นอย่างแรง แผดเสียงคำรามดั่งอสูรด้วยร่างสั่นเทิ้ม)
ไวเคานต์ Schpekin: บัดซบ...!!! ไปเรียกทหารมา!

[ระบำหมู่ - ความแตกตื่นของฝูงชน]
(ดนตรีเริ่มบรรเลง บนเวทีตกอยู่ในความโกลาหลและตื่นตระหนกอย่างสุดขีดในพริบตา เหล่าขุนนางและสตรีชั้นสูงวิ่งพล่านชนกันไปมาราวกับแมลงวันไร้หัว ทุกคนต่างพยายามลอบหนีไป การเต้นรำหมู่แสดงให้เห็นถึงท่าทีการหลบหนีที่ทั้งน่าขบขันและสิ้นหวัง ความสง่างามของชนชั้นสูงมลายหายไปสิ้น
ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าจากรองเท้าบูททหาร ที่ก้าวอย่างพร้อมเพรียงชวนให้หยุดหายใจดังขึ้น...เสียงฝีเท้าสิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน เสียงแตรทุ้มต่ำอันเยือกเย็นและน่าเกรงขามพลันดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่น 3 ครั้งที่ชวนให้ขวัญกระเจิง
กองทัพพันธสัญญาเหมันต์ที่ถืออาวุธคมกริบเรียงแถวก้าวเข้ามาในห้องโถง พายุหิมะอันเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งพัดกรูตามเข้ามา ตัดทางหนีทีไล่ของทุกคน ดนตรีจังหวะเร็ว)

นายทหารกองทัพพันธสัญญาเหมันต์: ด้วยพระราชโองการจากองค์จักรพรรดิ Monomakh... ท่าน Khlestakov ผู้แทนพระองค์ที่เดินทางมาจาก Snezhnograd ได้มาถึงเมืองนี้แล้ว!
นายทหารกองทัพพันธสัญญาเหมันต์: ท่านผู้แทนพระองค์มีคำสั่ง ให้ทุกท่านไปพบที่เรือนแรมทันที!

(ดนตรีหยุดลงฉับพลัน)

(การเคลื่อนไหวของทุกคนหยุดชะงัก ราวกับกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งที่ถูกแช่แข็ง บรรดาขุนนางที่ยังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่ต่างทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ก่อนจะหัวเราะเยาะด้วยความสิ้นหวัง
ไวเคานต์ Schpekin ราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ท่ามกลางเสียงเยาะหยัน เขาเดินโซเซไปยังด้านหน้าสุดของเวทีราวกับคนเสียสติ แสงสปอตไลต์สีขาวสาดส่องลงมาตรงหน้าของไวเคานต์ Schpekin ขณะที่เขากำลังตบบ้องหูตัวเองอย่างเดือดดาล)
ไวเคานต์ Schpekin: ดูสิ! ดูสิ! ทุกคนเข้ามาดูสิ! ดูสิว่าชนชั้นสูงที่เป็นที่นับหน้าถือตา ถูกหัวขโมยที่ไร้ยางอายหลอกปั่นหัวยังไงบ้าง!
ไวเคานต์ Schpekin: ดูสิว่าเขาถูกสูบเงินเก็บที่หามาอย่างยากลำบากไปจนหมดตัว และกลายเป็นที่ขบขันได้ยังไง!
ไวเคานต์ Schpekin: ดูสิว่าเขาถูกนักเขียนบทละครผู้ไร้ยางอายคนหนึ่ง นำไปเขียนใส่ในละครตลกชั้นต่ำ กลายเป็นตัวตลกที่น่าสมเพช ให้ทุกคนมาเยาะเย้ยและดูถูกเหยียดหยามได้! ให้ทุกคนปรบมือโห่ร้องให้กับสภาพอันน่าอดสูของเขาได้ยังไง!
(ทันใดนั้น ไวเคานต์ Schpekin ก็ชี้ไม้เท้าไปยังที่นั่งของผู้ชม แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว)
ไวเคานต์ Schpekin: พวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน? ... หัวเราะเยาะตัวเองอยู่นั่นแหละ!!!

[ปิดม่าน]
"ทูตพิเศษ"

[องก์ที่ 1]
(ช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิ Monomakh ที่คฤหาสน์ของไวเคานต์ Schpekin
ณ ใจกลางเมืองเล็ก ๆ ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ อาคารอันหรูหราสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
ฉากของเวทีด้านหลังเป็นหน้าต่างเหล็กที่สูงตระหง่าน เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง และปิดสนิทจนลมพัดผ่านไม่ได้ ด้านนอกหน้าต่างมีพายุหิมะพัดโหมกระหน่ำ ส่วนเวทีหลักคือห้องจัดเลี้ยงของคฤหาสน์
ภายในห้องจัดเลี้ยงเสียงแก้วกระทบกันดังคลอเคล้า แสงไฟถูกจัดให้ส่ายไหวไปมา เพื่อจำลองเป็นโคมไฟระย้าคริสตัลที่แกว่งไกวเล็กน้อย ที่ส่องแสงสีทองอันอบอุ่นลงมาบนเวทีหลัก
เหล่าขุนนางในชุดหรูหราที่ประดับประดาไปด้วยพู่และเหรียญตรา กำลังเต้นรำในท่วงท่าที่เลื่อนลอยและเชื่องช้า กับเหล่าสุภาพสตรีที่แต่งกายมาอย่างหรูหราไม่แพ้กัน ดนตรีจังหวะนุ่มนวล)

[เปิดม่าน]
(ทันใดนั้น ประตูใหญ่ถูกลมกรรโชกแรงพัดจนเปิดออก ลมและหิมะพัดกรูเข้ามา Buyanov บ่าวชายผู้ซื่อสัตย์ชูจดหมายที่ประทับตราครั่งขึ้นสูง แล้วเดินโซเซเข้ามาในฉาก)

บ่าวชาย Buyanov: นายท่าน! ท่าน Schpekin... สาส์นด่วนจากพระราชวัง Zapolyarny ขอรับ!

(เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหัน ที่ฉากหลัง เหล่านักเต้นที่เดิมทีกำลังเต้นรำหมู่กันอยู่ เปลี่ยนเป็นท่าทางหยุดนิ่งที่ดูตลกและแข็งทื่อ)

[แปรทำนอง - ความตื่นตระหนกของไวเคานต์]
(ไวเคานต์ Schpekin แกะซองจดหมายด้วยมือสั่นเทาและเริ่มอ่าน ยิ่งอ่านไปเรื่อย ๆ ท่าเต้นของเขาจากที่ดูเย่อหยิ่งและผ่อนคลายในตอนแรก ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวอย่างผิดปกติ ราวกับถูกกดทับด้วยน้ำหนักที่มองไม่เห็น ตามด้วยการหมุนตัวอย่างรวดเร็วติดต่อกัน ราวกับว่าเขากำลังพยายามหลบหนีจากกระดาษแผ่นนั้น ท้ายที่สุด ไวเคานต์ก็หยุดนิ่งด้วยฝีเท้าซวนเซ แล้วชูจดหมายขึ้นสูง เพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนดู)

ไวเคานต์ Schpekin: ทุกท่าน ข้ามีข่าวร้ายจะมาบอกพวกท่าน เป็นข่าวร้ายที่ไม่น่ายินดีอย่างยิ่ง
ไวเคานต์ Schpekin: ทูตพิเศษของจักรพรรดิ Monomakh... กำลังจะมาถึงเมืองของเราแล้ว!
บารอน Balannikov: อะไรนะ ทูตพิเศษของจักรพรรดิรึ?!
บารอน Yudintsev: อะไรนะ ทูตพิเศษของจักรพรรดิรึ?!
ไวเคานต์ Schpekin: ทูตพิเศษจากพระราชวัง Zapolyarny ทูตพิเศษแห่งดาราสีจาง!
ไวเคานต์ Schpekin: เขาปกปิดตัวตน แถมยังมาพร้อมราชโองการของจักรพรรดิ Monomakh ด้วย!

[ระบำหมู่ - ความตื่นตระหนกของฝูงชน]
(เหล่าขุนนางวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศคนละทางราวกับฝูงอีกาที่ตื่นตระหนก การเต้นรำหมู่ของพวกเขาดูสับสนวุ่นวาย มีการผลักกันไปมา เอามืออุดหู หรือกล่าวโทษกันและกัน ทำท่าทางเหมือนกำลังทะเลาะกัน)

บารอน Balannikov: แย่แล้ว คราวนี้พวกเราจบเห่กันหมดแน่!
บารอน Yudintsev: ทำไมถึงเป็นเช่นนี้เล่าท่าน? ทำไมทูตพิเศษของจักรพรรดิถึงมาตรวจตราที่นี่ได้?
บารอน Balannikov: โชคชะตา! โชคชะตาที่ไม่ยุติธรรมนำพาให้เขามาที่นี่!
บารอน Balannikov: เมื่อก่อนทูตพิเศษพวกนั้นมักจะไปที่อื่น ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะถึงคราวของพวกเรา!
บารอน Yudintsev: ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือการสืบแบบลับ ๆ โดยไม่เปิดเผยตัวตนนี่แหละ! ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ เขาจะเลือกยาจกที่สมควรโดนสวรรค์สาปจากไหนก็ไม่รู้มา แล้วให้มันวิพากษ์วิจารณ์... ใส่ร้าย... สิ่งที่พวกเราทำลงไปอย่างหน้าไม่อาย!
บารอน Madeyev: แต่พวกเราก็ทำความดีด้วยความหวังดีกันทั้งนั้นนี่!
บารอน Yudintsev: ใช่ แต่เจ้าพวกโง่นั่นไม่เข้าใจหรอก!
บารอน Yudintsev: ยกตัวอย่างเช่นท่านแล้วกัน ท่าน Anton Pavlovich ที่เคารพ สุนัขล่าเนื้อตัวน้อยของภริยาท่าน... เพื่อให้มันชนะเลิศในการแข่งขันล่าสัตว์ ท่านให้บ่าวรับใช้ของท่านป้อนไส้กรอกรมควันให้มันวันละ 5 ครั้ง
บารอน Madeyev: แน่นอน! ไว้มันคว้าชัยชนะมาได้เมื่อไหร่ จะมีชาวเมืองคนไหนที่ไม่ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก กับความภาคภูมิใจที่มีร่วมกันเช่นนี้บ้างเล่า?
บารอน Yudintsev: ท่านมองคนอื่นในแง่ดีเกินไปนะ Anton Pavlovich!
บารอน Yudintsev: ไม่แน่อาจจะมีผีขี้เมาเฮงซวยสักคนที่ไม่รู้จักบุญคุณของท่าน คาบเอาไปฟ้องท่านทูตพิเศษก็ได้ว่า การที่เขาต้องอดอยากหิวโหยนั้น เป็นความผิดของท่านทั้งหมด... เป็นเพราะท่านไร้ความสามารถ!
บารอน Madeyev: อะไรนะ?!

(ไวเคานต์ Schpekin กระแทกไม้เท้าลงบนพื้นอย่างแรง ขัดจังหวะเสียงโหวกเหวกวุ่นวายของผู้คน)
ไวเคานต์ Schpekin: พอได้แล้ว! เจ้าพวกโง่! แตกตื่นอะไรกัน?
ไวเคานต์ Schpekin: โบราณกล่าวไว้ได้ดี หน้าตาอัปลักษณ์เองจะโทษกระจกได้อย่างไร ทองแท้ย่อมไม่แพ้ไฟอยู่แล้ว
ไวเคานต์ Schpekin: หากเราทำการใดด้วยความซื่อตรงเป็นอาจิณ แล้วจะต้องกลัวขี้ปากของพวกชั้นต่ำไปทำไมกัน?
บ่าวชาย Buyanov: นายท่าน...
บารอน Balannikov: ท่าน...
บารอน Yudintsev: ท่าน...
ไวเคานต์ Schpekin: ปล่อยให้เขามาตรวจสอบเถอะ พวกเรามีอะไรต้องกลัวกัน?
ไวเคานต์ Schpekin: จิตใจของเราที่เมตตาต่อชาวประชานั้น บริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับพายุหิมะนอกหน้าต่าง ทุกคำพูดและทุกการกระทำ ล้วนเป็นไปเพื่อพระเมตตาขององค์จักรพรรดิ
บ่าวชาย Buyanov: แน่นอน!
บารอน Balannikov: แน่นอน!
บารอน Yudintsev: แน่นอน!
(แสงไฟค่อย ๆ หรี่ลง)
ไวเคานต์ Schpekin: เพียงแต่ว่า... พวกเราก็ต้องหาทาง ทำให้ท่านทูตพิเศษคนนั้นได้เข้าใจแจ่มแจ้งถึงความหวังดีของเรา เหมือนอย่างที่เรารู้กัน
บ่าวชาย Buyanov: เข้าใจแจ่มแจ้งรึ?
บารอน Balannikov: เข้าใจแจ่มแจ้ง?
บารอน Yudintsev: เข้าใจแจ่มแจ้ง?

(หลายคนผละจากคู่เต้นหญิงของตน แล้วเต้นเข้าไปหาไวเคานต์ ทำท่าทางราวกับกำลังวางแผนลับ ปิดม่าน)

?
[องก์ที่ 2]
ฉาก
(พื้นที่ชนบทที่ห่างไกลจากเมืองเล็ก ๆ ที่วุ่นวาย คฤหาสน์ชานเมืองอันหรูหราของไวเคานต์ Schpekin
ฉากหลังเป็นกระจกบานใหญ่ยาวจรดพื้นที่วาววับใสกระจ่าง ขณะนี้เป็นเวลากลางวัน ทิวทัศน์ข้างนอกหน้าต่างคือสวนสุดหรูที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ และปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว ส่วนเวทีหลักคือห้องหนังสือที่หรูหราฟู่ฟ่าเป็นที่สุดภายในคฤหาสน์
เปลวไฟในเตาผิงของห้องหนังสือลุกโชน ขับไล่ความหนาวเหน็บให้สลายไป บนโต๊ะหนังสือไม้แกะสลักตัวใหญ่ในยามนี้มีถุงเงินกำมะหยี่ กล่องเครื่องประดับ และจดหมายขอเข้าพบปึกหนากองอยู่เต็มไปหมด
ดนตรีเริ่มบรรเลง จังหวะเนิบช้า Poshlepkina สาวใช้ในชุดสีขาวนั่งตัวตรงบนเก้าอี้ที่มีที่วางแขนบุผ้ากำมะหยี่อย่างเงียบงันราวกับประติมากรรมน้ำแข็ง ส่วน Khlestakov ชายหนุ่มผมบลอนด์ที่อยู่ข้าง ๆ กำลังนับถ้วยรางวัลที่วางอยู่เต็มโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย ดนตรีบรรเลงจังหวะนุ่มนวล)

[เปิดม่าน]
(Khlestakov หยุดมือแล้วหันมา เขาพองแก้มทั้งสองข้างอย่างน่าขัน แอ่นพุงใหญ่โตที่ไม่มีอยู่จริงออกมาอย่างเกินจริง เดินเตาะแตะส่ายไปมาเหมือนเป็ด ก่อนจะโค้งคำนับหญิงสาวในชุดขาว)

Khlestakov: ขอน้อมคารวะดาราสีจางอันเป็นนิรันดร์...และท่านด้วยขอรับ! ท่านทูตพิเศษ!
Khlestakov: ท่านเดินทางจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันห่างไกลอย่าง Snezhnograd มาเยือนชายแดนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำแห่งนี้ของเรา คงจะเหนื่อยล้าทั้งกายและใจเป็นแน่ การปล่อยให้ท่านต้องลดตัวไปพักในโรงแรมซอมซ่อในเมืองเช่นนั้น ถือเป็นความบกพร่องต่อหน้าที่ของพวกเราแล้วจริง ๆ!
Khlestakov: ดังนั้น ข้าขอบังอาจเชิญท่านให้ย้ายไปพำนักยัง "บ้านพักอันเรียบง่าย" ของข้า... ที่แถบชานเมืองขอรับ
Khlestakov: ที่ข้าทำเช่นนี้มิใช่เพื่อแสดงความจริงใจเท่านั้น แต่ยังเพื่ออำนวยความสะดวกให้ท่าน... ในการเฝ้ามองความเป็นอยู่ของผู้คนในดินแดนแห่งนี้จากมุมสูง ด้วยวิธีที่สะดวกสบายและโปร่งใสที่สุด

[แปรทำนอง - การแสดงของชายหนุ่ม]
(Poshlepkina เบือนหน้าหนีเล็กน้อย แววตาเย็นชา ไม่เอ่ยคำใด ดนตรีเปลี่ยนทำนองตาม จังหวะเร็วขึ้น แสงไฟแคบลง สาดส่องไปที่ Khlestakov
ร่างพองโตอุ้ยอ้ายของเขาพลันเหี่ยวลีบลงทันใด สองมือประคองกล่องเครื่องประดับที่หนักอึ้ง ยื่นส่งไปข้างหน้าอย่างสั่นเทาราวกับกำลังประคองลูกระเบิดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ แสร้งทำท่าเหมือนกับบารอน Yudintsev ไม่มีผิด)

Khlestakov: ท่านที่เคารพ โปรดอย่าได้รังเกียจของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ชิ้นนี้เลยนะขอรับ
Khlestakov: ท่านดูสิ มันคือ "รูปสลักน้ำแข็ง" อันแสนบริสุทธิ์ ที่ "เด็ก ๆ" ในเมืองผู้น่ารักและช่างประดิดประดอย นั่งแกะสลักกันทั้งคืนเลยนะขอรับ...
Khlestakov: ถึงผลงานจะดูหยาบและต่ำต้อย แต่สิ่งที่มันบรรจุเอาไว้ คือสิ่งที่ราษฎรทุกคนของเราขอน้อมถวาย... นั่นคือความจงรักภักดีอันบริสุทธิ์ไร้สิ่งใดเจือปน!
Khlestakov: เหล่าราษฎรได้มีหน้ามีตาก็เพราะการมาเยือนของทูตพิเศษแห่งองค์จักรพรรดิ; ทุกคนล้วนหลั่งน้ำตาดั่งสายน้ำ เพียงเพื่อจะได้ยลรัศมีเรืองรองของดาราสีจางบนตัวท่าน!

(ชายหนุ่มทำท่าปาดน้ำตาอย่างเกินจริง จากนั้นก็ยืดตัวตรงขึ้นมาทันที เขาเปลี่ยนท่าทีกลับไปเป็นไวเคานต์ที่ดูเจ้าเล่ห์เพทุบายอีกครั้ง ทำท่าค้ำไม้เท้าที่สมมติขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้หญิงสาว)

Khlestakov: ดังนั้น ในฐานะคนเลี้ยงแกะที่ต่ำต้อยที่สุดขององค์จักรพรรดิ Monomakh และข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของท่านผู้แทนพระองค์ ข้า ไวเคานต์ Schpekin... มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอร้องท่าน...
(ชายหนุ่มเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ของหญิงสาว โน้มตัวลงมาราวกับงูพิษ แล้วกระซิบข้างหูเธอ)
Khlestakov: ข้าขอวิงวอนท่าน ได้โปรดถือราชโองการขององค์จักรพรรดิมาตรวจตราในเมืองของเรา เพื่อตรวจสอบฝูงแกะของฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่แทนพระองค์
Khlestakov: ด้วยเหตุนี้ ข้าอยากขอให้ท่านช่วยชี้แนะข้อบกพร่องและข้อผิดพลาดของเรา เพื่อให้ราษฎรผู้จงรักภักดีเหล่านี้ ซึ่งเป็นดั่งแกะที่หลงทาง มีวาสนาได้อาบแสงอันเรืองโรจน์ และความเมตตาของท่านผู้แทนพระองค์ด้วยเถิด
Khlestakov: เมื่อถึงเวลานั้น... จะต้องมีผู้คนมาต่อแถวยาวเหยียด เพื่ออ้อนวอนขอเข้าพบและรับคำชี้แนะจากท่าน แล้ว "ความภักดี" อันบริสุทธิ์ดั่งทองคำเหลือคณานับ จะเปล่งประกายอยู่เบื้องหน้าท่าน
Khlestakov: ข้าคิดว่าภาพเช่นนี้ไม่ได้มีแต่ท่านกับข้าเท่านั้นที่ปรารถนา ทว่าฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่และทุกท่านใน Snezhnograd ก็ปรารถนาจะได้เห็นด้วยเช่นกัน

[ระบำคู่ - คำถามของเด็กสาว]
(ชายหนุ่มถอยห่างจากข้างกายหญิงสาว และเปิดกล่องเครื่องประดับในมือออกอย่างแรง ประกายแสงสีฟ้าที่เจิดจรัสยังคงสว่างแยงตาแม้อยู่ในห้องหนังสือยามกลางวัน ชายหนุ่มหันมองกองอัญมณีเหล่านั้น แล้วเปล่งเสียงหัวเราะลั่นอย่างเยาะหยันและดังกังวาน เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหันในช่วงไคลแมกซ์
หญิงสาวชุดขาวค่อย ๆ ลุกขึ้น ซอยเท้าก้าวสั้นไปอยู่ข้างกายชายหนุ่มอย่างสง่างาม แล้วโค้งคำนับ Khlestakov อย่างนอบน้อม)

Poshlepkina: ถ้าอย่างนั้น ท่านตั้งใจจะตอบรับความภักดีที่คนพวกนี้แสดงออกมาอย่างไรกันล่ะ? "ท่าน Khlestakov ผู้แทนพระองค์แห่ง Tsar" ที่เคารพ?
Khlestakov: อะแฮ่ม ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก ไวเคานต์ Schpekin ว่าไปแล้ว บนโลกนี้มีใครบ้างล่ะที่ไม่เคยทำบาป? โชคชะตาเองก็ถูกกำหนดมาเช่นนี้ แม้แต่ Filipov ที่พลิกแพลงเก่งเป็นที่สุดก็ยังไม่อาจโต้แย้งความจริงข้อนี้ได้
Khlestakov: แต่บาปก็มีความหนักเบาแตกต่างกันไป วิธีไถ่บาปจึงแตกต่างกันไปด้วย ข้าจะถวายรายงานต่อฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่ตามความเป็นจริง เพื่อชี้แจงถึงความดีและความชั่วที่ข้าได้พบเห็น
Poshlepkina: ถ้าเช่นนั้น ท่านไวเคานต์ผู้ซื่อสัตย์ท่านนี้ ได้แสดง "ความดีงาม" ที่ซาบซึ้งกินใจขนาดไหนให้ท่านเห็นกันล่ะ?
Khlestakov: เท่าที่ข้าเห็น... หัวใจของเขาเปล่งประกายดุจทองคำ ดวงตาของเขาใสกระจ่างดุจ Mora ส่วนผู้ติดตามของเขา ก็เปรียบเสมือนถุงกำมะหยี่ที่อัดแน่นไปด้วยอัญมณีเหล่านี้ ทำให้ข้าประทับใจยิ่งนัก
Khlestakov: ในดินแดนที่แห้งแล้งและยากไร้แห่งนี้ สิ่งนี้เรียกได้ว่าหาได้ยากยิ่ง
Khlestakov: ด้วยเหตุนี้ เพื่อเป็นการตอบแทน... ข้าจะทิ้งจดหมายไว้ให้เขาหนึ่งฉบับ และคำมั่นสัญญาหนึ่งประการ
Khlestakov: ข้าจะมอบความเมตตาให้แก่เขา เหมือนอย่างที่เขาสงสารคนยากไร้ ข้าจะมอบความปรารถนาดีให้แก่เขา เหมือนอย่างที่เขาทำดีต่อเหล่าพ่อค้า ข้าจะมอบความเมตตาให้แก่เขา เหมือนอย่างที่เขาจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ
Poshlepkina: เหมือนอย่างที่เขาปรารถนางั้นเหรอ?
Khlestakov: ใช่แล้ว! เหมือนอย่างที่เขาปรารถนา!

(ทั้งสองคนยืนโพสท่าหันหลังชนกันค้างไว้กลางเวที ไฟเวทีดับลงทันที เหลือเพียงกล่องเครื่องประดับที่เปิดอยู่ เปล่งประกายแสงสีฟ้าจาง ๆ ท่ามกลางความมืด ม่านปิดลง)
?
[องก์ที่ 3]
ฉาก
(เวทีแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งสว่าง อีกฝั่งหนึ่งมืด
ฝั่งที่สว่างคือห้องจัดเลี้ยงในคฤหาสน์หรู เต็มไปด้วยเหล่าสตรีชั้นสูงและขุนนางมากมายในชุดที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงความหรูหราเอาไว้ ทุกคนต่างถือแก้วไวน์ไว้ในมือ ทว่าบรรยากาศกลับไม่คึกคักนัก ทุกคนเอาแต่กระซิบกระซาบพูดคุยกัน ราวกับกำลังรอคอยการมาถึงของบุคคลสำคัญ
ส่วนฝั่งที่มืดคือห้องหนังสือในคฤหาสน์สุดหรูจากฉากที่สอง ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ในความมืด)

[เปิดม่าน]
ไวเคานต์ Schpekin เดินขึ้นเวทีด้วยสีหน้าเบิกบานดั่งสายลมวสันต์ โดยมีบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์อย่าง Buyanov เดินตามมาติด ๆ ในมือประคองถาดสีทองอย่างสง่าผ่าเผยและภาคภูมิใจ บนถาดมีจดหมายที่ประทับตราครั่งสีแดงสดวางอยู่)

ไวเคานต์ Schpekin: ทุกท่าน ข้ามีข่าวดีจะมาบอกพวกท่าน เป็นข่าวดีที่น่ายินดีอย่างยิ่ง
ไวเคานต์ Schpekin: ทูตพิเศษ... ทูตพิเศษของจักรพรรดิ Monomakh และผู้ติดตาม... ได้จากไปแล้ว
บารอน Balannikov: โอ้? ทูตพิเศษจากไปแล้วรึ?
บารอน Yudintsev: โอ้? ทูตพิเศษจากไปแล้วรึ?
ไวเคานต์ Schpekin: ใช่แล้ว พวกเขาไปแล้วล่ะ! ไปพร้อมกับนำความปรารถนาดีของเราติดตัวไปด้วย พวกเขานั่งรถม้าที่เราเตรียมไว้ให้ และเดินทางจากไปอย่างมีความสุขมากเลยล่ะ!
(ไวเคานต์ Schpekin หยิบจดหมายจากถาดขึ้นมาโชว์ให้ทุกคนดู)
ไวเคานต์ Schpekin: เพื่อนรักของข้า เรามาเฉลิมฉลองกันเถอะ! ข้าได้นำอนาคตที่ทูตพิเศษแห่งดาราสีจางสัญญาไว้กลับมาอย่างทรงเกียรติ! ข้าเชื่อว่านี่จะเป็นอนาคตแห่งยุคสมัยของเรา! ทุกท่าน เรามาฉลองกันเถอะ!

(ดนตรีเริ่มบรรเลง จังหวะเร็ว)

[ระบำหมู่ - การเฉลิมฉลองของคนเขลา]
(บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงคึกคักและสนุกสนานขึ้นมาทันตา ผู้คนลูบหน้าอกพลางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดเหวี่ยง การเต้นรำหมู่แสดงให้เห็นถึงความรื่นเริงที่ดูเกินจริง เหล่าชายหญิงต่างจับมือเต้นรำไปด้วยกัน พวกเขาชูแก้วดื่มอวยพรให้กัน ตบกระเป๋าที่ว่างเปล่าของกันและกันอย่างขบขัน ใบหน้าฉายแววปีติอย่างเปี่ยมล้นที่การลงทุนประสบความสำเร็จ ราวกับว่าอนาคตที่ดีที่สุดได้มาถึงแล้ว)

บารอน Madeyev: ทีนี้ความหวังดีของเราก็ได้รับผลตอบแทนสักที!
บารอน Yudintsev: ไม่ต้องคอยหวาดผวาอีกต่อไป แล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีพวกยาจกที่สมควรถูกสวรรค์ลงทัณฑ์หน้าไหน มาทำลายชีวิตอันแสนวิเศษของเราด้วย!
บารอน Madeyev: องค์จักรพรรดิจะทรงพอพระทัยกับการปกครองด้วยเมตตาของเรา ดาราสีจางจะเปล่งประกายเพื่อพวกเรา และราษฎรทุกคน แม้แต่ขอทานที่ต่ำต้อยและไร้ยางอายที่สุด ก็ยังจะต้องยืดอกด้วยความภาคภูมิใจเพราะความรุ่งโรจน์นี้!
บารอน Balannikov: ท่านไวเคานต์ที่รัก ไม่ทราบว่าพวกเราจะมีวาสนา ได้อ่านข้อความที่ท่านผู้แทนพระองค์ทิ้งไว้บ้างหรือไม่?
บารอน Yudintsev: ใช่ ๆ ให้พวกเราได้ชมเป็นขวัญตาหน่อยเถอะ!
บารอน Madeyev: ใช่ ๆ ให้พวกเราได้ชมเป็นขวัญตาหน่อยเถอะ!
ไวเคานต์ Schpekin: ในเมื่อทุกคนพูดแบบนี้...
บ่าวชาย Buyanov: ถ้าเช่นนั้น ขออภัยที่ข้าต้องล่วงเกิน...
(ขัดจังหวะ)
ไวเคานต์ Schpekin: ไม่ ๆ ๆ Buyanov อักษรอันสูงส่งของท่านผู้แทนพระองค์ ข้าควรจะเป็นคนอ่านให้ทุกคนฟังด้วยตัวเอง

[แปรทำนอง - การเยาะเย้ยของจอมโจร]
(ดนตรีลึกลับทว่าไพเราะบรรเลงขึ้น แสงไฟในห้องหนังสือของคฤหาสน์สว่างขึ้นตาม สาวใช้ Poshlepkina ในชุดสีขาวกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนจดหมายอยู่ที่โต๊ะ ส่วนชายหนุ่มผมบลอนด์ที่อ้างตัวว่าเป็น Khlestakov กำลังเต้นรำอยู่ด้านข้าง ดนตรีจังหวะเร็ว)

Khlestakov: ไวเคานต์ Schpekin และสหายร่วมงานที่เคารพ ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนักสำหรับการต้อนรับอันอบอุ่นของพวกท่าน ข้าได้เห็นหัวใจที่เจิดจรัสราวกับทองคำ และดวงตาที่ใสกระจ่างราวกับ Mora ในตัวพวกท่าน
Khlestakov: ข้าคิดไปคิดมา ในที่สุดก็นึกออกแล้วว่าจะตอบแทนความดีของพวกท่านเช่นไร... นั่นก็คือการแสดงความเมตตา นำ "บาป" อันหนักอึ้งทั้งมวลบนตัวพวกท่านไปเสีย
(สีหน้าของเหล่าขุนนางในที่สว่างเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ฝีก้าวที่กำลังเต้นรำหยุดชะงัก)
Khlestakov: ข้าจะช่วงชิงความมั่งคั่งของพวกท่านไปเสีย เหมือนอย่างที่พวกท่านเมตตาคนยากไร้
Khlestakov: จะเปิดโปงพฤติกรรมอันน่ารังเกียจของพวกท่านให้สาธารณชนได้รับรู้ เหมือนอย่างที่พวกท่านปฏิบัติต่อพวกพ่อค้าเป็นอย่างดี
Khlestakov: และข้าจะทิ้งคำเย้ยหยันเต็มหน้ากระดาษนี้ไว้ให้กับพวกท่าน เหมือนอย่างที่พวกท่านจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ
(Poshlepkina หยุดเขียน ชายหนุ่มหยิบอัญมณีขึ้นมากำหนึ่งแล้วโปรยขึ้นไปในอากาศ หันหน้าไปทางห้องจัดเลี้ยงที่สว่างไสว และทำท่าถอดหมวกโค้งคำนับอย่างเกินจริง)
Khlestakov: ท้ายที่สุดนี้ ข้าจะตอบแทนความจริงใจที่พวกท่านมอบให้ข้า ด้วยการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของข้าให้พวกท่านได้รู้... ขอคารวะในนามแห่งฝูงอีกา ด้วยความเคารพจากจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ Reed Miller!
(แสงไฟในมุมมืดดับลงในพริบตา ภาพมายาเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงสะท้อนอันกังวานใสของอัญมณีที่ร่วงลงสู่พื้น เสียงดนตรีหยุดลง ห้องจัดเลี้ยงที่สว่างไสวตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับความตาย สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กระดาษจดหมายแผ่นบางในมือของไวเคานต์ Schpekin
ไวเคานต์ Schpekin กระแทกไม้เท้าลงกับพื้นอย่างแรง แผดเสียงคำรามดั่งอสูรด้วยร่างสั่นเทิ้ม)
ไวเคานต์ Schpekin: บัดซบ...!!! ไปเรียกทหารมา!

[ระบำหมู่ - ความแตกตื่นของฝูงชน]
(ดนตรีเริ่มบรรเลง บนเวทีตกอยู่ในความโกลาหลและตื่นตระหนกอย่างสุดขีดในพริบตา เหล่าขุนนางและสตรีชั้นสูงวิ่งพล่านชนกันไปมาราวกับแมลงวันไร้หัว ทุกคนต่างพยายามลอบหนีไป การเต้นรำหมู่แสดงให้เห็นถึงท่าทีการหลบหนีที่ทั้งน่าขบขันและสิ้นหวัง ความสง่างามของชนชั้นสูงมลายหายไปสิ้น
ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าจากรองเท้าบูททหาร ที่ก้าวอย่างพร้อมเพรียงชวนให้หยุดหายใจดังขึ้น...เสียงฝีเท้าสิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน เสียงแตรทุ้มต่ำอันเยือกเย็นและน่าเกรงขามพลันดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่น 3 ครั้งที่ชวนให้ขวัญกระเจิง
กองทัพพันธสัญญาเหมันต์ที่ถืออาวุธคมกริบเรียงแถวก้าวเข้ามาในห้องโถง พายุหิมะอันเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งพัดกรูตามเข้ามา ตัดทางหนีทีไล่ของทุกคน ดนตรีจังหวะเร็ว)

นายทหารกองทัพพันธสัญญาเหมันต์: ด้วยพระราชโองการจากองค์จักรพรรดิ Monomakh... ท่าน Khlestakov ผู้แทนพระองค์ที่เดินทางมาจาก Snezhnograd ได้มาถึงเมืองนี้แล้ว!
นายทหารกองทัพพันธสัญญาเหมันต์: ท่านผู้แทนพระองค์มีคำสั่ง ให้ทุกท่านไปพบที่เรือนแรมทันที!

(ดนตรีหยุดลงฉับพลัน)

(การเคลื่อนไหวของทุกคนหยุดชะงัก ราวกับกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งที่ถูกแช่แข็ง บรรดาขุนนางที่ยังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่ต่างทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ก่อนจะหัวเราะเยาะด้วยความสิ้นหวัง
ไวเคานต์ Schpekin ราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ท่ามกลางเสียงเยาะหยัน เขาเดินโซเซไปยังด้านหน้าสุดของเวทีราวกับคนเสียสติ แสงสปอตไลต์สีขาวสาดส่องลงมาตรงหน้าของไวเคานต์ Schpekin ขณะที่เขากำลังตบบ้องหูตัวเองอย่างเดือดดาล)
ไวเคานต์ Schpekin: ดูสิ! ดูสิ! ทุกคนเข้ามาดูสิ! ดูสิว่าชนชั้นสูงที่เป็นที่นับหน้าถือตา ถูกหัวขโมยที่ไร้ยางอายหลอกปั่นหัวยังไงบ้าง!
ไวเคานต์ Schpekin: ดูสิว่าเขาถูกสูบเงินเก็บที่หามาอย่างยากลำบากไปจนหมดตัว และกลายเป็นที่ขบขันได้ยังไง!
ไวเคานต์ Schpekin: ดูสิว่าเขาถูกนักเขียนบทละครผู้ไร้ยางอายคนหนึ่ง นำไปเขียนใส่ในละครตลกชั้นต่ำ กลายเป็นตัวตลกที่น่าสมเพช ให้ทุกคนมาเยาะเย้ยและดูถูกเหยียดหยามได้! ให้ทุกคนปรบมือโห่ร้องให้กับสภาพอันน่าอดสูของเขาได้ยังไง!
(ทันใดนั้น ไวเคานต์ Schpekin ก็ชี้ไม้เท้าไปยังที่นั่งของผู้ชม แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว)
ไวเคานต์ Schpekin: พวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน? ... หัวเราะเยาะตัวเองอยู่นั่นแหละ!!!

[ปิดม่าน]

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book1284_TH.txt
JSON Pointer
/
รวมละครบัลเลต์ดาวเหนือ (III)
รวมละครบัลเลต์ดาวเหนือ (III)

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json
JSON Pointer
/1563860399

Relationships

1 links

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

4
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1194
id
121677
splitType
DOCUMENT_SPLIT_TYPE_BY_LINE
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  201284
]