Geçmişin Bir Bahçedir
Ha, sen...
6038Open quest →Quest Steps
Story evidence
Collei:Ha, sen...
Liloupar:Şaşırdın mı? Bahse varım uzak bir diyarda, bu güzel ağacın altında benim gibi bir kadınla karşılaşmayı beklemiyordun.
Liloupar:"Cinlerin yaşadığı yerde vahalar yeşerir..." Gerçi her tarafın zaten gür ve yemyeşil olduğu Mondstadt'ta bu sözün pek bir anlamı kalmıyor.
Paimon:Liloupar? Burada ne yapıyorsun?
Liloupar:Bayan Nicole ile arkadaş oldum. Ondan beni buraya getirmesini ve Collei'i davet etmesini istedim.
Liloupar:Bu hikayenin başlangıcı benim bir dileğime dayanıyor. Yüzlerce, hatta binlerce yıldır kalbimde taşıdığım bir dilek. Önceleri bu sadece Al-Ahmar'ın bir yalanıydı ama artık gerçeğe dönüştü.
Traveler:Yoksa...
Collei:... Çiçek Tanrıçası ile mi ilgili?
Liloupar:Sevgili genç hanımefendi... Hanımım bu dünyadaki son izini sende bırakmış. Seni burada görmek içimi öyle bir sevinçle doldurdu ki anlatamam.
Liloupar:Şimdi seni gördüm ya... Kalbinin ta derinlerine baktım. Çetin yollardan geçmişsin, ağır darbeler almışsın. Sıradan bir insanın katlanabileceği eziyetin misliyle fazlası düşmüş payına. İçindeki bu sarsılmaz direncin kaynağı da işte bu.
Liloupar:Ama tüm bunların altında, arzunun tohumlarıyla karşılaştım. Bir zamanlar sahip olduğun basit hayata dönmek istiyorsun, değil mi?
Collei:... Evet. Benim olmayan her şeyden kurtulmak istiyorum.
Liloupar:Ama neyin sana ait olduğuna nasıl karar veriyorsun? Başkalarının tenine kazıdığı yara izleri, işledikleri iyilik ve sevgi, bunlar da sana ait değil mi?
Collei:Öyle. Bunu Bayan Nicole ile konuşmuştuk.
Collei:Bayan Nicole standartlarımı ayarlamayı öğrenmem gerektiğini söyledi. Benim tek isteğim sıradan bir insan gibi yaşayıp gitmek. Daha fazlasında gözüm yok.
Liloupar:Hehe... Çiçek Tanrıçası'nın kalıntılarından hiçbir şey almak istemiyor musun?
Collei:Bana bir keresinde vahiy bahşetti. Bence bu yeter de artar bile.
Liloupar:Eskiden olsa böylesine yüce bir gönlün olmazdı. Kısacık ömrün sana tüm güzelliklere sımsıkı sarılmayı, şefkati kucaklamayı öğretmiş...
Liloupar:Ne kadar ilginç. Nabu Malikata'ya hiç benzemiyorsun ve kesinlikle o değilsin.
Collei:E-Elbette değilim... Ben öyle yüce ve güçlü bir varlık değilim Bayan Liloupar.
Liloupar:Yine de ben bir Cinim. Biz Çiçeklerin Efendisi sayesinde varız. Ona saygı duyuyor ve onu seviyoruz. Dileğim onu son bir kez görmek, onun için her şeyimi feda etmektir.
Liloupar:Collei, bunu benim için yapabilir misin?
Collei:Ama... Kalıntıları çıkarmak kolay olmayacak. Bunu istediğine emin misin?
Liloupar:Mesele bu değil. Öncelikle şunu bilmem gerekiyor; bu yalnız, avare kadının ruhu için bir şeyler yapmaya razı mısın?
Collei:... Razıyım.
Liloupar:Bak, beni hiç tanımıyorsun. Hakkımdaki hikayeleri duymuş olsan bile, sadece işlediğim onca kötülüğün cezasını haklı olarak çektiğimi bilirdin.
Liloupar:Demek biliyorsun. Dudakların titriyor, gözlerin seğiriyor... Buna rağmen benim için bir şeyler yapmaya isteklisin. Hayat sana acımasız davrandı ama sen yine de nazik olmayı öğrenmişsin.
Liloupar:Sevgili küçük hanım, iyiliğine karşılık vermek için ben de üzerime düşeni yapmalıyım.
Nicole:Bundan emin misin Liloupar?
Liloupar:Hanımımı görmeyi çok arzuluyorum. O an uğruna isterse dünya küle dönsün, tüm evreni alevler yutsun... Başka hiçbir şey umurumda değil.
Liloupar:Sana gelince Collei, sana da bir hediye verebilirim. Sadece sıradan bir insan olursun.
Collei:Peki size ne olacak Bayan Liloupar?
Liloupar:Dileğim gerçekleşecek ve mutlu öleceğim.
Collei:Neden öyle bir dileğiniz var ki?
Liloupar:Hiç tatmamış olanlar için sonsuz bir yaşam cazip görünse de bunu yaşayanlar için bir azaptır. Bedenim sarı kumlara karıştı ama ruhum bir türlü huzura eremedi.
Liloupar:Madem dileğimi gerçekleştireceğine söz verdin, o zaman bana aradığım huzuru bahşet. Bırak ölen ölsün, göçüp giden rahata ersin. Sana minnettarım.
Nicole:Collei, kendini baskı altında hissetme. Söyledikleri... Tamamen doğru. Sonuçta dilekler, içten gelen arzulardır.
Collei:Bana daha iyi bir gelecek sunabilmek adına kendi ömrünü feda etmek istiyor gibisin...
Liloupar:Hiç de fedakarlık sayılmaz aslında. Birbirimizin dileklerini gerçekleştirmek uğruna kendi geleceklerimizi ortaya koyacağız. Bu asil bir eylem, iki kadın arasında güzel ve gizli bir anlaşma.
Collei:...
Collei:Anlıyorum... Bayan Liloupar, ben hazırım.
Liloupar:Gözlerini kapat Collei. Sonra ruhunu aç. Oradan hanımımı kucaklayacağım.
Liloupar:Çiçekler yağdırır dokunuşun. Tıpkı en başa geri dönmek gibi... Tıpkı lütfuna teslim olmak gibi... Hanımım.
Liloupar:İnsanlar adanmışlığın güzel ama ızdırap dolu olduğunu söyler. Ne kadar da ahmaklar. Benim için adanmışlık güzel, saf ve acıdan tamamen arınmıştır. Adanmışlık benim sevgimdir.
Liloupar:... Teşekkür ederim.
Paimon:Liloupar... Yok mu oldu?
Cinin sihirli şişesi sessizce yere düşer, artık tamamen boştur.
Traveler:Çiçeklerin lütfunu taşıyarak gitti.
Nicole:Collei, iyi misin?
Collei:... İyiyim. Artık kalıntılardan kurtulduğuma göre...
Collei:... Sanki hiçbir şey değişmemiş gibi.
Traveler:...
Nahida:O kalıntılar Collei'e şimdiki haliyle bir zarar vermiyordu, yalnızca varlığını sürdürüyordu. Üstelik içinde derin bir özlem olduğunu hissedebiliyordum.
Traveler:(Collei çoktan arzuladığı şeyi elde etmiş olmalı.)
Collei:İyiyim. Kendimi rahat hissediyorum. Endişelenmeye gerek yok.
Nicole:O zaman benim dileğim de gerçekleşti.
Collei:Sıradan olmak mı?
Nicole:Hehe! Bu dileklerimden sadece biri. Aslında birkaç tane daha var. Mesela karşılaştığım insanları korumak ve mutluluğu bulmalarına yardım etmek istiyorum... O tarz şeyler işte.
Collei:Yani Bayan Liloupar ve benimle şimdiden iki dileği gerçekleştirdin ve iki kişiyi korudun.
Nicole:Harika değil mi? O kadar mutluyum ki içim içime sığmıyor!
Collei:Sanırım buradaki işimiz bitti.
Cyno:Pekala, sırada ne var? Şehre döndüğümüzde ne yapmak istersin?
Collei:Ben...
Sucrose:Collei, bak seni görmeye kimi getirdim!
Amber:Selam Collei! Gizli bir etkinlik düzenlediğinizi duydum. Bensiz nasıl başlarsınız?
Collei:Ha? Yok, hayır, düşündüğün gibi değil! Biz... Sadece eski bir dostumuza veda ediyorduk.
Amber:Gerçekten mi? Kime?
Collei:Bana. Geçmişteki halime.
Amber:Demek mesele buymuş... Sırf bu yüzden mi ta Mondstadt'a kadar geldin? Eski seni tanıdığımız için bu değişime şahit olmamızı mı istedin?
Collei:Aynen öyle. Eski benden eser yok artık. Onu havaya üfledim, pofuduk pembe bir buluta dönüşüp gökyüzünde süzüldü ve sonsuza dek gözden kayboldu.
Sucrose:Belki de gökyüzünde onu deney tüpleri, beherler ve yaylarla bekleyen arkadaşları vardır, ne dersin?
Paimon:Aaa... Sen böyle söyleyince kulağa o kadar da kötü gelmiyor aslında!
Collei:Ne düşünüyorsun Bayan Nicole?
Nicole:Sanırım bu doğru...
Nicole:En azından... Bana kalsaydı bunu mutlu bir son olarak görürdüm.
Collei:Sevgili Sucrose, çocukluğum çoktan sona ermiş olsa da bu son birkaç gün bana gerçekten yeniden büyüyormuşum gibi hissettirdi. Daha kuvvetli oldum ve sonunda kendi başıma bir şeyler başarabileceğimi hissediyorum.
Collei:Senin kadar gizemli biri böyle bir arkadaşı kesinlikle büyüleyici bulur, değil mi? Tıpkı bir bitki gibi sürekli büyüyen, günden güne gelişen biri...
Collei:Eski benliğime veda etmeye geldim. Bu andan itibaren temelli maziye karışacak. Bunu düşününce içimi bir yalnızlık kaplıyor... Bana yoldaşlık eden zayıflığımın da bir gün beni terk edeceğini biliyorum.
Collei:Ama yine de yüreğimin derinliklerinde büyük bir sevinç hissediyorum. Sanki oldum olası bu adımı atmayı, yani yeni benliğime doğru yürümeyi istemişim gibi geliyor.
Localized evidence
Rüzgaralan'daki ulu ağacın altına git.
Evidence locale: tr
TextMap/TextMapTR.json/1194586972BinOutput/Quest/6038.json/JIJKODHIEED/1012
603811
6038
true
12