อดีตของคุณเปรียบดั่งสวนดอกไม้
คุณคือ...
6038Open quest →Quest Steps
Story evidence
Collei:คุณคือ...
Liloupar:ประหลาดใจล่ะสิ? ที่ได้เห็นหญิงงามอย่างข้า ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่งดงามในประเทศห่างไกล
Liloupar:หึ ๆ ที่ที่มีญินสถิตอยู่ย่อมทำให้เกิดโอเอซิส... แน่นอนว่าประโยคนั้นใช้ไม่ได้กับ Mondstadt เพราะที่นี่เขียวชอุ่มตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
Paimon:Liloupar?! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?
Liloupar:ข้าเป็นเพื่อนกับคุณ Nicole ข้าเลยขอให้เธอพาข้ามาที่นี่ จากนั้นก็ค่อยเชิญ Collei มา
Liloupar:ข้าขอเกริ่นให้ฟังก่อน คือว่าข้ามีความปรารถนาอยู่ข้อหนึ่ง มันอยู่ในใจของข้ามานับร้อยนับพันปี เดิมเป็นเพียงแค่คำโกหกของ Al-Ahmar แต่ตอนนี้มันเป็นจริงขึ้นมาแล้ว
Traveler:หรือว่าจะ...
Collei:เกี่ยวข้องกับเทพแห่งมวลบุปผาเหรอ?
Liloupar:แม่สาวน้อย นายหญิงของข้าได้ทิ้งร่องรอยสุดท้ายบนโลกนี้ไว้ในตัวเจ้า ข้าดีใจมากที่ได้พบกับเจ้า
Liloupar:ตอนนี้ข้ามองเห็นเจ้า... มองลึกลงไปในจิตใจของเจ้า เจ้าเคยทนทุกข์ เคยพบเจอกับความยากลำบาก เคยเจ็บปวดทรมานมากกว่าคนทั่วไป 3 เท่า และนั่นก็ทำให้เจ้ากลายเป็นคนที่เข้มแข็ง
Liloupar:เหนือสิ่งอื่นใด ข้ากลับมองเห็นความปรารถนาเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนั้น เจ้าแค่อยากกลับไปใช้ชีวิตธรรมดา ๆ ที่เคยเป็นของเจ้า ใช่รึเปล่า?
Collei:...ใช่ ฉันอยากจะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่ใช่ของฉัน
Liloupar:อะไรคือของของเจ้า? เจ้านิยามคำว่าของเจ้าไว้ว่ายังไง? รอยแผลที่ผู้อื่นฝากไว้บนตัวเจ้า ความรักและมิตรภาพที่ผู้อื่นเขียนบอกเจ้า ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเจ้ารึยังไง?
Collei:ถูกแล้วล่ะ ฉันกับคุณ Nicole เคยคุยกันเรื่องพวกนี้
Collei:คุณ Nicole บอกว่าฉันควรเรียนรู้ที่จะปรับมาตรฐานให้ชัดเจน หมายความว่าฉันอยากใช้ชีวิตต่อไปในฐานะมนุษย์ธรรมดา นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ได้เป็นของฉัน
Liloupar:หึหึ... เจ้าไม่อยากได้อะไรจากเศษซากของเทพแห่งมวลบุปผาบ้างรึไง?
Collei:เธอเคยให้คำชี้นำกับฉันมาแล้ว แค่นั้นก็เกินพอแล้วล่ะ
Liloupar:ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจ้าคงไม่มีหัวใจที่เอื้อเฟื้อขนาดนี้ ชีวิตแสนสั้นสอนให้เจ้าไขว่คว้าแต่สิ่งดี ๆ และมองแต่สิ่งที่ดีงาม...
Liloupar:เหอะ น่าสนใจ เจ้าแตกต่างจาก Nabu Malikata อย่างสิ้นเชิง เจ้าไม่ใช่นายหญิงของข้า
Collei:นะ...แน่สิ... ฉันไม่ใช่บุคคลที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นหรอก คุณ Liloupar
Liloupar:ตัวข้าคือญิน เพราะนายหญิงแห่งบุปผาเราถึงได้มีตัวตน เราเคารพและรักนาง ความปรารถนาของข้าคือการได้พบนางอีกครั้ง ข้ายอมเสียสละทุกสิ่งเพื่อนาง
Liloupar:Collei เจ้าทำเพื่อข้าได้มั้ย?
Collei:แต่ว่า... เศษซากพวกนี้ใช่ว่าจะเอาออกมาได้ง่าย ๆ ท่านแน่ใจแล้วเหรอ?
Liloupar:เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง เจ้าช่วยตอบข้ามาก่อน ว่าเจ้ายินดีที่จะทำเพื่อ ดวงวิญญาณของหญิงพเนจรผู้โดดเดี่ยวคนนี้หรือไม่?
Collei:ฉัน... ฉันจะทำ
Liloupar:ดูเจ้าสิ เจ้าไม่ได้รู้จักข้าเลยสักนิด ต่อให้เคยอ่านเรื่องราวของข้า เจ้าก็คงรู้แค่ว่าข้าเป็นคนเลวในตำนาน ที่ต้องรับโทษจากความชั่วที่เคยก่อเอาไว้
Liloupar:เจ้าคงรู้แก่ใจอยู่แล้ว ข้าเห็นเจ้าปากสั่น ตากระตุก... แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเต็มใจทำเพื่อข้า ชีวิตเจ้าเจอแต่เรื่องโหดร้าย แต่เจ้าก็ยังเรียนรู้ที่จะมีความเมตตา
Liloupar:แม่สาวน้อย เพื่อตอบแทนความใจดีของเจ้า ข้าก็จะทำในส่วนของข้าเช่นกัน
Nicole:Liloupar คิดดีแล้วจริง ๆ เหรอ?
Liloupar:ข้าอยากพบนายหญิงอีกครั้ง ในตอนนี้ต่อให้ทั้งโลกต้องลุกไหม้ ต่อให้ทั้งจักรวาลต้องถูกแผดเผา... ข้าก็ไม่สนอะไรอีกแล้ว
Liloupar:ส่วนเจ้า Collei ข้าจะมอบของขวัญให้เจ้า เจ้าจะได้กลายเป็นคนธรรมดา
Collei:คุณ Liloupar แล้วคุณจะเป็นยังไง?
Liloupar:ข้าจะได้สมหวัง และข้าก็จะได้ตายอย่างมีความสุข
Collei:ทำไมคุณต้องทำอย่างนั้นด้วย?!
Liloupar:ผู้ที่ไม่เคยมีชีวิตอมตะย่อมต้องอิจฉา ส่วนผู้ที่เคยได้มันมาแล้วกลับต้องทนทุกข์ทรมาน เศษเสี้ยวของตัวข้ากระจัดกระจายไปทั่วผืนทราย วิญญาณของข้าจะไม่มีวันได้สงบสุข
Liloupar:ในเมื่อเจ้ารับปากว่าจะทำความปรารถนาของข้าให้เป็นจริง งั้นช่วยปลดปล่อยข้าด้วยเถอะ ให้ข้าได้ตายตาหลับ ได้จากไปอย่างสงบ ข้าขอบใจเจ้ามาก
Nicole:Collei ไม่ต้องกดดัน ที่เธอพูดมา... เป็นความจริงทั้งหมด เพราะความปรารถนาคือความต้องการที่แท้จริง
Collei:มันเหมือนกับคุณเอาชีวิตของตัวเอง เพื่อแลกให้ฉันได้มีอนาคตที่ดีกว่าเลย...
Liloupar:ไม่ใช่เลย เราแค่เอาอนาคตของกันและกัน เพื่อทำให้ความปรารถนาของอีกฝ่ายเป็นจริง มันเป็นเรื่องที่ควรยกย่อง เป็นข้อตกลงลับที่สวยงามระหว่างผู้หญิงอย่างเรา
Collei:...
Collei:ฉันเข้าใจแล้ว งั้น... คุณ Liloupar รบกวนด้วยนะ
Liloupar:หลับตาลง Collei จงเปิดจิตวิญญาณของเจ้าออกมา ข้าจะโอบรับนายท่านของข้าเอาไว้
Liloupar:พายุฝนแห่งมวลบุปผาคือการสัมผัสจากท่าน ราวกับได้หวนคืนสู่จุดเริ่มต้น... ราวกับยอมสยบให้กับความเมตตาของท่าน นายท่านของข้า
Liloupar:ผู้คนมักพูดว่าความภักดีคือเรื่องงดงามที่แสนเจ็บปวด ซึ่งข้าว่านั่นโง่เง่าสิ้นดี สำหรับข้า ความภักดีนั้นงดงาม บริสุทธิ์ และไม่เจ็บปวด เพราะความภักดีก็คือความรักของข้า
Liloupar:...ขอบคุณนะ
Paimon:Liloupar... หายไปแล้วเหรอ?
ขวดวิเศษตกลงบนพื้น ภายในไม่มีกลิ่นอายของญินหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
Traveler:เธอไปแล้ว ไปพร้อมกับคำอวยพรของดอกไม้
Nicole:Collei เธอโอเคมั้ย?
Collei:...ฉันสบายดี อีกอย่าง... หลังจากเอาเศษซากพวกนี้ออกไปแล้ว ฉันก็รู้สึกว่า...
Collei:รู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากเมื่อก่อนเลย
Traveler:...
Nahida:อย่างแรก เศษซากพวกนั้นจะไม่ส่งผลเสียต่อ Collei ในตอนนี้ มันแค่อยู่ในตัวเธอ อย่างที่สอง ฉันสัมผัสได้ถึงความปรารถนาจากในตัวของ Collei
Traveler:(สิ่งที่ Collei ปรารถนาเป็นจริงแล้ว)
Collei:ตอนนี้ฉันสบายดี รู้สึกผ่อนคลายมาก ไม่ต้องเป็นห่วงนะ
Nicole:งั้นความปรารถนาของฉันก็เป็นจริงแล้วสินะ
Collei:ได้กลายเป็นคนธรรมดาเหรอ?
Nicole:อา นั่นเป็นแค่ความปรารถนาหนึ่งของฉัน จริง ๆ แล้วยังมีอีก เช่น ฉันจะปกป้องทุกคนที่ฉันเคยเจอ และทำให้พวกเขามีความสุข... ประมาณนั้น
Collei:งั้นถ้านับรวมฉันกับคุณ Liloupar เข้าไปด้วย ก็เท่ากับว่าทำความปรารถนาเป็นจริงไปแล้วสองอย่าง คุณได้ปกป้องคนถึงสองคน
Nicole:ใช่ ฉันรู้สึกดีใจเหมือนกัน
Collei:เท่านี้ทุกอย่างก็เรียบร้อย
Cyno:แล้วเอาไงต่อดี? กลับไปถึงเมืองแล้วอยากทำอะไรอย่างแรกเหรอ?
Collei:ฉัน...
Sucrose:Collei ฉันพา Amber มาแล้ว!
Amber:นี่ Collei! ได้ยินมาว่าพวกเธอแอบจัดกิจกรรมลับกันเหรอ ทำไมไม่ชวนฉันล่ะ?
Collei:เอ๊ะ? อ๊ะ เปล่านะ! ฉัน... ฉันก็แค่เพิ่งไปส่งเพื่อนคนนึงมาน่ะ
Amber:จริงเหรอ? ใครล่ะ?
Collei:ก็ตัวฉันในอดีตไง
Amber:เป็นแบบนี้นี่เอง... ที่อุตส่าห์กลับมา Mondstadt เพราะเรื่องนี้สินะ? เพราะเรารู้จักเธอมาตั้งแต่แรก เลยอยากให้เราเห็นว่าเธอเปลี่ยนแปลงจริง ๆ
Collei:ใช่ ตัวฉันคนก่อนไม่อยู่แล้ว ฉันแหงนหน้าและเป่าปากขึ้นฟ้า เธอคนนั้นกลายเป็นเมฆสีชมพู ลอยขึ้นไปเงียบ ๆ แล้วก็หายไป
Sucrose:งั้น... ไม่แน่ว่าบนฟ้าเธอคนนั้นอาจจะมีเพื่อน ที่กำลังถือหลอดทดลอง ขวดปริมาตร และธนูรอเธออยู่ที่นั่นก็ได้?
Paimon:ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีเหมือนกัน!
Collei:คุณ Nicole ล่ะคิดว่ายังไง?
Nicole:อืม ก็อาจจะใช่ล่ะมั้ง?
Nicole:อย่างน้อยถ้าฉันเลือกได้ ฉันก็อยากให้มันจบแบบแฮปปี้
Collei:คุณ Sucrose ถึงแม้ฉันจะเลยวัยเด็กมาตั้งนานแล้ว แต่แค่ช่วงเวลาสั้น ๆ มันกลับทำให้ฉันรู้สึกโตขึ้น เข้มแข็งขึ้นและพึ่งพาได้
Collei:คนที่น่าทึ่งอย่างคุณคงคิดว่าเพื่อนแบบนี้น่าสนุกดีใช่มั้ยล่ะ? โตเก่งอย่างกับต้นไม้
Collei:ฉันมาบอกลาตัวเองในอดีต รู้ดีว่าหลังจากนี้เธอจะไม่กลับมาอีกแล้ว แต่เมื่อคิดถึงมันก็รู้สึกเหงา ไม่เคยคิดว่าความอ่อนแอที่อยู่เคียงข้างกับฉันมา จะจากไปในสักวัน
Collei:แต่ลึก ๆ สักแห่งในใจฉันกลับรู้สึกยินดี มันเหมือนเป็นความปรารถนา ที่ฉันอยากจะเดินมาให้ถึงจุดนี้ตั้งนานแล้ว จุดที่ฉันได้เป็นตัวของตัวเอง
Localized evidence
ไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ Windrise
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/1194586972BinOutput/Quest/6038.json/JIJKODHIEED/1012
603811
6038
true
12