Doğru Yolda Yürümek
Raarr!
16020Open quest →Quest Steps
Story evidence
Aguara:Raarr!
Paimon:Bunca olan bitenin ardından Celaeno'nun hemen yanımızdaki odada kalması şaka mı? Demek o yüzden Aguara kokusunu almış!
Linnea:Kimse var mı?
Linnea:... Burasının doğru oda olduğundan emin misin?
Aguara:Raarr!
Linnea:Celaeno, içeride olduğunu biliyorum. Lütfen, seninle konuşmam lazım!
Linnea:Celaeno...
Celaeno:Burada değilim!
Linnea:Buradasın işte!
Celaeno:Değilim işte! Rahat bırak beni!
Linnea:Bırakamam! Kapıyı açmazsan fikrini değiştirene kadar tam burada bekleyeceğim.
Linnea:Sana soracak o kadar çok sorum var ki. En azından şunu cevaplar mısın? Sen benim neyimsin? Benim... Kız kardeşim misin?
Celaeno:!
Linnea:AÇ ŞU KAPIYI!
Celaeno:Tamam, bağırıp durma.
Celaeno:... Gel içeri.
Linnea:Hehe, o kadar da zor değilmiş, değil mi?
Celaeno:Otur. Açık konuşmak gerekirse misafir beklemiyordum, bu yüzden sizi pek iyi ağırlayamayacağım.
Celaeno:Merak tehlikeli bir özelliktir Linnea. Buraya geldiğine pişman olacaksın, benden uyarması.
Linnea:Öyle mi dersin? Çünkü buraya gelmeseydim de pişman olurdum.
Linnea:Şimdi lütfen bana cevap verir misin? Neden ikimizin de kafasında aynı kanatlar var? Sana dokunduğumda neden bayıldım? Ve neden o... O şeyleri gördüm...
Celaeno:... Geleceğine dair görüleri mi diyorsun?
Linnea:...
Paimon:Yani... Rüya değil miydi onlar?
Celaeno:Tabii ki hayır.
Celaeno:Linnea, sen doğayı öğrenmeye tutkulu birisin. En yaygın altı Fey türünü biliyorsundur, değil mi?
Linnea:Vilalar, Domovoylar, Leshiler, Volkodlaklar, Snegovikler ve Ayaz Perileri.
Celaeno:Evet. Daha az yaygın pek çok tür de var. Mesela efsanevi Fener Feyleri, hoş ezgili şarkılarıyla Sirenler... Ve biz, yani "Kehanet Kuşları".
Celaeno:"Hem felaketin hem sevincin haberini veririz herkese, bakarak geçmiş şafaklara ve gelecek gecelere. Hem korkulur hem saygı duyulur gücümüze, yalnızca biz nefret ederiz halimizden böylesine."
Linnea:... Kehanet Kuşlarını daha önce hiç duymamıştım. Okuduğun bu şiiri de.
Celaeno:Şaşırmadım. Günümüzde yaşayan Kehanet Kuşlarının sayısı bir elin parmaklarını geçmez, üstelik sen ve ben dahil.
Linnea:Demek doğruymuş... Gerçekten de aileyiz.
Celaeno:Aile... Hıh.
Traveler:(Celaeno aile olduklarını inkar etmedi ancak bu kelime onu tetikledi sanki. Ailesi hakkında çelişkili duygular besliyor belli ki.)
Celaeno:Kehanet Kuşları olarak tuhaf bir yetenekle doğarız. "Kaderin akışındaki kavşakları" görebiliriz. Yani tüm yolların çıktığı, değiştirilemez gelecek olayları.
Paimon:Kehanet gibi mi yani?
Traveler:Geleceği görebilen başkalarıyla da karşılaştık.
Celaeno:Şaşırmadım. İnsanlığın kaderi gözlemlemek için birçok yolu var: Yıldızlar, Ley Hatları... Bizim yeteneklerimiz bunlarla kıyaslandığında çok zayıf kalıyor.
Celaeno:Biz sadece kendi kaderlerimizi görebiliriz. Bir arkadaşımız geleceğini öğrenmek isterse ya da biri dünyanın kaderini merak ederse yardımcı olamayız.
Celaeno:Ama kendi kaderine tanıklık etmenin nasıl bir his olduğunu artık anladığına eminim Linnea.
Linnea:Hiç eğlenceli değildi. Kehanetler beraberinde bir duygu seli getirdi. Heyecan, hüsran, burukluk... Sonunda yalnızca hissiz bir boşluk kaldı içimde.
Linnea:Hayatta bir amacım vardı... O amaç uğruna savaşmaya başlama fırsatı bile bulamadan nasıl sonlanacağını gördüm. *iç çeker*... Sanki gerçekten keyif aldığım bir hikaye okurken biri gelip sonunu söyleyivermiş gibi.
Celaeno:Sen hele bir kadere meydan okumayı dene de kaderini değiştiremeyecek kadar aciz olduğunu gör... İşte asıl acı o zaman başlıyor.
Traveler:(...)
Vedrfolnir:Her şey gördüğüm şekilde yaşanıyor fakat bunları değiştirmekten acizim... Kader değişmez bir güç. Kaçınılamaz olan gerçekleştikçe yakınmak dışında bir şey gelmiyor elimden.
Vedrfolnir:Acaba bir adama geleceği görme gücü vermek, ruhunu yavaşça ezmekten başka bir işe yaramıyor mu?
Traveler:(... "Kahin" Vedrfolnir de benzer bir şey söylemişti.)
Traveler:(Eğer kaderi değiştirmek daha kolay olsaydı geleceği görmek büyük bir lütuf olurdu. Böyle bir gücü herkes arzulardı.)
Traveler:(Ama... Eğer kader sabitse o zaman geleceği bilmek de taşıması ağır bir yük olmalı.)
Celaeno:Yaşayacağın her sevinci ve kederi bildiğinde ve bunu değiştirmek için elinden hiçbir şey gelmediğinde... Sen de dedin ya, insanın içine hissiz bir boşluk oturuyor.
Celaeno:Kehanet Kuşları nesiller boyu bu yükle yaşadı... Ta ki sen doğana ve ebeveynlerimiz akıllarına gelen tek çözümü bulana kadar.
Celaeno:"Eğer bir Kehanet Kuşu, insanlar arasında büyümesi için Feylerden uzağa gönderilirse kehanet yeteneklerinin uyanışı geciktirilebilir."
Linnea:Demek bu yüzden değiştirildim.
Linnea:Peki ya benimle değiştirilen çocuk? Ona ne oldu?
Celaeno:Merak etme, onun sorunu seninkinin tam tersiydi, yani "Feylerin arasında yaşamak zorunda olan" biriydi. İnsanların tedavi edemediği tuhaf ve nadir bir hastalıkla doğmuş. Eğer değiştirilmeseydi çok uzun zaman önce ölmüş olurdu.
Celaeno:Ebeveynlerimiz onun hayatını kurtardı ve onu kendi çocukları gibi büyüttü. Bir gün öz ailesi onu bulmaya geldi. Şimdi de Snezhnograd'da birlikte yaşıyorlar.
Linnea:... Anladım. Vay be.
Linnea:Tüm taşlar yerine oturdu. Ama hâlâ açıklamadığın bir şey var... Ben bayılmadan önce söylediklerinle ne kastetmiştin?
Celaeno:Ne söylediysem onu kastettim. Senden hoşlanmıyorum.
Linnea:Ama neden?
Celaeno:Bir nedeni yok.
Linnea:En başa mı döndük yani? Madem sen söylemiyorsun, ben tahmin etmek zorunda kalacağım.
Linnea:Celaeno... B-Beni kıskanıyor musun?
Celaeno:!
Celaeno:Güzel tahmin. Ama buna kıskançlık demezdim, daha çok hınç diyelim.
Celaeno:Annemle babam bir çözüm bulup seni insanların yanına yolladıklarında ben çoktan görülerle boğuşuyordum. Birkaç yıl daha geç doğmuş olsaydım... *iç çeker*... Kader çok acımasız olabiliyor bazen.
Celaeno:Annemle babam seni görmek için gizlice Nod-Krai'a giderdi ve durmadan senden bahsederlerdi. O insan çocuğu bile benden daha çok ilgi görüyordu.
Celaeno:Bir keresinde onlarla beraber Nod-Krai'a gittim. Seni uzaktan izleyip hayatını kaygısızca yaşarken görünce... Kıskançlıktan paramparça oldum ama hiçbir sorun yokmuş gibi, hatta senin iyiliğini istiyormuşum gibi davranmak zorunda kaldım.
Celaeno:Hiç kimse benim ne hissettiğimi düşünmedi mi? Onlar için neydim ben, defolu mal mı? Başarısızlık örneği mi? Kaderin terk ettiği zavallı bir sefil mi?
Paimon:Celaeno...
Celaeno:Çok uzun zaman önce, tüm bunların ardından, büyüdüğünde gelip seni ziyaret etmeye karar verdim. Planım sana tüm gerçekleri anlatmaktı. Böylece... Benim acılarıma ortak olacaktın.
Celaeno:Evet, biliyorum... Böyle bir şey yapmayı kim ister? Benim gibi korkunç biri.
Linnea:O zaman neden benden saklandın?
Celaeno:...
Linnea:Tahmin etmeye devam etmemi mi istiyorsun?
Celaeno:... Kafamda sana dair kurduğum imajın, yani ailesi tarafından şımartılmış ve kader tarafından kollanan kaygısız Linnea'nın bir hayal ürünü olduğunu fark ettim.
Celaeno:Sen Speranza'da geçmişini anlatırken kulak misafiri oldum... Kim olduğuna dair gerçeği çaresizce saklamaya çalışıyordun, Deniz Kabuğu Çetesindeki bir avuç tuhaf çocukla bir şekilde hayatını idame ettiriyordun.
Celaeno:Ne kadar umursamazca anlattın, benim ise içim içimi yiyordu.
Celaeno:O anda acı çekmeni istemedim... Ve sana hınç duymaya devam edemedim. Sana sadece sıkıca sarılıp her şeyin yoluna gireceğini, hâlâ bir ailen olduğunu söylemek istedim...
Linnea:Abla...
Linnea:Senden gerçekten de kötü biri olmazmış.
Linnea:Hani bana acı çektirecektin? Şimdi ağlayan sensin, seni teselli etmesi gereken de benim!
Linnea:Ama şimdi anlıyorum. Hissettiğin o duygu var ya? Hınç değilmiş... Sadece yalnızmışsın.
Linnea:Gerçek ailemi hep merak etmişimdir... Beni görmek istemene çok sevindim abla.
Celaeno:Hepinize teşekkür ederim. İşlerin böyle gitmesini hiç beklemiyordum.
Paimon:Lafı bile olmaz.
Paimon:Paimon'a göre en iyisi içini dökmektir. Böylece herkes yeniden mutlu olabilir.
Linnea:Hehe, haklısın Paimon. Uzun zamandır bu kadar mutlu olmamıştım.
Lumi:Ya-ho!
Linnea:Celaeno, merak ediyorum da... Nasıl oldu da bir Parıltılı Kılıç Boynuzla ortak oldun? Benim doğada gördüklerimin hepsi aşırı agresifti. Dokunacak kadar yaklaşmama bile izin vermiyorlardı.
Celaeno:Annemle babam beni Nod-Krai'a seni görmeye getirdiğinde karşılaştık. Haemus o zamanlar daha yavruydu, sanırım ailesinden ayrı düşmüştü. Bir süre ona ben baktım.
Celaeno:Sanırım arkadaşlığımız kaderde yazılıydı. Tıpkı bu yarışmada yaklaşan zaferim gibi, kaderin akışında değişmez bir yol ayrımı...
Linnea:"Değişmez" mi?
Celaeno:İstiyorsan ona karşı koymayı deneyebilirsin. Kaderin ne kadar acımasız olabileceğini tecrübe etmeye hazırlan.
Celaeno:Bu yarışmadan ayrıl ve uzak diyarlara uç. Bak buraya yazıyorum, seni yeniden buraya dönmeye zorlayan bir şeyler olacak.
Celaeno:Ya da istersen her şeyini ortaya koyup beni yenmeye çalışabilirsin. Ama hem şans hem de üstün kuvvet benden yana. Aramızdaki bu uçurumu asla aşamazsın.
Celaeno:Gördüğümüz kehanetler, mümkün olan her yolun buluşma noktalarıdır. Geleceğe giden pek çok olası yol var ama hepsi eninde sonunda aynı yere çıkıyor.
Linnea:Kendi kaderimi görmenin acısını artık bildiğime göre sormak zorundayım... Sen bunca yıl nasıl dayandın?
Celaeno:Kadere boyun eğmeyi öğrendim. Olacakları kabul etmek zorundayım, başka seçenek yok.
Celaeno:Madem sonuç değiştirilemez, olayların geneline baktığında sonuca nasıl vardığımın bir önemi yok. Önceden gördüğüm her yol ayrımı bir lanet. Bu yüzden yapabileceğim en iyi şey bu yol ayrımlarının arasındaki bilinmezliklerde küçük mutluluklar kovalamak.
Celaeno:Peki ya sen Linnea? Senin bakış açın ne?
Linnea:Ben... Sanırım olaylara farklı bakıyorum.
Linnea:Bu konuşmaya turnuvadan sonra devam etmeye ne dersin? Cevabımı o zaman vermeyi tercih ederim.
Celaeno:Peki ama geleceğe çok fazla bel bağlama... Hayal kırıklığının seni mahvetmesini istemem.
Linnea:İyi olacağım, bana güven. Her neyse, bugünlük bu kadar yeter. Arenada görüşürüz!
Localized evidence
Celaeno ile konuş.
Evidence locale: tr
TextMap/TextMapTR.json/544709164BinOutput/Quest/16020.json/JIJKODHIEED/26
1602003
16020
true
6