ก้าวเดินบนเส้นทางที่ถูกต้อง
กี้!
16020Open quest →Quest Steps
Story evidence
Aguara:กี้!
Paimon:ที่แท้ Celaeno ก็อยู่ห้องข้าง ๆ พวกเรานี่เองเหรอ? มิน่าล่ะ Aguara ถึงพาพวกเรามาถูก!
Linnea:มีใครอยู่มั้ย?
Linnea:...ที่นี่ใช่มั้ยนะ?
Aguara:กี้!
Linnea:Celaeno ฉันรู้นะว่าเธออยู่ในห้อง ขอร้องล่ะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ!
Linnea:Celaeno...
Celaeno:ไม่อยู่!
Linnea:อยู่ชัด ๆ!
Celaeno:ก็บอกแล้วไงว่าไม่อยู่! เลิกมายุ่งกับฉันได้แล้ว!
Linnea:ไม่มีทางซะหรอก! ถ้าเธอไม่เปิดประตู ฉันก็จะรออยู่ตรงนี้แหละ รอจนกว่าเธอจะยอมเจอฉัน
Linnea:ฉันมีคำถามตั้งมากมายอยากจะถามเธอ อย่างน้อยก็ช่วยตอบฉันสักข้อได้มั้ย? เธอเป็นใครกันแน่? ฉัน... ควรเรียกเธอว่าพี่สาวมั้ย?
Celaeno:...!
Linnea:เปิด... ประ... ตู...
Celaeno:เลิกทำเสียงดังได้แล้ว
Celaeno:...เข้ามาสิ
Linnea:ฮิฮิ ต้องแบบนี้สิถึงจะถูก
Celaeno:นั่งสิ ขอบอกไว้ก่อนนะ ที่นี่ไม่มีอะไรต้อนรับพวกเธอหรอกนะ
Celaeno:ความอยากรู้อยากเห็นเป็นนิสัยที่น่ารำคาญจริง ๆ Linnea วันข้างหน้าเธอจะต้องเสียใจที่มาหาฉันครั้งนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน
Linnea:งั้นเหรอ? แต่ถ้าวันนี้ไม่ได้มา ฉันคงจะเสียใจตั้งแต่ตอนนี้เลย
Linnea:ตอนนี้เล่าให้ฉันฟังได้รึยัง? ทำไมบนหัวเธอถึงมีปีกเหมือนกับฉัน? ทำไมตอนที่แตะตัวเธอฉันถึงสลบไป? ทำไมในฝันฉันถึงเห็น...
Celaeno:เห็น "อนาคต" ของเธอ?
Linnea:...
Paimon:งั้นสิ่งที่ Linnea เห็นตอนสลบไป... ก็ไม่ใช่ฝันธรรมดาจริง ๆ น่ะสิ?
Celaeno:แน่นอนสิ
Celaeno:Linnea ไหน ๆ เธอก็มีความรู้เยอะแล้ว น่าจะรู้จักภูตหกชนิดที่พบบ่อยที่สุดในทุ่งน้ำแข็งสินะ?
Linnea:วีลา, โดโมวอย, เลชี, โวลโคดลัก, สเนกอวิก และแจ็คฟรอสต์
Celaeno:นอกจากหกชนิดนี้แล้ว ยังมีเผ่าพันธุ์ที่ไม่ค่อยพบเห็นอีกมากมาย เช่น ภูตตะเกียงในข่าวลือ, ไซเรนที่มีเสียงร้องอันไพเราะ... และพวกเรา "ปักษานิมิต"
Celaeno:"พวกเราทำนายหายนะและการเฉลิมฉลอง พวกเรามองทะลุอดีตและอนาคต ผู้คนทั้งเคารพและหวาดกลัวพวกเรา แต่พวกเรากลับเกลียดตัวเองเข้ากระดูกดำ"
Linnea:...ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องเผ่าพันธุ์นี้มาก่อน แล้วก็ไม่เคยได้ยินบทเพลงนี้ด้วย
Celaeno:ก็ปกตินะ ปักษานิมิตที่ยังมีชีวิตอยู่แทบจะนับได้ด้วยมือเดียว นั่นรวมถึงเธอกับฉันด้วย
Linnea:งั้นก็แปลว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ สินะ
Celaeno:ครอบครัว... ฮึ
Traveler:(พอพูดถึงครอบครัว Celaeno ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ เหมือนอารมณ์ของเธอจะซับซ้อนมาก)
Celaeno:ปักษานิมิตมีความสามารถแปลกประหลาดตั้งแต่เกิด มันสามารถมองเห็น "จุดเชื่อมแห่งโชคชะตา" บางส่วนได้ นั่นก็คือ "ส่วนที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้" เหล่านั้นในอนาคตอันยาวไกล
Paimon:ฟังดูแล้วเหมือน... คำทำนายเลย?
Traveler:พวกเราก็เคยเจอคนที่มีความสามารถ ในการทำนายบ้างเหมือนกัน
Celaeno:ไม่แปลกหรอก วิธีสังเกตโชคชะตาของมนุษย์มีหลากหลายรูปแบบ ท้องฟ้าดวงดาว กระแสพลัง... เมื่อเทียบกันแล้ว ความสามารถแค่นี้ของพวกเราเทียบไม่ได้เลย
Celaeno:พวกเรามองเห็นได้แค่โชคชะตาของตัวเอง ยกตัวอย่างเช่น มีเพื่อนมาขอให้เราช่วยดูดวงให้ หรือถ้ามีคนที่เป็นห่วงอนาคตของโลกมาหา พวกเราก็ไม่มีทางช่วยอะไรได้
Celaeno:ส่วนประสบการณ์การมองเห็นโชคชะตา... Linnea ตอนนี้เธอคงจะรู้แล้วสินะ
Linnea:มันก็รู้สึกไม่ค่อยดีจริง ๆ นั่นแหละ ความตื่นเต้น ความท้อแท้ ความขมขื่น... อารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ นานาถาโถมเข้ามาในใจพร้อมกับ "คำทำนาย" สุดท้ายก็กลายเป็นความว่างเปล่าที่ด้านชา
Linnea:เป้าหมายที่เคยคาดหวังไว้ ยังไม่ทันได้เริ่มต่อสู้เพื่อมัน ก็รู้ผลลัพธ์ล่วงหน้าซะแล้ว เฮ้อ... เหมือนกับการโดนสปอยล์ตอนจบก่อนเลย
Celaeno:เมื่อเธอพยายามต่อต้านโชคชะตา แต่กลับจบลงโดยไม่เป็นผล เธอก็จะยิ่งเข้าใจถึงความเจ็บปวดนั้นได้ดีมากขึ้น
Traveler:(...)
Vedrfolnir:ทุกอย่างตรงกับสิ่งที่ฉันเห็น แต่เรื่องที่ต้องเกิดขึ้นแบบนี้ ฉันก็ได้แต่ถอนหายใจ... ว่าชะตากรรมของโลกนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้เลย
Vedrfolnir:ความสามารถในการมองเห็นโชคชะตาของใครสักคน อาจเป็นแค่การเร่งให้จิตใจคนผู้นั้นล่มสลายเร็วขึ้นก็เท่านั้น
Traveler:(ในตอนนั้น... "The Visionary" Vedrfolnir ก็เคยพูดอะไรทำนองนี้เหมือนกัน)
Traveler:(ถ้าโชคชะตาเปลี่ยนกันได้ง่าย ๆ งั้น "การรู้อนาคต" ก็ต้องทำให้ทุกอย่างสะดวกมากขึ้น และอาจกลายเป็นพลังที่ใคร ๆ ก็อยากได้กันแน่นอน)
Traveler:(แต่... ถ้าโชคชะตานั้นเป็นสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้ งั้น "การรู้อนาคต" ก็อาจเป็นภาระที่หนักอึ้งมากกว่า)
Celaeno:การรู้ล่วงหน้าถึงความสุขและความเศร้าในชีวิต แต่ทำได้แค่นั่งมองทุกอย่างเกิดขึ้น... ก็เหมือนที่เธอพูด สุดท้ายก็จะเหลือแค่ความว่างเปล่าที่ด้านชา
Celaeno:ปักษานิมิตเป็นแบบนี้มาหลายชั่วอายุคน จนกระทั่งเธอเกิดขึ้นมา พ่อแม่ของพวกเราก็ได้พบวิธีหนึ่ง ที่ไม่เชิงว่าเป็นวิธีแก้ปัญหา
Celaeno:"ถ้าส่งปักษานิมิตไปยังที่ที่ห่างไกลจากภูต แล้วให้เธอเติบโตในสังคมมนุษย์ ก็จะสามารถชะลอการตื่นขึ้น ของความสามารถในการทำนายได้"
Linnea:งั้นฉันก็กลายเป็นภูตสลับตัวน่ะสิ?
Linnea:เด็กคนนั้นที่สลับตัวกับฉัน ตอนนี้สบายดีรึเปล่า?
Celaeno:ไม่ต้องห่วง เขาตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง เป็นคนที่ "ต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเหล่าภูต" เขาป่วยเป็นโรคประหลาดที่มนุษย์ยากจะรักษามาตั้งแต่เกิด ถ้าไม่ได้สลับตัวกัน ป่านนี้ก็คงตายไปนานแล้วล่ะ
Celaeno:พ่อกับแม่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ และเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ตอนนี้ก็ได้กลับไปอยู่กับพ่อแม่แท้ ๆ แล้ว และไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่ Snezhnograd
Linnea:...งั้นเหรอ
Linnea:เข้าใจแล้ว แต่ยังมีปัญหาสำคัญอีกอย่างที่เธอยังไม่ได้บอก สิ่งที่เธอพูดก่อนที่ฉันจะสลบไปหมายความว่ายังไง?
Celaeno:ก็หมายความตามนั้นแหละ ฉันไม่ชอบเธอ
Linnea:ทำไมล่ะ?
Celaeno:ไม่มีเหตุผลหรอก
Linnea:แบบนี้อีกแล้ว ถ้าเธอไม่บอก ฉันก็คงต้องเดาเอาเองแล้วล่ะ
Linnea:Celaeno ... เธออิจฉาชีวิตของฉันเหรอ?
Celaeno:...!
Celaeno:ฮ่า เดาแม่นดีนี่ แต่ไม่ใช่ "อิจฉา" หรอกนะ เรียกว่า "ริษยา" น่าจะเหมาะกว่า
Celaeno:ตอนที่พ่อแม่คิดหาวิธีส่งเธอไปอยู่กับพวกมนุษย์ ฉันก็กำลังทุกข์ทรมานจากพลังทำนายอนาคตอยู่ แค่เพราะเกิดก่อนเธอไม่กี่ปี... โชคชะตาไม่ยุติธรรมเอาซะเลย
Celaeno:พ่อกับแม่จะแอบมาเฝ้าดูเธอที่ Nod-Krai อยู่เรื่อย ๆ ตอนอยู่ที่บ้านเรื่องที่คุยกันมากที่สุดก็คือเรื่องของเธอ แม้แต่เด็กมนุษย์ที่แลกตัวมาคนนั้น ก็ยังได้รับความสนใจมากกว่าฉันซะอีก
Celaeno:มีครั้งหนึ่งที่ฉันกับพ่อแม่มาที่ Nod-Krai ด้วยกัน และเฝ้ามองดูเธอที่ไร้ความกังวลอยู่ห่าง ๆ ในใจฉันอิจฉาแทบตาย แต่กลับต้องแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไร แล้วอวยพรให้เธอ
Celaeno:มีใครเคยนึกถึงความรู้สึกของฉันบ้างมั้ย? ฉันเป็นตัวอะไรกันแน่ เป็นผลงานที่ล้มเหลว? หรือเป็นตัวน่าสมเพชที่ถูกโชคชะตาทอดทิ้ง?
Paimon:Celaeno...
Celaeno:ฉันเลยคิดมานานแล้วว่า พอเธอโตขึ้น ฉันจะมาหาเธอ ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟังทุกคำ แล้วก็... แบ่งปันความเจ็บปวดแบบเดียวกันกับเธอ
Celaeno:เป็นความคิดที่เลวร้ายมากใช่มั้ยล่ะ แต่ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ
Linnea:งั้นหลังจากนั้น ทำไมเธอถึงต้องหลบหน้าฉันด้วยล่ะ?
Celaeno:...
Linnea:อยากให้ฉันเดาต่อมั้ย?
Celaeno:...เพราะฉันพบว่า ตัวเธอที่มีความสุขอย่างที่ฉันเห็น ตัวเธอที่ได้รับความรักจากพ่อแม่ และได้รับการดูแลจากโชคชะตา ที่จริงแล้ว เป็นแค่จินตนาการที่ฉันคิดไปเองฝ่ายเดียว
Celaeno:ที่ Speranza ฉันได้ยินเธอเล่าเรื่องราวในอดีต เล่าเรื่องที่เธอพยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อแสร้งทำเป็นมนุษย์ เล่าเรื่องวันที่เธอต้องดิ้นรนใช้ชีวิตในแก๊งหอยสังข์
Celaeno:เป็นน้ำเสียงที่ดูเรียบเฉย แต่หัวใจของฉันกลับรู้สึกเศร้าอย่างไม่มีสาเหตุ
Celaeno:ฉันไม่อยากเห็นเธอมีความเป็นอยู่ที่ไม่ดีเลย... แบบนี้มันจะทำให้ฉันเกลียดเธอไม่ลง จะทำให้ฉันอยากกอดเธอ แล้วบอกเธอว่าไม่เป็นไรนะ เธอยังมี "ครอบครัว" อยู่...
Linnea:พี่...
Linnea:พี่ไม่เหมาะจะเป็นตัวร้ายเลยนะ
Linnea:เวลาแบบนี้จะมาร้องไห้ก่อนได้ยังไงกัน? ฉันต้องมาปลอบพี่ซะได้นี่
Linnea:แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกของพี่นะ ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความเกลียดชังมาตั้งแต่แรกแล้ว... เป็นแค่ความเหงาเท่านั้นเอง
Linnea:ฉันจินตนาการมาตลอดว่าครอบครัวของตัวเองจะเป็นยังไง ดีใจจริง ๆ ที่พี่ยอมมาหาฉันนะ พี่สาว
Celaeno:ขอบใจนะ ไม่คิดเลยว่าจะได้รับการ "ต้อนรับ" จากพวกเธอแทน
Paimon:ไม่เป็นไรหรอกน่า
Paimon:คือว่า... ฉันคิดว่าเปิดอกคุยกันน่าจะดีกว่านะ ต่อไปจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไง
Linnea:ฮิฮิ ใช่แล้วล่ะ ฉันไม่ได้มีความสุขขนาดนี้มานานแล้วเนี่ย
Lumi:ยะฮู้ว!
Linnea:จริงสิพี่ พี่มาเป็นคู่หูกับนอดาบเรืองแสงได้ยังไงเหรอ? นอดาบที่ฉันเจอข้างนอกนั่นดุจะตาย ไม่ยอมให้แตะเลย
Celaeno:เจอตอนที่มาหาเธอที่ Nod-Krai เมื่อก่อนน่ะ ตอนนั้นมันยังตัวเล็ก ๆ และพลัดหลงกับพ่อแม่ ฉันเลยเลี้ยงดูมันอยู่พักหนึ่ง
Celaeno:ถือว่าเป็นการเจอกันโดยโชคชะตาละมั้ง เหมือนกับชัยชนะของฉันต่อจากนี้ ก็เป็นเรื่องที่มองเห็นล่วงหน้า และไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้
Linnea:ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงงั้นเหรอ?
Celaeno:เธอจะลองขัดขืนดูก็ได้นะ แล้วหลังจากนั้น ก็จะรู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของโชคชะตาเอง
Celaeno:เช่น เธอสามารถลองหนีไปไกล ๆ ไม่เข้าร่วมการแข่งขันในครั้งต่อไป แต่หลังจากนั้นจะต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น เพื่อทำให้เธอต้องกลับมาแน่นอน
Celaeno:หรือเธอจะทุ่มสุดตัวในการแข่งขัน โดยเพ้อฝันว่าจะเอาชนะฉันซึ่ง ๆ หน้าได้ แต่ความต่างของพลังและโชคชะตานั้น ลบล้างไม่ได้หรอก
Celaeno:คำทำนายที่พวกเราสร้างขึ้น ที่จริงแล้วคือ "ต่างเส้นทางแต่ปลายทางเดียวกัน" เส้นทางนั้นมีอยู่มากมาย แต่จุดหมายปลายทางก็ยังอยู่ที่นั่น
Linnea:การมองเห็นโชคชะตาเป็นเรื่องที่เจ็บปวดจริง ๆ เรื่องนี้ฉันเองก็ได้สัมผัสมาแล้ว พี่...พี่ผ่านมันมาได้ยังไงกันเหรอ?
Celaeno:ฉันชินกับการโอนอ่อนตามโชคชะตา และยอมให้ทุกอย่างเกิดขึ้นไปแล้ว
Celaeno:ในเมื่อผลลัพธ์ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ กระบวนการก็ไม่สำคัญอีกต่อไป จุดเชื่อมแห่งโชคชะตาที่มองเห็นเหล่านั้น เป็นเหมือนคำสาป ฉันทำได้แค่มองหาความสุขเล็กน้อย ในอนาคตที่มองไม่เห็นเท่านั้น
Celaeno:แล้วเธอล่ะ? Linnea เธอคิดยังไง?
Linnea:เรื่องนั้น... ในใจฉันมีคำตอบที่ต่างออกไปอยู่น่ะ
Linnea:ไว้จบการแข่งขันแล้ว เราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันต่อนะ ถึงตอนนั้น ฉันจะบอกคำตอบของฉันให้เอง
Celaeno:ได้สิ แต่ฉันหวังว่าเธอจะไม่คาดหวังกับอนาคตไว้สูงเกินไป... จะได้ไม่ต้องจมอยู่กับความผิดหวัง
Linnea:ไม่ต้องห่วงนะพี่ งั้นพวกเราไปก่อนนะ เจอกันที่สนามแข่ง
Localized evidence
คุยกับ Celaeno
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/544709164BinOutput/Quest/16020.json/JIJKODHIEED/26
1602003
16020
true
6