DescriptionTextMap CardDesc_40005
แสงสว่างมาถึงก่อนที่ความเจ็บปวดจะมาเยือน
อีเทอร์ที่สูญเสียการควบคุมดุจดั่งพายุสุริยะ เค้าโครงที่เคยเป็น "มนุษย์" ถูกแผดเผา แหลกสลาย และก่อรูปขึ้นใหม่ จนเกิดเป็นรูปลักษณ์ที่ผิดแผกละม้ายคล้าย Ethereal เลนส์ตาสั่นสะท้านอยู่ในส่วนลึกของทัศนวิสัย พร้อมกับแสงสว่างที่เอ่อล้นออกมา — มันทั้งสว่าง และอยู่ใกล้เกินไป ราวกับมีใครบางคน ได้ฝังดวงอาทิตย์อันร้อนระอุเข้าไปในเบ้าตา
สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางท่ามกลางการเผาไหม้
ฟาดเหวี่ยงโจมตีออกไป ราวกับเป็นไปโดยสัญชาตญาณ ราวกับความเคยชิน กระทั่งไม่มีตัวตนของเป้าหมายอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ มีเพียงความว่างเปล่าที่ทั้งคุ้นเคย และชวนให้รู้สึกหายใจไม่ออก ประหนึ่งว่าเมื่อก่อน ก็เคยสูญเสียทั้งเสียงและน้ำหนักไปเช่นนี้ ทำได้เพียงเฝ้ามองทุกสิ่งร่วงหล่นไป ท่ามกลางแสงสว่างและความร้อนที่แผดเผา เศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกฝังกลบเหล่านั้น พลุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมกับเปลวไฟที่หลงเหลือ: แสงอันเย็นเยียบบนโต๊ะทดลอง พลังที่เสียการควบคุมอย่างกะทันหัน และใบหน้าที่ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต... ความทรงจำเหล่านั้นแจ่มชัดจนน่าสะอิดสะเอียน และทิ้งรอยไหม้ที่ไม่อาจลบเลือนไว้ในใจ
...ใครกันที่กำลังร้องเรียก?
เสียงนั้นทะลุผ่านเสียงอื้ออึงของเลือดที่ฉีดพล่านอยู่ในหู กระทบโดนชื่อที่เลือนรางไปชื่อนั้น และดึงสติที่กำลังจะดับวูบไปให้กลับมาได้ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่สัมปชัญญะจะถูกแผดเผาจนวอดวายไปทั้งหมด จำเป็นต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง — อย่าได้นำพาหายนะมาอีกเลย จงไปซะ ไป... ไปจากที่นี่...
......
...อ๊ะ เหมือนจะเคยมีคำสัญญาแบบนี้มาก่อน...
..."พวกเราจะคว้า 'ดวงตะวัน' เอาไว้"
"ไม่คิดเลยว่าบาปของพวกเธอ จะฉุดกระชากฉันขึ้นไปสู่จุดสูงสุดใหม่ได้อีกครั้ง ทั้งทีผ่านมานับสิบปีแล้วแท้ๆ ...ช่างน่าขันเสียจริง เหล่ามรดกแห่ง 'Helios' ทั้งหลาย"
อีเทอร์ที่สูญเสียการควบคุมดุจดั่งพายุสุริยะ เค้าโครงที่เคยเป็น "มนุษย์" ถูกแผดเผา แหลกสลาย และก่อรูปขึ้นใหม่ จนเกิดเป็นรูปลักษณ์ที่ผิดแผกละม้ายคล้าย Ethereal เลนส์ตาสั่นสะท้านอยู่ในส่วนลึกของทัศนวิสัย พร้อมกับแสงสว่างที่เอ่อล้นออกมา — มันทั้งสว่าง และอยู่ใกล้เกินไป ราวกับมีใครบางคน ได้ฝังดวงอาทิตย์อันร้อนระอุเข้าไปในเบ้าตา
สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางท่ามกลางการเผาไหม้
ฟาดเหวี่ยงโจมตีออกไป ราวกับเป็นไปโดยสัญชาตญาณ ราวกับความเคยชิน กระทั่งไม่มีตัวตนของเป้าหมายอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ มีเพียงความว่างเปล่าที่ทั้งคุ้นเคย และชวนให้รู้สึกหายใจไม่ออก ประหนึ่งว่าเมื่อก่อน ก็เคยสูญเสียทั้งเสียงและน้ำหนักไปเช่นนี้ ทำได้เพียงเฝ้ามองทุกสิ่งร่วงหล่นไป ท่ามกลางแสงสว่างและความร้อนที่แผดเผา เศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกฝังกลบเหล่านั้น พลุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมกับเปลวไฟที่หลงเหลือ: แสงอันเย็นเยียบบนโต๊ะทดลอง พลังที่เสียการควบคุมอย่างกะทันหัน และใบหน้าที่ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต... ความทรงจำเหล่านั้นแจ่มชัดจนน่าสะอิดสะเอียน และทิ้งรอยไหม้ที่ไม่อาจลบเลือนไว้ในใจ
...ใครกันที่กำลังร้องเรียก?
เสียงนั้นทะลุผ่านเสียงอื้ออึงของเลือดที่ฉีดพล่านอยู่ในหู กระทบโดนชื่อที่เลือนรางไปชื่อนั้น และดึงสติที่กำลังจะดับวูบไปให้กลับมาได้ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่สัมปชัญญะจะถูกแผดเผาจนวอดวายไปทั้งหมด จำเป็นต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง — อย่าได้นำพาหายนะมาอีกเลย จงไปซะ ไป... ไปจากที่นี่...
......
...อ๊ะ เหมือนจะเคยมีคำสัญญาแบบนี้มาก่อน...
..."พวกเราจะคว้า 'ดวงตะวัน' เอาไว้"
"ไม่คิดเลยว่าบาปของพวกเธอ จะฉุดกระชากฉันขึ้นไปสู่จุดสูงสุดใหม่ได้อีกครั้ง ทั้งทีผ่านมานับสิบปีแล้วแท้ๆ ...ช่างน่าขันเสียจริง เหล่ามรดกแห่ง 'Helios' ทั้งหลาย"
แสงสว่างมาถึงก่อนที่ความเจ็บปวดจะมาเยือน อีเทอร์ที่สูญเสียการควบคุมดุจดั่งพายุสุริยะ เค้าโครงที่เคยเป็น "มนุษย์" ถูกแผดเผา แหลกสลาย และก่อรูปขึ้นใหม่ จนเกิดเป็นรูปลักษณ์ที่ผิดแผกละม้ายคล้าย Ethereal เลนส์ตาสั่นสะท้านอยู่ในส่วนลึกของทัศนวิสัย พร้อมกับแสงสว่างที่เอ่อล้นออกมา — มันทั้งสว่าง และอยู่ใกล้เกินไป ราวกับมีใครบางคน ได้ฝังดวงอาทิตย์อันร้อนระอุเข้าไปในเบ้าตา สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางท่ามกลางการเผาไหม้ ฟาดเหวี่ยงโจมตีออกไป ราวกับเป็นไปโดยสัญชาตญาณ ราวกับความเคยชิน กระทั่งไม่มีตัวตนของเป้าหมายอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ มีเพียงความว่างเปล่าที่ทั้งคุ้นเคย และชวนให้รู้สึกหายใจไม่ออก ประหนึ่งว่าเมื่อก่อน ก็เคยสูญเสียทั้งเสียงและน้ำหนักไปเช่นนี้ ทำได้เพียงเฝ้ามองทุกสิ่งร่วงหล่นไป ท่ามกลางแสงสว่างและความร้อนที่แผดเผา เศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกฝังกลบเหล่านั้น พลุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมกับเปลวไฟที่หลงเหลือ: แสงอันเย็นเยียบบนโต๊ะทดลอง พลังที่เสียการควบคุมอย่างกะทันหัน และใบหน้าที่ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต... ความทรงจำเหล่านั้นแจ่มชัดจนน่าสะอิดสะเอียน และทิ้งรอยไหม้ที่ไม่อาจลบเลือนไว้ในใจ ...ใครกันที่กำลังร้องเรียก? เสียงนั้นทะลุผ่านเสียงอื้ออึงของเลือดที่ฉีดพล่านอยู่ในหู กระทบโดนชื่อที่เลือนรางไปชื่อนั้น และดึงสติที่กำลังจะดับวูบไปให้กลับมาได้ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่สัมปชัญญะจะถูกแผดเผาจนวอดวายไปทั้งหมด จำเป็นต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง — อย่าได้นำพาหายนะมาอีกเลย จงไปซะ ไป... ไปจากที่นี่... ...... ...อ๊ะ เหมือนจะเคยมีคำสัญญาแบบนี้มาก่อน... ..."พวกเราจะคว้า 'ดวงตะวัน' เอาไว้" "ไม่คิดเลยว่าบาปของพวกเธอ จะฉุดกระชากฉันขึ้นไปสู่จุดสูงสุดใหม่ได้อีกครั้ง ทั้งทีผ่านมานับสิบปีแล้วแท้ๆ ...ช่างน่าขันเสียจริง เหล่ามรดกแห่ง 'Helios' ทั้งหลาย"
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/th/main.json- JSON Pointer
/CardDesc_40005
