ContentReadable 291520
...
เป็นที่ยอมรับกันอย่างทั่วถึงในแวดวงวิชาการว่า บทละคร "หงส์หิมะดำ" เขียนขึ้นโดยอิงตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ และยังได้อ้างอิงบทเพลงพื้นบ้าน ต้นฉบับเขียนมือบางส่วน รวมถึงบทละครอื่น ๆ ก่อนการก่อตั้งคณะละคร Korolevskiy ด้วย
บทละครสองฉบับต่อไปนี้ถูกบันทึกอยู่ใน "หนังสือเพลงดาราสีจาง" ของเมื่อประมาณสามร้อยปีก่อน ไม่ว่าจะเป็นบทพูด การดัดเสียงร้อง จังหวะ หรือแม้แต่การเว้นวรรคของทั้งสองฉบับ ต่างก็แทบจะเหมือนกันทั้งหมด และไม่สามารถระบุลำดับก่อนหลังของการเขียนได้ ในองก์ที่สองของ "หงส์หิมะดำ" การเต้นรำฉากสุดท้ายของหงส์หิมะขาว Tatiana ถูกดัดแปลงมาจากหนึ่งในบทละครนั้น และตัดการรำดาบที่ไม่เกี่ยวข้องกับการแสดงบัลเลต์ (ซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในละครภูตโบราณ) ออกไป ปัจจุบันจึงตีพิมพ์ตามต้นฉบับเดิมทุกประการ เพื่อความถูกต้องแม่นยำ และแท้จริงไม่มีข้อผิดพลาด
...
[ขาว]
...
สรุปเนื้อหาส่วนนี้: ณ ริมทะเลสาบน้ำแข็ง ราชาอสูรได้ล่อลวงเด็กสาว Tatiana ที่ตัดสินใจว่าจะหนีตามคนรักไป โดยบอกให้เธอสังหารคนรักของตัวเอง
...
Tatiana: ดูสิ ท่านพ่อ ท่านมองไม่เห็นราชาอสูรตนนั้นเลยหรือ?
Tatiana: ราชาอสูรที่งดงามตนนั้น สวมมงกุฎ และใส่ชุดกระโปรงยาวลากพื้น
พ่อของ Tatiana: ลูกเอ๋ย นั่นเป็นเพียงลมสายหนึ่งที่ไม่มีประโยชน์ก็เท่านั้น
พ่อของ Tatiana: แม้สายลมจะหนาวเหน็บ แต่ก็เทียบกับความเย็นชาของใจคนไม่ได้เลย
Tatiana: ฟังสิ ท่านพ่อ ท่านไม่ได้ยินเสียงราชาอสูรตนนั้นเลยหรือ?
Tatiana: ราชาอสูรผู้งดงามตนนั้น เอ่ยคำสัญญากับข้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
พ่อของ Tatiana: ลูกเอ๋ย นั่นเป็นเพียงแค่เสียงลมพัดเป่าหิมะก็เท่านั้น
พ่อของ Tatiana: แม้หิมะจะเย็นยะเยือก แต่ก็เทียบกับการเนรคุณไม่ได้เลย
ราชาอสูร: ใจมนุษย์มักจะไร้เยื่อใย เมื่อได้รับความช่วยเหลือแล้ว กลับลืมบุญคุณอยู่ร่ำไป
ราชาอสูร: เหมือนอย่างเจ้านั่นแหละ Tatiana ผู้เลอโฉม
ราชาอสูร: เจ้าถึงกับทอดทิ้งพ่อของตัวเอง เพียงเพื่อคนรักของเจ้า
Tatiana: ข้าไม่ได้ทอดทิ้งหัวใจของตัวเอง ไม่เหมือนกับเจ้าหรอก เจ้าอสรพิษไร้หัวใจ ที่คอยประจบประแจงทุกคนเหมือนกันหมด
Tatiana: เจ้าคอยเอาอกเอาใจทุกคน แต่สุดท้ายก็แว้งกัดข้อเท้าของพวกเขา ข้าไม่ฟังคำโกหกของเจ้าหรอก
Tatiana: ใช่ ข้าจะหนีตามคนรักไป เจ้าจะเอาความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ไปบอกท่านพ่อก็ได้
Tatiana: นอกเหนือจากนี้แล้ว สิ่งที่ข้าจะให้เจ้าได้มีเพียงความเงียบเท่านั้น ใช้ดาบของเจ้าสังหารข้าซะเถอะ! หากนั่นจะทำให้เจ้าสมปรารถนาในที่สุด
ราชาอสูร: ช่างเป็นจินตนาการที่ล้ำเลิศซะจริง แต่มันกลับยิ่งทำให้รู้สึกถึงความเหี้ยมโหดของโชคชะตาได้ชัดยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับความเจ็บปวดจากบาดแผลเน่าเปื่อยที่ยากจะทานทนนั่นแหละ
ราชาอสูร: เจ้าโหยหาความรู้สึกอันงดงามนั้น โหยหาที่จะได้รับความรักอันบริสุทธิ์ เพียงเพราะเจ้าไม่เคยสัมผัสถึงความหอมหวานของมัน
ราชาอสูร: แต่ข้าอยากจะบอกให้รู้ว่า สิ่งที่แสดงอยู่บนเวทีอันยิ่งใหญ่นี้เป็นเพียงละครฉากแล้วฉากเล่า สรวงสวรรค์เบื้องบนกำหนดทั้งหมดเอาไว้แต่แรกแล้ว
ราชาอสูร: เมื่อคำสาบานแตกสลาย ท้องฟ้าก็จะปิดลงตลอดกาล เราทำได้เพียงดิ้นรน และจมดิ่งลงในแหล่งน้ำโสมมแห่งนี้
ราชาอสูร: นกที่ควรอยู่บนท้องฟ้ากลับปีกหัก ร่วงหล่นลงสู่ปลักโคลนเจือปนมลทินแห่งนี้ นี่น่ะหรือ ความปรารถนาที่เจ้ายึดมั่น?
Tatiana: เจ้ารู้ได้ยังไง?
ราชาอสูร: รู้เรื่องที่ว่าจิตใจของเจ้าสั่นคลอนแล้วน่ะหรือ?
ราชาอสูร: ข้าก็คือเจ้า ย่อมต้องรู้อยู่แล้ว
Tatiana: เจ้าจะให้ข้าทำอะไร?
ราชาอสูร: อา เจ้ารักเขาไม่ใช่หรือ?
ราชาอสูร: ความรักเปรียบดั่งดาบที่มักทิ่มแทงใจของเจ้าให้เจ็บปวด คำสัญญาของเขาในวันนี้ จะเป็นคำสัญญาของวันพรุ่งนี้ได้อย่างไร?
ราชาอสูร: ดูสิ ดาบเล่มนี้บริสุทธิ์ยิ่งกว่าคำโกหกพวกนั้นจากปากเขาเสียอีก ช่างเป็นดาบที่ดีจริง ๆ น่าเสียดายที่ขาดฝักดาบไป
Tatiana: เจ้าจะให้ข้า...
ราชาอสูร: โอ้ ข้าเคยพูดจาน่ากลัวแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แล้วข้าหวังจะได้รับคำขอบคุณจากปากของใครกัน?
ราชาอสูร: ขอสาบานด้วยเกียรติของข้า เดิมทีข้าตั้งใจจะมอบดาบที่งดงามเล่มนี้ให้กับเจ้าก็เท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่นใดเลย
...
เป็นที่ยอมรับกันอย่างทั่วถึงในแวดวงวิชาการว่า บทละคร "หงส์หิมะดำ" เขียนขึ้นโดยอิงตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ และยังได้อ้างอิงบทเพลงพื้นบ้าน ต้นฉบับเขียนมือบางส่วน รวมถึงบทละครอื่น ๆ ก่อนการก่อตั้งคณะละคร Korolevskiy ด้วย
บทละครสองฉบับต่อไปนี้ถูกบันทึกอยู่ใน "หนังสือเพลงดาราสีจาง" ของเมื่อประมาณสามร้อยปีก่อน ไม่ว่าจะเป็นบทพูด การดัดเสียงร้อง จังหวะ หรือแม้แต่การเว้นวรรคของทั้งสองฉบับ ต่างก็แทบจะเหมือนกันทั้งหมด และไม่สามารถระบุลำดับก่อนหลังของการเขียนได้ ในองก์ที่สองของ "หงส์หิมะดำ" การเต้นรำฉากสุดท้ายของหงส์หิมะขาว Tatiana ถูกดัดแปลงมาจากหนึ่งในบทละครนั้น และตัดการรำดาบที่ไม่เกี่ยวข้องกับการแสดงบัลเลต์ (ซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในละครภูตโบราณ) ออกไป ปัจจุบันจึงตีพิมพ์ตามต้นฉบับเดิมทุกประการ เพื่อความถูกต้องแม่นยำ และแท้จริงไม่มีข้อผิดพลาด
...
[ขาว]
...
สรุปเนื้อหาส่วนนี้: ณ ริมทะเลสาบน้ำแข็ง ราชาอสูรได้ล่อลวงเด็กสาว Tatiana ที่ตัดสินใจว่าจะหนีตามคนรักไป โดยบอกให้เธอสังหารคนรักของตัวเอง
...
Tatiana: ดูสิ ท่านพ่อ ท่านมองไม่เห็นราชาอสูรตนนั้นเลยหรือ?
Tatiana: ราชาอสูรที่งดงามตนนั้น สวมมงกุฎ และใส่ชุดกระโปรงยาวลากพื้น
พ่อของ Tatiana: ลูกเอ๋ย นั่นเป็นเพียงลมสายหนึ่งที่ไม่มีประโยชน์ก็เท่านั้น
พ่อของ Tatiana: แม้สายลมจะหนาวเหน็บ แต่ก็เทียบกับความเย็นชาของใจคนไม่ได้เลย
Tatiana: ฟังสิ ท่านพ่อ ท่านไม่ได้ยินเสียงราชาอสูรตนนั้นเลยหรือ?
Tatiana: ราชาอสูรผู้งดงามตนนั้น เอ่ยคำสัญญากับข้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
พ่อของ Tatiana: ลูกเอ๋ย นั่นเป็นเพียงแค่เสียงลมพัดเป่าหิมะก็เท่านั้น
พ่อของ Tatiana: แม้หิมะจะเย็นยะเยือก แต่ก็เทียบกับการเนรคุณไม่ได้เลย
ราชาอสูร: ใจมนุษย์มักจะไร้เยื่อใย เมื่อได้รับความช่วยเหลือแล้ว กลับลืมบุญคุณอยู่ร่ำไป
ราชาอสูร: เหมือนอย่างเจ้านั่นแหละ Tatiana ผู้เลอโฉม
ราชาอสูร: เจ้าถึงกับทอดทิ้งพ่อของตัวเอง เพียงเพื่อคนรักของเจ้า
Tatiana: ข้าไม่ได้ทอดทิ้งหัวใจของตัวเอง ไม่เหมือนกับเจ้าหรอก เจ้าอสรพิษไร้หัวใจ ที่คอยประจบประแจงทุกคนเหมือนกันหมด
Tatiana: เจ้าคอยเอาอกเอาใจทุกคน แต่สุดท้ายก็แว้งกัดข้อเท้าของพวกเขา ข้าไม่ฟังคำโกหกของเจ้าหรอก
Tatiana: ใช่ ข้าจะหนีตามคนรักไป เจ้าจะเอาความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ไปบอกท่านพ่อก็ได้
Tatiana: นอกเหนือจากนี้แล้ว สิ่งที่ข้าจะให้เจ้าได้มีเพียงความเงียบเท่านั้น ใช้ดาบของเจ้าสังหารข้าซะเถอะ! หากนั่นจะทำให้เจ้าสมปรารถนาในที่สุด
ราชาอสูร: ช่างเป็นจินตนาการที่ล้ำเลิศซะจริง แต่มันกลับยิ่งทำให้รู้สึกถึงความเหี้ยมโหดของโชคชะตาได้ชัดยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับความเจ็บปวดจากบาดแผลเน่าเปื่อยที่ยากจะทานทนนั่นแหละ
ราชาอสูร: เจ้าโหยหาความรู้สึกอันงดงามนั้น โหยหาที่จะได้รับความรักอันบริสุทธิ์ เพียงเพราะเจ้าไม่เคยสัมผัสถึงความหอมหวานของมัน
ราชาอสูร: แต่ข้าอยากจะบอกให้รู้ว่า สิ่งที่แสดงอยู่บนเวทีอันยิ่งใหญ่นี้เป็นเพียงละครฉากแล้วฉากเล่า สรวงสวรรค์เบื้องบนกำหนดทั้งหมดเอาไว้แต่แรกแล้ว
ราชาอสูร: เมื่อคำสาบานแตกสลาย ท้องฟ้าก็จะปิดลงตลอดกาล เราทำได้เพียงดิ้นรน และจมดิ่งลงในแหล่งน้ำโสมมแห่งนี้
ราชาอสูร: นกที่ควรอยู่บนท้องฟ้ากลับปีกหัก ร่วงหล่นลงสู่ปลักโคลนเจือปนมลทินแห่งนี้ นี่น่ะหรือ ความปรารถนาที่เจ้ายึดมั่น?
Tatiana: เจ้ารู้ได้ยังไง?
ราชาอสูร: รู้เรื่องที่ว่าจิตใจของเจ้าสั่นคลอนแล้วน่ะหรือ?
ราชาอสูร: ข้าก็คือเจ้า ย่อมต้องรู้อยู่แล้ว
Tatiana: เจ้าจะให้ข้าทำอะไร?
ราชาอสูร: อา เจ้ารักเขาไม่ใช่หรือ?
ราชาอสูร: ความรักเปรียบดั่งดาบที่มักทิ่มแทงใจของเจ้าให้เจ็บปวด คำสัญญาของเขาในวันนี้ จะเป็นคำสัญญาของวันพรุ่งนี้ได้อย่างไร?
ราชาอสูร: ดูสิ ดาบเล่มนี้บริสุทธิ์ยิ่งกว่าคำโกหกพวกนั้นจากปากเขาเสียอีก ช่างเป็นดาบที่ดีจริง ๆ น่าเสียดายที่ขาดฝักดาบไป
Tatiana: เจ้าจะให้ข้า...
ราชาอสูร: โอ้ ข้าเคยพูดจาน่ากลัวแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แล้วข้าหวังจะได้รับคำขอบคุณจากปากของใครกัน?
ราชาอสูร: ขอสาบานด้วยเกียรติของข้า เดิมทีข้าตั้งใจจะมอบดาบที่งดงามเล่มนี้ให้กับเจ้าก็เท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่นใดเลย
...
... เป็นที่ยอมรับกันอย่างทั่วถึงในแวดวงวิชาการว่า บทละคร "หงส์หิมะดำ" เขียนขึ้นโดยอิงตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ และยังได้อ้างอิงบทเพลงพื้นบ้าน ต้นฉบับเขียนมือบางส่วน รวมถึงบทละครอื่น ๆ ก่อนการก่อตั้งคณะละคร Korolevskiy ด้วย บทละครสองฉบับต่อไปนี้ถูกบันทึกอยู่ใน "หนังสือเพลงดาราสีจาง" ของเมื่อประมาณสามร้อยปีก่อน ไม่ว่าจะเป็นบทพูด การดัดเสียงร้อง จังหวะ หรือแม้แต่การเว้นวรรคของทั้งสองฉบับ ต่างก็แทบจะเหมือนกันทั้งหมด และไม่สามารถระบุลำดับก่อนหลังของการเขียนได้ ในองก์ที่สองของ "หงส์หิมะดำ" การเต้นรำฉากสุดท้ายของหงส์หิมะขาว Tatiana ถูกดัดแปลงมาจากหนึ่งในบทละครนั้น และตัดการรำดาบที่ไม่เกี่ยวข้องกับการแสดงบัลเลต์ (ซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในละครภูตโบราณ) ออกไป ปัจจุบันจึงตีพิมพ์ตามต้นฉบับเดิมทุกประการ เพื่อความถูกต้องแม่นยำ และแท้จริงไม่มีข้อผิดพลาด ... [ขาว] ... สรุปเนื้อหาส่วนนี้: ณ ริมทะเลสาบน้ำแข็ง ราชาอสูรได้ล่อลวงเด็กสาว Tatiana ที่ตัดสินใจว่าจะหนีตามคนรักไป โดยบอกให้เธอสังหารคนรักของตัวเอง ... Tatiana: ดูสิ ท่านพ่อ ท่านมองไม่เห็นราชาอสูรตนนั้นเลยหรือ? Tatiana: ราชาอสูรที่งดงามตนนั้น สวมมงกุฎ และใส่ชุดกระโปรงยาวลากพื้น พ่อของ Tatiana: ลูกเอ๋ย นั่นเป็นเพียงลมสายหนึ่งที่ไม่มีประโยชน์ก็เท่านั้น พ่อของ Tatiana: แม้สายลมจะหนาวเหน็บ แต่ก็เทียบกับความเย็นชาของใจคนไม่ได้เลย Tatiana: ฟังสิ ท่านพ่อ ท่านไม่ได้ยินเสียงราชาอสูรตนนั้นเลยหรือ? Tatiana: ราชาอสูรผู้งดงามตนนั้น เอ่ยคำสัญญากับข้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พ่อของ Tatiana: ลูกเอ๋ย นั่นเป็นเพียงแค่เสียงลมพัดเป่าหิมะก็เท่านั้น พ่อของ Tatiana: แม้หิมะจะเย็นยะเยือก แต่ก็เทียบกับการเนรคุณไม่ได้เลย ราชาอสูร: ใจมนุษย์มักจะไร้เยื่อใย เมื่อได้รับความช่วยเหลือแล้ว กลับลืมบุญคุณอยู่ร่ำไป ราชาอสูร: เหมือนอย่างเจ้านั่นแหละ Tatiana ผู้เลอโฉม ราชาอสูร: เจ้าถึงกับทอดทิ้งพ่อของตัวเอง เพียงเพื่อคนรักของเจ้า Tatiana: ข้าไม่ได้ทอดทิ้งหัวใจของตัวเอง ไม่เหมือนกับเจ้าหรอก เจ้าอสรพิษไร้หัวใจ ที่คอยประจบประแจงทุกคนเหมือนกันหมด Tatiana: เจ้าคอยเอาอกเอาใจทุกคน แต่สุดท้ายก็แว้งกัดข้อเท้าของพวกเขา ข้าไม่ฟังคำโกหกของเจ้าหรอก Tatiana: ใช่ ข้าจะหนีตามคนรักไป เจ้าจะเอาความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ไปบอกท่านพ่อก็ได้ Tatiana: นอกเหนือจากนี้แล้ว สิ่งที่ข้าจะให้เจ้าได้มีเพียงความเงียบเท่านั้น ใช้ดาบของเจ้าสังหารข้าซะเถอะ! หากนั่นจะทำให้เจ้าสมปรารถนาในที่สุด ราชาอสูร: ช่างเป็นจินตนาการที่ล้ำเลิศซะจริง แต่มันกลับยิ่งทำให้รู้สึกถึงความเหี้ยมโหดของโชคชะตาได้ชัดยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับความเจ็บปวดจากบาดแผลเน่าเปื่อยที่ยากจะทานทนนั่นแหละ ราชาอสูร: เจ้าโหยหาความรู้สึกอันงดงามนั้น โหยหาที่จะได้รับความรักอันบริสุทธิ์ เพียงเพราะเจ้าไม่เคยสัมผัสถึงความหอมหวานของมัน ราชาอสูร: แต่ข้าอยากจะบอกให้รู้ว่า สิ่งที่แสดงอยู่บนเวทีอันยิ่งใหญ่นี้เป็นเพียงละครฉากแล้วฉากเล่า สรวงสวรรค์เบื้องบนกำหนดทั้งหมดเอาไว้แต่แรกแล้ว ราชาอสูร: เมื่อคำสาบานแตกสลาย ท้องฟ้าก็จะปิดลงตลอดกาล เราทำได้เพียงดิ้นรน และจมดิ่งลงในแหล่งน้ำโสมมแห่งนี้ ราชาอสูร: นกที่ควรอยู่บนท้องฟ้ากลับปีกหัก ร่วงหล่นลงสู่ปลักโคลนเจือปนมลทินแห่งนี้ นี่น่ะหรือ ความปรารถนาที่เจ้ายึดมั่น? Tatiana: เจ้ารู้ได้ยังไง? ราชาอสูร: รู้เรื่องที่ว่าจิตใจของเจ้าสั่นคลอนแล้วน่ะหรือ? ราชาอสูร: ข้าก็คือเจ้า ย่อมต้องรู้อยู่แล้ว Tatiana: เจ้าจะให้ข้าทำอะไร? ราชาอสูร: อา เจ้ารักเขาไม่ใช่หรือ? ราชาอสูร: ความรักเปรียบดั่งดาบที่มักทิ่มแทงใจของเจ้าให้เจ็บปวด คำสัญญาของเขาในวันนี้ จะเป็นคำสัญญาของวันพรุ่งนี้ได้อย่างไร? ราชาอสูร: ดูสิ ดาบเล่มนี้บริสุทธิ์ยิ่งกว่าคำโกหกพวกนั้นจากปากเขาเสียอีก ช่างเป็นดาบที่ดีจริง ๆ น่าเสียดายที่ขาดฝักดาบไป Tatiana: เจ้าจะให้ข้า... ราชาอสูร: โอ้ ข้าเคยพูดจาน่ากลัวแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แล้วข้าหวังจะได้รับคำขอบคุณจากปากของใครกัน? ราชาอสูร: ขอสาบานด้วยเกียรติของข้า เดิมทีข้าตั้งใจจะมอบดาบที่งดงามเล่มนี้ให้กับเจ้าก็เท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่นใดเลย ...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon11520_1_TH.txt- JSON Pointer
/
