ContentReadable 285473
Pantalone นั่งนิ่งอยู่ในโรงละครราวกับรูปปั้น มีเพียงนิ้วชี้เท่านั้นที่ยังดูมีชีวิต และคอยเคาะจังหวะตามเสียงดนตรีเป็นระยะ
การแสดงในวันนี้ไม่ใช่ผลงานชิ้นเอกหรือมีชื่อเสียง ด้านล่างจึงมีที่นั่งว่างอยู่ไม่น้อย ทว่าเขาก็ยังมาและนั่งอยู่เพียงลำพัง หมอของเขาชอบให้เขาใช้เวลาในสถานที่สาธารณะ เพราะมันทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ทำพฤติกรรมใด ๆ ที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ยิ่งไปกว่านั้น ในห้องรับรองพิเศษของ Fatui ก็ยากที่จะถูกลอบโจมตีจากคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน ดังนั้นที่นี่จึงแทบจะเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับเขา
นักแสดงบนเวทีเอาแต่ขับร้องถึงความรักและการยอมรับ ทว่าเรื่องราวอันแสนอบอุ่น กลับไม่ค่อยเป็นที่ชื่นชอบของผู้ชมที่นี่นัก ไม่ใช่ว่าชาว Snezhnaya ไม่ชอบตอนจบที่สวยงาม แต่ก่อนที่จะไปถึงตอนจบที่สวยงามนั้น ตัวละครต้องเผชิญกับความยากลำบากนานัปการเสียก่อน ถึงจะสามารถเป็นตัวแทนระบายความอัดอั้นตันใจ ของเหล่าผู้อยู่อาศัยในดินแดนอันหนาวเหน็บแห่งนี้ได้ ต้องทำลายโซ่ตรวนที่ผุพัง ต้องฝ่าฟันอุปสรรคแสนสาหัส ต้องเดินลุยผ่านป่าเขาลำเนาไพรและพายุหิมะโหมกระหน่ำ ถึงจะมีโอกาสได้มองเห็นยอดหอคอยของโลกอันอบอุ่นนั้นจากที่ไกลแสนไกล
ยังไม่จบแค่นั้น โลกที่ดูเหมือนจะอบอุ่นใบนี้ก็ไม่ใช่บ้านของคุณเช่นกัน หากคุณไม่มีคุณค่า ทำได้เพียงอ้อนวอนขอความเมตตาที่ไม่ได้เป็นของคุณ สถานการณ์ก็จะไม่มีทางดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ไม่อาจหันหลังกลับไปได้ นี่คือบทเรียนที่เขาเคยได้รับ เพราะเมื่อใดที่ถูกโซ่ตรวนนั้นกักขังไว้อีกครั้ง โซ่ตรวนก็จะยิ่งแน่นหนาขึ้นกว่าเดิม หากต้องการดิ้นรนให้หลุดพ้นอีกครั้ง ก็ทำได้เพียงรอคอยโอกาส ไม่ว่ามันจะผลักไสคุณไปสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิมหรือไม่ก็ตาม
เขาเคยคุยถึงหัวข้อนี้ตอนที่สนทนากันเรื่อยเปื่อย สำหรับพวกนอกคอกที่ควบคุมไม่ได้ บ้านเกิดของเขาใช้ความรุนแรงและการจองจำ เพื่อพยายามทำให้เชื่อง ส่วนบ้านเกิดของเพื่อนเขาเลือกที่จะขับไล่แทน แม้จะมาจากความคร่ำครึที่พอกัน แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่แตกต่างกันเกิดขึ้นได้ ระหว่างที่พูดทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ราวกับว่าต่างฝ่ายต่างได้รับความสุขจากความทุกข์ทรมานของอีกฝ่าย
ความสุขในช่วงอายุยี่สิบปีแรกของชีวิตเขา ปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราวเท่านั้น อย่างเช่นวันที่เขาถูกแม่ขายให้กับคนทวงหนี้ หรือช่วงเวลาที่เขากอบโกยเงินก้อนโตจากพวกขุนนางชั้นสูง จนหลงผิดคิดว่าตัวเองมีโอกาสได้เข้าร่วมเป็นหนึ่งในนั้น
อย่าได้เข้าใจผิดไป เขาไม่ได้รู้สึกพอใจกับราคาค่าตัว หรือเงินก้อนโตที่หามาได้ในตอนนั้นหรอก แต่จิตใต้สำนึกของเขารับรู้ได้ถึงการเพิ่มมูลค่าในอนาคต (จะมีใครถูกขายถึงสองครั้งในชีวิตกันล่ะ ฮ่าฮ่า) ถึงแม้ในตอนนั้นผู้หญิงคนนั้น จะหาโอกาสสลัดตัวประหลาดที่ไม่เชื่อฟังทิ้งไปได้ในที่สุด แต่เขาก็ฉวยโอกาสนี้หนีออกมาจากดินแดนทุ่งน้ำแข็งที่แม้แต่สัตว์ป่าก็ยังไม่อยากเฉียดกรายเข้าไป และได้เรียนรู้วิธีใช้เงินต่อเงินจากชีวิตอันแร้นแค้นของ "พ่อบุญธรรม" ของเขา ถึงแม้พวกขุนนางที่สมรู้ร่วมคิดกับแก๊งอันธพาล จะใช้ภาพลวงตาของผลกำไร มาหลอกล่อให้เขาเดินเข้าไปในหลุมพราง แต่ใครจะรู้เล่า ว่าส่วนลึกของหลุมพรางนั้น กลับเชื่อมโยงกับขั้วอำนาจที่แข็งแกร่งกว่าพวกขุนนางเสียอีก
และจุดพลิกผันอันแปลกประหลาดเหล่านี้ ล้วนเกิดขึ้นหลังจากที่เขาเลิกสวดภาวนาต่อเบื้องบน ซึ่งยิ่งทำให้เขาสงสัยในกฎเกณฑ์ที่มีอยู่ของโลกใบนี้มากยิ่งขึ้น หลังจากสูญเสียความเคารพศรัทธาต่อเทพเจ้า และคลุกคลีกับพวกนอกรีตของโลก เขากลับได้รับคุณสมบัติที่จะถูกเทพเจ้าชักชวน ไม่รู้ว่าเรื่องบ้าบอพรรค์นี้จะถูกผู้ชมด่าทออย่างหนักรึเปล่า แต่โชคดีที่เขาไม่ได้คิดจะบอกเล่ามันให้ใครฟังอยู่แล้ว
ขณะที่คลอไปกับเสียงเพลงในฉากสุดท้ายของการแสดง จู่ ๆ ก็มีคนผลักประตูเข้ามาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เรื่องแย่ ๆ อย่างการรบกวนเวลาคนอื่นดื่มด่ำกับตอนจบแบบนี้ คงมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ทำได้ หากผู้บริหารคนใหม่มาอยู่ที่นี่ด้วย เสียงด่าทอคงจะสร้างความรำคาญเพิ่มเป็นสองเท่า
เมื่อพูดถึงเพื่อนร่วมงานคนใหม่ Pantalone ก็รู้สึกว่าน่าสนใจมาก ทันทีที่เธอมาถึงที่นี่ เธอก็แสดงความไม่พอใจกับขั้นตอนต่าง ๆ ซึ่งเผยให้เห็นถึงมาดขบถที่ผู้บริหารควรมีได้อย่างสมบูรณ์แบบ แผนการของ Pulcinella ที่พยายามจะใช้เธอ แย่งชิงส่วนแบ่งในสมาคมนักผจญภัยนั้นล้มเหลวอย่างเห็นได้ชัด เพราะเด็กสาวคนนี้ ไม่มีทางฟังคำยุยงของนักการเมืองจอมปลอมคนนั้นแน่ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งประดิษฐ์ของเธอก็รับผิดชอบงานต้อนรับที่แสนหนักหน่วงเหล่านั้นไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถแสดงออกผ่านสีหน้าท่าทางได้เต็มที่นัก แต่ Pantalone ก็ตั้งใจที่จะมอบผลประโยชน์ที่ Sandrone ควรได้รับให้แก่เธออย่างจริงใจ นี่เป็นหลักการพื้นฐานของการค้าที่ยุติธรรม ซึ่งเขาก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง
เดิมที Pantalone ก็เหม่อลอยอยู่บ่อยครั้งในระหว่างการแสดงนี้ เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่ค่อยใส่ใจกับตอนจบสักเท่าไรนัก เขาลุกขึ้นและหันไปหา Dottore ที่เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับมาถึง Snezhnograd และรับรู้ได้จากสีหน้าของอีกฝ่ายว่าทุกอย่างราบรื่นดี ก่อนหน้านี้ Dottore ได้เสนอสมมติฐานการทดลองใหม่ขึ้นมา และเขาก็บังเอิญรู้จักสถานที่ที่เหมาะสมมากพอดี
นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม ซึ่งเขาก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง
Pantalone นั่งนิ่งอยู่ในโรงละครราวกับรูปปั้น มีเพียงนิ้วชี้เท่านั้นที่ยังดูมีชีวิต และคอยเคาะจังหวะตามเสียงดนตรีเป็นระยะ การแสดงในวันนี้ไม่ใช่ผลงานชิ้นเอกหรือมีชื่อเสียง ด้านล่างจึงมีที่นั่งว่างอยู่ไม่น้อย ทว่าเขาก็ยังมาและนั่งอยู่เพียงลำพัง หมอของเขาชอบให้เขาใช้เวลาในสถานที่สาธารณะ เพราะมันทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ทำพฤติกรรมใด ๆ ที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ยิ่งไปกว่านั้น ในห้องรับรองพิเศษของ Fatui ก็ยากที่จะถูกลอบโจมตีจากคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน ดังนั้นที่นี่จึงแทบจะเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับเขา นักแสดงบนเวทีเอาแต่ขับร้องถึงความรักและการยอมรับ ทว่าเรื่องราวอันแสนอบอุ่น กลับไม่ค่อยเป็นที่ชื่นชอบของผู้ชมที่นี่นัก ไม่ใช่ว่าชาว Snezhnaya ไม่ชอบตอนจบที่สวยงาม แต่ก่อนที่จะไปถึงตอนจบที่สวยงามนั้น ตัวละครต้องเผชิญกับความยากลำบากนานัปการเสียก่อน ถึงจะสามารถเป็นตัวแทนระบายความอัดอั้นตันใจ ของเหล่าผู้อยู่อาศัยในดินแดนอันหนาวเหน็บแห่งนี้ได้ ต้องทำลายโซ่ตรวนที่ผุพัง ต้องฝ่าฟันอุปสรรคแสนสาหัส ต้องเดินลุยผ่านป่าเขาลำเนาไพรและพายุหิมะโหมกระหน่ำ ถึงจะมีโอกาสได้มองเห็นยอดหอคอยของโลกอันอบอุ่นนั้นจากที่ไกลแสนไกล ยังไม่จบแค่นั้น โลกที่ดูเหมือนจะอบอุ่นใบนี้ก็ไม่ใช่บ้านของคุณเช่นกัน หากคุณไม่มีคุณค่า ทำได้เพียงอ้อนวอนขอความเมตตาที่ไม่ได้เป็นของคุณ สถานการณ์ก็จะไม่มีทางดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ไม่อาจหันหลังกลับไปได้ นี่คือบทเรียนที่เขาเคยได้รับ เพราะเมื่อใดที่ถูกโซ่ตรวนนั้นกักขังไว้อีกครั้ง โซ่ตรวนก็จะยิ่งแน่นหนาขึ้นกว่าเดิม หากต้องการดิ้นรนให้หลุดพ้นอีกครั้ง ก็ทำได้เพียงรอคอยโอกาส ไม่ว่ามันจะผลักไสคุณไปสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิมหรือไม่ก็ตาม เขาเคยคุยถึงหัวข้อนี้ตอนที่สนทนากันเรื่อยเปื่อย สำหรับพวกนอกคอกที่ควบคุมไม่ได้ บ้านเกิดของเขาใช้ความรุนแรงและการจองจำ เพื่อพยายามทำให้เชื่อง ส่วนบ้านเกิดของเพื่อนเขาเลือกที่จะขับไล่แทน แม้จะมาจากความคร่ำครึที่พอกัน แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่แตกต่างกันเกิดขึ้นได้ ระหว่างที่พูดทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ราวกับว่าต่างฝ่ายต่างได้รับความสุขจากความทุกข์ทรมานของอีกฝ่าย ความสุขในช่วงอายุยี่สิบปีแรกของชีวิตเขา ปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราวเท่านั้น อย่างเช่นวันที่เขาถูกแม่ขายให้กับคนทวงหนี้ หรือช่วงเวลาที่เขากอบโกยเงินก้อนโตจากพวกขุนนางชั้นสูง จนหลงผิดคิดว่าตัวเองมีโอกาสได้เข้าร่วมเป็นหนึ่งในนั้น อย่าได้เข้าใจผิดไป เขาไม่ได้รู้สึกพอใจกับราคาค่าตัว หรือเงินก้อนโตที่หามาได้ในตอนนั้นหรอก แต่จิตใต้สำนึกของเขารับรู้ได้ถึงการเพิ่มมูลค่าในอนาคต (จะมีใครถูกขายถึงสองครั้งในชีวิตกันล่ะ ฮ่าฮ่า) ถึงแม้ในตอนนั้นผู้หญิงคนนั้น จะหาโอกาสสลัดตัวประหลาดที่ไม่เชื่อฟังทิ้งไปได้ในที่สุด แต่เขาก็ฉวยโอกาสนี้หนีออกมาจากดินแดนทุ่งน้ำแข็งที่แม้แต่สัตว์ป่าก็ยังไม่อยากเฉียดกรายเข้าไป และได้เรียนรู้วิธีใช้เงินต่อเงินจากชีวิตอันแร้นแค้นของ "พ่อบุญธรรม" ของเขา ถึงแม้พวกขุนนางที่สมรู้ร่วมคิดกับแก๊งอันธพาล จะใช้ภาพลวงตาของผลกำไร มาหลอกล่อให้เขาเดินเข้าไปในหลุมพราง แต่ใครจะรู้เล่า ว่าส่วนลึกของหลุมพรางนั้น กลับเชื่อมโยงกับขั้วอำนาจที่แข็งแกร่งกว่าพวกขุนนางเสียอีก และจุดพลิกผันอันแปลกประหลาดเหล่านี้ ล้วนเกิดขึ้นหลังจากที่เขาเลิกสวดภาวนาต่อเบื้องบน ซึ่งยิ่งทำให้เขาสงสัยในกฎเกณฑ์ที่มีอยู่ของโลกใบนี้มากยิ่งขึ้น หลังจากสูญเสียความเคารพศรัทธาต่อเทพเจ้า และคลุกคลีกับพวกนอกรีตของโลก เขากลับได้รับคุณสมบัติที่จะถูกเทพเจ้าชักชวน ไม่รู้ว่าเรื่องบ้าบอพรรค์นี้จะถูกผู้ชมด่าทออย่างหนักรึเปล่า แต่โชคดีที่เขาไม่ได้คิดจะบอกเล่ามันให้ใครฟังอยู่แล้ว ขณะที่คลอไปกับเสียงเพลงในฉากสุดท้ายของการแสดง จู่ ๆ ก็มีคนผลักประตูเข้ามาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เรื่องแย่ ๆ อย่างการรบกวนเวลาคนอื่นดื่มด่ำกับตอนจบแบบนี้ คงมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ทำได้ หากผู้บริหารคนใหม่มาอยู่ที่นี่ด้วย เสียงด่าทอคงจะสร้างความรำคาญเพิ่มเป็นสองเท่า เมื่อพูดถึงเพื่อนร่วมงานคนใหม่ Pantalone ก็รู้สึกว่าน่าสนใจมาก ทันทีที่เธอมาถึงที่นี่ เธอก็แสดงความไม่พอใจกับขั้นตอนต่าง ๆ ซึ่งเผยให้เห็นถึงมาดขบถที่ผู้บริหารควรมีได้อย่างสมบูรณ์แบบ แผนการของ Pulcinella ที่พยายามจะใช้เธอ แย่งชิงส่วนแบ่งในสมาคมนักผจญภัยนั้นล้มเหลวอย่างเห็นได้ชัด เพราะเด็กสาวคนนี้ ไม่มีทางฟังคำยุยงของนักการเมืองจอมปลอมคนนั้นแน่ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งประดิษฐ์ของเธอก็รับผิดชอบงานต้อนรับที่แสนหนักหน่วงเหล่านั้นไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถแสดงออกผ่านสีหน้าท่าทางได้เต็มที่นัก แต่ Pantalone ก็ตั้งใจที่จะมอบผลประโยชน์ที่ Sandrone ควรได้รับให้แก่เธออย่างจริงใจ นี่เป็นหลักการพื้นฐานของการค้าที่ยุติธรรม ซึ่งเขาก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง เดิมที Pantalone ก็เหม่อลอยอยู่บ่อยครั้งในระหว่างการแสดงนี้ เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่ค่อยใส่ใจกับตอนจบสักเท่าไรนัก เขาลุกขึ้นและหันไปหา Dottore ที่เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับมาถึง Snezhnograd และรับรู้ได้จากสีหน้าของอีกฝ่ายว่าทุกอย่างราบรื่นดี ก่อนหน้านี้ Dottore ได้เสนอสมมติฐานการทดลองใหม่ขึ้นมา และเขาก็บังเอิญรู้จักสถานที่ที่เหมาะสมมากพอดี นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม ซึ่งเขาก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15047_3_TH.txt- JSON Pointer
/
