ContentReadable 285195
นาฬิกาพกแสนสวย ที่ประดับด้วยกระดิ่งของศาลเจ้า
เข็มนาฬิกาหยุดอยู่ที่ช่วงเวลาเช้าตรู่ ชั่วนิรันดร์
เมื่อฟ้าค่อยๆ สว่าง น้ำค้างบนดอกไม้ใบหญ้าก็ค่อยๆ หายไป
แสงแดดค่อยๆ สาดส่องสรรพสิ่ง ทิวทัศน์ที่งดงาม ปรากฏเพียงชั่วครู่เท่านั้น
ฉันเคยนั่งฟังเสียงจิ้งหรีด ชมแสงจันทร์บนก้อนหินกับท่าน Saiguu
ตอนนั้นฉันยังเป็นเพียงมิโกะบ้านนอกคอกนาที่อายุน้อย และหัวดื้อ
โวยวายเสียงดังไม่ต่างอะไรกับนกกระจอก เพราะยึดมั่นในความเห็นของตัวเอง
มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของท่าน Kitsune แต่ไม่เข้าใจในคำพูดของท่าน:
"หากต้องการหยุดวินาทีที่สวยงามไว้ตลอดไป ก็ไม่ต่างอะไรกับการคว้าแสงอรุณไว้ในมือ"
"ฉันค่อยๆ หายไปเหมือนกับแสงอรุณ คงเหลือเพียงเศษซากความทรงจำที่เธอมีต่อฉัน"
ภายใต้ความทรงจำที่เลือนราง เธอพูดอะไรบางอย่างที่ยากต่อการเข้าใจ ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง แต่ก็ทำให้ฉันเข้าใจทันที..
ผ่านไปสักพักหนึ่ง เธอใช้บ้องยาสูบเคาะหัวของฉัน โดยมีสีหน้าตำหนิ และหยอกล้อฉันเหมือนเดิม:
"Hibiki ฟ้าจะสางแล้วนะ"
"เราต้องกลับกันแล้วล่ะ"
นาฬิกาพกแสนสวย ที่ประดับด้วยกระดิ่งของศาลเจ้า เข็มนาฬิกาหยุดอยู่ที่ช่วงเวลาเช้าตรู่ ชั่วนิรันดร์ เมื่อฟ้าค่อยๆ สว่าง น้ำค้างบนดอกไม้ใบหญ้าก็ค่อยๆ หายไป แสงแดดค่อยๆ สาดส่องสรรพสิ่ง ทิวทัศน์ที่งดงาม ปรากฏเพียงชั่วครู่เท่านั้น ฉันเคยนั่งฟังเสียงจิ้งหรีด ชมแสงจันทร์บนก้อนหินกับท่าน Saiguu ตอนนั้นฉันยังเป็นเพียงมิโกะบ้านนอกคอกนาที่อายุน้อย และหัวดื้อ โวยวายเสียงดังไม่ต่างอะไรกับนกกระจอก เพราะยึดมั่นในความเห็นของตัวเอง มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของท่าน Kitsune แต่ไม่เข้าใจในคำพูดของท่าน: "หากต้องการหยุดวินาทีที่สวยงามไว้ตลอดไป ก็ไม่ต่างอะไรกับการคว้าแสงอรุณไว้ในมือ" "ฉันค่อยๆ หายไปเหมือนกับแสงอรุณ คงเหลือเพียงเศษซากความทรงจำที่เธอมีต่อฉัน" ภายใต้ความทรงจำที่เลือนราง เธอพูดอะไรบางอย่างที่ยากต่อการเข้าใจ ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง แต่ก็ทำให้ฉันเข้าใจทันที.. ผ่านไปสักพักหนึ่ง เธอใช้บ้องยาสูบเคาะหัวของฉัน โดยมีสีหน้าตำหนิ และหยอกล้อฉันเหมือนเดิม: "Hibiki ฟ้าจะสางแล้วนะ" "เราต้องกลับกันแล้วล่ะ"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15019_5_TH.txt- JSON Pointer
/
