ContentReadable 201285
"วิหคเพลิง"
[ตัวละครในเรื่อง]
Khramov บุตรชายของแกรนด์ดยุก Vernov
Sirin วิหคเพลิง
Berstuk ราชาอสูร
Vaselisa เจ้าหญิง
เหล่าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยในป่า
เหล่าบริวารของราชาอสูร และอื่น ๆ
[องก์ที่ 1]
สรุปเนื้อเรื่อง: แกรนด์ดยุก Vernov มีต้นแอปเปิลทองคำที่หวงแหนอยู่ต้นหนึ่ง ซึ่งจะออกผลแอปเปิลทองคำเต็มต้นในทุก ๆ ปี ทว่า เมื่อไม่นานมานี้ มีโจรที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน กลับขโมยผลแอปเปิลทองคำไปได้ท่ามกลางการคุ้มกันอย่างแน่นหนา แกรนด์ดยุกได้ทยอยส่งบุตรชายสองคนไปเฝ้าระวังต้นแอปเปิลทองคำ แต่ก็ไม่เป็นผล...
...
[องก์ที่ 2]
(ณ สวนของแกรนด์ดยุก Vernov ใต้ต้นแอปเปิลทองคำที่กำลังออกผล Khramov บุตรชายคนที่สามของแกรนด์ดยุกอาสาเฝ้าระวังต้นแอปเปิลทองคำด้วยตนเอง เขาไม่ยอมเอนกายลงนอนอย่างเกียจคร้าน ทั้งยังไม่ปล่อยให้ความง่วงงันมาแผ้วพาน เพื่อให้ดวงตาสว่างใส เขาจึงใช้หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้ามาพรมเช็ดดวงตาของตน
เสียงดนตรีอันไพเราะอ่อนหวานดังขึ้น ลำแสงสีแดงก็สาดส่องลงมาท่ามกลางเวทีที่มืดมิด วิหคเพลิงปรากฏกายขึ้นจากความมืดมิด ขนนกทุกเส้นลุกโชนด้วยเปลวเพลิง มันเริ่มร่ายรำด้วยลีลาที่งดงามเปี่ยมพลัง ทำให้ Khramov ไม่อาจละสายตาได้ ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Khramov: ที่แท้... สิ่งที่พวกเขาพลาดไปตอนกำลังนอนหลับอยู่ กลับมหัศจรรย์ขนาดนี้เลยเหรอ?
Khramov: นกวิเศษที่ขโมยแอปเปิลทองคำไปจิกกิน ดวงตาของมันลุกโชนเหมือนกับเปลวไฟ
Khramov: ขนของมันเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางความมืด และมันกำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางสะเก็ดไฟที่ไม่มีวันดับ
Khramov: ข้าจะจับมันมาให้ได้ และนำไปมอบให้กับนายเหนือหัวแห่งราชวงศ์ ผู้เป็นดวงตะวันของเหล่าปวงชน... และเป็นท่านพ่อที่เคารพรักของข้า!
(เสียงดนตรีดังรัวเร็ว Khramov ขว้างบ่วงบาศเหล็กออกไป ในมือถือดาบกระจก ไล่ตามวิหคเพลิงที่กำลังบินหนีอย่างลนลาน พร้อมส่งเสียงร้องแหลมสูง หลังจากการต่อสู้ยื้อยุดกันอยู่พักใหญ่ Khramov ก็สามารถคล้องจับวิหคเพลิงเอาไว้ได้อย่างมั่นคง ดาบกระจกถูกจ่อขวางอยู่ที่ลำคอของมัน เสียงดนตรีจะค่อย ๆ สงบและผ่อนจังหวะลง
ดวงจันทร์ลอยขึ้น แสงไฟบนเวทีเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอันเงียบสงบ)
Khramov: วิหคเพลิงเอ๋ย วิหคเพลิง เจ้ากล้าจิกกินแอปเปิลทองคำ ก็ต้องรับผลกรรมจากการขโมย
Khramov: ร่างอันอิสระเสรีนั่นจะถูกล่ามโซ่ตรวนเอาไว้ แม้แต่ประกายไฟที่ลุกโชนอยู่รอบกายก็กำลังจะมอดดับลง
Khramov: วิหคเพลิงเอ๋ย วิหคเพลิง เจ้าจักยืนอยู่หน้าเตียงของแกรนด์ดยุก Vernov และส่งเสียงร้องทุกเมื่อเชื่อวัน
Khramov: ทุกคนจะตื่นตะลึงในความงดงามของเจ้า อ่า และเจ้าจะอาศัยอยู่ในกรงทองที่ประดับประดาไปด้วยอัญมณี
(น้ำตาใสเป็นประกายเอ่อล้นจากดวงตาของวิหคเพลิง มันขยับปีกเบา ๆ ท่ามกลางโซ่ตรวน จะงอยปากแหลมคมกลับเปล่งเสียงของผู้หญิงออกมา ใช้จังหวะเพลงช้า)
Sirin: เจ้าเด็กโง่เขลา คนป่าเถื่อนไร้มารยาท รู้จักแต่พ่นคำเห็นแก่ตัวออกมาอยู่ร่ำไป
Sirin: เจ้ามัวแต่หลงใหลอยู่ในความฝันอันงดงามของวีรบุรุษ จนไม่ได้ยินเสียงร่ำไห้คร่ำครวญด้วยความคับแค้นใจของสรรพชีวิตอื่นเลยสักนิด
Sirin: แอปเปิลทองคำคือผลงานรังสรรค์ของธรรมชาติ ทุกสรรพสิ่งต่างมีสิทธิ์เก็บเกี่ยวเป็นของตน ไม่ได้เป็นของมนุษย์แต่เพียงผู้เดียว เจ้าเด็กโง่เขลา ไยเจ้าถึงไม่เข้าใจ?
Sirin: ตัวข้าไม่ยอมจำนนเข้ากรงขังนี่ง่าย ๆ นักหรอก เปลวไฟจะแผดเผาจนร่างของข้าดับสูญ ความตายต่างหากที่จะปลดปล่อยให้ข้าเป็นอิสระ เจ้าเด็กโง่เขลา ไยเจ้าถึงไม่เข้าใจ?
Sirin: จงฟัง แล้วหยิบดาบในมือของเจ้าขึ้นมา! หากตอนนี้ในใจเจ้ายังมีความเมตตาอยู่บ้าง ก็จงลงดาบปลิดชีพข้าเสียเถิด
Sirin: เลือดของข้าจะเปลี่ยนเป็นสายธารอันเดือดพล่าน เพื่อชะล้างฝุ่นละอองที่ปกคลุมหัวใจเจ้าให้เลือนหายไป
(Khramov วางดาบในมือลง สีหน้าสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่อ่อนเยาว์ เขายังคงไม่คลายบ่วงเหล็กในมือ วิหคเพลิงหลับตาลงและไม่มองไปที่ Khramov อีก เสียงดนตรีบรรเลงกระชั้นขึ้น)
Khramov: วิหคเพลิงเอ๋ย วิหคเพลิง ถ้าเจ้าปราดเปรื่องนัก เช่นนั้นลองตอบคำถามสามข้อนี้มาก่อนสิ
Khramov: ถ้าไขข้อสงสัยให้ข้าได้ ข้าจะยอมมอบอิสรภาพให้เจ้า
(วิหคเพลิงหันกลับมา จ้องมอง Khramov)
Khramov: หากเจ้าเป็นลูกรักแห่งบทกวี จะยอมแลกต้นฉบับบทกวีเป็นทองคำสักเท่าไหร่?
Sirin: หากข้าเป็นลูกรักแห่งบทกวี ข้าจะไม่นำมันไปแลกเปลี่ยนอย่างน่าละอายเช่นนั้นหรอก
Sirin: ข้าจะซ่อนต้นฉบับบทกวีไว้แบบคนตระหนี่ถี่เหนียว ให้เหมือนกับหญิงสาวผู้เพ้อฝัน
(เสียงดนตรีค่อย ๆ ดังขึ้น Khramov ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าดูหวาดกลัว)
Khramov: หากเจ้าสูงส่งนัก แล้วจะทนให้ต้นฉบับบทกวีต้องนอนนิ่งจมฝุ่นอยู่ก้นหีบได้งั้นเหรอ?
Sirin: กวีผู้เงียบงันนั้น จะไม่ติดยึดพัวพันกับชื่อเสียงเกียรติยศ และยินยอมถูกพวกปุถุชนไร้ค่าหลงลืมไป
Sirin: และกวีที่หลบลี้ผู้คนราวกับหนีหลุมศพแบบนี้แหละ ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นความสุขอย่างแท้จริง
(เสียงดนตรีดังขึ้น Khramov ถอยหลังไปอีกสองก้าว สีหน้าหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม แสงไฟกะพริบ)
Khramov: เจ้ามองคำสรรเสริญว่าเป็นเสียงหนวกหูที่น่ารังเกียจ และมองคำใส่ร้ายป้ายสีของคนพาลเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า แล้วสิ่งที่เจ้าได้รับกลับมาคืออะไรกันล่ะ?
Sirin: อิสรภาพที่แท้จริงยังไงล่ะ!
(Khramov ปล่อยโซ่ตรวนในมือ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ แสงไฟบนเวทีไม่สาดส่องลงมาที่เขาอีกต่อไป ลำแสงสีแดงสาดส่องลงบนร่างของวิหคเพลิง เสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอีกครั้ง ใช้ดนตรีจังหวะช้า)
Khramov: เอาล่ะ วิหคเพลิง ข้าจะปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระ โซ่ตรวนไม่อาจผูกมัดจิตวิญญาณอันเสรีนั้นไว้ได้ เจ้าไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น
Khramov: ตัวข้าเหนี่ยวรั้งเจ้าไว้ไม่ได้อีกต่อไป ถึงแม้บ่วงบาศอันแข็งแกร่งจะพันธนาการอยู่บนร่าง และถึงแม้คมดาบอันแหลมคมจะจ่ออยู่บนลำคอก็ตาม
(Khramov ปลดโซ่ตรวนบนตัววิหคเพลิงออก วิหคเพลิงถอนขนหางสีทองอันงดงามจากตัวออกมาหนึ่งเส้นและมอบให้เขา จากนั้นก็เริ่มร่ายรำและเตรียมบินจากไป เสียงดนตรีสงบและไพเราะ ใช้ดนตรีจังหวะช้า)
Sirin: เด็กน้อย ดูท่าเจ้าจะไม่ได้โง่เขลาไปซะหมดสินะ
(วิหคเพลิงกางปีกบิน มุ่งหน้าไปยังขอบเวที แสงไฟบริเวณขอบเวทีค่อย ๆ หรี่ลง)
Sirin: ตราบใดที่เรายังคงลุกโชนเพื่ออิสรภาพ ตราบใดที่หัวใจยังคงเต้นรัวเพื่อเป้าหมายอันสูงส่ง
Sirin: จงอย่าลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ จงอย่าปล่อยให้ชื่อเสียง เงินทอง และความผูกพันกลายเป็นโซ่ตรวนที่กักขังเจ้าเอาไว้
Sirin: หากเจ้าเป็นนกน้อย เจ้าจะบินโผผินสู่ฟ้าคราม หากเจ้าเป็นมนุษย์ เจ้าจะก้าวสู่หนทางอันแสนไกล...
(วิหคเพลิงลงจากเวที แต่ Khramov ยังยืนอยู่กลางเวที โดยถือขนนกสีทองไว้ในมือด้วยสีหน้าครุ่นคิด ปิดม่านลง)
...
[องก์ที่ 4]
(เสียงดนตรีบรรเลงอย่างนุ่มนวลและเศร้าสร้อย Vaselisa เต้นรำอยู่กลางเวที ลำแสงสีขาวนวลส่องลงมาที่ตัวเธอ ส่วน Khramov ก็จ้องมอง Vaselisa ที่แสนงดงามจากในเงามืดด้วยสายตาหลงใหล ใช้ดนตรีจังหวะช้า)
Khramov: ขอเพียงเจ้าได้มาพบหน้าข้าสักครั้ง ขอเพียงเจ้าได้ชายตามองข้าสักหน
Khramov: ดวงใจของข้าขับขานบทเพลงอย่างเงียบเชียบ เฝ้ารอเวลาได้ระบายความในใจกับเจ้า
Khramov: ทำไมข้าถึงได้พบเจ้าที่นี่กันล่ะ? หรือนี่คือของขวัญที่ชะตาประทานให้?
Khramov: แล้วข้าจะเข้าใกล้เจ้า เข้าใกล้เทพธิดาผู้ขาวผ่องดั่งแสงจันทร์ได้อย่างไร?
(Vaselisa มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง เธอหยุดเต้นรำ เสียงดนตรีก็หยุดลงทันที Khramov เดินออกมาจากเงามืดด้วยสีหน้าหวาดหวั่น)
Vaselisa: ใครกันที่แอบซุ่มดูอยู่ในความมืด?
Khramov: คุณหนูผู้สูงศักดิ์ เทพธิดาใต้แสงจันทร์ ข้าไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินเจ้าเลย
Khramov: ข้าคือบุตรชายของแกรนด์ดยุก Vernov นามว่า Khramov และเป็นนักเดินทางผู้ใฝ่ฝันถึงดินแดนอันห่างไกล
Khramov: ราตรีกาลในผืนป่าเงียบสงัดนัก แม้กระทั่งเสียงใบไม้แห้งที่ข้าเหยียบย่าง ก็ยังไม่กล้าจะเอื้อนเอ่ย
Khramov: ผืนนาแห่งหัวใจอันโดดเดี่ยวของข้าก็เงียบงันเช่นกัน จนกระทั่งตัวเจ้า ได้ผ่านเข้ามาในดวงตาของข้า
Khramov: เจ้าคือความสุขของข้า ผู้ย่างกรายสง่างามออกมาจากแสงสว่าง จนทำให้โลกทั้งใบของข้าพร่าเลือนว่างเปล่า
Khramov: ราวกับโลกหล้านี้เหลือเพียงข้า เจ้า กับหัวใจของข้าที่เต้นระรัว
Khramov: ข้าจะขอมอบอิสรภาพของข้าให้แก่เจ้า สิ่งนั้นคือสิ่งล้ำค่าที่สุดที่ข้าถือครองอยู่ในยามนี้
(Vaselisa ทำท่ากุมหัวใจ Khramov ที่หล่อเหลาทำให้เธอหวั่นไหว แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยความสุขที่ห่างหายไปนาน ภายใต้แสงจันทร์นั้น พวกเขาได้เต้นรำกันอย่างมีความสุข แม้แต่สิ่งมีชีวิตตัวน้อยมากมายในป่า ก็มาร่วมเต้นรำไปกับพวกเขา เสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นทำนองที่สนุกสนานยิ่งขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Vaselisa: อิสรภาพหนอ อิสรภาพ ช่างเป็นสิ่งที่หวานล้ำ และน่าถวิลหาเสียเหลือเกิน
Vaselisa: แม้แต่คนที่เพิ่งพบกันครั้งแรก ก็ยังเข้าใจหัวใจที่โหยหาของข้าได้เช่นนั้นหรือ?
Vaselisa: ข้าสัมผัสได้ถึงหัวใจที่ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงของท่าน และสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนดั่งสายน้ำของท่านเช่นกัน
Vaselisa: ข้ามีนามว่า Vaselisa สตรีผู้ถูกความโศกเศร้าพันธนาการ
Vaselisa: การปรากฏตัวของท่านเปรียบดั่งเส้นด้ายคมกริบ ที่กลับตัดขาดความกังวลหมองเศร้าของข้าลงได้อย่างง่ายดาย
Vaselisa: ยามข้ามองท่าน ดวงตาดั่งห้วงน้ำลึกของท่าน สะท้อนเงาใบหน้าของข้าได้อย่างชัดเจน
Vaselisa: ขอให้ข้าได้จับมือท่าน แล้วเริ่มเริงระบำภายใต้แสงจันทร์อันขาวนวล
Vaselisa: ท่ามกลางผืนป่าอันเงียบสงัดเช่นนี้ พวกเรากำลังทำเรื่องที่ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามอารมณ์กันเสียจริง
(เหล่ากระรอกล้อมเป็นวงกลม เต้นรำล้อมรอบทั้งสองคน แสงไฟบนเวทีสว่างขึ้น)
เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): ทำเรื่องที่บ้าบิ่นอะไรเช่นนี้ คนหนุ่มสาวผู้กล้าหาญทั้งสอง
เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): ช่างเป็นคำสารภาพที่จริงใจ ความรู้สึกแท้จริงนั้นประทับใจพวกเราเหลือเกิน
(บรรดานกก็บินมาห้อมล้อมข้างกายของทั้งสองคน บนเวทีครึกครื้นมากยิ่งขึ้น)
Khramov: ลาก่อน หัวใจที่เฝ้าตามหาอนาคตด้วยความหวาดหวั่น โชคชะตาได้มอบคำตอบให้ข้าแล้ว
Khramov: ลาก่อน เงาแห่งความโดดเดี่ยวที่อยู่เคียงข้างข้ามาตลอด ยอดดวงใจของข้าได้มาถึงแล้ว
Khramov: ขอให้สวรรค์ประทานพรแก่ชีวิตของพวกเรา
เหล่านก (ทั้งหมด): ขอให้สวรรค์ประทานพรแก่ชีวิตของพวกเจ้า
เหล่านก (ทั้งหมด): ขอให้สวรรค์เป็นพยานให้กับความรักของพวกเจ้า
(แสงไฟสลัวลง ทั่วทั้งบริเวณเปลี่ยนเป็นแสงไฟสีฟ้าหม่น ดนตรีที่สนุกสนานค่อย ๆ ช้าลง บริเวณมุมมืดของเวที มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากพุ่มไม้ ทั้งสองคนและเหล่าสัตว์ที่เพิ่งเต้นรำกันอย่างคึกคักต่างหยุดนิ่ง ลำแสงสีขาวส่องลงบนตัวสุนัขจิ้งจอก)
สุนัขจิ้งจอก: ในฐานะพยานของทั้งสองคน ข้าขอให้พวกเจ้าทะนุถนอมคนตรงหน้าเอาไว้ให้ดี
สุนัขจิ้งจอก: ผู้ที่มีใจจริงในโลกที่ฉาบฉวยใบนี้ เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งและล้ำค่ามาก
สุนัขจิ้งจอก: อนาคตข้างหน้าอาจมีอุปสรรค เส้นทางที่ก้าวเดินอาจคดเคี้ยว
สุนัขจิ้งจอก: แต่หวังว่าพวกเจ้าจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ และคอยทะนุถนอมซึ่งกันและกัน
(แสงไฟกลับเป็นเหมือนก่อนที่สุนัขจิ้งจอกจะปรากฏ สุนัขจิ้งจอกออกจากฉาก งานรื่นเริงในป่ายังคงดำเนินต่อไป เสียงดนตรีสนุกสนานขึ้น แสงไฟสว่างขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): พวกเจ้าต้องทะนุถนอมคนตรงหน้าให้ดี ผู้ที่มีความจริงใจนั้นคือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด
เหล่านก (ทั้งหมด): จดจำไว้ จงจดจำเอาไว้ ผืนป่าจะเป็นพยาน!
Khramov: ข้าจะซื่อสัตย์ต่อเจ้า Vaselisa ยอดดวงใจและคู่ครองอันเป็นที่รักของข้า
Vaselisa: ข้าจะซื่อสัตย์ต่อท่าน Khramov วีรบุรุษของข้า ที่รักของข้า
เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): อนาคตอาจมีอุปสรรคและขวากหนาม แต่ขอให้พวกเจ้าอยู่เคียงข้างและทะนุถนอมซึ่งกันและกัน
เหล่านก (ทั้งหมด): จดจำไว้ จงจดจำเอาไว้ ผืนป่าจะเป็นพยาน!
(ลำแสงสีขาวค่อย ๆ สว่างขึ้น เหล่านกและกระรอกออกจากฉากไป Vaselisa มองไปยังแสงสีขาวด้วยความหวาดกลัว จังหวะดนตรีเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน)
Vaselisa ฟ้าสว่างแล้ว!
Vaselisa: Khramov ยอดรัก ท่านต้องรีบหนีไปให้ไกลจากข้า!
Vaselisa: เขาตื่นแล้ว!
Vaselisa: Khramov ยอดรัก อย่าถูกเขาเปลี่ยนท่านให้เป็นรูปปั้นหินนะ!
(Vaselisa ลงจากเวที Khramov ตาม Vaselisa ลงจากเวที เสียงดนตรีค่อย ๆ เบาลง ม่านปิดลง)
[องก์ที่ 5]
(ภายในปราสาทของราชาอสูร Berstuk เพิ่งตื่นจากห้วงนิทรา
เขามีหนวดยาว เล็บยาว และเขี้ยวยาว หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว
Vaselisa รีบวิ่งเข้าไปในปราสาท ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและโศกเศร้า
Khramov ถือดาบกระจก ผ่าประตูของราชาอสูรอย่างสุดกำลัง
เหล่าบริวารต่างรุมล้อมราชาอสูร Berstuk กำลังจะร่ายเวทมนตร์)
(ม่านเปิดขึ้น เสียงดนตรีดุดันเกรี้ยวกราด แสงไฟสร้างบรรยากาศที่น่าขนลุกและน่าสะพรึงกลัว Khramov ถือดาบกระจกไว้ในมือ และกำลังถูกเหล่าบริวารของราชาอสูรล้อมเอาไว้ ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Berstuk: ข้าขอสาบานด้วยปฐมวันแห่งสิ่งรังสรรค์ และข้าขอสาบานด้วยปัจฉิมวันแห่งสิ่งรังสรรค์
Berstuk: ข้าขอสาบานด้วยความอัปยศอดสูและมลทินแห่งบาป และด้วยความศักดิ์สิทธิ์แห่งสัจธรรมอันเป็นนิรันดร์
Berstuk: พวกเราได้มาร่วมฉลองความสุขด้วยกันในวันนี้ และข้าจะมอบการลาจากที่โหดร้ายที่สุดให้แก่เจ้า
Berstuk: อ่า เจ้าควรสำนึกในความเมตตาของข้า ที่จะมอบความนิ่งสงบดั่งก้อนหินให้แก่เจ้า
เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงสำนึกบุญคุณซะ! เจ้าควรซาบซึ้งในความเมตตาของราชาอสูร Berstuk!
เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงสำนึกบุญคุณซะ! เจ้าจะได้รับความสงบนิ่งดั่งก้อนหิน!
(Khramov ค่อย ๆ ถูกบริวารของราชาอสูรกลืนกิน การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มเชื่องช้าลง ในช่วงเวลาวิกฤตินี้เอง Khramov ได้หยิบขนนกสีทองที่วิหคเพลิงมอบให้ออกมา วิหคเพลิงสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกจึงบินมาพร้อมกับส่งเสียงร้องแหลมสูง ลำแสงสีแดงสาดส่องลงบนร่างของวิหคเพลิง และเริ่มร่ายรำอย่างดุเดือดเร่าร้อน เสียงดนตรีเริ่มเร็วยิ่งขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Sirin: ผู้ที่ถือขนนกสีทอง จะได้รับการคุ้มครองแห่งอิสรภาพ
Sirin: สุนัขที่มีจิตวิญญาณแปดเปื้อน จะต้องถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงที่ร้อนระอุ
(รัศมีแสงสีแดงขยายใหญ่ขึ้น เหล่าบริวารของราชาอสูรร้องโหยหวน ล้มลงกับพื้น และพากันกลิ้งบนเวที ก่อนจะออกจากฉากไป วงดนตรีบรรเลงท่อนที่มีจังหวะไม่สม่ำเสมออย่างต่อเนื่องเต็มกำลัง)
เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงร้องขอความเมตตาซะ! เจ้าควรหวาดกลัวความน่าสะพรึงของราชาอสูร Berstuk!
เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงร้องขอความเมตตาซะ! เจ้าจะได้รับความสงบนิ่งดั่งก้อนหิน!
(Khramov ไม่ถูกบริวารของราชาอสูรพันธนาการไว้อีกต่อไป เขากวัดแกว่งดาบยาวด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว และเอ่ยถามราชาอสูร จังหวะดนตรีเริ่มเร็วขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Khramov: Vaselisa ยอดรักของข้า เจ้าซ่อนนางไว้ที่ไหน?
Khramov: เจ้าปีศาจร้าย ถ้าเจ้ายังรู้จักความหวาดกลัว จงปล่อยคนรักของข้าซะ
(Berstuk ปัดป้องการโจมตีของ Khramov พลางหัวเราะเยาะและตอบกลับ Khramov)
Berstuk: Vaselisa เด็กสาวตัวน้อยในฟาร์ม ข้ารับใช้ฐานะต่ำต้อย
Berstuk: ข้าพานางออกมาจากความทุกข์ยาก มาอยู่ในปราสาทที่ข้าสร้างขึ้นด้วยเพชรงาม
Berstuk: นางคือคู่ครองผู้เลอโฉมคนแรกของข้า และเป็นจักรพรรดินีเพียงหนึ่งเดียวในอาณาจักรของข้า
Berstuk: ข้าพาเหล่าบริวารที่คอยรับใช้ข้า มาแทบเท้าอันแสนน่ารักของนาง เพื่อให้นางได้เรียกใช้
Berstuk: ข้าเด็ดมงกุฎสีทองบริสุทธิ์ จากดวงดาวจากตะวันออกดวงนั้นมาให้นาง
Berstuk: ข้าเก็บหยาดน้ำค้างยามเที่ยงคืนจากหมู่มวลดอกไม้ มาพรมให้ทั่วใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง
Berstuk: ข้ามอบทุกสิ่งบนโลกใบนี้ให้กับนาง และนางก็ต้องรักข้าจากใจจริงเช่นกัน
(Vaselisa ปรากฏตัวจากหลังฉาก น้ำตาคลอเบ้า พร้อมกับเอ่ยปากด้วยเสียงสะอื้น จังหวะดนตรีค่อย ๆ ช้าลง แสงไฟฉายไปที่ร่างของ Vaselisa)
Vaselisa: Berstuk จอมหลงตัวเอง! ข้าเป็นข้ารับใช้ในฟาร์ม เป็นคนที่ต่ำต้อยที่สุดก็จริง
Vaselisa: แต่ข้าก็เป็นลูกรักของพ่อแม่ เป็นเจ้าของลูกแมว ลูกสุนัข และลูกวัว
Vaselisa: ข้าก้มเก็บเมล็ดข้าวสาลีสีทองในลานนวดข้าว โดยมีดวงอาทิตย์ยามเย็นคอยอยู่เคียงข้าง
Vaselisa: ข้าเด็ดดอกไม้สีขาวตามทุ่งกว้าง โดยมีแมลงตัวจิ๋วส่งเสียงจอแจคอยอยู่เป็นเพื่อน
Vaselisa: Berstuk จอมหลงตัวเอง! เป็นเจ้าที่ลักพาตัวข้ามา และทำให้ข้าต้องนั่งร้องไห้อยู่ในกรงเพชร
Vaselisa: มงกุฎทองคำแท้นี่โถมทับข้าอยู่ แถมสายตาพวกบริวารก็จับจ้องอย่างกับเป็นผู้คุม
Vaselisa: อ่า มีเพียงในคืนวันที่เจ้าหลับใหลเท่านั้น ที่ข้าจะหายใจได้อย่างแท้จริง และไปยังผืนป่าแห่งนั้น...
Vaselisa: แด่อิสรภาพของข้าที่สูญเสียไป ขออุทิศการร่ายรำที่อาบชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา
(แสงไฟสว่างจ้า Vaselisa บนเวทีจับมือของ Khramov เอาไว้ วิหคเพลิงเฝ้าดูอยู่ด้านข้างอย่างสนใจ ราชาอสูรโกรธเกรี้ยวอย่างมากและเริ่มโจมตีคู่รัก ดนตรีเปลี่ยนเป็นดุดันเร้าใจ สอดรับกับอารมณ์โกรธของราชาอสูร ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Khramov: เจ้าปีศาจจอมหลงตัวเอง เจ้าควรปล่อยนางให้เป็นอิสระ!
Vaselisa: ข้าจะชูดาบขึ้นต่อต้าน จะไม่ยอมจำนนต่อเจ้าอีก!
Sirin: โธ่ น่าสังเวชดีแท้ คู่รักคู่หนึ่ง กับปีศาจผู้เกรี้ยวกราดตนหนึ่ง!
Sirin: Vaselisa ผู้สูญเสียอิสรภาพเพราะความรัก และ Vaselisa ผู้ได้รับอิสรภาพเพราะความรัก!
Berstuk: ข้าจะเปลี่ยนพวกเจ้าให้กลายเป็นหิน!
Khramov: คำคุกคามช่างไร้พลัง ข้านี่แหละจะสังหารเจ้า และคว้าอิสรภาพของเรามาด้วยมือตัวเอง!
(Vaselisa ชูมงกุฎทองคำบริสุทธิ์ในมือขึ้น แล้วขว้างใส่ Berstuk)
Vaselisa: ข้าต้องมีความกล้าพอที่จะปฏิเสธ และต้องมีใจที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร!
(Khramov อาศัยจังหวะนี้ แทงดาบกระจกเข้าที่หน้าอกของ Berstuk วิหคเพลิงแผดเผาร่างของราชาอสูรจนลุกโชน แสงไฟค่อยๆ หรี่ลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากร่างของราชาอสูรที่ดึงดูดทุกสายตา เสียงดนตรีค่อย ๆ แผ่วเบาลง)
Berstuk: ข้าจะระบายทุกสิ่งในใจออกมาได้อย่างไร ผู้อื่นจะเข้าใจข้าได้อย่างไร?
Berstuk: นางจะล่วงรู้ความลับในจิตใจของเจ้าได้อย่างไร? ในเมื่อความคิดที่เอื้อนเอ่ยออกไปนั้นมันถูกบิดเบือนไปหมดแล้ว
Berstuk: จงเงียบเสียเถอะ และนำความรู้สึกทั้งหมดของเจ้า...
(ร่างของราชาอสูรที่ล้มลงกลับคืนสู่ความมืดมิด เสียงดนตรีค่อยๆ จางลงอย่างแผ่วเบา)
Sirin: เด็กชายผู้โง่เขลาเข้าใจดีว่า อิสรภาพคือสิ่งล้ำค่าที่สุดบนโลกใบนี้ และความรักก็เช่นกัน
Sirin: เด็กสาวผู้โง่เขลาเข้าใจดีว่า อิสรภาพคือสิ่งที่มีค่าที่สุดบนโลกใบนี้ และความรักก็เช่นกัน
Sirin: ตราบใดที่เรายังคงลุกโชนเพื่ออิสรภาพ ตราบใดที่หัวใจยังคงเต้นรัวเพื่อเป้าหมายอันสูงส่ง...
[ปิดม่าน]
[ตัวละครในเรื่อง]
Khramov บุตรชายของแกรนด์ดยุก Vernov
Sirin วิหคเพลิง
Berstuk ราชาอสูร
Vaselisa เจ้าหญิง
เหล่าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยในป่า
เหล่าบริวารของราชาอสูร และอื่น ๆ
[องก์ที่ 1]
สรุปเนื้อเรื่อง: แกรนด์ดยุก Vernov มีต้นแอปเปิลทองคำที่หวงแหนอยู่ต้นหนึ่ง ซึ่งจะออกผลแอปเปิลทองคำเต็มต้นในทุก ๆ ปี ทว่า เมื่อไม่นานมานี้ มีโจรที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน กลับขโมยผลแอปเปิลทองคำไปได้ท่ามกลางการคุ้มกันอย่างแน่นหนา แกรนด์ดยุกได้ทยอยส่งบุตรชายสองคนไปเฝ้าระวังต้นแอปเปิลทองคำ แต่ก็ไม่เป็นผล...
...
[องก์ที่ 2]
(ณ สวนของแกรนด์ดยุก Vernov ใต้ต้นแอปเปิลทองคำที่กำลังออกผล Khramov บุตรชายคนที่สามของแกรนด์ดยุกอาสาเฝ้าระวังต้นแอปเปิลทองคำด้วยตนเอง เขาไม่ยอมเอนกายลงนอนอย่างเกียจคร้าน ทั้งยังไม่ปล่อยให้ความง่วงงันมาแผ้วพาน เพื่อให้ดวงตาสว่างใส เขาจึงใช้หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้ามาพรมเช็ดดวงตาของตน
เสียงดนตรีอันไพเราะอ่อนหวานดังขึ้น ลำแสงสีแดงก็สาดส่องลงมาท่ามกลางเวทีที่มืดมิด วิหคเพลิงปรากฏกายขึ้นจากความมืดมิด ขนนกทุกเส้นลุกโชนด้วยเปลวเพลิง มันเริ่มร่ายรำด้วยลีลาที่งดงามเปี่ยมพลัง ทำให้ Khramov ไม่อาจละสายตาได้ ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Khramov: ที่แท้... สิ่งที่พวกเขาพลาดไปตอนกำลังนอนหลับอยู่ กลับมหัศจรรย์ขนาดนี้เลยเหรอ?
Khramov: นกวิเศษที่ขโมยแอปเปิลทองคำไปจิกกิน ดวงตาของมันลุกโชนเหมือนกับเปลวไฟ
Khramov: ขนของมันเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางความมืด และมันกำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางสะเก็ดไฟที่ไม่มีวันดับ
Khramov: ข้าจะจับมันมาให้ได้ และนำไปมอบให้กับนายเหนือหัวแห่งราชวงศ์ ผู้เป็นดวงตะวันของเหล่าปวงชน... และเป็นท่านพ่อที่เคารพรักของข้า!
(เสียงดนตรีดังรัวเร็ว Khramov ขว้างบ่วงบาศเหล็กออกไป ในมือถือดาบกระจก ไล่ตามวิหคเพลิงที่กำลังบินหนีอย่างลนลาน พร้อมส่งเสียงร้องแหลมสูง หลังจากการต่อสู้ยื้อยุดกันอยู่พักใหญ่ Khramov ก็สามารถคล้องจับวิหคเพลิงเอาไว้ได้อย่างมั่นคง ดาบกระจกถูกจ่อขวางอยู่ที่ลำคอของมัน เสียงดนตรีจะค่อย ๆ สงบและผ่อนจังหวะลง
ดวงจันทร์ลอยขึ้น แสงไฟบนเวทีเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอันเงียบสงบ)
Khramov: วิหคเพลิงเอ๋ย วิหคเพลิง เจ้ากล้าจิกกินแอปเปิลทองคำ ก็ต้องรับผลกรรมจากการขโมย
Khramov: ร่างอันอิสระเสรีนั่นจะถูกล่ามโซ่ตรวนเอาไว้ แม้แต่ประกายไฟที่ลุกโชนอยู่รอบกายก็กำลังจะมอดดับลง
Khramov: วิหคเพลิงเอ๋ย วิหคเพลิง เจ้าจักยืนอยู่หน้าเตียงของแกรนด์ดยุก Vernov และส่งเสียงร้องทุกเมื่อเชื่อวัน
Khramov: ทุกคนจะตื่นตะลึงในความงดงามของเจ้า อ่า และเจ้าจะอาศัยอยู่ในกรงทองที่ประดับประดาไปด้วยอัญมณี
(น้ำตาใสเป็นประกายเอ่อล้นจากดวงตาของวิหคเพลิง มันขยับปีกเบา ๆ ท่ามกลางโซ่ตรวน จะงอยปากแหลมคมกลับเปล่งเสียงของผู้หญิงออกมา ใช้จังหวะเพลงช้า)
Sirin: เจ้าเด็กโง่เขลา คนป่าเถื่อนไร้มารยาท รู้จักแต่พ่นคำเห็นแก่ตัวออกมาอยู่ร่ำไป
Sirin: เจ้ามัวแต่หลงใหลอยู่ในความฝันอันงดงามของวีรบุรุษ จนไม่ได้ยินเสียงร่ำไห้คร่ำครวญด้วยความคับแค้นใจของสรรพชีวิตอื่นเลยสักนิด
Sirin: แอปเปิลทองคำคือผลงานรังสรรค์ของธรรมชาติ ทุกสรรพสิ่งต่างมีสิทธิ์เก็บเกี่ยวเป็นของตน ไม่ได้เป็นของมนุษย์แต่เพียงผู้เดียว เจ้าเด็กโง่เขลา ไยเจ้าถึงไม่เข้าใจ?
Sirin: ตัวข้าไม่ยอมจำนนเข้ากรงขังนี่ง่าย ๆ นักหรอก เปลวไฟจะแผดเผาจนร่างของข้าดับสูญ ความตายต่างหากที่จะปลดปล่อยให้ข้าเป็นอิสระ เจ้าเด็กโง่เขลา ไยเจ้าถึงไม่เข้าใจ?
Sirin: จงฟัง แล้วหยิบดาบในมือของเจ้าขึ้นมา! หากตอนนี้ในใจเจ้ายังมีความเมตตาอยู่บ้าง ก็จงลงดาบปลิดชีพข้าเสียเถิด
Sirin: เลือดของข้าจะเปลี่ยนเป็นสายธารอันเดือดพล่าน เพื่อชะล้างฝุ่นละอองที่ปกคลุมหัวใจเจ้าให้เลือนหายไป
(Khramov วางดาบในมือลง สีหน้าสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่อ่อนเยาว์ เขายังคงไม่คลายบ่วงเหล็กในมือ วิหคเพลิงหลับตาลงและไม่มองไปที่ Khramov อีก เสียงดนตรีบรรเลงกระชั้นขึ้น)
Khramov: วิหคเพลิงเอ๋ย วิหคเพลิง ถ้าเจ้าปราดเปรื่องนัก เช่นนั้นลองตอบคำถามสามข้อนี้มาก่อนสิ
Khramov: ถ้าไขข้อสงสัยให้ข้าได้ ข้าจะยอมมอบอิสรภาพให้เจ้า
(วิหคเพลิงหันกลับมา จ้องมอง Khramov)
Khramov: หากเจ้าเป็นลูกรักแห่งบทกวี จะยอมแลกต้นฉบับบทกวีเป็นทองคำสักเท่าไหร่?
Sirin: หากข้าเป็นลูกรักแห่งบทกวี ข้าจะไม่นำมันไปแลกเปลี่ยนอย่างน่าละอายเช่นนั้นหรอก
Sirin: ข้าจะซ่อนต้นฉบับบทกวีไว้แบบคนตระหนี่ถี่เหนียว ให้เหมือนกับหญิงสาวผู้เพ้อฝัน
(เสียงดนตรีค่อย ๆ ดังขึ้น Khramov ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าดูหวาดกลัว)
Khramov: หากเจ้าสูงส่งนัก แล้วจะทนให้ต้นฉบับบทกวีต้องนอนนิ่งจมฝุ่นอยู่ก้นหีบได้งั้นเหรอ?
Sirin: กวีผู้เงียบงันนั้น จะไม่ติดยึดพัวพันกับชื่อเสียงเกียรติยศ และยินยอมถูกพวกปุถุชนไร้ค่าหลงลืมไป
Sirin: และกวีที่หลบลี้ผู้คนราวกับหนีหลุมศพแบบนี้แหละ ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นความสุขอย่างแท้จริง
(เสียงดนตรีดังขึ้น Khramov ถอยหลังไปอีกสองก้าว สีหน้าหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม แสงไฟกะพริบ)
Khramov: เจ้ามองคำสรรเสริญว่าเป็นเสียงหนวกหูที่น่ารังเกียจ และมองคำใส่ร้ายป้ายสีของคนพาลเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า แล้วสิ่งที่เจ้าได้รับกลับมาคืออะไรกันล่ะ?
Sirin: อิสรภาพที่แท้จริงยังไงล่ะ!
(Khramov ปล่อยโซ่ตรวนในมือ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ แสงไฟบนเวทีไม่สาดส่องลงมาที่เขาอีกต่อไป ลำแสงสีแดงสาดส่องลงบนร่างของวิหคเพลิง เสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอีกครั้ง ใช้ดนตรีจังหวะช้า)
Khramov: เอาล่ะ วิหคเพลิง ข้าจะปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระ โซ่ตรวนไม่อาจผูกมัดจิตวิญญาณอันเสรีนั้นไว้ได้ เจ้าไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น
Khramov: ตัวข้าเหนี่ยวรั้งเจ้าไว้ไม่ได้อีกต่อไป ถึงแม้บ่วงบาศอันแข็งแกร่งจะพันธนาการอยู่บนร่าง และถึงแม้คมดาบอันแหลมคมจะจ่ออยู่บนลำคอก็ตาม
(Khramov ปลดโซ่ตรวนบนตัววิหคเพลิงออก วิหคเพลิงถอนขนหางสีทองอันงดงามจากตัวออกมาหนึ่งเส้นและมอบให้เขา จากนั้นก็เริ่มร่ายรำและเตรียมบินจากไป เสียงดนตรีสงบและไพเราะ ใช้ดนตรีจังหวะช้า)
Sirin: เด็กน้อย ดูท่าเจ้าจะไม่ได้โง่เขลาไปซะหมดสินะ
(วิหคเพลิงกางปีกบิน มุ่งหน้าไปยังขอบเวที แสงไฟบริเวณขอบเวทีค่อย ๆ หรี่ลง)
Sirin: ตราบใดที่เรายังคงลุกโชนเพื่ออิสรภาพ ตราบใดที่หัวใจยังคงเต้นรัวเพื่อเป้าหมายอันสูงส่ง
Sirin: จงอย่าลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ จงอย่าปล่อยให้ชื่อเสียง เงินทอง และความผูกพันกลายเป็นโซ่ตรวนที่กักขังเจ้าเอาไว้
Sirin: หากเจ้าเป็นนกน้อย เจ้าจะบินโผผินสู่ฟ้าคราม หากเจ้าเป็นมนุษย์ เจ้าจะก้าวสู่หนทางอันแสนไกล...
(วิหคเพลิงลงจากเวที แต่ Khramov ยังยืนอยู่กลางเวที โดยถือขนนกสีทองไว้ในมือด้วยสีหน้าครุ่นคิด ปิดม่านลง)
...
[องก์ที่ 4]
(เสียงดนตรีบรรเลงอย่างนุ่มนวลและเศร้าสร้อย Vaselisa เต้นรำอยู่กลางเวที ลำแสงสีขาวนวลส่องลงมาที่ตัวเธอ ส่วน Khramov ก็จ้องมอง Vaselisa ที่แสนงดงามจากในเงามืดด้วยสายตาหลงใหล ใช้ดนตรีจังหวะช้า)
Khramov: ขอเพียงเจ้าได้มาพบหน้าข้าสักครั้ง ขอเพียงเจ้าได้ชายตามองข้าสักหน
Khramov: ดวงใจของข้าขับขานบทเพลงอย่างเงียบเชียบ เฝ้ารอเวลาได้ระบายความในใจกับเจ้า
Khramov: ทำไมข้าถึงได้พบเจ้าที่นี่กันล่ะ? หรือนี่คือของขวัญที่ชะตาประทานให้?
Khramov: แล้วข้าจะเข้าใกล้เจ้า เข้าใกล้เทพธิดาผู้ขาวผ่องดั่งแสงจันทร์ได้อย่างไร?
(Vaselisa มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง เธอหยุดเต้นรำ เสียงดนตรีก็หยุดลงทันที Khramov เดินออกมาจากเงามืดด้วยสีหน้าหวาดหวั่น)
Vaselisa: ใครกันที่แอบซุ่มดูอยู่ในความมืด?
Khramov: คุณหนูผู้สูงศักดิ์ เทพธิดาใต้แสงจันทร์ ข้าไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินเจ้าเลย
Khramov: ข้าคือบุตรชายของแกรนด์ดยุก Vernov นามว่า Khramov และเป็นนักเดินทางผู้ใฝ่ฝันถึงดินแดนอันห่างไกล
Khramov: ราตรีกาลในผืนป่าเงียบสงัดนัก แม้กระทั่งเสียงใบไม้แห้งที่ข้าเหยียบย่าง ก็ยังไม่กล้าจะเอื้อนเอ่ย
Khramov: ผืนนาแห่งหัวใจอันโดดเดี่ยวของข้าก็เงียบงันเช่นกัน จนกระทั่งตัวเจ้า ได้ผ่านเข้ามาในดวงตาของข้า
Khramov: เจ้าคือความสุขของข้า ผู้ย่างกรายสง่างามออกมาจากแสงสว่าง จนทำให้โลกทั้งใบของข้าพร่าเลือนว่างเปล่า
Khramov: ราวกับโลกหล้านี้เหลือเพียงข้า เจ้า กับหัวใจของข้าที่เต้นระรัว
Khramov: ข้าจะขอมอบอิสรภาพของข้าให้แก่เจ้า สิ่งนั้นคือสิ่งล้ำค่าที่สุดที่ข้าถือครองอยู่ในยามนี้
(Vaselisa ทำท่ากุมหัวใจ Khramov ที่หล่อเหลาทำให้เธอหวั่นไหว แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยความสุขที่ห่างหายไปนาน ภายใต้แสงจันทร์นั้น พวกเขาได้เต้นรำกันอย่างมีความสุข แม้แต่สิ่งมีชีวิตตัวน้อยมากมายในป่า ก็มาร่วมเต้นรำไปกับพวกเขา เสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นทำนองที่สนุกสนานยิ่งขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Vaselisa: อิสรภาพหนอ อิสรภาพ ช่างเป็นสิ่งที่หวานล้ำ และน่าถวิลหาเสียเหลือเกิน
Vaselisa: แม้แต่คนที่เพิ่งพบกันครั้งแรก ก็ยังเข้าใจหัวใจที่โหยหาของข้าได้เช่นนั้นหรือ?
Vaselisa: ข้าสัมผัสได้ถึงหัวใจที่ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงของท่าน และสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนดั่งสายน้ำของท่านเช่นกัน
Vaselisa: ข้ามีนามว่า Vaselisa สตรีผู้ถูกความโศกเศร้าพันธนาการ
Vaselisa: การปรากฏตัวของท่านเปรียบดั่งเส้นด้ายคมกริบ ที่กลับตัดขาดความกังวลหมองเศร้าของข้าลงได้อย่างง่ายดาย
Vaselisa: ยามข้ามองท่าน ดวงตาดั่งห้วงน้ำลึกของท่าน สะท้อนเงาใบหน้าของข้าได้อย่างชัดเจน
Vaselisa: ขอให้ข้าได้จับมือท่าน แล้วเริ่มเริงระบำภายใต้แสงจันทร์อันขาวนวล
Vaselisa: ท่ามกลางผืนป่าอันเงียบสงัดเช่นนี้ พวกเรากำลังทำเรื่องที่ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามอารมณ์กันเสียจริง
(เหล่ากระรอกล้อมเป็นวงกลม เต้นรำล้อมรอบทั้งสองคน แสงไฟบนเวทีสว่างขึ้น)
เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): ทำเรื่องที่บ้าบิ่นอะไรเช่นนี้ คนหนุ่มสาวผู้กล้าหาญทั้งสอง
เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): ช่างเป็นคำสารภาพที่จริงใจ ความรู้สึกแท้จริงนั้นประทับใจพวกเราเหลือเกิน
(บรรดานกก็บินมาห้อมล้อมข้างกายของทั้งสองคน บนเวทีครึกครื้นมากยิ่งขึ้น)
Khramov: ลาก่อน หัวใจที่เฝ้าตามหาอนาคตด้วยความหวาดหวั่น โชคชะตาได้มอบคำตอบให้ข้าแล้ว
Khramov: ลาก่อน เงาแห่งความโดดเดี่ยวที่อยู่เคียงข้างข้ามาตลอด ยอดดวงใจของข้าได้มาถึงแล้ว
Khramov: ขอให้สวรรค์ประทานพรแก่ชีวิตของพวกเรา
เหล่านก (ทั้งหมด): ขอให้สวรรค์ประทานพรแก่ชีวิตของพวกเจ้า
เหล่านก (ทั้งหมด): ขอให้สวรรค์เป็นพยานให้กับความรักของพวกเจ้า
(แสงไฟสลัวลง ทั่วทั้งบริเวณเปลี่ยนเป็นแสงไฟสีฟ้าหม่น ดนตรีที่สนุกสนานค่อย ๆ ช้าลง บริเวณมุมมืดของเวที มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากพุ่มไม้ ทั้งสองคนและเหล่าสัตว์ที่เพิ่งเต้นรำกันอย่างคึกคักต่างหยุดนิ่ง ลำแสงสีขาวส่องลงบนตัวสุนัขจิ้งจอก)
สุนัขจิ้งจอก: ในฐานะพยานของทั้งสองคน ข้าขอให้พวกเจ้าทะนุถนอมคนตรงหน้าเอาไว้ให้ดี
สุนัขจิ้งจอก: ผู้ที่มีใจจริงในโลกที่ฉาบฉวยใบนี้ เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งและล้ำค่ามาก
สุนัขจิ้งจอก: อนาคตข้างหน้าอาจมีอุปสรรค เส้นทางที่ก้าวเดินอาจคดเคี้ยว
สุนัขจิ้งจอก: แต่หวังว่าพวกเจ้าจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ และคอยทะนุถนอมซึ่งกันและกัน
(แสงไฟกลับเป็นเหมือนก่อนที่สุนัขจิ้งจอกจะปรากฏ สุนัขจิ้งจอกออกจากฉาก งานรื่นเริงในป่ายังคงดำเนินต่อไป เสียงดนตรีสนุกสนานขึ้น แสงไฟสว่างขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): พวกเจ้าต้องทะนุถนอมคนตรงหน้าให้ดี ผู้ที่มีความจริงใจนั้นคือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด
เหล่านก (ทั้งหมด): จดจำไว้ จงจดจำเอาไว้ ผืนป่าจะเป็นพยาน!
Khramov: ข้าจะซื่อสัตย์ต่อเจ้า Vaselisa ยอดดวงใจและคู่ครองอันเป็นที่รักของข้า
Vaselisa: ข้าจะซื่อสัตย์ต่อท่าน Khramov วีรบุรุษของข้า ที่รักของข้า
เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): อนาคตอาจมีอุปสรรคและขวากหนาม แต่ขอให้พวกเจ้าอยู่เคียงข้างและทะนุถนอมซึ่งกันและกัน
เหล่านก (ทั้งหมด): จดจำไว้ จงจดจำเอาไว้ ผืนป่าจะเป็นพยาน!
(ลำแสงสีขาวค่อย ๆ สว่างขึ้น เหล่านกและกระรอกออกจากฉากไป Vaselisa มองไปยังแสงสีขาวด้วยความหวาดกลัว จังหวะดนตรีเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน)
Vaselisa ฟ้าสว่างแล้ว!
Vaselisa: Khramov ยอดรัก ท่านต้องรีบหนีไปให้ไกลจากข้า!
Vaselisa: เขาตื่นแล้ว!
Vaselisa: Khramov ยอดรัก อย่าถูกเขาเปลี่ยนท่านให้เป็นรูปปั้นหินนะ!
(Vaselisa ลงจากเวที Khramov ตาม Vaselisa ลงจากเวที เสียงดนตรีค่อย ๆ เบาลง ม่านปิดลง)
[องก์ที่ 5]
(ภายในปราสาทของราชาอสูร Berstuk เพิ่งตื่นจากห้วงนิทรา
เขามีหนวดยาว เล็บยาว และเขี้ยวยาว หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว
Vaselisa รีบวิ่งเข้าไปในปราสาท ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและโศกเศร้า
Khramov ถือดาบกระจก ผ่าประตูของราชาอสูรอย่างสุดกำลัง
เหล่าบริวารต่างรุมล้อมราชาอสูร Berstuk กำลังจะร่ายเวทมนตร์)
(ม่านเปิดขึ้น เสียงดนตรีดุดันเกรี้ยวกราด แสงไฟสร้างบรรยากาศที่น่าขนลุกและน่าสะพรึงกลัว Khramov ถือดาบกระจกไว้ในมือ และกำลังถูกเหล่าบริวารของราชาอสูรล้อมเอาไว้ ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Berstuk: ข้าขอสาบานด้วยปฐมวันแห่งสิ่งรังสรรค์ และข้าขอสาบานด้วยปัจฉิมวันแห่งสิ่งรังสรรค์
Berstuk: ข้าขอสาบานด้วยความอัปยศอดสูและมลทินแห่งบาป และด้วยความศักดิ์สิทธิ์แห่งสัจธรรมอันเป็นนิรันดร์
Berstuk: พวกเราได้มาร่วมฉลองความสุขด้วยกันในวันนี้ และข้าจะมอบการลาจากที่โหดร้ายที่สุดให้แก่เจ้า
Berstuk: อ่า เจ้าควรสำนึกในความเมตตาของข้า ที่จะมอบความนิ่งสงบดั่งก้อนหินให้แก่เจ้า
เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงสำนึกบุญคุณซะ! เจ้าควรซาบซึ้งในความเมตตาของราชาอสูร Berstuk!
เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงสำนึกบุญคุณซะ! เจ้าจะได้รับความสงบนิ่งดั่งก้อนหิน!
(Khramov ค่อย ๆ ถูกบริวารของราชาอสูรกลืนกิน การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มเชื่องช้าลง ในช่วงเวลาวิกฤตินี้เอง Khramov ได้หยิบขนนกสีทองที่วิหคเพลิงมอบให้ออกมา วิหคเพลิงสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกจึงบินมาพร้อมกับส่งเสียงร้องแหลมสูง ลำแสงสีแดงสาดส่องลงบนร่างของวิหคเพลิง และเริ่มร่ายรำอย่างดุเดือดเร่าร้อน เสียงดนตรีเริ่มเร็วยิ่งขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Sirin: ผู้ที่ถือขนนกสีทอง จะได้รับการคุ้มครองแห่งอิสรภาพ
Sirin: สุนัขที่มีจิตวิญญาณแปดเปื้อน จะต้องถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงที่ร้อนระอุ
(รัศมีแสงสีแดงขยายใหญ่ขึ้น เหล่าบริวารของราชาอสูรร้องโหยหวน ล้มลงกับพื้น และพากันกลิ้งบนเวที ก่อนจะออกจากฉากไป วงดนตรีบรรเลงท่อนที่มีจังหวะไม่สม่ำเสมออย่างต่อเนื่องเต็มกำลัง)
เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงร้องขอความเมตตาซะ! เจ้าควรหวาดกลัวความน่าสะพรึงของราชาอสูร Berstuk!
เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงร้องขอความเมตตาซะ! เจ้าจะได้รับความสงบนิ่งดั่งก้อนหิน!
(Khramov ไม่ถูกบริวารของราชาอสูรพันธนาการไว้อีกต่อไป เขากวัดแกว่งดาบยาวด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว และเอ่ยถามราชาอสูร จังหวะดนตรีเริ่มเร็วขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Khramov: Vaselisa ยอดรักของข้า เจ้าซ่อนนางไว้ที่ไหน?
Khramov: เจ้าปีศาจร้าย ถ้าเจ้ายังรู้จักความหวาดกลัว จงปล่อยคนรักของข้าซะ
(Berstuk ปัดป้องการโจมตีของ Khramov พลางหัวเราะเยาะและตอบกลับ Khramov)
Berstuk: Vaselisa เด็กสาวตัวน้อยในฟาร์ม ข้ารับใช้ฐานะต่ำต้อย
Berstuk: ข้าพานางออกมาจากความทุกข์ยาก มาอยู่ในปราสาทที่ข้าสร้างขึ้นด้วยเพชรงาม
Berstuk: นางคือคู่ครองผู้เลอโฉมคนแรกของข้า และเป็นจักรพรรดินีเพียงหนึ่งเดียวในอาณาจักรของข้า
Berstuk: ข้าพาเหล่าบริวารที่คอยรับใช้ข้า มาแทบเท้าอันแสนน่ารักของนาง เพื่อให้นางได้เรียกใช้
Berstuk: ข้าเด็ดมงกุฎสีทองบริสุทธิ์ จากดวงดาวจากตะวันออกดวงนั้นมาให้นาง
Berstuk: ข้าเก็บหยาดน้ำค้างยามเที่ยงคืนจากหมู่มวลดอกไม้ มาพรมให้ทั่วใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง
Berstuk: ข้ามอบทุกสิ่งบนโลกใบนี้ให้กับนาง และนางก็ต้องรักข้าจากใจจริงเช่นกัน
(Vaselisa ปรากฏตัวจากหลังฉาก น้ำตาคลอเบ้า พร้อมกับเอ่ยปากด้วยเสียงสะอื้น จังหวะดนตรีค่อย ๆ ช้าลง แสงไฟฉายไปที่ร่างของ Vaselisa)
Vaselisa: Berstuk จอมหลงตัวเอง! ข้าเป็นข้ารับใช้ในฟาร์ม เป็นคนที่ต่ำต้อยที่สุดก็จริง
Vaselisa: แต่ข้าก็เป็นลูกรักของพ่อแม่ เป็นเจ้าของลูกแมว ลูกสุนัข และลูกวัว
Vaselisa: ข้าก้มเก็บเมล็ดข้าวสาลีสีทองในลานนวดข้าว โดยมีดวงอาทิตย์ยามเย็นคอยอยู่เคียงข้าง
Vaselisa: ข้าเด็ดดอกไม้สีขาวตามทุ่งกว้าง โดยมีแมลงตัวจิ๋วส่งเสียงจอแจคอยอยู่เป็นเพื่อน
Vaselisa: Berstuk จอมหลงตัวเอง! เป็นเจ้าที่ลักพาตัวข้ามา และทำให้ข้าต้องนั่งร้องไห้อยู่ในกรงเพชร
Vaselisa: มงกุฎทองคำแท้นี่โถมทับข้าอยู่ แถมสายตาพวกบริวารก็จับจ้องอย่างกับเป็นผู้คุม
Vaselisa: อ่า มีเพียงในคืนวันที่เจ้าหลับใหลเท่านั้น ที่ข้าจะหายใจได้อย่างแท้จริง และไปยังผืนป่าแห่งนั้น...
Vaselisa: แด่อิสรภาพของข้าที่สูญเสียไป ขออุทิศการร่ายรำที่อาบชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา
(แสงไฟสว่างจ้า Vaselisa บนเวทีจับมือของ Khramov เอาไว้ วิหคเพลิงเฝ้าดูอยู่ด้านข้างอย่างสนใจ ราชาอสูรโกรธเกรี้ยวอย่างมากและเริ่มโจมตีคู่รัก ดนตรีเปลี่ยนเป็นดุดันเร้าใจ สอดรับกับอารมณ์โกรธของราชาอสูร ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า)
Khramov: เจ้าปีศาจจอมหลงตัวเอง เจ้าควรปล่อยนางให้เป็นอิสระ!
Vaselisa: ข้าจะชูดาบขึ้นต่อต้าน จะไม่ยอมจำนนต่อเจ้าอีก!
Sirin: โธ่ น่าสังเวชดีแท้ คู่รักคู่หนึ่ง กับปีศาจผู้เกรี้ยวกราดตนหนึ่ง!
Sirin: Vaselisa ผู้สูญเสียอิสรภาพเพราะความรัก และ Vaselisa ผู้ได้รับอิสรภาพเพราะความรัก!
Berstuk: ข้าจะเปลี่ยนพวกเจ้าให้กลายเป็นหิน!
Khramov: คำคุกคามช่างไร้พลัง ข้านี่แหละจะสังหารเจ้า และคว้าอิสรภาพของเรามาด้วยมือตัวเอง!
(Vaselisa ชูมงกุฎทองคำบริสุทธิ์ในมือขึ้น แล้วขว้างใส่ Berstuk)
Vaselisa: ข้าต้องมีความกล้าพอที่จะปฏิเสธ และต้องมีใจที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร!
(Khramov อาศัยจังหวะนี้ แทงดาบกระจกเข้าที่หน้าอกของ Berstuk วิหคเพลิงแผดเผาร่างของราชาอสูรจนลุกโชน แสงไฟค่อยๆ หรี่ลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากร่างของราชาอสูรที่ดึงดูดทุกสายตา เสียงดนตรีค่อย ๆ แผ่วเบาลง)
Berstuk: ข้าจะระบายทุกสิ่งในใจออกมาได้อย่างไร ผู้อื่นจะเข้าใจข้าได้อย่างไร?
Berstuk: นางจะล่วงรู้ความลับในจิตใจของเจ้าได้อย่างไร? ในเมื่อความคิดที่เอื้อนเอ่ยออกไปนั้นมันถูกบิดเบือนไปหมดแล้ว
Berstuk: จงเงียบเสียเถอะ และนำความรู้สึกทั้งหมดของเจ้า...
(ร่างของราชาอสูรที่ล้มลงกลับคืนสู่ความมืดมิด เสียงดนตรีค่อยๆ จางลงอย่างแผ่วเบา)
Sirin: เด็กชายผู้โง่เขลาเข้าใจดีว่า อิสรภาพคือสิ่งล้ำค่าที่สุดบนโลกใบนี้ และความรักก็เช่นกัน
Sirin: เด็กสาวผู้โง่เขลาเข้าใจดีว่า อิสรภาพคือสิ่งที่มีค่าที่สุดบนโลกใบนี้ และความรักก็เช่นกัน
Sirin: ตราบใดที่เรายังคงลุกโชนเพื่ออิสรภาพ ตราบใดที่หัวใจยังคงเต้นรัวเพื่อเป้าหมายอันสูงส่ง...
[ปิดม่าน]
"วิหคเพลิง" [ตัวละครในเรื่อง] Khramov บุตรชายของแกรนด์ดยุก Vernov Sirin วิหคเพลิง Berstuk ราชาอสูร Vaselisa เจ้าหญิง เหล่าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยในป่า เหล่าบริวารของราชาอสูร และอื่น ๆ [องก์ที่ 1] สรุปเนื้อเรื่อง: แกรนด์ดยุก Vernov มีต้นแอปเปิลทองคำที่หวงแหนอยู่ต้นหนึ่ง ซึ่งจะออกผลแอปเปิลทองคำเต็มต้นในทุก ๆ ปี ทว่า เมื่อไม่นานมานี้ มีโจรที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน กลับขโมยผลแอปเปิลทองคำไปได้ท่ามกลางการคุ้มกันอย่างแน่นหนา แกรนด์ดยุกได้ทยอยส่งบุตรชายสองคนไปเฝ้าระวังต้นแอปเปิลทองคำ แต่ก็ไม่เป็นผล... ... [องก์ที่ 2] (ณ สวนของแกรนด์ดยุก Vernov ใต้ต้นแอปเปิลทองคำที่กำลังออกผล Khramov บุตรชายคนที่สามของแกรนด์ดยุกอาสาเฝ้าระวังต้นแอปเปิลทองคำด้วยตนเอง เขาไม่ยอมเอนกายลงนอนอย่างเกียจคร้าน ทั้งยังไม่ปล่อยให้ความง่วงงันมาแผ้วพาน เพื่อให้ดวงตาสว่างใส เขาจึงใช้หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้ามาพรมเช็ดดวงตาของตน เสียงดนตรีอันไพเราะอ่อนหวานดังขึ้น ลำแสงสีแดงก็สาดส่องลงมาท่ามกลางเวทีที่มืดมิด วิหคเพลิงปรากฏกายขึ้นจากความมืดมิด ขนนกทุกเส้นลุกโชนด้วยเปลวเพลิง มันเริ่มร่ายรำด้วยลีลาที่งดงามเปี่ยมพลัง ทำให้ Khramov ไม่อาจละสายตาได้ ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า) Khramov: ที่แท้... สิ่งที่พวกเขาพลาดไปตอนกำลังนอนหลับอยู่ กลับมหัศจรรย์ขนาดนี้เลยเหรอ? Khramov: นกวิเศษที่ขโมยแอปเปิลทองคำไปจิกกิน ดวงตาของมันลุกโชนเหมือนกับเปลวไฟ Khramov: ขนของมันเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางความมืด และมันกำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางสะเก็ดไฟที่ไม่มีวันดับ Khramov: ข้าจะจับมันมาให้ได้ และนำไปมอบให้กับนายเหนือหัวแห่งราชวงศ์ ผู้เป็นดวงตะวันของเหล่าปวงชน... และเป็นท่านพ่อที่เคารพรักของข้า! (เสียงดนตรีดังรัวเร็ว Khramov ขว้างบ่วงบาศเหล็กออกไป ในมือถือดาบกระจก ไล่ตามวิหคเพลิงที่กำลังบินหนีอย่างลนลาน พร้อมส่งเสียงร้องแหลมสูง หลังจากการต่อสู้ยื้อยุดกันอยู่พักใหญ่ Khramov ก็สามารถคล้องจับวิหคเพลิงเอาไว้ได้อย่างมั่นคง ดาบกระจกถูกจ่อขวางอยู่ที่ลำคอของมัน เสียงดนตรีจะค่อย ๆ สงบและผ่อนจังหวะลง ดวงจันทร์ลอยขึ้น แสงไฟบนเวทีเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอันเงียบสงบ) Khramov: วิหคเพลิงเอ๋ย วิหคเพลิง เจ้ากล้าจิกกินแอปเปิลทองคำ ก็ต้องรับผลกรรมจากการขโมย Khramov: ร่างอันอิสระเสรีนั่นจะถูกล่ามโซ่ตรวนเอาไว้ แม้แต่ประกายไฟที่ลุกโชนอยู่รอบกายก็กำลังจะมอดดับลง Khramov: วิหคเพลิงเอ๋ย วิหคเพลิง เจ้าจักยืนอยู่หน้าเตียงของแกรนด์ดยุก Vernov และส่งเสียงร้องทุกเมื่อเชื่อวัน Khramov: ทุกคนจะตื่นตะลึงในความงดงามของเจ้า อ่า และเจ้าจะอาศัยอยู่ในกรงทองที่ประดับประดาไปด้วยอัญมณี (น้ำตาใสเป็นประกายเอ่อล้นจากดวงตาของวิหคเพลิง มันขยับปีกเบา ๆ ท่ามกลางโซ่ตรวน จะงอยปากแหลมคมกลับเปล่งเสียงของผู้หญิงออกมา ใช้จังหวะเพลงช้า) Sirin: เจ้าเด็กโง่เขลา คนป่าเถื่อนไร้มารยาท รู้จักแต่พ่นคำเห็นแก่ตัวออกมาอยู่ร่ำไป Sirin: เจ้ามัวแต่หลงใหลอยู่ในความฝันอันงดงามของวีรบุรุษ จนไม่ได้ยินเสียงร่ำไห้คร่ำครวญด้วยความคับแค้นใจของสรรพชีวิตอื่นเลยสักนิด Sirin: แอปเปิลทองคำคือผลงานรังสรรค์ของธรรมชาติ ทุกสรรพสิ่งต่างมีสิทธิ์เก็บเกี่ยวเป็นของตน ไม่ได้เป็นของมนุษย์แต่เพียงผู้เดียว เจ้าเด็กโง่เขลา ไยเจ้าถึงไม่เข้าใจ? Sirin: ตัวข้าไม่ยอมจำนนเข้ากรงขังนี่ง่าย ๆ นักหรอก เปลวไฟจะแผดเผาจนร่างของข้าดับสูญ ความตายต่างหากที่จะปลดปล่อยให้ข้าเป็นอิสระ เจ้าเด็กโง่เขลา ไยเจ้าถึงไม่เข้าใจ? Sirin: จงฟัง แล้วหยิบดาบในมือของเจ้าขึ้นมา! หากตอนนี้ในใจเจ้ายังมีความเมตตาอยู่บ้าง ก็จงลงดาบปลิดชีพข้าเสียเถิด Sirin: เลือดของข้าจะเปลี่ยนเป็นสายธารอันเดือดพล่าน เพื่อชะล้างฝุ่นละอองที่ปกคลุมหัวใจเจ้าให้เลือนหายไป (Khramov วางดาบในมือลง สีหน้าสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่อ่อนเยาว์ เขายังคงไม่คลายบ่วงเหล็กในมือ วิหคเพลิงหลับตาลงและไม่มองไปที่ Khramov อีก เสียงดนตรีบรรเลงกระชั้นขึ้น) Khramov: วิหคเพลิงเอ๋ย วิหคเพลิง ถ้าเจ้าปราดเปรื่องนัก เช่นนั้นลองตอบคำถามสามข้อนี้มาก่อนสิ Khramov: ถ้าไขข้อสงสัยให้ข้าได้ ข้าจะยอมมอบอิสรภาพให้เจ้า (วิหคเพลิงหันกลับมา จ้องมอง Khramov) Khramov: หากเจ้าเป็นลูกรักแห่งบทกวี จะยอมแลกต้นฉบับบทกวีเป็นทองคำสักเท่าไหร่? Sirin: หากข้าเป็นลูกรักแห่งบทกวี ข้าจะไม่นำมันไปแลกเปลี่ยนอย่างน่าละอายเช่นนั้นหรอก Sirin: ข้าจะซ่อนต้นฉบับบทกวีไว้แบบคนตระหนี่ถี่เหนียว ให้เหมือนกับหญิงสาวผู้เพ้อฝัน (เสียงดนตรีค่อย ๆ ดังขึ้น Khramov ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าดูหวาดกลัว) Khramov: หากเจ้าสูงส่งนัก แล้วจะทนให้ต้นฉบับบทกวีต้องนอนนิ่งจมฝุ่นอยู่ก้นหีบได้งั้นเหรอ? Sirin: กวีผู้เงียบงันนั้น จะไม่ติดยึดพัวพันกับชื่อเสียงเกียรติยศ และยินยอมถูกพวกปุถุชนไร้ค่าหลงลืมไป Sirin: และกวีที่หลบลี้ผู้คนราวกับหนีหลุมศพแบบนี้แหละ ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นความสุขอย่างแท้จริง (เสียงดนตรีดังขึ้น Khramov ถอยหลังไปอีกสองก้าว สีหน้าหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม แสงไฟกะพริบ) Khramov: เจ้ามองคำสรรเสริญว่าเป็นเสียงหนวกหูที่น่ารังเกียจ และมองคำใส่ร้ายป้ายสีของคนพาลเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า แล้วสิ่งที่เจ้าได้รับกลับมาคืออะไรกันล่ะ? Sirin: อิสรภาพที่แท้จริงยังไงล่ะ! (Khramov ปล่อยโซ่ตรวนในมือ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ แสงไฟบนเวทีไม่สาดส่องลงมาที่เขาอีกต่อไป ลำแสงสีแดงสาดส่องลงบนร่างของวิหคเพลิง เสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอีกครั้ง ใช้ดนตรีจังหวะช้า) Khramov: เอาล่ะ วิหคเพลิง ข้าจะปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระ โซ่ตรวนไม่อาจผูกมัดจิตวิญญาณอันเสรีนั้นไว้ได้ เจ้าไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น Khramov: ตัวข้าเหนี่ยวรั้งเจ้าไว้ไม่ได้อีกต่อไป ถึงแม้บ่วงบาศอันแข็งแกร่งจะพันธนาการอยู่บนร่าง และถึงแม้คมดาบอันแหลมคมจะจ่ออยู่บนลำคอก็ตาม (Khramov ปลดโซ่ตรวนบนตัววิหคเพลิงออก วิหคเพลิงถอนขนหางสีทองอันงดงามจากตัวออกมาหนึ่งเส้นและมอบให้เขา จากนั้นก็เริ่มร่ายรำและเตรียมบินจากไป เสียงดนตรีสงบและไพเราะ ใช้ดนตรีจังหวะช้า) Sirin: เด็กน้อย ดูท่าเจ้าจะไม่ได้โง่เขลาไปซะหมดสินะ (วิหคเพลิงกางปีกบิน มุ่งหน้าไปยังขอบเวที แสงไฟบริเวณขอบเวทีค่อย ๆ หรี่ลง) Sirin: ตราบใดที่เรายังคงลุกโชนเพื่ออิสรภาพ ตราบใดที่หัวใจยังคงเต้นรัวเพื่อเป้าหมายอันสูงส่ง Sirin: จงอย่าลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ จงอย่าปล่อยให้ชื่อเสียง เงินทอง และความผูกพันกลายเป็นโซ่ตรวนที่กักขังเจ้าเอาไว้ Sirin: หากเจ้าเป็นนกน้อย เจ้าจะบินโผผินสู่ฟ้าคราม หากเจ้าเป็นมนุษย์ เจ้าจะก้าวสู่หนทางอันแสนไกล... (วิหคเพลิงลงจากเวที แต่ Khramov ยังยืนอยู่กลางเวที โดยถือขนนกสีทองไว้ในมือด้วยสีหน้าครุ่นคิด ปิดม่านลง) ... [องก์ที่ 4] (เสียงดนตรีบรรเลงอย่างนุ่มนวลและเศร้าสร้อย Vaselisa เต้นรำอยู่กลางเวที ลำแสงสีขาวนวลส่องลงมาที่ตัวเธอ ส่วน Khramov ก็จ้องมอง Vaselisa ที่แสนงดงามจากในเงามืดด้วยสายตาหลงใหล ใช้ดนตรีจังหวะช้า) Khramov: ขอเพียงเจ้าได้มาพบหน้าข้าสักครั้ง ขอเพียงเจ้าได้ชายตามองข้าสักหน Khramov: ดวงใจของข้าขับขานบทเพลงอย่างเงียบเชียบ เฝ้ารอเวลาได้ระบายความในใจกับเจ้า Khramov: ทำไมข้าถึงได้พบเจ้าที่นี่กันล่ะ? หรือนี่คือของขวัญที่ชะตาประทานให้? Khramov: แล้วข้าจะเข้าใกล้เจ้า เข้าใกล้เทพธิดาผู้ขาวผ่องดั่งแสงจันทร์ได้อย่างไร? (Vaselisa มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง เธอหยุดเต้นรำ เสียงดนตรีก็หยุดลงทันที Khramov เดินออกมาจากเงามืดด้วยสีหน้าหวาดหวั่น) Vaselisa: ใครกันที่แอบซุ่มดูอยู่ในความมืด? Khramov: คุณหนูผู้สูงศักดิ์ เทพธิดาใต้แสงจันทร์ ข้าไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินเจ้าเลย Khramov: ข้าคือบุตรชายของแกรนด์ดยุก Vernov นามว่า Khramov และเป็นนักเดินทางผู้ใฝ่ฝันถึงดินแดนอันห่างไกล Khramov: ราตรีกาลในผืนป่าเงียบสงัดนัก แม้กระทั่งเสียงใบไม้แห้งที่ข้าเหยียบย่าง ก็ยังไม่กล้าจะเอื้อนเอ่ย Khramov: ผืนนาแห่งหัวใจอันโดดเดี่ยวของข้าก็เงียบงันเช่นกัน จนกระทั่งตัวเจ้า ได้ผ่านเข้ามาในดวงตาของข้า Khramov: เจ้าคือความสุขของข้า ผู้ย่างกรายสง่างามออกมาจากแสงสว่าง จนทำให้โลกทั้งใบของข้าพร่าเลือนว่างเปล่า Khramov: ราวกับโลกหล้านี้เหลือเพียงข้า เจ้า กับหัวใจของข้าที่เต้นระรัว Khramov: ข้าจะขอมอบอิสรภาพของข้าให้แก่เจ้า สิ่งนั้นคือสิ่งล้ำค่าที่สุดที่ข้าถือครองอยู่ในยามนี้ (Vaselisa ทำท่ากุมหัวใจ Khramov ที่หล่อเหลาทำให้เธอหวั่นไหว แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยความสุขที่ห่างหายไปนาน ภายใต้แสงจันทร์นั้น พวกเขาได้เต้นรำกันอย่างมีความสุข แม้แต่สิ่งมีชีวิตตัวน้อยมากมายในป่า ก็มาร่วมเต้นรำไปกับพวกเขา เสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นทำนองที่สนุกสนานยิ่งขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า) Vaselisa: อิสรภาพหนอ อิสรภาพ ช่างเป็นสิ่งที่หวานล้ำ และน่าถวิลหาเสียเหลือเกิน Vaselisa: แม้แต่คนที่เพิ่งพบกันครั้งแรก ก็ยังเข้าใจหัวใจที่โหยหาของข้าได้เช่นนั้นหรือ? Vaselisa: ข้าสัมผัสได้ถึงหัวใจที่ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงของท่าน และสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนดั่งสายน้ำของท่านเช่นกัน Vaselisa: ข้ามีนามว่า Vaselisa สตรีผู้ถูกความโศกเศร้าพันธนาการ Vaselisa: การปรากฏตัวของท่านเปรียบดั่งเส้นด้ายคมกริบ ที่กลับตัดขาดความกังวลหมองเศร้าของข้าลงได้อย่างง่ายดาย Vaselisa: ยามข้ามองท่าน ดวงตาดั่งห้วงน้ำลึกของท่าน สะท้อนเงาใบหน้าของข้าได้อย่างชัดเจน Vaselisa: ขอให้ข้าได้จับมือท่าน แล้วเริ่มเริงระบำภายใต้แสงจันทร์อันขาวนวล Vaselisa: ท่ามกลางผืนป่าอันเงียบสงัดเช่นนี้ พวกเรากำลังทำเรื่องที่ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามอารมณ์กันเสียจริง (เหล่ากระรอกล้อมเป็นวงกลม เต้นรำล้อมรอบทั้งสองคน แสงไฟบนเวทีสว่างขึ้น) เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): ทำเรื่องที่บ้าบิ่นอะไรเช่นนี้ คนหนุ่มสาวผู้กล้าหาญทั้งสอง เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): ช่างเป็นคำสารภาพที่จริงใจ ความรู้สึกแท้จริงนั้นประทับใจพวกเราเหลือเกิน (บรรดานกก็บินมาห้อมล้อมข้างกายของทั้งสองคน บนเวทีครึกครื้นมากยิ่งขึ้น) Khramov: ลาก่อน หัวใจที่เฝ้าตามหาอนาคตด้วยความหวาดหวั่น โชคชะตาได้มอบคำตอบให้ข้าแล้ว Khramov: ลาก่อน เงาแห่งความโดดเดี่ยวที่อยู่เคียงข้างข้ามาตลอด ยอดดวงใจของข้าได้มาถึงแล้ว Khramov: ขอให้สวรรค์ประทานพรแก่ชีวิตของพวกเรา เหล่านก (ทั้งหมด): ขอให้สวรรค์ประทานพรแก่ชีวิตของพวกเจ้า เหล่านก (ทั้งหมด): ขอให้สวรรค์เป็นพยานให้กับความรักของพวกเจ้า (แสงไฟสลัวลง ทั่วทั้งบริเวณเปลี่ยนเป็นแสงไฟสีฟ้าหม่น ดนตรีที่สนุกสนานค่อย ๆ ช้าลง บริเวณมุมมืดของเวที มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากพุ่มไม้ ทั้งสองคนและเหล่าสัตว์ที่เพิ่งเต้นรำกันอย่างคึกคักต่างหยุดนิ่ง ลำแสงสีขาวส่องลงบนตัวสุนัขจิ้งจอก) สุนัขจิ้งจอก: ในฐานะพยานของทั้งสองคน ข้าขอให้พวกเจ้าทะนุถนอมคนตรงหน้าเอาไว้ให้ดี สุนัขจิ้งจอก: ผู้ที่มีใจจริงในโลกที่ฉาบฉวยใบนี้ เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งและล้ำค่ามาก สุนัขจิ้งจอก: อนาคตข้างหน้าอาจมีอุปสรรค เส้นทางที่ก้าวเดินอาจคดเคี้ยว สุนัขจิ้งจอก: แต่หวังว่าพวกเจ้าจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ และคอยทะนุถนอมซึ่งกันและกัน (แสงไฟกลับเป็นเหมือนก่อนที่สุนัขจิ้งจอกจะปรากฏ สุนัขจิ้งจอกออกจากฉาก งานรื่นเริงในป่ายังคงดำเนินต่อไป เสียงดนตรีสนุกสนานขึ้น แสงไฟสว่างขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า) เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): พวกเจ้าต้องทะนุถนอมคนตรงหน้าให้ดี ผู้ที่มีความจริงใจนั้นคือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด เหล่านก (ทั้งหมด): จดจำไว้ จงจดจำเอาไว้ ผืนป่าจะเป็นพยาน! Khramov: ข้าจะซื่อสัตย์ต่อเจ้า Vaselisa ยอดดวงใจและคู่ครองอันเป็นที่รักของข้า Vaselisa: ข้าจะซื่อสัตย์ต่อท่าน Khramov วีรบุรุษของข้า ที่รักของข้า เหล่ากระรอก (ทั้งหมด): อนาคตอาจมีอุปสรรคและขวากหนาม แต่ขอให้พวกเจ้าอยู่เคียงข้างและทะนุถนอมซึ่งกันและกัน เหล่านก (ทั้งหมด): จดจำไว้ จงจดจำเอาไว้ ผืนป่าจะเป็นพยาน! (ลำแสงสีขาวค่อย ๆ สว่างขึ้น เหล่านกและกระรอกออกจากฉากไป Vaselisa มองไปยังแสงสีขาวด้วยความหวาดกลัว จังหวะดนตรีเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน) Vaselisa ฟ้าสว่างแล้ว! Vaselisa: Khramov ยอดรัก ท่านต้องรีบหนีไปให้ไกลจากข้า! Vaselisa: เขาตื่นแล้ว! Vaselisa: Khramov ยอดรัก อย่าถูกเขาเปลี่ยนท่านให้เป็นรูปปั้นหินนะ! (Vaselisa ลงจากเวที Khramov ตาม Vaselisa ลงจากเวที เสียงดนตรีค่อย ๆ เบาลง ม่านปิดลง) [องก์ที่ 5] (ภายในปราสาทของราชาอสูร Berstuk เพิ่งตื่นจากห้วงนิทรา เขามีหนวดยาว เล็บยาว และเขี้ยวยาว หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว Vaselisa รีบวิ่งเข้าไปในปราสาท ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและโศกเศร้า Khramov ถือดาบกระจก ผ่าประตูของราชาอสูรอย่างสุดกำลัง เหล่าบริวารต่างรุมล้อมราชาอสูร Berstuk กำลังจะร่ายเวทมนตร์) (ม่านเปิดขึ้น เสียงดนตรีดุดันเกรี้ยวกราด แสงไฟสร้างบรรยากาศที่น่าขนลุกและน่าสะพรึงกลัว Khramov ถือดาบกระจกไว้ในมือ และกำลังถูกเหล่าบริวารของราชาอสูรล้อมเอาไว้ ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า) Berstuk: ข้าขอสาบานด้วยปฐมวันแห่งสิ่งรังสรรค์ และข้าขอสาบานด้วยปัจฉิมวันแห่งสิ่งรังสรรค์ Berstuk: ข้าขอสาบานด้วยความอัปยศอดสูและมลทินแห่งบาป และด้วยความศักดิ์สิทธิ์แห่งสัจธรรมอันเป็นนิรันดร์ Berstuk: พวกเราได้มาร่วมฉลองความสุขด้วยกันในวันนี้ และข้าจะมอบการลาจากที่โหดร้ายที่สุดให้แก่เจ้า Berstuk: อ่า เจ้าควรสำนึกในความเมตตาของข้า ที่จะมอบความนิ่งสงบดั่งก้อนหินให้แก่เจ้า เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงสำนึกบุญคุณซะ! เจ้าควรซาบซึ้งในความเมตตาของราชาอสูร Berstuk! เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงสำนึกบุญคุณซะ! เจ้าจะได้รับความสงบนิ่งดั่งก้อนหิน! (Khramov ค่อย ๆ ถูกบริวารของราชาอสูรกลืนกิน การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มเชื่องช้าลง ในช่วงเวลาวิกฤตินี้เอง Khramov ได้หยิบขนนกสีทองที่วิหคเพลิงมอบให้ออกมา วิหคเพลิงสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกจึงบินมาพร้อมกับส่งเสียงร้องแหลมสูง ลำแสงสีแดงสาดส่องลงบนร่างของวิหคเพลิง และเริ่มร่ายรำอย่างดุเดือดเร่าร้อน เสียงดนตรีเริ่มเร็วยิ่งขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า) Sirin: ผู้ที่ถือขนนกสีทอง จะได้รับการคุ้มครองแห่งอิสรภาพ Sirin: สุนัขที่มีจิตวิญญาณแปดเปื้อน จะต้องถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงที่ร้อนระอุ (รัศมีแสงสีแดงขยายใหญ่ขึ้น เหล่าบริวารของราชาอสูรร้องโหยหวน ล้มลงกับพื้น และพากันกลิ้งบนเวที ก่อนจะออกจากฉากไป วงดนตรีบรรเลงท่อนที่มีจังหวะไม่สม่ำเสมออย่างต่อเนื่องเต็มกำลัง) เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงร้องขอความเมตตาซะ! เจ้าควรหวาดกลัวความน่าสะพรึงของราชาอสูร Berstuk! เหล่าบริวาร (ทั้งหมด): จงร้องขอความเมตตาซะ! เจ้าจะได้รับความสงบนิ่งดั่งก้อนหิน! (Khramov ไม่ถูกบริวารของราชาอสูรพันธนาการไว้อีกต่อไป เขากวัดแกว่งดาบยาวด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว และเอ่ยถามราชาอสูร จังหวะดนตรีเริ่มเร็วขึ้น ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า) Khramov: Vaselisa ยอดรักของข้า เจ้าซ่อนนางไว้ที่ไหน? Khramov: เจ้าปีศาจร้าย ถ้าเจ้ายังรู้จักความหวาดกลัว จงปล่อยคนรักของข้าซะ (Berstuk ปัดป้องการโจมตีของ Khramov พลางหัวเราะเยาะและตอบกลับ Khramov) Berstuk: Vaselisa เด็กสาวตัวน้อยในฟาร์ม ข้ารับใช้ฐานะต่ำต้อย Berstuk: ข้าพานางออกมาจากความทุกข์ยาก มาอยู่ในปราสาทที่ข้าสร้างขึ้นด้วยเพชรงาม Berstuk: นางคือคู่ครองผู้เลอโฉมคนแรกของข้า และเป็นจักรพรรดินีเพียงหนึ่งเดียวในอาณาจักรของข้า Berstuk: ข้าพาเหล่าบริวารที่คอยรับใช้ข้า มาแทบเท้าอันแสนน่ารักของนาง เพื่อให้นางได้เรียกใช้ Berstuk: ข้าเด็ดมงกุฎสีทองบริสุทธิ์ จากดวงดาวจากตะวันออกดวงนั้นมาให้นาง Berstuk: ข้าเก็บหยาดน้ำค้างยามเที่ยงคืนจากหมู่มวลดอกไม้ มาพรมให้ทั่วใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง Berstuk: ข้ามอบทุกสิ่งบนโลกใบนี้ให้กับนาง และนางก็ต้องรักข้าจากใจจริงเช่นกัน (Vaselisa ปรากฏตัวจากหลังฉาก น้ำตาคลอเบ้า พร้อมกับเอ่ยปากด้วยเสียงสะอื้น จังหวะดนตรีค่อย ๆ ช้าลง แสงไฟฉายไปที่ร่างของ Vaselisa) Vaselisa: Berstuk จอมหลงตัวเอง! ข้าเป็นข้ารับใช้ในฟาร์ม เป็นคนที่ต่ำต้อยที่สุดก็จริง Vaselisa: แต่ข้าก็เป็นลูกรักของพ่อแม่ เป็นเจ้าของลูกแมว ลูกสุนัข และลูกวัว Vaselisa: ข้าก้มเก็บเมล็ดข้าวสาลีสีทองในลานนวดข้าว โดยมีดวงอาทิตย์ยามเย็นคอยอยู่เคียงข้าง Vaselisa: ข้าเด็ดดอกไม้สีขาวตามทุ่งกว้าง โดยมีแมลงตัวจิ๋วส่งเสียงจอแจคอยอยู่เป็นเพื่อน Vaselisa: Berstuk จอมหลงตัวเอง! เป็นเจ้าที่ลักพาตัวข้ามา และทำให้ข้าต้องนั่งร้องไห้อยู่ในกรงเพชร Vaselisa: มงกุฎทองคำแท้นี่โถมทับข้าอยู่ แถมสายตาพวกบริวารก็จับจ้องอย่างกับเป็นผู้คุม Vaselisa: อ่า มีเพียงในคืนวันที่เจ้าหลับใหลเท่านั้น ที่ข้าจะหายใจได้อย่างแท้จริง และไปยังผืนป่าแห่งนั้น... Vaselisa: แด่อิสรภาพของข้าที่สูญเสียไป ขออุทิศการร่ายรำที่อาบชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา (แสงไฟสว่างจ้า Vaselisa บนเวทีจับมือของ Khramov เอาไว้ วิหคเพลิงเฝ้าดูอยู่ด้านข้างอย่างสนใจ ราชาอสูรโกรธเกรี้ยวอย่างมากและเริ่มโจมตีคู่รัก ดนตรีเปลี่ยนเป็นดุดันเร้าใจ สอดรับกับอารมณ์โกรธของราชาอสูร ดนตรีบรรเลงจังหวะเร่งเร้า) Khramov: เจ้าปีศาจจอมหลงตัวเอง เจ้าควรปล่อยนางให้เป็นอิสระ! Vaselisa: ข้าจะชูดาบขึ้นต่อต้าน จะไม่ยอมจำนนต่อเจ้าอีก! Sirin: โธ่ น่าสังเวชดีแท้ คู่รักคู่หนึ่ง กับปีศาจผู้เกรี้ยวกราดตนหนึ่ง! Sirin: Vaselisa ผู้สูญเสียอิสรภาพเพราะความรัก และ Vaselisa ผู้ได้รับอิสรภาพเพราะความรัก! Berstuk: ข้าจะเปลี่ยนพวกเจ้าให้กลายเป็นหิน! Khramov: คำคุกคามช่างไร้พลัง ข้านี่แหละจะสังหารเจ้า และคว้าอิสรภาพของเรามาด้วยมือตัวเอง! (Vaselisa ชูมงกุฎทองคำบริสุทธิ์ในมือขึ้น แล้วขว้างใส่ Berstuk) Vaselisa: ข้าต้องมีความกล้าพอที่จะปฏิเสธ และต้องมีใจที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร! (Khramov อาศัยจังหวะนี้ แทงดาบกระจกเข้าที่หน้าอกของ Berstuk วิหคเพลิงแผดเผาร่างของราชาอสูรจนลุกโชน แสงไฟค่อยๆ หรี่ลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากร่างของราชาอสูรที่ดึงดูดทุกสายตา เสียงดนตรีค่อย ๆ แผ่วเบาลง) Berstuk: ข้าจะระบายทุกสิ่งในใจออกมาได้อย่างไร ผู้อื่นจะเข้าใจข้าได้อย่างไร? Berstuk: นางจะล่วงรู้ความลับในจิตใจของเจ้าได้อย่างไร? ในเมื่อความคิดที่เอื้อนเอ่ยออกไปนั้นมันถูกบิดเบือนไปหมดแล้ว Berstuk: จงเงียบเสียเถอะ และนำความรู้สึกทั้งหมดของเจ้า... (ร่างของราชาอสูรที่ล้มลงกลับคืนสู่ความมืดมิด เสียงดนตรีค่อยๆ จางลงอย่างแผ่วเบา) Sirin: เด็กชายผู้โง่เขลาเข้าใจดีว่า อิสรภาพคือสิ่งล้ำค่าที่สุดบนโลกใบนี้ และความรักก็เช่นกัน Sirin: เด็กสาวผู้โง่เขลาเข้าใจดีว่า อิสรภาพคือสิ่งที่มีค่าที่สุดบนโลกใบนี้ และความรักก็เช่นกัน Sirin: ตราบใดที่เรายังคงลุกโชนเพื่ออิสรภาพ ตราบใดที่หัวใจยังคงเต้นรัวเพื่อเป้าหมายอันสูงส่ง... [ปิดม่าน]
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book1285_TH.txt- JSON Pointer
/
