ContentReadable 200095
ฉันเดินผ่านถนนทุกสายใน Mondstadt
มีกลิ่นที่โชคร้ายและกลิ่นที่ทำให้มึนเมาล่องลอยอยู่ในอากาศ
ฉันมองเห็นเหล่าขุนนางที่แสนจะเย่อหยิ่ง
ฉันมองเห็นฝูงชนที่น่าสงสาร
ถนนอันมืดมิดที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุมแบ่งพวกเขาออกเป็นสองส่วน
เสียงติ๊ง ๆ ท่ามกลางความมืดมิดนั่นคือพันธนาการแห่งจิตวิญญาณ
ในตอนที่ฉันเดินลาดตระเวนอยู่ในถนนยามค่ำคืนของ Mondstadt นั้น
เมื่อเพื่อนร่วมงานและเจ้านายของฉันตะโกนมา:
"พวกเราคืออัศวินผู้ส่องประกาย เงยหน้าขึ้นมาซะ!
ผู้โบกสะบัดธงอันสูงศักดิ์ของราชวงศ์ ถึงจะเป็นผู้ปกป้อง Mondstadt ที่แท้จริง!"
แต่ฉันไม่เคยเงยหน้ามองดวงดาวหรือธงนั่นเลย
ฉันไม่สามารถมองข้ามมุมสกปรกเหล่านั้นได้
พ่อค้าผู้แตกสลายสะอื้นอย่างเงียบ ๆ
ทหารเก่าถอนหายใจอย่างเจ็บปวด
บนถนนที่ตายด้านยามเที่ยงคืน
เด็กหญิงผู้ถูกทอดทิ้งโดยขุนนางสวดอ้อนวอนขอพรจาก Barbatos
สายลมแห่งอ้างว้างสั่นสะเทือนไปทั้งโบสถ์
โอบกอดความเกลียดชัง ขีดกำแพงวังอันหรูหรา
เสียงเรียกของผู้เป็นแม่ของแต่ละคน
เสียงร้องของผู้เป็นลูกที่แสนฟูมฟาย
เพียงพอที่จะฝากร่องรอยไว้บนโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดได้
เพียงพอที่จะงอหอกที่แหลมคมที่สุดได้
เสียงเหล่านี้ทำให้ฉันตัวสั่น
แต่ในราชวังและปราสาทที่สูงใหญ่นั้น
สายลมตะวันตกพัดพาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันแสนยิ่งใหญ่...
ใครจะได้ยินเสียงคร่ำครวญของเหล่ามดปลวก
มีกลิ่นที่โชคร้ายและกลิ่นที่ทำให้มึนเมาล่องลอยอยู่ในอากาศ
ฉันมองเห็นเหล่าขุนนางที่แสนจะเย่อหยิ่ง
ฉันมองเห็นฝูงชนที่น่าสงสาร
ถนนอันมืดมิดที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุมแบ่งพวกเขาออกเป็นสองส่วน
เสียงติ๊ง ๆ ท่ามกลางความมืดมิดนั่นคือพันธนาการแห่งจิตวิญญาณ
ในตอนที่ฉันเดินลาดตระเวนอยู่ในถนนยามค่ำคืนของ Mondstadt นั้น
เมื่อเพื่อนร่วมงานและเจ้านายของฉันตะโกนมา:
"พวกเราคืออัศวินผู้ส่องประกาย เงยหน้าขึ้นมาซะ!
ผู้โบกสะบัดธงอันสูงศักดิ์ของราชวงศ์ ถึงจะเป็นผู้ปกป้อง Mondstadt ที่แท้จริง!"
แต่ฉันไม่เคยเงยหน้ามองดวงดาวหรือธงนั่นเลย
ฉันไม่สามารถมองข้ามมุมสกปรกเหล่านั้นได้
พ่อค้าผู้แตกสลายสะอื้นอย่างเงียบ ๆ
ทหารเก่าถอนหายใจอย่างเจ็บปวด
บนถนนที่ตายด้านยามเที่ยงคืน
เด็กหญิงผู้ถูกทอดทิ้งโดยขุนนางสวดอ้อนวอนขอพรจาก Barbatos
สายลมแห่งอ้างว้างสั่นสะเทือนไปทั้งโบสถ์
โอบกอดความเกลียดชัง ขีดกำแพงวังอันหรูหรา
เสียงเรียกของผู้เป็นแม่ของแต่ละคน
เสียงร้องของผู้เป็นลูกที่แสนฟูมฟาย
เพียงพอที่จะฝากร่องรอยไว้บนโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดได้
เพียงพอที่จะงอหอกที่แหลมคมที่สุดได้
เสียงเหล่านี้ทำให้ฉันตัวสั่น
แต่ในราชวังและปราสาทที่สูงใหญ่นั้น
สายลมตะวันตกพัดพาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันแสนยิ่งใหญ่...
ใครจะได้ยินเสียงคร่ำครวญของเหล่ามดปลวก
ฉันเดินผ่านถนนทุกสายใน Mondstadt มีกลิ่นที่โชคร้ายและกลิ่นที่ทำให้มึนเมาล่องลอยอยู่ในอากาศ ฉันมองเห็นเหล่าขุนนางที่แสนจะเย่อหยิ่ง ฉันมองเห็นฝูงชนที่น่าสงสาร ถนนอันมืดมิดที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุมแบ่งพวกเขาออกเป็นสองส่วน เสียงติ๊ง ๆ ท่ามกลางความมืดมิดนั่นคือพันธนาการแห่งจิตวิญญาณ ในตอนที่ฉันเดินลาดตระเวนอยู่ในถนนยามค่ำคืนของ Mondstadt นั้น เมื่อเพื่อนร่วมงานและเจ้านายของฉันตะโกนมา: "พวกเราคืออัศวินผู้ส่องประกาย เงยหน้าขึ้นมาซะ! ผู้โบกสะบัดธงอันสูงศักดิ์ของราชวงศ์ ถึงจะเป็นผู้ปกป้อง Mondstadt ที่แท้จริง!" แต่ฉันไม่เคยเงยหน้ามองดวงดาวหรือธงนั่นเลย ฉันไม่สามารถมองข้ามมุมสกปรกเหล่านั้นได้ พ่อค้าผู้แตกสลายสะอื้นอย่างเงียบ ๆ ทหารเก่าถอนหายใจอย่างเจ็บปวด บนถนนที่ตายด้านยามเที่ยงคืน เด็กหญิงผู้ถูกทอดทิ้งโดยขุนนางสวดอ้อนวอนขอพรจาก Barbatos สายลมแห่งอ้างว้างสั่นสะเทือนไปทั้งโบสถ์ โอบกอดความเกลียดชัง ขีดกำแพงวังอันหรูหรา เสียงเรียกของผู้เป็นแม่ของแต่ละคน เสียงร้องของผู้เป็นลูกที่แสนฟูมฟาย เพียงพอที่จะฝากร่องรอยไว้บนโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดได้ เพียงพอที่จะงอหอกที่แหลมคมที่สุดได้ เสียงเหล่านี้ทำให้ฉันตัวสั่น แต่ในราชวังและปราสาทที่สูงใหญ่นั้น สายลมตะวันตกพัดพาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันแสนยิ่งใหญ่... ใครจะได้ยินเสียงคร่ำครวญของเหล่ามดปลวก
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book84_TH.txt- JSON Pointer
/
