ปลุกดวงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ใน "ต้น Fravashi"
คิดไม่ถึงเลยว่าจะออกมาเป็นแบบนี้... ช่างน่าสงสารจริง ๆ
73334Open quest →Quest Steps
Story evidence
Sorush:คิดไม่ถึงเลยว่าจะออกมาเป็นแบบนี้... ช่างน่าสงสารจริง ๆ
Paimon:เอ๋ Sorush พูดอะไรเหรอ?
Sorush:ไม่มีอะไร ข้าก็แค่เห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของเผ่าเดียวกัน ไม่ต้องสนใจ
Paimon:เอิ่ม ยิ่งพูดแบบนั้นก็ยิ่งกระตุ้นความอยากรู้น่ะสิ!
Paimon:ให้ฉันดูหน่อย... โอ้ ๆ ทางนั้นมีต้นไม้แปลก ๆ อยู่ด้วย รูปร่างมันโค้ง ๆ เหมือนประตูวงกลมเลย
Paimon:พอพูดแบบนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเลยแฮะ!
Sorush:..."ต้น Fravashi" พวกนี้ไม่ใช่ประตูหรอกนะ ถ้าหากทะเล่อทะล่าเข้าไปอย่างไม่ระมัดระวัง จะเป็นการรบกวนดวงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ในนั้นได้
Paimon:โอ้ ๆ ต้นนี้ชื่อว่า "ต้น Fravashi" เหรอ? แต่ที่เธอบอกว่าดวงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่... ไม่เห็นจะมีอะไรเลย!
Sorush:แน่นอนว่าเจ้าปุยขาวไม่มีทางมองเห็นหรอกนะ เพราะว่าดวงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ยังคงจมปลักอยู่กับอดีต
Sorush:ถึงจะไม่ใช่ความปรารถนาแต่เดิมที่ต้องการก็ตาม แต่การยึดติดกับโลกเช่นนี้ ข้าทนมองไม่ได้จริง ๆ
Paimon:ทั้ง ๆ ที่ดูแล้วก็เขียวชอุ่ม แถมยังให้ความรู้สึกอุ่นใจมากด้วยนะ!
Sorush:ฮึ เจ้าปุยขาวจะไปรู้อะไรกัน "ต้น Fravashi" พวกนี้ ก่อกำเนิดขึ้นจากเหล่าภูตดอกไม้ที่ต่อสู้กับมลทินร้ายที่รุกรานแผ่นดินจนถึงวินาทีสุดท้าย และได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายจึงกลายมาเป็นแบบนี้
Sorush:เรี่ยวแรงหดหายจึงไม่สามารถรักษารูปร่างของตนเองได้ ทั้งยังถูกทุ่งดอกไม้ปฏิเสธ เพราะแปดเปื้อนไปด้วยมลทิน
Sorush:ว่ากันว่าในสมัยโบราณ กลุ่มวิมตินิยมจะจัดพิธีชำระล้างเพื่อให้พวกนางได้กลับสู่ "ทุ่งดอกไม้อมฤต"
Sorush:ในปัจจุบันกลุ่มวิมตินิยมไม่เหลือใครที่สามารถเป็นผู้นำในการจัดพิธีได้อีกแล้ว อย่างมากที่สุดก็ทำได้เพียงแค่พยายามไม่ให้ "ต้น Fravashi" เหล่านี้ดับสูญไป
Sorush:แต่นี่เป็นเพียงการยืดเวลาความเจ็บปวดของพวกนางออกไป หากดูจากรูปลักษณ์ในปัจจุบันของพวกนางแล้ว คาดว่าไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่นอกจากความทรงจำอันเจ็บปวด ที่ต้องทนอยู่ตามลำพังอีกแล้ว
Paimon:ใช่ ๆ จะปล่อยให้ทนทุกข์อยู่อย่างโดดเดี่ยวแบบนี้ไม่ได้นะ แค่ฟังก็รู้สึกว่าน่าสงสารสุด ๆ!
Sorush:ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่นี่ก็ถือเป็นชะตากรรมของภูตดอกไม้อย่างพวกข้า ไม่นะว่านี่อาจจะเป็นความปรารถนาของพวกนางที่จะปกป้องแผ่นดินด้วยวิธีนี้
Paimon:เอ่อ ถึง Sorush จะคิดแบบนั้นก็เถอะ แต่ใช่ว่าพวกเธอจะมีความคิดแบบเดียวกันก็ได้นี่นา!
Paimon:ถ้าเป็น Paimon ละก็ แทนที่จะติดแหง็กอยู่ในสถานที่แบบนี้ Paimon อยากจะกลับไปที่ทุ่งดอกไม้และอยู่ด้วยกันกับทุกคนมากกว่า...
Sorush:เจ้าปุยขาวช่างดูถูกภูตดอกไม้อย่างพวกเราเสียจริง!
Sorush:ฮึ ช่างมันเถอะ แค่ใช้พลังของข้าปลุกนางขึ้นมาให้พวกเจ้าได้สดับฟังเสียงสุดท้ายก็จะรู้เอง
Sorush:ฮึ! คิดไม่ถึงเลยว่าจะออกมาเป็นแบบนี้... ช่างน่าทอดถอนใจเสียจริง
Paimon:เอ๋ Sorush พูดอะไรเหรอ?
Sorush:ไม่มีอะไร ข้าก็แค่เห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของเผ่าเดียวกัน ไม่ต้องสนใจ ไปต่อเถอะ
Paimon:ยิ่งพูดแบบนั้นก็ยิ่งกระตุ้นความอยากรู้น่ะสิ!
Paimon:ให้ฉันดูหน่อย... โอ้ ๆ ทางนั้นมีต้นไม้แปลก ๆ อยู่ด้วย รูปร่างมันโค้ง ๆ เหมือนประตูวงกลมเลย
Paimon:พอพูดแบบนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเลยแฮะ!
Sorush:..."ต้น Fravashi" พวกนี้ไม่ใช่ประตูหรอกนะ ถ้าหากทะเล่อทะล่าเข้าไปอย่างไม่ระมัดระวัง จะเป็นการรบกวนดวงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ในนั้นได้
Paimon:โอ้ ๆ ต้นนี้ชื่อว่า "ต้น Fravashi" เหรอ? แต่ที่เธอบอกว่าดวงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่... ไม่เห็นจะมีอะไรเลย!
Sorush:แน่นอนว่าเจ้าปุยขาวไม่มีทางมองเห็นหรอกนะ เพราะว่าดวงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ยังคงจมปลักอยู่กับอดีต
Sorush:ถึงจะไม่ใช่ความปรารถนาแต่เดิมที่ต้องการก็ตาม แต่การยึดติดกับโลกเช่นนี้ ช่างเป็นความอัปลักษณ์ที่แสนตลกขบขันเสียจริง
Paimon:ถึงจะดูแปลกไปนิดหน่อย แต่การที่บอกว่าอัปลักษณ์ก็เกินไปนะ!
Paimon:พอได้เห็นต้นไม้เขียวชอุ่มที่นี่ ก็ควรรู้สึกอุ่นใจมากสิถึงจะถูก
Sorush:ฮึ่ม ข้ากลับรู้สึกอุ่นใจเมื่ออยู่ในสนามรบเท่านั้น เฉพาะการต่อสู้ที่ยาวนานจนถึงจุดสิ้นสุดเท่านั้นจึงจะเป็นนิรันดร์ที่แท้จริง!
Sorush:เจ้าปุยขาว ในเมื่อเจ้าเดินตามรอยข้า เจ้าก็ควรเข้าใจถึงความจริงข้อนี้ซะ
Sorush:"ต้น Fravashi" พวกนี้คือเหล่าภูตดอกไม้ที่ต่อสู้กับมลทินร้ายที่รุกรานแผ่นดินจนถึงวินาทีสุดท้าย และได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายจนหมดสิ้น
Sorush:เรี่ยวแรงหดหายจึงไม่สามารถรักษารูปร่างของตนเองได้ ทั้งยังถูกทุ่งดอกไม้ปฏิเสธ เพราะแปดเปื้อนไปด้วยมลทิน
Sorush:ว่ากันว่าในสมัยโบราณ กลุ่มวิมตินิยมจะจัดพิธีชำระล้างเพื่อให้พวกนางได้กลับสู่ "ทุ่งดอกไม้อมฤต"
Sorush:ในปัจจุบันกลุ่มวิมตินิยมไม่เหลือใครที่สามารถเป็นผู้นำในการจัดพิธีได้อีกแล้ว อย่างมากที่สุดก็ทำได้เพียงแค่พยายามไม่ให้ "ต้น Fravashi" เหล่านี้ดับสูญไป
Sorush:แต่นี่เป็นเพียงการยืดเวลาความเจ็บปวดของพวกนางออกไป หากดูจากรูปลักษณ์ในปัจจุบันของพวกนางแล้ว คาดว่าไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่นอกจากความทรงจำอันเจ็บปวด ที่ต้องทนอยู่ตามลำพังอีกแล้ว
Sorush:แม้จะถือได้ว่าเป็นการบรรลุภารกิจของภูตดอกไม้ แต่เมื่อเทียบกับการเสียสละที่แท้จริงแล้ว ก็เป็นแค่การกระทำที่ไร้ความหมายเท่านั้น...
Paimon:ใช่ ๆ จะปล่อยให้ทนทุกข์อยู่อย่างโดดเดี่ยวแบบนี้ไม่ได้นะ แค่ฟังก็รู้สึกว่าน่าสงสารสุด ๆ!
Sorush:น่าสงสาร? เจ้าปุยขาวช่างอ่อนแอเสียจริง แม้ว่าความเมตตาเป็นลักษณะอันสูงส่งของท่านวิหคศักดิ์สิทธิ์ก็เถอะ แต่ความเมตตาเพียงอย่างเดียวไม่สามารถทำให้อยู่รอดได้ในที่แบบนี้หรอกนะ
Sorush:นอกจากนี้ สำหรับภูตดอกไม้อย่างพวกข้าแล้ว การทุ่มเทแรงกายแรงใจต่อสู้กับมลทินชั่วร้ายจนถึงที่สุดนั้น เป็นจุดจบที่ควรค่าแล้ว จะมัวพะวงทำไม
Paimon:เอ่อ ถึง Sorush จะคิดแบบนั้นก็เถอะ แต่ใช่ว่าพวกเธอจะมีความคิดแบบเดียวกันก็ได้นี่นา!
Paimon:ถ้าเป็น Paimon ละก็ แทนที่จะติดแหง็กอยู่ในสถานที่แบบนี้ Paimon อยากจะกลับไปที่ทุ่งดอกไม้และอยู่ด้วยกันกับทุกคนมากกว่า...
Sorush:ชาวภูตดอกไม้อย่างพวกข้าจะอ่อนแอเช่นนั้นได้อย่างไร!
Sorush:ฮึ ช่างมันเถอะ ในเมื่อ "ยัสนาปติ" ของข้าก็พูดอย่างนี้ งั้นใช้พลังของข้าปลุกนางขึ้นมาให้พวกเจ้าได้สดับฟังเสียงสุดท้ายก็แล้วกัน
Localized evidence
No text in the selected or fallback locales.
(test)与斯露莎对话$HIDDEN
Evidence locale: zh-CN
TextMap/TextMapCHS.json/419705716ExcelBinOutput/QuestExcelConfigData.json/164543
7333403
73334
419705204
QUEST_HIDDEN
{
"type": "QUEST_GUIDE_NPC",
"param": [
"20987",
"",
"",
"",
""
],
"guideLayer": "QUEST_GUIDE_LAYER_UI",
"guideScene": 3,
"guideStyle": "QUEST_GUIDE_STYLE_TARGET"
}{}3