เคหะแห่งปัญญา สลักซึ่งเสาทั้งเจ็ด
...แต่ แต่ว่า... ผมไม่รู้จุดประสงค์ของคนนอกพวกนั้น... ไม่ใช่ความผิดของผม! ได้โปรดฟังผมอธิบายก่อนชเนตตี Babel...
73287Open quest →Quest Steps
Story evidence
???:...แต่ แต่ว่า... ผมไม่รู้จุดประสงค์ของคนนอกพวกนั้น... ไม่ใช่ความผิดของผม! ได้โปรดฟังผมอธิบายก่อนชเนตตี Babel...
Babel:...
???:ได้โปรดเถอะ... ขอร้องล่ะ! ได้โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้ง ชเนตตี...นายหญิง! ผมจะพิสูจน์ความจงรักภักดีต่อ Tanit ...ได้โปรดฟังผมพูด...ผมยินดีถวายชีวิตปกป้อง...
Babel:หุบปาก
Babel:นางสามารถเลาะฟันออกจากปากเจ้าได้หมดปาก ทั้งยังสามารถตัดลิ้นของเจ้าได้อีกด้วย
???:...! ดะ ได้โปรดอย่า...
Babel:เราไม่เข้าใจ... ถ้าเจ้ายินดีสละชีวิตเพื่อ Tanit จริง ๆ ละก็ เหตุใดยังมีลมหายใจกลับมาพบเรากันอีกเล่า?
Babel:และเมื่อครู่เรายังได้ยินเจ้าเรียกเราว่าอะไรนะ "นายหญิง"?
Babel:เราไม่เข้าใจภาษาของดินแดนแห่งหิมะ และไม่อยากฟังคำแก้ตัวแบบชาวเมืองผู้มีอารยธรรมอะไรแบบนั้นด้วย... ที่นี่ไม่มี "นายหญิง" อะไรทั้งนั้นแหละ
Babel:และเราก็ไม่เข้าใจ อะไรทำให้เจ้าคิดว่าเราไม่ใช่ส่วนหนึ่งของครอบครัวเจ้าอีกต่อไป แต่เป็น... "นายหญิง"?
Babel:ลิ้นของเจ้าแปดเปื้อนไปด้วยพิษจากคนนอก สมองของเจ้าถูกปนเปื้อนจากทองของคนนอกพวกนั้น ปล่อยไว้ไม่ได้
Babel:พูดไปก็ไร้ประโยชน์ นำตัวเขาออกไป... ยังไงเขาก็เป็นคนของพวกเรา พวกเจ้าคงรู้ว่าต้องทำยังไง
ชายที่ร้องไห้ฟูมฟายถูกนำตัวจากไป เหลือไว้เพียงความเงียบสงัด...
หลังจากนั้นไม่นาน ฝูงชนก็ค่อย ๆ สลายตัวไป หลีกทางให้คุณได้พบกับชเนตตี
Paimon:(หวาย... เมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ น่ากลัวชะมัดเลย!)
Babel:หื้อ...?
Babel:อา... ขอโทษนะ เหล่าเด็กน้อย เราเหม่อลอยไปหน่อย เลยลืมไปว่าเจ้าอยู่ตรงนี้
Babel:ต้องขอโทษด้วย... ที่ทำให้แขกต้องมาเห็นเรื่องน่าอัปยศอดสูแบบนี้ นี่เป็นหน้าที่ของเราในฐานะชเนตตีแห่ง Tanit เรายินดีชดเชยให้พวกเจ้า
Paimon:เอ่อ... มะ ไม่ต้องดีกว่า เมื่อกี้ทั้งเลาะฟันทั้งตัดลิ้น...
Babel:คิก... มันเป็นเพียงการลงโทษสำหรับโจรลักขโมย ให้พวกเจ้าเห็นของแสลงตาเสียแล้ว เป็นเราที่บกพร่องในฐานะหัวหน้าเผ่า ยกโทษให้เราด้วยเถอะ
Babel:บ้านเมืองมีขื่อมีแป ชนเผ่าเองก็มีกฎของชนเผ่าเช่นกัน อย่าได้ใส่ใจเลย
Babel:อา แขกทั้งสองคือ Traveler และ Paimon ใช่มั้ย? Jeht พูดถึงพวกเจ้าอยู่บ่อย ๆ
Paimon:แต่...เหมือนพวกเราจะมาไม่ถูกเวลาเลย
Babel:ไม่หรอก อย่าได้เกรงใจไป! พวกเจ้ามาได้ถูกเวลาพอดี!
Babel:คำเชิญจาก ยัยหนู Jeht ได้รับการอนุมัติจากเรา เพราะงั้นพวกเจ้าเลยสามารถผ่านพื้นที่ออกล่าของ Tanit และมาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย
Babel:ฮุฮุ พูดแล้วเราก็รู้สึกผิดเล็กน้อย... เราเชิญพวกเจ้ามาที่นี่เพื่อช่วย Jeht จัดการเรื่องที่ยังจัดการไม่สำเร็จบางอย่าง
Paimon:เมื่อกี้คุณพูดว่า... "พื้นที่ออกล่า"?
Babel:ไม่ต้องกังวลไป ไม่ได้ล่าพวกเจ้าหรอก พวกเจ้าคือแขกผู้สูงศักดิ์ของเผ่า Tanit ตราบใดที่เรายังจดจำใบหน้าของแขกได้ พวกเราจะไม่ทำให้เกิดอันตรายอะไรในดินแดนของตัวเองแน่นอน
Paimon:...ยังไงก็น่ากลัวอยู่ดี...
Babel:ฮ่าฮ่า อย่าให้คนแก่อย่างเราทำลายความสนุกของคนวัยรุ่นเลย... ดูนั่นสิ Jeht มาแล้ว
Jeht:ชเนตตี Babel หนูกลับมาแล้ว
Babel:เจ้าคนผู้นั้น จัดการเรียบร้อยแล้ว?
Jeht:หนูจัดการเขาอย่างสมศักดิ์ศรีแล้ว
Babel:...แบบนั้นก็ดีแล้ว อย่าได้ทะนงตนเลย เด็กน้อย จงโศกเศร้า ถึงยังไงเขาก็เป็นหนึ่งในพวกเรา และก็เป็นคนชนเผ่าเจ้าด้วย
Jeht:...ค่ะ
Babel:ฮ่าฮ่า เอาเถอะ วันนี้คงไม่เหมาะกับการอบรม เพื่อนที่เจ้ารอคอยมาตลอดมาแล้ว จงชะล้างความเศร้าโศกแล้วต้อนรับเพื่อนของเจ้าด้วยความยินดีเถอะ
Jeht:เอ๊ะ ชเนตตี Babel...?
Traveler:ไม่เจอกันนานนะ
Paimon:Jeht! พวกเรามาหาแล้วน้า!
Jeht:Traveler! แล้วก็ Paimon! พวกเธอมาจริงด้วย!
Jeht:ชเนตตี Babel ขอบคุณนะคะ! หนูไม่ควรไปอารมณ์เสียกับเรื่องนี้จนหงุดหงิดใส่ทุกคน...
Babel:เอาล่ะ เอาล่ะ เราดีใจนะที่พวกเจ้ามาเจอกันได้อีกครั้ง เรื่องที่เจ้าอยากพูด อยากทำ เราได้อนุมัติแล้ว เจ้าไม่ต้องโอบกอดความสงสัยใดไว้ในใจอีกต่อไป
Babel:แต่ทว่า เด็กน้อยเอ๋ย... หนทางข้างหน้านั้นอันตรายยิ่ง เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมปลิ้นปล้อน เจ้าต้องระแวดระวังให้ดี ขอแค่เจ้าระวังและปลอดภัยก็พอ
ผู้ส่งสาร:ชเนตตี Babel มีข่าวส่งมาจาก Azariq...
Babel:เรารู้...
Babel:ในเผ่ายังมีเรื่องมากมายรอให้เราไปจัดการ ต้องขออภัยด้วย เด็กน้อยทั้งหลายก็รำลึกวันวานกันไปเถอะ
Jeht:ค่ะ!
ชเนตตี Babel รีบออกไปพร้อมผู้ส่งสาส์น
Paimon:Jeht รู้สึกเธอดูเปลี่ยนไปจากครั้งที่แล้วนะ!
Jeht:ฮี่ฮี่ สายตาดีไม่เลวนี่ Paimon ไหนลองบอกมาสิว่าฉันเปลี่ยนตรงไหนบ้าง?
Paimon:โดนแดดเผาจนเกรียมขึ้นน่ะ...
Jeht:นี่——! เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะโดน พูดให้มันดี ๆ หน่อยนะยะ!
Jeht:ขนาดนั้นเลยเหรอ...อิอิ ผ่านเรื่องนี้นู้นนั้นมาก็ต้องโตขึ้นบ้างแหละน่า/ยะ อย่างนั้นเหรอ... เอ่อ ฉันนึกว่าเธอจะล้อเลียนฉันที่เป็นอย่างตอนนี้ซะอีก...
Paimon:Traveler พูดถูก ดูเหมือน Jeht จะยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแล้ว
Jeht:ไม่หรอกน่า ฉันเพิ่งเรียนรู้ทักษะการเอาชีวิตรอดมากมายจากที่นี่ ก็เพื่อรักษาชีวิตของฉัน วัน ๆ ยุ่งหัวหมุนไม่ได้พักไม่ได้ผ่อนเลย
Jeht:ในช่วงเวลาแบบนี้ชเนตตี Babel ก็ได้ดูแลฉันมากมาย และฉันก็ช่วยท่านทำอะไรหลาย ๆ อย่าง... ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่ท่านยินดีรับฉันเข้ามาในฐานะคนของเผ่า
Traveler:ช่วงนี้เธอสบายดีมั้ย?
Jeht:ทำไมล่ะ กลัวว่าฉันจะเอาแต่คิดถึงเธอจนตรอมใจรึไง?/ไม่ค่อยดีเลย ตั้งแต่ครั้งนั้นฉันก็คิดถึงเธอมาตลอด
Paimon:โหยยย——! นี่เธอเรียนรู้คำพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย!
Jeht:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันนึกว่าเธอจะหน้าแดงซะอีกนะ!
Jeht:ล้อเล่นน่า ล้อเล่น พวกผู้ชายทุกคนในเผ่าก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เอาแต่พูดไร้สาระ... น่ารำคาญ แถมต่อยตีสู้ฉันไม่ได้สักคน
Jeht:ฮะ แฮ่ม... ถ้าเอาจริง ๆ ชีวิตที่นี่ค่อนข้างลำบากแต่โชคดีที่ทุกคนดูแลช่วยเหลือกันเลยรอดมาได้
Jeht:ถึงบางครั้งฉันจะนึกถึงวันเวลาที่มีพ่อคอยสอนและปกป้องฉัน ช่วงสองสามวันแรกนั้นค่อนข้างลำบากมากเลยล่ะ... แหะแหะ ตอนที่เขาอยู่ ฉันกลับรำคาญพ่อทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ ๆ ซะงั้น
Jeht:แต่ก็นะ วันเวลาดี ๆ ที่ผ่านไปแล้วพวกนั้น เอามาหาเลี้ยงตัวเองให้อิ่มท้องในวันนี้ไม่ได้นี่นา แล้วก็นะ ชเนตตี Babel กับคนในชนเผ่า Tanit ก็ดูแลฉันอย่างดีมาตลอด... ยังไงก็ต้องมองตรงต่อไปข้างหน้าล่ะเนอะ
Jeht:ตอนนี้ Tanit ยอมรับในตัวฉันแล้ว ฉันเองก็พยายามเรียนรู้ที่จะทำตัวให้เป็นประโยชน์กับทุกคนให้มากขึ้น
Jeht:จะว่าไปแล้ว พวกเราก็อย่ามัวยืนคุยกันอยู่เลย ฉันยังมีงานที่ต้องทำอยู่ และฉันจะลากพวกเธอไปเป็นเพื่อน!
Paimon:โหย นี่เป็นวิธีที่เธอทำกับเพื่อนเก่าเพื่อนแก่เหรอ!
Jeht:ฮี่ฮี่ โทษทีละกันน้า คนกำลังยุ่งนี่นา!
Jeht:อืม... ขอนึกดูก่อน Yuften ต้องการคนช่วยเขาให้อาหารจระเข้ พวกเราไปหาเขาก่อน!
???:...แต่ แต่ว่า... ผมไม่รู้จุดประสงค์ของคนนอกพวกนั้น... ไม่ใช่ความผิดของผม! ได้โปรดฟังผมอธิบายก่อนชเนตตี Babel...
Babel:...
???:ได้โปรดเถอะ... ขอร้องล่ะ! ได้โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้ง ชเนตตี...นายหญิง! ผมจะพิสูจน์ความจงรักภักดีต่อ Tanit ...ได้โปรดฟังผมพูด...ผมยินดีถวายชีวิตปกป้อง...
Babel:หุบปาก
Babel:นางสามารถเลาะฟันออกจากปากเจ้าได้หมดปาก ทั้งยังสามารถตัดลิ้นของเจ้าได้อีกด้วย
???:...! ดะ ได้โปรดอย่า...
Babel:เราไม่เข้าใจ... ถ้าเจ้ายินดีสละชีวิตเพื่อ Tanit จริง ๆ ละก็ เหตุใดยังมีลมหายใจกลับมาพบเรากันอีกเล่า?
Babel:และเมื่อครู่เรายังได้ยินเจ้าเรียกเราว่าอะไรนะ "นายหญิง"?
Babel:เราไม่เข้าใจภาษาของดินแดนแห่งหิมะ และไม่อยากฟังคำแก้ตัวแบบชาวเมืองผู้มีอารยธรรมอะไรแบบนั้นด้วย... ที่นี่ไม่มี "นายหญิง" อะไรทั้งนั้นแหละ
Babel:และเราก็ไม่เข้าใจ อะไรทำให้เจ้าคิดว่าเราไม่ใช่ส่วนหนึ่งของครอบครัวเจ้าอีกต่อไป แต่เป็น... "นายหญิง"?
Babel:ลิ้นของเจ้าแปดเปื้อนไปด้วยพิษจากคนนอก สมองของเจ้าถูกปนเปื้อนจากทองของคนนอกพวกนั้น ปล่อยไว้ไม่ได้
Babel:พูดไปก็ไร้ประโยชน์ นำตัวเขาออกไป... ยังไงเขาก็เป็นคนของพวกเรา พวกเจ้าคงรู้ว่าต้องทำยังไง
ชายที่ร้องไห้ฟูมฟายถูกนำตัวจากไป เหลือไว้เพียงความเงียบสงัด...
หลังจากนั้นไม่นาน ฝูงชนก็ค่อย ๆ สลายตัวไป หลีกทางให้คุณได้พบกับชเนตตี
Paimon:(หวาย... เมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ น่ากลัวชะมัดเลย!)
Babel:หื้อ...?
Babel:อา... ขอโทษนะ เหล่าเด็กน้อย เราเหม่อลอยไปหน่อย เลยลืมไปว่าเจ้าอยู่ตรงนี้
Babel:ต้องขอโทษด้วย... ที่ทำให้แขกต้องมาเห็นเรื่องน่าอัปยศอดสูแบบนี้ นี่เป็นหน้าที่ของเราในฐานะชเนตตีแห่ง Tanit เรายินดีชดเชยให้พวกเจ้า
Paimon:เอ่อ... มะ ไม่ต้องดีกว่า เมื่อกี้ทั้งเลาะฟันทั้งตัดลิ้น...
Babel:คิก... มันเป็นเพียงการลงโทษสำหรับโจรลักขโมย ให้พวกเจ้าเห็นของแสลงตาเสียแล้ว เป็นเราที่บกพร่องในฐานะหัวหน้าเผ่า ยกโทษให้เราด้วยเถอะ
Babel:บ้านเมืองมีขื่อมีแป ชนเผ่าเองก็มีกฎของชนเผ่าเช่นกัน อย่าได้ใส่ใจเลย
Babel:อา แขกทั้งสองคือ Traveler และ Paimon ใช่มั้ย? Jeht พูดถึงพวกเจ้าอยู่บ่อย ๆ
Traveler:พวกเรามาหา Jeht น่ะ
Paimon:แต่...เหมือนพวกเราจะมาไม่ถูกเวลาเลย
Babel:ไม่หรอก อย่าได้เกรงใจไป! พวกเจ้ามาได้ถูกเวลาพอดี!
Babel:คำเชิญจาก ยัยหนู Jeht ได้รับการอนุมัติจากเรา เพราะงั้นพวกเจ้าเลยสามารถผ่านพื้นที่ออกล่าของ Tanit และมาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย
Babel:ฮุฮุ พูดแล้วเราก็รู้สึกผิดเล็กน้อย... เราเชิญพวกเจ้ามาที่นี่เพื่อช่วย Jeht จัดการเรื่องที่ยังจัดการไม่สำเร็จบางอย่าง
Paimon:เมื่อกี้คุณพูดว่า... "พื้นที่ออกล่า"?
Babel:ไม่ต้องกังวลไป ไม่ได้ล่าพวกเจ้าหรอก พวกเจ้าคือแขกผู้สูงศักดิ์ของเผ่า Tanit ตราบใดที่เรายังจดจำใบหน้าของแขกได้ พวกเราจะไม่ทำให้เกิดอันตรายอะไรในดินแดนของตัวเองแน่นอน
Paimon:...ยังไงก็น่ากลัวอยู่ดี...
Babel:ฮ่าฮ่า อย่าให้คนแก่อย่างเราทำลายความสนุกของคนวัยรุ่นเลย... ดูนั่นสิ Jeht มาแล้ว
Jeht:ชเนตตี Babel หนูกลับมาแล้ว
Babel:เจ้าคนผู้นั้น จัดการเรียบร้อยแล้ว?
Jeht:หนูจัดการเขาอย่างสมศักดิ์ศรีแล้ว
Babel:...แบบนั้นก็ดีแล้ว อย่าได้ทะนงตนเลย เด็กน้อย จงโศกเศร้า ถึงยังไงเขาก็เป็นหนึ่งในพวกเรา และก็เป็นคนชนเผ่าเจ้าด้วย
Jeht:...ค่ะ
Babel:ฮ่าฮ่า เอาเถอะ วันนี้คงไม่เหมาะกับการอบรม เพื่อนที่เจ้ารอคอยมาตลอดมาแล้ว จงชะล้างความเศร้าโศกแล้วต้อนรับเพื่อนของเจ้าด้วยความยินดีเถอะ
Jeht:เอ๊ะ ชเนตตี Babel...?
Traveler:ไม่เจอกันนานนะ
Paimon:Jeht! พวกเรามาหาแล้วน้า!
Jeht:Traveler! แล้วก็ Paimon! พวกเธอมาจริงด้วย!
Jeht:ชเนตตี Babel ขอบคุณนะคะ! หนูไม่ควรไปอารมณ์เสียกับเรื่องนี้จนหงุดหงิดใส่ทุกคน...
Babel:เอาล่ะ เอาล่ะ เราดีใจนะที่พวกเจ้ามาเจอกันได้อีกครั้ง เรื่องที่เจ้าอยากพูด อยากทำ เราได้อนุมัติแล้ว เจ้าไม่ต้องโอบกอดความสงสัยใดไว้ในใจอีกต่อไป
Babel:แต่ทว่า เด็กน้อยเอ๋ย... หนทางข้างหน้านั้นอันตรายยิ่ง เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมปลิ้นปล้อน เจ้าต้องระแวดระวังให้ดี ขอแค่เจ้าระวังและปลอดภัยก็พอ
ผู้ส่งสาร:ชเนตตี Babel มีข่าวส่งมาจาก Azariq...
Babel:เรารู้...
Babel:ในเผ่ายังมีเรื่องมากมายรอให้เราไปจัดการ ต้องขออภัยด้วย เด็กน้อยทั้งหลายก็รำลึกวันวานกันไปเถอะ
Jeht:ค่ะ!
ชเนตตี Babel รีบออกไปพร้อมผู้ส่งสาส์น
Paimon:Jeht รู้สึกเธอดูเปลี่ยนไปจากครั้งที่แล้วนะ!
Jeht:ฮี่ฮี่ สายตาดีไม่เลวนี่ Paimon ไหนลองบอกมาสิว่าฉันเปลี่ยนตรงไหนบ้าง?
Paimon:โดนแดดเผาจนเกรียมขึ้นน่ะ...
Jeht:นี่——! เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะโดน พูดให้มันดี ๆ หน่อยนะยะ!
Jeht:ขนาดนั้นเลยเหรอ...อิอิ ผ่านเรื่องนี้นู้นนั้นมาก็ต้องโตขึ้นบ้างแหละน่า/ยะ อย่างนั้นเหรอ... เอ่อ ฉันนึกว่าเธอจะล้อเลียนฉันที่เป็นอย่างตอนนี้ซะอีก...
Paimon:Traveler พูดถูก ดูเหมือน Jeht จะยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแล้ว
Jeht:ไม่หรอกน่า ฉันเพิ่งเรียนรู้ทักษะการเอาชีวิตรอดมากมายจากที่นี่ ก็เพื่อรักษาชีวิตของฉัน วัน ๆ ยุ่งหัวหมุนไม่ได้พักไม่ได้ผ่อนเลย
Jeht:ในช่วงเวลาแบบนี้ชเนตตี Babel ก็ได้ดูแลฉันมากมาย และฉันก็ช่วยท่านทำอะไรหลาย ๆ อย่าง... ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่ท่านยินดีรับฉันเข้ามาในฐานะคนของเผ่า
Traveler:ช่วงนี้เธอสบายดีมั้ย?
Jeht:ทำไมล่ะ กลัวว่าฉันจะเอาแต่คิดถึงเธอจนตรอมใจรึไง?/ไม่ค่อยดีเลย ตั้งแต่ครั้งนั้นฉันก็คิดถึงเธอมาตลอด
Paimon:โหยยย——! นี่เธอเรียนรู้คำพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย!
Jeht:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันนึกว่าเธอจะหน้าแดงซะอีกนะ!
Jeht:ล้อเล่นน่า ล้อเล่น พวกผู้ชายทุกคนในเผ่าก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เอาแต่พูดไร้สาระ... น่ารำคาญ แถมต่อยตีสู้ฉันไม่ได้สักคน
Jeht:ฮะ แฮ่ม... ถ้าเอาจริง ๆ ชีวิตที่นี่ค่อนข้างลำบากแต่โชคดีที่ทุกคนดูแลช่วยเหลือกันเลยรอดมาได้
Jeht:ถึงบางครั้งฉันจะนึกถึงวันเวลาที่มีพ่อคอยสอนและปกป้องฉัน ช่วงสองสามวันแรกนั้นค่อนข้างลำบากมากเลยล่ะ... แหะแหะ ตอนที่เขาอยู่ ฉันกลับรำคาญพ่อทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ ๆ ซะงั้น
Jeht:แต่ก็นะ วันเวลาดี ๆ ที่ผ่านไปแล้วพวกนั้น เอามาหาเลี้ยงตัวเองให้อิ่มท้องในวันนี้ไม่ได้นี่นา แล้วก็นะ ชเนตตี Babel กับคนในชนเผ่า Tanit ก็ดูแลฉันอย่างดีมาตลอด... ยังไงก็ต้องมองตรงต่อไปข้างหน้าล่ะเนอะ
Jeht:ตอนนี้ Tanit ยอมรับในตัวฉันแล้ว ฉันเองก็พยายามเรียนรู้ที่จะทำตัวให้เป็นประโยชน์กับทุกคนให้มากขึ้น
Jeht:จะว่าไปแล้ว พวกเราก็อย่ามัวยืนคุยกันอยู่เลย ฉันยังมีงานที่ต้องทำอยู่ และฉันจะลากพวกเธอไปเป็นเพื่อน!
Paimon:โหย นี่เป็นวิธีที่เธอทำกับเพื่อนเก่าเพื่อนแก่เหรอ!
Jeht:ฮี่ฮี่ โทษทีละกันน้า คนกำลังยุ่งนี่นา!
Jeht:อืม... ขอนึกดูก่อน Yuften ต้องการคนช่วยเขาให้อาหารจระเข้ พวกเราไปหาเขาก่อน!
Localized evidence
No text in the selected or fallback locales.
คุยกับ Babel
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/4106942132ExcelBinOutput/QuestExcelConfigData.json/1619113
7328707
73287
4106942132
{
"type": "QUEST_GUIDE_NPC",
"param": [
"4291",
"",
"",
"",
""
],
"guideLayer": "QUEST_GUIDE_LAYER_SCENE",
"guideScene": 3,
"guideStyle": "QUEST_GUIDE_STYLE_TARGET"
}{}13