ค่ำคืนที่ดวงจันทร์หวนกลับบ้าน
6027Open quest →Quest Steps
Story evidence
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
Jahoda:(โอ๊ะ ถึงบูธของลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็งจะดูเรียบง่าย แต่พอได้เดินดูจริง ๆ กลับรู้สึกว่าน่าสนใจมากเลย)
Jahoda:(ฉันไม่ค่อยได้ไปเกาะ Hiisi สักเท่าไหร่ แต่จะพูดยังไงดี นี่มันคือ... บรรยากาศของวัฒนธรรมโบราณเหรอ?)
Jahoda:(ไม่ว่าจะยังไง ตราบใดที่วัฒนธรรมสร้างเทศกาลใหม่ ๆ ขึ้นมาได้ ฉันก็สนับสนุนเต็มที่เลย!)
Damselette:สวัสดี Jahoda
Jahoda:อ๊ะ! นั่น Columbin... อ๊ะ ท่านเทพจันทรา!
Jahoda:(เกือบไปแล้ว... มีพนักงานร้านอยู่ข้าง ๆ ด้วย เกือบจะหลุดปากแล้วสิเรา... ว่าแต่รองเท้าของเธอมีกลไกอะไรกันนะ? เดินไม่มีเสียงเลยรึเปล่าเนี่ย! อยากได้บ้างจัง!)
Damselette:เธอก็มาเล่นลูกโป่งเหมือนกันเหรอ?
Jahoda:ลูกโป่ง? อ้อ... คุณหมายถึงอันนั้นเหรอ
Jahoda:(ลูกโป่งมีอะไรน่าสนุกกันนะ? ฉันไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วสักหน่อย... คงมีแต่ Aino ที่จะชอบละมั้ง?)
Damselette:อืม พวกสิ่งมีชีวิตตัวน้อย ไม่ค่อยได้เห็นของที่ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าแบบนี้กัน ฉันเลยตามเสียงที่อยากรู้อยากเห็นของมันมาน่ะ
Damselette:พอดีฉันเพิ่งเรียนรู้เกมใหม่ ๆ เกี่ยวกับลูกโป่งมา เลยอยากจะลองใช้โอกาสนี้ทดสอบดู
Jahoda:เกมใหม่...?
Damselette:สวัสดี
Reetta:อ๊ะ ยินดีต้อนรับกลับบ้านท่านเทพจันทรา คุณมาซื้อลูกโป่งเหรอ?
Damselette:อืม ขอลูกโป่งที่ยังไม่ได้เป่าลมสักหน่อยได้มั้ย?
Reetta:เอ๋? ลูกโป่งที่ยังไม่เป่าลมเหรอ? คุณแน่ใจนะ? ก็... ได้อยู่แล้ว
Damselette:ขอบคุณนะ
Jahoda:(หืม? ลูกโป่งที่ไม่ได้เป่าลมก็เป็นแค่ปลอกยางเองไม่ใช่เหรอ?)
Damselette:Jahoda จะเล่นด้วยกันมั้ย?
Jahoda:หืม? ก็... ก็ได้อยู่หรอก แต่... จะเล่นอะไรกันล่ะ...?
Damselette:รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ
Jahoda:อ่า...
Jahoda:(ฮ่า... ฉันคงไม่ได้พัวพันกับเรื่องยุ่งยากอะไรอีกใช่มั้ยเนี่ย...)
The Knave:เอ๊ะ? เมื่อกี้ฉันเห็น Columbina อยู่แถวนี้นี่นา
Jahoda:(นั่นมัน... ผู้บริหารอันดับที่สี่!! อึก... แต่เธอเคยช่วยพวกเราไว้ตั้งหลายครั้ง รู้สึกว่าจะเป็นคนดีอยู่นะ...)
Jahoda:(เธอมาหา Columbina งั้นเหรอ? ฟู่ว... ถ้างั้นก็รอให้ Columbina กลับมาค่อยแอบชิ่งดีกว่า อยู่กับผู้บริหารแบบนี้ ฉันคงเครียดจนเหงื่อตกแน่ ๆ!)
The Knave:...
Jahoda:(เธอกำลังดูบูธอะไรอยู่นะ? อ๋อ เป็นเครื่องประดับหัวที่ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง ทำขึ้นมาให้ผู้คนได้ลองสวมใส่ เพื่อสัมผัสความรู้สึกของการมีเขามงกุฎ หรือหูสัตว์บนหัวนี่เอง)
Jahoda:(ใครจะไปใส่เครื่องประดับหัวแบบนั้นกัน... น่าอายจะตาย ปกติแค่อุปกรณ์ก็หนักพออยู่แล้ว...)
Jahoda:(เธอใส่มันแล้ว!!)
The Knave:(...แปลกแฮะ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่บนหัวเลย Lynette ก็รู้สึกแบบนี้ตลอดเลยรึเปล่านะ?)
Zirnytsia:เหมาะกับคุณมากเลย คุณลูกค้า
Zirnytsia:(เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ตอนแรกรู้สึกว่าลูกค้าคนนี้ดูน่ากลัวมาก แต่พอใส่หูนี่เข้าไปแล้ว...! โห... เท่สุด ๆ ไปเลย!)
The Knave:(ฮึ... นาน ๆ ทีจะมีงานเทศกาลแบบนี้ ลองใส่สักหน่อยละกัน)
The Knave:หืม?
Jahoda:(เธอเดินมาแล้ว!)
The Knave:สวัสดี คุณ Jahoda
Jahoda:(อย่าใส่ของพวกนี้แล้วมาคุยกับฉันสิ! ฉันไม่รู้จะมองตรงไหนแล้วเนี่ย!)
Jahoda:เอ่อ... สะ...สวัสดี
The Knave:ฉันกำลังตามหา Columbina เธอเห็นเขาอยู่แถวนี้รึเปล่า?
Jahoda:อ๋อ เขา เมื่อกี้นี้เขา... เอ๊ะ?!!
Damselette:ฮิฮิ
Jahoda:(เดี๋ยวนะ... "เกมใหม่" หรือว่าจะเป็น...!)
Damselette:...เฮ้!
The Knave:!!
Jahoda:...
Jahoda:ทำไมต้องเป็นฉันด้วยเนี่ย!!
The Knave:โจมตีฉันจากด้านหลังเหรอ? นี่เป็นการประกาศสงครามเหรอ? Columbina
Damselette:มาเล่นด้วยกันมั้ย? Arlecchino
Jahoda:(อ๊ะ! พวกเขาจะต่อสู้กันเหรอ? ที่นี่อะนะ?!)
The Knave:ได้เลย แต่ว่า ดูเหมือนจะมีคนอื่นอยากเข้าร่วมด้วยนะ
Jahoda:...! เจ้านาย! เจ้านายที่แสนดีของฉัน! พาฉันออกจากที่นี่เร็วเข้า มันน่ากลัวมากเลย!
Nefer:สวัสดี ขอลูกโป่งสิบลูก... เอ๊ะ ไม่สิ ยี่สิบลูก ไม่ต้องเป่าลมนะ
Jahoda:...เอ๋?
Nefer:คุณเทพจันทรา เตรียมชดใช้ค่าเสียหาย ที่ทำร้ายพนักงานของฉันเมื่อกี้รึยัง?
Damselette:ฮ่าฮ่า ยินดีต้อนรับ Nefer
Nefer:ขอบอกก่อนนะ ต้องแข่งกันอย่างยุติธรรม ห้ามใช้พลังประหลาด ๆ อะไรเด็ดขาด
The Knave:แน่นอนอยู่แล้ว
Nefer:หืม? ยังยืนเหม่ออะไรอยู่อีก? Jahoda เธอไม่อยากอยู่ทีมเดียวกับฉันรึไง?
Jahoda:เอ๋? ฉันด้วยเหรอ?!
Nefer:ก็ใช่น่ะสิ อย่าทำให้ "เคหาสน์แห่งความลับ" ขายหน้าล่ะ
Jahoda:...ฉันก็โดนลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากอีกจนได้!!
Kaarina:...ท้องฟ้าแจ่มใส! ฉันชอบท้องฟ้าแจ่มใสมากกว่า!
ตะเกียงวิเศษพูดได้ (?):โอ๊ะ ท่านเทพจันทรา อบอุ่นเหมือนกับดวงอาทิตย์เลยจริง ๆ
ตะเกียงวิเศษพูดได้ (?):งั้นสัตว์ในดวงใจของคุณก็คือ...
ตะเกียงวิเศษพูดได้ (?):แบดเจอร์สุดเก๋ที่น่ารักตัวนี้
Kaarina:ว้าว! ขอบคุณนะ! ตะเกียงวิเศษพูดได้!
ตะเกียงวิเศษพูดได้ (?):ฮ่าฮ่า ขอให้สนุกกับการเล่นนะ ท่านเทพจันทรา
Paimon:Flins? เสียงนี้คือ Flins ใช่มั้ย!
Flins:ชู่ว... ช่วยเก็บเรื่องตัวตนของฉันไว้เป็นความลับด้วยนะ Traveler กับ Paimon ที่รัก
Paimon:คุณ... มาขายน้ำตาลปั้นที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?
Flins:ทุกคนต่างมีวิธีสนุกกับเทศกาลของตัวเอง สำหรับคนที่คลุกคลีกับ Abyss และสุสานตลอดเวลา บางครั้งก็อยากเห็น รอยยิ้มแห่งความสุขของคนอื่นบ้างแหละ
Flins:อีกอย่าง ฉันพอจะเข้าใจคนอยู่บ้าง การแจกขนมให้เหมาะกับนิสัยของแต่ละคนแบบนี้ ก็เหมาะกับฉันที่สุดแล้วล่ะ
Paimon:ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น! คุณไม่กลัวว่า ตัวตนที่แท้จริงของคุณจะถูกเปิดเผยเหรอ?
Flins:หืม? จะเป็นไปได้เหรอ? ในงานคืนจันทราธิษฐานปีนี้ มีเวทมนตร์วิเศษสารพัดชนิดเต็มไปหมด ต้องขอบคุณฝีมือของเหล่าแม่มดผู้ยิ่งใหญ่เลยนะ
Flins:ขนาดคุณ Columbina ก็ยังซ่อนตัวตนอยู่ในนั้นได้ แล้วทำไมฉันจะไม่ใช้โอกาสนี้ สนุกกับค่ำคืนนี้ในฐานะตัวตนที่แท้จริงของตัวเองล่ะ?
Paimon:ก็ได้... ที่คุณพูดก็มีเหตุผล ถ้าใครไม่รู้เรื่อง คงคิดว่าคุณเป็นตะเกียงที่พูดได้จริง ๆ นั่นแหละ...
Flins:ฮ่าฮ่า... ที่คุณทั้งสองมาที่นี่ คงไม่ใช่เพื่อมาตามหาสัตว์ในดวงใจหรอกใช่มั้ย?
Paimon:อ่อ เรื่องมันเป็นแบบนี้... ดูนี่สิ!
Flins:เอ๊ะ นี่มัน... สุดยอดไปเลย วิเศษจริง ๆ
Paimon:อืม เมื่อกี้ฉันเจอ Varka เขาบอกว่าต่างคนต่างวาดมันไม่สนุก เลยจัดการวาดส่วนของคุณให้ซะเลย
Flins:ฮ่าฮ่า... สมกับเป็น Varka เลยนะ ฝีมือการวาดของเขาก็ยังคง... มีเอกลักษณ์เหมือนเดิมเลย
Flins:ถ้างั้นเดี๋ยวฉันจะวาดให้คุณ Albedo สักภาพละกัน
Paimon:เดี๋ยวเหรอ?
Flins:...อะแฮ่ม ยินดีต้อนรับกลับบ้านท่านเทพจันทรา
Paimon:(...! เกือบไปแล้วเชียว...)
Damselette:สวัสดี Flins
Paimon:...มองแค่แวบเดียวก็จำได้เลย!
Flins:ฮ่าฮ่า คุณ Columbina นี่ตาแหลมจริง ๆ เลยนะ ฉันหมายถึง... ขนาดปิดตาอยู่น่ะ
Damselette:ฉันไม่ได้ใช้การมองหรอก แต่ใช้ความรู้สึก ฉันรับรู้ความผันผวนของแรงจันทราผันที่อยู่รอบตัวได้หมดเลย
Flins:สมแล้วที่เป็นเทพจันทรา คุณอยากได้น้ำตาลปั้นสักชิ้นมั้ย?
Damselette:อื้ม รบกวนด้วยนะ
Flins:ได้เลย ฉันจะทำให้เดี๋ยวนี้แหละ
Damselette:...เอ๋?
Flins:มีอะไรเหรอ? คุณ Columbina
Damselette:...เกี่ยวกับสัตว์ในดวงใจฉันน่ะ? พวกเด็ก ๆ ที่ถือน้ำตาลปั้นพากันพูดถึงเรื่องนี้กันทั้งนั้นเลย
Paimon:(อย่าบอกนะว่าเธอมาเพราะเชื่อการทดสอบนี่จริง ๆ น่ะ!)
Flins:อ๋อ ขอโทษที ฉันนี่สะเพร่าจริง ๆ เลย
Flins:คุณพูดถูกแล้วล่ะ คุณ Columbina ในใจของทุกคนล้วนมีสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์อาศัยอยู่ งั้นฉันขอช่วยคุณตามหามันหน่อยได้มั้ย?
Damselette:อืม ได้สิ
Flins:...คุณชอบกลางวันหรือกลางคืน?
Damselette:กลางคืน
Flins:ฤดูใบไม้ผลิ, ฤดูร้อน, ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว คุณชอบฤดูไหนมากที่สุด?
Damselette:ฤดูหนาว
Flins:คุณชอบวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส หรือวันที่ฝนตก? หรือว่าวันที่ฟ้าครึ้ม?
Damselette:ตอนเช้าในวันที่ฝนตก และตอนค่ำในวันที่ฟ้าแจ่มใส
Paimon:(ตอบแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?)
Flins:ป่า, ทะเลสาบ, มหาสมุทร คุณชอบที่ไหนมากที่สุด?
Damselette:ชอบทั้งหมดเลย
Flins:ถ้าคุณเปิดร้านเล็ก ๆ สักร้าน คุณจะขายอะไร?
Damselette:อืม... แสงจันทร์มั้ง
Paimon:(หูย... อยากได้จัง)
Traveler:ขายราคาเท่าไหร่เหรอ?
Damselette:ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก แค่แวะมาเยี่ยมก็พอแล้ว
Flins:อ๋อ ฉันพอจะรู้แล้วว่าสัตว์ในดวงใจของคุณ Columbina คืออะไร
Flins:นี่ รับไว้นะ
Paimon:ว้าว! นั่นภูตจันทรานี่!
Flins:ใช่แล้ว พวกมันคล่องแคล่วและเป็นอิสระ รักทุกสิ่งทุกอย่างบนผืนแผ่นดิน Nod-Krai และคอยช่วยเหลือผู้คน อย่างไม่เห็นแก่ตัวเท่าที่พวกมันจะทำได้
Flins:ไม่มีอะไรที่จะเหมาะสมกับคุณ Columbina ไปมากกว่านี้แล้ว
Damselette:ฮ่า ขอบคุณนะ
Flins:ฮ่าฮ่า ฉันยินดีต้อนรับการมาเยือนของคุณอยู่แล้ว Traveler
Flins:แต่ต้องขอโทษด้วยนะ เราสองคนรู้จักกันมานานแล้ว ไม่ว่าคุณจะตอบอะไรมา คำตอบของฉันก็คงไม่แปลกใหม่อะไรอยู่แล้วล่ะ
Flins:ถ้างั้นลองเปลี่ยนวิธีคิดกันดีกว่า รับน้ำตาลปั้นชิ้นนี้ไว้เถอะ ให้มันเป็นเครื่องยืนยันมิตรภาพระหว่างเราสองคน
Damselette:รูปตะเกียงนี่...
Paimon:เอ่อ... พวก... พวกเธอไปชิมทางนั้นก่อนมั้ย? ฉันอยากเล่นเกมทดสอบสัตว์นั่นอีก! ใช่มั้ย Flins!
Paimon:(เรื่องวาดรูปปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกเราเถอะ!)
Damselette:ฉันก็อยากฟังความเห็นของ Paimon เหมือนกัน...
Paimon:อ๊ะ! มะ...มันจะใช้เวลานานเอานะ! ในใจฉันซับซ้อนมากเลย! น้ำตาลปั้น... น้ำตาลปั้นจะละลายหมดก่อนนะ!
Damselette:อืม... ก็ได้
Paimon:ฟู่ว...
Flins:เป็นข้ออ้างที่ฉลาดมากเลยนะ ท่าน Paimon
Paimon:คราวหน้าก็ช่วยพูดอะไรบ้างสิ!
Damselette:...
Damselette:(หวานจัง... เหมือนกับ... รสชาติของ Lakkaberry? แล้วของ Traveler จะมีรสชาติยังไงนะ...)
Kaarina:ทางนี้! ทางนี้! ตะเกียงร้านขายน้ำตาลปั้นอยู่ทางนี้!
Lemetti:มาแล้ว มาแล้ว!
Damselette:(อ๋อ! ใช่แล้ว...)
Damselette:Traveler เรามาแลกกันกินมั้ย?
Traveler:...แลกกัน?
Damselette:อืม ฉันเพิ่งรู้ว่าทำแบบนี้ได้ เลยอยากลองดู ไม่ได้เหรอ?
Damselette:ขอบคุณนะ
Damselette:...
Damselette:อืม... รสเปรี้ยวกว่าของฉันหน่อย มา ฉันจะให้ลองของฉันบ้าง
Damselette:ชิมแค่นี้เองเหรอ?
Damselette:ฮ่าฮ่า... วิเศษไปเลย...
Traveler:อะไรนะ?
This conversation is truncated; open the full page to continue.
Katya:"อยากมี Lakkaberry ที่ไม่มีวันกินหมดจัง"...
Katya:เป็นคำอธิษฐานที่เรียบง่ายดีจัง คงจะเป็นของเด็กคนนึงละมั้ง...
Katya:นั่น... ท่าน Lauma "ทูตจันทราขับขาน"?
Lauma:...
Katya:"หวังว่านกกุลาจะไม่กัดฉันอีก"...
Katya:คุณ Lauma... ช่างมีชีวิตที่ยากลำบากจริง ๆ...
วีเซลจอมฉก:♪
Lauma:ได้เลย ฉันจะเขียนให้นะ
สุนัขพิทักษ์ป่า:~
Lauma:อื้ม ฉันจำได้แล้วล่ะ
Damselette:ขนาดในคืนจันทราธิษฐาน เธอก็ยังคงยุ่งอยู่เหมือนเดิมเลยนะ...
Lauma:ก็เป็นการยุ่งที่มีความสุข และช่วยเติมเต็มได้มากเลยล่ะ
Lauma:ทั้งที่คืนนี้เขามงกุฎหนักอึ้ง อีกทั้งแรงกระแทกของกระแสคลื่น จะรุนแรงเป็นพิเศษก็เถอะ...
Lauma:แต่ตอนที่ฉันแขวนแผ่นคำอธิษฐานให้กับเพื่อน ๆ พวกนี้ ฉันกลับรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด
Lauma:ดูสิ เป็นคำอธิษฐานที่งดงามทั้งนั้นเลย
Lauma:...และพวกเราก็ทำให้มันเป็นจริงได้ ด้วยพลังของพวกเราเอง
Damselette:Lauma จะโทษฉันมั้ย? คำตอบจากลึก ๆ ในใจของเธอน่ะ
Damselette:ฉันได้กลับไปบนดวงจันทร์ ก็เพราะการช่วยเหลือของทุกคน แต่ดูเหมือนว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเพื่อทุกคนเลย
Lauma:คุณทำได้ดีมากแล้วล่ะ
Lauma:ในฐานะเพื่อนที่ได้รู้เรื่องราวในอดีต และได้เห็นเส้นทางที่คุณผ่านมา ฉันคิดอย่างนี้จริง ๆ นะ
Damselette:แล้วในฐานะทูตจันทราขับขานล่ะ?
Lauma:ฮ่า... การได้สานต่อความปรารถนาของท่านเทพจันทรา ไม่ว่าทูตจันทราขับขานคนไหน ก็ภาคภูมิใจทั้งนั้นแหละ
Damselette:ขอบคุณที่พูดแบบนี้นะ Lauma
Lauma:แต่ว่า...
Damselette:หืม?
Lauma:ถ้าจะพูดความจริงโดยไม่โกหกหรือปิดบังอะไร ก็มีความรู้สึกหนึ่งที่ยังสะกิดใจฉันอยู่
Lauma:คงเป็นความอาลัยอาวรณ์ละมั้ง
Lauma:ดวงจันทร์ที่คุณจะไป กับดินแดนแห่งนี้ ถูกขวางกั้นด้วยท้องฟ้าจอมปลอม
Lauma:ดูเหมือนว่าครั้งนี้ คนที่ยังเงยหน้ามองดวงจันทร์อยู่เป็นระยะ ก็คงเหลือแค่พวกเราแล้วสินะ
Damselette:ฉันจะคิดถึงเธอนะ Lauma จะคิดถึงทุกคนเลย
Lauma:อืม...
Damselette:ฉันจะลองคิดหาวิธีดูอีกที ว่าจะถ่ายทอดคำพูดของฉันได้ด้วยวิธีไหนบ้าง
Lauma:อย่างเช่น แรงจันทราผัน?
Lauma:ฉันเคยได้ยิน Jahoda พูดถึงวิธีส่งสัญญาณด้วยคลื่นยาว คลื่นสั้น หรือแสงที่มีความเข้มสูง แสงที่มีความเข้มต่ำอะไรทำนองนั้น
Damselette:อืม จะจำยากไปมั้ยนะ?
Lauma:ให้เตรียมสมุดรหัสล่วงหน้าไว้เหรอ... ฮ่า แบบนั้นไม่เข้ากับคุณเลยจริง ๆ
Lauma:แต่ Columbina ต้องหาวิธีการติดต่อกับทุกคน ในแบบของตัวเองได้แน่นอน
Lauma:พอคิดแบบนี้แล้ว ก็ไม่ได้เศร้าขนาดนั้นแล้วล่ะ
Damselette:เพราะเชื่อใจฉันเหรอ?
Lauma:อืม ฉันเชื่อใจคุณ และเชื่อในพลังแห่งความจริงด้วย
Lauma:ส่วนใหญ่แล้ว การหลอกลวงนั้นง่าย ส่วนความจริงนั้นเจ็บปวดกว่ามาก แต่ก็เพราะแบบนี้แหละ ความจริงถึงได้ชนะการหลอกลวงได้
Lauma:ความคิดและความรักที่คุณหว่านไว้ จะต้องทะลุผ่านม่านจอมปลอมให้เราได้เห็นอย่างแน่นอน
Damselette:ขอบคุณ... งั้นช่วยเอาคำอธิษฐานของฉันไปแขวนไว้ด้วยนะ
Lauma:นี่คือ...
Damselette:หวังว่าผู้คนในโลกใต้แสงจันทร์ จะได้พบที่พักพิงของตัวเอง และหวังว่าจะได้พบกับเพื่อน ๆ อีกครั้งในอนาคตนะ
Damselette:คำอธิษฐานสองข้อ... จะโลภไปหน่อยมั้ยนะ?
Lauma:จะเป็นไปได้ยังไง? ข้อที่สองนั่นเป็นคำอธิษฐานของพวกเราทุกคนต่างหาก
Lauma:ฉันจะอธิษฐานต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าวันนั้นจะมาถึง
Jacek:..."การผจญภัยหมุนวน" "การผจญภัยหมุนวนของ Dodoco"!
Jacek:อ๋า ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ท่านเทพจันทรา
Damselette:นี่คืออะไรเหรอ?
Jacek:อ๋อ นี่เป็นกิจกรรมความบันเทิง ที่ได้รับการสนับสนุนจากแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ ทำให้คุณได้ขึ้นไปนั่งบน Dodoco ที่นุ่มนิ่ม แล้วไปสัมผัสการผจญภัยที่ไม่มีวันลืม!
Jacek:(ถึงฉันจะแค่พูดตามบทก็เถอะ... แม่มดที่ว่าเป็นใครกันนะ? แล้ว Dodoco มันเป็นสิ่งมีชีวิตแบบไหนกัน?)
Damselette:ฉันอยากจะลองเล่นดู
Jacek:ไม่มีปัญหา อืม... แต่ว่า คุณมาคนเดียวเหรอ?
Damselette:มาคนเดียวไม่ได้เหรอ?
Jacek:ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ที่นั่งของ Dodoco จะรองรับผู้โดยสารได้สองคน คุณมีเพื่อนที่อยากจะชวนมาเล่นด้วยรึเปล่า?
Damselette:เพื่อน...
Damselette:...!
Paimon:...เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้วเนอะ ต่อไปก็แค่ให้เพื่อน ๆ ที่เหลือวาดภาพลงไปด้วย
Paimon:เราต้องระวังตัว อย่าให้ Columbina จับได้ด้วยนะ...
Damselette:...Traveler
Paimon:...!
Traveler:อะ...อะไรเหรอ?
Damselette:ไปเล่นอันนั้นกับฉันหน่อยได้มั้ย?
Traveler:(Dodoco หมุนวน? อ่า... ต้องนั่งสองคนสินะ)
Traveler:ได้สิ
Damselette:อื้ม ไปกันเถอะ
Traveler:เอ่อ รอเดี๋ยวนะ!
Paimon:(...ไม่มีปัญหา! ฉันจะรับผิดชอบส่งมอบสิ่งนี้ให้ถึงมือทุกคนเอง เธอไปเถอะ ไม่ต้องห่วง!)
Traveler:(ฝากด้วยนะ!)
Damselette:หืม...?
Damselette:อืม ดูเหมือนจะต่อแถวกันทางนั้นนะ...
Jacek:ทั้งสองคนนั่งให้เรียบร้อยนะ ระหว่างการเดินทางโปรดระวังความปลอดภัย และอย่าออกจาก Dodoco ที่กำลังหมุนอยู่เด็ดขาด
Jacek:งั้น... ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ!
Traveler:(Alice... สร้างของแปลก ๆ และสนุกได้ตลอดเลยจริง ๆ...)
Damselette:...
Traveler:รู้สึกยังไงบ้าง?
Damselette:ก็ดีนะ เหมือนเส้นทางภูตจันทราเลย
Damselette:บางครั้งพวกภูตจันทราก็จะบินวนรอบตัวฉันแบบนี้ พร้อมกับบรรเลงทำนองอันไพเราะด้วย
Traveler:ฟังดูน่ารักจังนะ
Damselette:ใช่แล้ว ฉันจะต้องคิดถึงพวกเขาแน่ ๆ
Traveler:(...)
Traveler:(บนดวงจันทร์... จะมีอะไรอยู่กันนะ? แม้แต่ Columbina เองก็คงไม่รู้สินะ...)
Traveler:เธอ... กลัวมั้ย?
Damselette:กลัวสิ
Traveler:...
Damselette:ก่อนหน้านี้ก็เคยกลัวบ้าง แต่ไม่เหมือนกับความกลัวตอนนี้น่ะ
Damselette:...รู้มั้ย? ในช่วงที่ "หายไป" ฉันได้เห็นสิ่งที่น่าสนใจมากมายเลย
Damselette:ฉันได้เห็นท่าทีที่แตกต่างของ "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ที่มีต่อฉัน และครอบครัวของพวกเขา ได้เห็นวิธีการแสดงมิตรภาพ ในรูปแบบที่ฉันไม่เคยคิดมาก่อน
Damselette:ตอนแรกฉันสงสัย ว่าทำไมพวกเขาถึงเคารพบูชาเทพเจ้าอย่างเคร่งครัด แต่กลับมอบความรู้สึกที่แท้จริง และอบอุ่นที่สุดให้แก่กันและกัน
Damselette:พอเวลาผ่านไป ฉันก็ค่อย ๆ รู้ว่าพวกเขาต่างไว้ใจซึ่งกันและกัน และเชื่อว่าอีกฝ่ายจะยอมรับในตัวตนทั้งหมดของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นส่วนที่ดีหรือส่วนที่ไม่ดีก็ตาม
Traveler:เพื่อน ๆ เอง ก็จะยอมรับในตัวเธอทุกอย่างเหมือนกัน
Damselette:ฉันรู้ รู้ตั้งแต่ตอนที่พวกเธอเรียกชื่อของฉันแล้ว
Damselette:สิ่งที่ฉันกลัวในตอนนี้ก็คือตอนจบ กลัวว่าคืนนี้ที่ฉันเพิ่งได้มันมาจะจบลง
Traveler:มันไม่จบลงหรอก...
Damselette:หืม...?
Damselette:...
Damselette:ขอบคุณที่พูดกับฉันแบบนี้นะ หรือต้องบอกว่า... ขอบคุณที่รับฟังฉันนะ
Damselette:ไม่ต้องห่วงนะ ความกลัวและสิ่งไม่รู้ทำร้ายฉันไม่ได้หรอก ตอนนี้ฉัน... มีสมบัติที่แข็งแกร่งกว่ามันแล้วล่ะ
Damselette:ฉันแค่... อยากให้เธอจดจำตัวตนที่แท้จริงของฉัน ในคืนสุดท้ายนี้
Jacek:ผู้โดยสารทุกท่าน การผจญภัยของ Dodoco ได้สิ้นสุดลงแล้ว กรุณาออกจากที่นี่อย่างเป็นระเบียบ และกลับมาใหม่ครั้งหน้านะ!
Jacek:...หืม? คุณทั้งสอง ยังไม่อยากให้การเดินทางนี้สิ้นสุดลงเหรอ?
Jacek:ฮ่าฮ่า วางใจเถอะ ยังมีการเดินทางครั้งต่อไปรอพวกคุณอยู่เสมอนะ
Alice:มีพรสวรรค์นี่!
Alice:ดูเหมือนจะยากอยู่นะ ใช่มั้ย? ลองทำความคุ้นเคยกับระยะการโจมตีของ Jumpy Dumpty คุณต้องทำได้แน่!
Alice:เป็นไง ๆ?
Damselette:"Jumpy Dumpty" อาจจะควบคุมได้ไม่เป็นธรรมชาติเท่าแรงจันทราผันก็จริง แต่มันก็มีความสนุกที่คาดเดาไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
Damselette:อาจจะเป็นเพราะ... ความรู้สึกแปลกใหม่มั้ง?
Alice:ดีเลย แล้วความรู้สึกตอนที่ระเบิดเจ้าพวกน่ารำคาญนั่นให้ราบล่ะ?
Damselette:ก็ไม่เลวนะ
Alice:รู้สึกผิดมั้ย?
Damselette:อืม หมายถึงอะไรเหรอ?
Alice:เยี่ยมมาก! ตอบคำถามทั้งสามข้อได้ดีมาก ผ่านการทดสอบความปลอดภัยแล้วล่ะ! ทีนี้ฉันก็มอบระเบิดพิเศษนี้ เป็นของที่ระลึกให้คุณอย่างสบายใจแล้วล่ะ
Alice:จำไว้นะ ถ้ามีสิ่งชั่วร้ายอยู่บนดวงจันทร์ ก็ใช้ระเบิดจัดการพวกมันให้หมดเลย!
Damselette:ได้เลย
Varka:...จะว่าไม่ยุติธรรมก็ไม่ได้ปะ
Varka:ก็ในเมื่อเสียงของเธอดังขึ้นในหัวฉันเอง แล้วจะให้อธิบายกับพวกเด็ก ๆ ยังไงล่ะ?
Varka:"เวทมนตร์" ก็ไม่สามารถอธิบายได้ทุกอย่างสินะ...
Damselette:เจอปัญหาเหรอ?
Varka:อ๊ะ คุณ Columbina! ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก...
Nicole:มาได้จังหวะพอดีเลย! คุณ Columbina รอเดี๋ยวก่อนนะ
Nicole:อัศวินที่อ้างตนว่าเที่ยงธรรมคนนี้ ตอบคำถามให้ฉันพอใจไม่ได้เลย ฉันมีเรื่องเล็กน้อย อยากจะฟังการตัดสินใจของคุณหน่อย
Varka:อะแฮ่ม นี่ฉันยังอุตส่าห์ออกจาก "เรือธง" มาช่วยแก้ปัญหาให้คุณ Nicole เลยนะ
Damselette:ทำไมเหรอ?
Nicole:ฉันกับ Alice ใช้เวทควบคุมระยะไกลที่มีหลักการคล้าย ๆ กัน แล้วก็ปรากฏตัวในตลาดเทศกาล ด้วยรูปลักษณ์ของ Dodoco เหมือนกัน...
Nicole:อ้อเพิ่มอีกหน่อย ที่จริงก็มีข้อแตกต่างอยู่นิดนึง
Nicole:Alice ปรับท่าทางการกระดิกหางของ Dodoco ในขณะที่หมุนตัวเป็นพิเศษ เพื่อให้ Dodoco ของหล่อนมีความสง่างาม และความลึกลับของแม่มดเหมือนกับตัวเอง
Nicole:ฉันมองว่าแบบนี้มันเกินความจำเป็น พูดไปก็ไม่มีใครจะสนใจหรอก
Nicole:น่าจะบอกว่า ถ้ามีคนจ้องหาง Dodoco ไม่หยุด นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องแปลกประหลาดที่ควรให้ความสนใจ
Nicole:งั้นตอนนี้เราก็รู้กันแล้วว่าไม่เกี่ยวกับหาง แล้วทำไม Dodoco ของ Alice ถึงได้รับอนุญาตให้ต้อนรับเด็ก ๆ ที่มาเล่นในคืนจันทราธิษฐาน แต่ฉันกลับทำไม่ได้ล่ะ?
Damselette:เสียงของคุณ Nicole ดังเข้ามาในหัวเองน่ะ...
Varka:เห็นมั้ย! เป็นอย่างที่ฉันบอกเลย
Nicole:...
Varka:คุณ Nicole?
Nicole:อื้อ... ฉันยอมไม่ได้
Nicole:ถึงฉันจะรู้ว่าคำพูดแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับเด็กคนอื่น ๆ ที่งอแงกับพ่อแม่ แต่พอมาคิดดูดี ๆ ก็น่าอายอยู่เหมือนกัน...
Nicole:แต่พูดออกไปแล้ว ถ้าตอนนี้จะกลับคำพูด ก็จะยิ่งทำให้น่าอายมากกว่าเดิมอีก
Nicole:เมื่อกี้ฉันแค่เผลอเปรียบเปรยไปเฉย ๆ... แต่ถ้าพูดถึงอายุจริงละก็ ฉันแก่กว่าพวกคุณเยอะเลยนะ...
Damselette:คุณ Nicole อยากให้มีคนมาเล่นเกมที่คุณเตรียมมาเหรอ?
Nicole:เกมน่ะไม่สำคัญหรอก ฉันก็แค่ขอยืมของที่มีอยู่แล้วจาก Alice มาเล่นเฉย ๆ หล่อนเองก็คงไปขอคนอื่นมาอีกทีเหมือนกันนั่นแหละ
Nicole:สิ่งสำคัญคือ ฉันอยากรู้ความรู้สึกของทุกคน หลังจากได้รับรางวัลในเกมต่างหาก! แต่อย่างที่พวกคุณบอก ฉันถามตรง ๆ ไม่ได้นี่นา...
Nicole:ฉันอุตส่าห์อดทนเก็บกลั้นความรู้สึกมาตั้งนาน ความรู้สึกอึดอัดนี้ไม่มีที่ให้ระบายออกมาเลย
Nicole:ทั้ง ๆ ที่ในที่สุดก็มาถึงเทศกาลที่เหมาะสมแล้ว และมีโอกาสที่จะพาผู้คนไปพบกับสมบัติล้ำค่าแล้วแท้ ๆ...
Damselette:ขอฉันเล่นด้วยได้มั้ย? ถึงจะไม่รับประกันว่าจะได้รางวัลก็เถอะ...
Nicole:คุณตกลงจะเล่นเหรอ?
Damselette:อืม ฉันอยากลองดู
Nicole:งั้นจะมัวคุยอะไรอยู่อีกล่ะ? รีบมาเล่นกันเลยเถอะ
Varka:(...ดูเหมือนฉันจะถูกผู้หญิงสองคนเมินซะแล้วสิ ฮ่าฮ่า)
Nicole:แม้ว่าฉันจะรู้ว่าการพูดแบบนี้...
Nicole:เหมือนเด็กน้อยที่กำลังอ้อนพ่อแม่เลย...
Nicole:ก็ไม่ต่างอะไรกับการงอแง...
Nicole:พอคิดดูดี ๆ ก็น่าอายอยู่นะ...
Nicole:แต่พูดออกไปแล้ว...
Nicole:ถ้าตอนนี้จะกลับคำพูด...
Nicole:ก็จะยิ่งทำให้น่าอายมากกว่าเดิมอีก
Nicole:ยินดีด้วยนะ! คุณ Columbina คุณใช้สติปัญญา ฝ่าฟันอุปสรรคมากมายที่ขวางอยู่ข้างหน้า และผ่านบททดสอบแห่งโชคชะตาไปได้สำเร็จแล้ว
Damselette:โชคชะตาเหรอ?
Nicole:ไม่เป็นไร ถ้าชอบความไพเราะแบบบทกวี คุณก็เปลี่ยนเป็นคำว่า "ลมหนาว" "รุ่งอรุณ" อะไรแบบนี้ตามใจชอบได้เลย...
Nicole:ขอแค่คุณสนใจ จะเปลี่ยนเป็น "Dodoco" ก็ได้นะ แต่ฉันไม่มีเวลามาช่วยคุณคิดแล้วนะ
Nicole:ความหวังทั้งหมดของฉัน รวมอยู่ที่นี่แล้วล่ะ
Damselette:เปิดตอนนี้ได้เลยมั้ย?
Nicole:นี่คุณทำฉันตื่นเต้นไปหมดแล้วเนี่ย ถือว่าขอร้องเถอะนะ เลิกพูดและรีบเปิดได้แล้ว
Damselette:...
Damselette:ว้าว... เป็นรูปปั้นที่ทั้งคลาสสิกและน่ารักมากเลย ขอบคุณนะ คุณ Nicole ฉันจะเก็บรักษามันไว้อย่างดีเลย
Nicole:อ่า ปลื้มใจจัง...
Nicole:ฉันขอขอบคุณจากใจจริงนะ คุณ Columbina
Nicole:ขอบคุณที่เต็มใจสละเวลาอันมีค่าของคุณให้ฉัน และช่วยทำให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริง
Damselette:เกรงใจเกินไปแล้ว
Damselette:ฉันรู้ว่าพวกคุณทำอะไรให้ฉันมากมาย ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายได้รับของขวัญมาตลอด...
Barbeloth:ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ท่านเทพจันทรา
Barbeloth:หืม? ท่านเทพจันทราตัวจริง Alice พูดไว้ไม่ผิดเลย คืนจันทราธิษฐานครั้งนี้มีอะไรน่าสนใจอยู่จริง ๆ ด้วย
Damselette:...ตัวนี้ก็พูดได้เหรอ
Barbeloth:สวัสดี ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันคือแม่มดอักษร "B" จากสมาคมแม่มด Barbeloth Trismegistus
Damselette:สวัสดี ฉันคือ Columbina Hyposelenia
Barbeloth:Hyposelenia... อืม เป็นชื่อที่ดีนะ
Barbeloth:คุณ Columbina มาที่นี่เพราะสนใจ "การทำนาย" ของแม่มดเหรอ?
Damselette:การทำนาย... เหมือนตอนที่ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง เคยถามฉันว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตรึเปล่า?
Barbeloth:ถ้ามองจากมุมมองของผู้ถาม ก็อาจจะคล้าย ๆ กันนะ
Barbeloth:อยากเข้าใจการเดินทางที่ยังไม่รู้ตรงหน้า อยากคลี่คลายความสงสัยในใจ อยากปลอบโยนความสับสนในอก... นี่แหละคือประโยชน์ของการทำนาย
Damselette:การเดินทาง... ที่ไม่รู้...
Barbeloth:แน่นอน ถ้าจะดู "โชคชะตา" แล้วละก็ ศาสตร์แห่งดวงดาวน้ำจะแม่นยำกว่า
Barbeloth:แต่การทำแบบนั้นไม่ง่ายเลย และดูจะไม่เหมาะกับบรรยากาศงานเทศกาลด้วย บางครั้งการไม่รู้ "โชคชะตา" ที่แม่นยำขนาดนั้นก็น่าจะดีกว่า
Barbeloth:เพราะงั้น ฉันจะใช้ "ไพ่จันทราเร้นลับ" ที่เหมาะกับเทศกาลและถูกใจคนหนุ่มสาวมากกว่า มาทำนายดวงให้คุณแทนละกัน
Damselette:"ไพ่จันทราเร้นลับ"...
Barbeloth:ใช่แล้ว เทียบกับศาสตร์แห่งดวงดาวน้ำแล้ว มันแค่จะแสดงให้ผู้ถามเห็นแนวโน้ม และความเป็นไปได้ของเรื่องราวหนึ่งเท่านั้น
Barbeloth:ผู้คนมักจะชอบคำที่ว่า "ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการกระทำ" การมองเห็นอนาคตที่ไกลเกินไปหรือชัดเจนเกินไป ก็อาจทำร้ายร่างกายและจิตใจของเราเหมือนกัน
Damselette:ฉันอยากลองดู
Barbeloth:ได้อยู่แล้ว งั้นเชิญนั่งได้เลย คุณ Columbina
Barbeloth:คุณ Columbina มีคำถามอะไรอยากจะถามเป็นพิเศษรึเปล่า?
Damselette:อืม... งั้นก็ตามที่คุณว่าละกัน ฉันขอถามเกี่ยวกับแนวโน้มของเรื่องต่าง ๆ ละกัน
Barbeloth:อ๋า ไม่มีปัญหา งั้นฉันจะใช้การวางไพ่แบบพื้นฐานของ "ไพ่จันทราเร้นลับ" มาทำนายให้คุณเอง
Barbeloth:ผ่อนคลายไว้ นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว และสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตในใจ ฉันจะเป็นคนสับไพ่ให้เอง
Damselette:...
Barbeloth:คุณอยากตัดไพ่เองมั้ย?
Damselette:ให้คุณเป็นคนตัดดีกว่า
Barbeloth:ไม่มีปัญหา เพื่อให้ผู้ถาม หรือก็คือคุณ Columbina เข้าใจได้ง่าย ๆ ฉันจะใช้มุมมองของคุณเป็นหลัก ในการอธิบายไพ่ละกัน
Barbeloth:ตอนนี้ ขอให้คุณ Columbina จั่ว "ไพ่จันทราเร้นลับ" ใบแรก มันจะถูกวางไว้ในตำแหน่ง "โชคชะตา" เพื่อเป็นฐานของการทำนายครั้งนี้
Damselette:...
Barbeloth:โปรดจั่วไพ่จันทราเร้นลับใบที่สอง มันจะถูกวางไว้ในตำแหน่ง "อดีต" เพื่อสรุปเรื่องราวในอดีตของคุณ
Barbeloth:ทีนี้จั่วไพ่ "ไพ่จันทราเร้นลับ" ใบที่สาม มันจะถูกวางไว้ใน "ปัจจุบัน" เพื่อตีความสถานการณ์ตอนนี้ของคุณ
Barbeloth:จากนั้นก็มาถึงใบสุดท้าย ที่จะถูกวางไว้ใน "อนาคต" เพื่อเป็น... หืม?
Damselette:หืม? นี่คือ... การผันผวนของแรงจันทราผัน?
Barbeloth:น่าสนใจจริง ๆ ผู้พยากรณ์อย่างฉัน ยังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลย ดูเหมือนว่าจะมีไพ่ใบนึงได้รับผลกระทบบางอย่าง จนออกจากที่ที่มันควรจะอยู่นะ
Damselette:...
Barbeloth:เป็นไงบ้าง? คุณ Columbina นี่ดูเหมือนจะเป็นการชี้นำจากโชคชะตาเลยนะ
Barbeloth:แน่นอนว่าถ้าคุณจะปฏิเสธผลลัพธ์ของไพ่ใบนี้ และอยากจะเลือกไพ่ "อนาคต" ด้วยตัวเอง ก็ทำได้เหมือนกันนะ
Damselette:...ไม่ ไม่ต้องแล้ว ใช้ใบนี้แหละ
Barbeloth:เป็นการตัดสินใจที่กล้าหาญมาก ขนาดฉันยังรู้สึกตื่นเต้นกับผลลัพธ์ของการทำนายครั้งนี้เลย
Barbeloth:ถ้าอย่างนั้น มาเปิดดู "ไพ่จันทราเร้นลับ" ในตำแหน่งต่าง ๆ ของชุดไพ่ทีละใบกันเถอะ
Damselette:ได้
Barbeloth:อันดับแรกคือ "โชคชะตา" อ๋า ไม่แปลกใจเลย ไพ่ที่แสดงถึงโชคชะตาของคุณคือ "The Moon"
Damselette:The Moon...
Barbeloth:ใช่แล้ว บางครั้งมันเป็นตัวแทนของความจริง บางครั้งก็เป็นตัวแทนของการหลอกลวง ความสงบจอมปลอม ภัยพิบัติที่แตกสลาย และพลังแห่งการเปลี่ยนแปลงโลก
Barbeloth:เมื่อ "The Moon" อยู่ในตำแหน่งโชคชะตา แสดงว่าโชคชะตาของคุณไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น แต่อาจมีด้านที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่ก็ได้
Barbeloth:มันเป็นสัญลักษณ์ของการเดินทาง ที่ต้องฝ่าฟันผ่านม่านหมอก เส้นทางที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน การหลอกลวง และการเผชิญหน้ากับความท้าทายในจิตใจ
Damselette:ฉันไม่เข้าใจเลย...
Barbeloth:ฮ่าฮ่า ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก เราเพิ่งเปิดไพ่ใบแรกเอง มันเป็นการกำหนดโทนของการอ่านที่จะตามมา และการทำนายต่อจากนี้ก็จะชัดเจนยิ่งขึ้น
Barbeloth:ถ้าอย่างนั้น ช่วยเปิดไพ่ใบที่สองที่หมายถึง "อดีต" ทีสิ
Damselette:...
Barbeloth:อ๋อ เป็นไพ่ "The Hermit" น่ะ แต่ว่ามันกลับหัวนะ
Damselette:กลับหัว?
Barbeloth:อืม "The Hermit" เป็นตัวแทนของความโดดเดี่ยว การใคร่ครวญ และการแสวงหาความจริง ส่วนในตำแหน่งกลับหัว หมายถึงการแยกตัว การไม่พบความจริง และการหลงเดินผิดทาง
Barbeloth:เมื่อพิจารณารวมกับ "The Moon" ในตำแหน่งโชคชะตา การปรากฏของ "The Hermit" กลับหัวในตำแหน่งอดีต จะหมายถึง...
Barbeloth:ตัวคุณในอดีตเลือกที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่การเลือกนี้ไม่ได้เกิดจากความกลัวหรือความหยิ่งยโส แต่มีเหตุผลที่คนอื่นมองไม่เห็นต่างหาก
Barbeloth:คุณคลำหาทางอยู่ในความมืดที่ไร้การชี้นำเพียงลำพัง แต่กลับหาทางไม่เจอ จนพลัดหลงเข้าสู่เส้นทางที่ผิด และดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
Damselette:(หมายถึงที่ฉันไม่ได้อยากเป็นเทพเจ้า แต่กลับกลายเป็น "Kuutar" และหลังจากนั้นก็เข้าร่วม "Fatui" เพราะต้องการที่พักพิงงั้นเหรอ?)
Barbeloth:คำตอบของคำถามนี้ บางทีอาจมีแค่ Columbina เท่านั้นที่รู้
Barbeloth:แต่ไม่เป็นไร นั่นเป็นเรื่องราวที่คุณวางไว้ใน "อดีต" แล้ว งั้นเรามาดูว่า "ปัจจุบัน" เป็นยังไงดีกว่ามั้ย?
Barbeloth:ว้าว เป็นไพ่ "The Lovers" นี่เอง เป็นหนึ่งในไพ่ที่น่าสนใจในชุด "ไพ่จันทราเร้นลับ" เลยนะ
Damselette:มันหมายถึงอะไรเหรอ?
Barbeloth:นี่หมายถึงว่าตอนนี้คุณ Columbina ได้สัมผัสประสบการณ์ทางอารมณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน ความสุขจากการเชื่อมโยงจิตวิญญาณกับผู้อื่น การพบเจอที่ล้ำค่าและงดงาม
Damselette:อืม ช่วงนี้ฉันได้เจอเพื่อนใหม่เยอะมากเลย ทุกคนดีกับฉันมาก ฉันชอบพวกเขามากเลยล่ะ
Barbeloth:ฟังดูดีจังเลย ฉันดีใจด้วยนะ ไพ่ "The Lovers" ยังสื่อถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญและการจากลา ฉันเดาว่านี่คงหมายถึง...
Damselette:อืม... การกลับไปยังดวงจันทร์...
Barbeloth:ฉันเข้าใจคุณนะ คุณ Columbina การต้องจากลากับเพื่อนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
Barbeloth:แต่ไม่ต้องกังวลไป นี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของการเดินทางหรอก ยังมีเรื่องราวอีกมากมายรออยู่ข้างหน้าเสมอ และ "อนาคต" ก็ยังคงรออยู่ตรงนั้นนะ
Damselette:"อนาคต"...
Barbeloth:ฮิฮิ ในที่สุดก็ได้เวลาเปิดไพ่ลึกลับใบนี้แล้วสินะ ทำไมมันถึงโผล่ขึ้นมา และต้องการจะบอกอะไรกับคุณ Columbina กันนะ?
Damselette:อื้ม ฉันพร้อมแล้วล่ะ
Barbeloth:ดีล่ะ งั้นเรามาเปิดไพ่ที่วางอยู่ในตำแหน่ง "อนาคต" ใบนี้กันเถอะ
Barbeloth:อ่า...
Damselette:มีอะไรเหรอ? คุณ Barbeloth
Barbeloth:มันเป็นไพ่ "Death" น่ะ
Damselette:...
Damselette:ฟังดูไม่ค่อยดีเลย
Barbeloth:ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจะตีความมันยังไงนะ คุณ Columbina
Barbeloth:จริงอยู่ที่มันอาจหมายถึงความตายที่เจ็บปวด จุดจบที่สมบูรณ์ แต่ในขณะเดียวกันก็หมายถึงการเกิดใหม่ด้วย
Barbeloth:อย่าลืมสิว่าไพ่โชคชะตาของคุณคือ "The Moon" นะ คุณ Columbina มันทำให้อนาคตของคุณ มีความหมายที่หลากหลายขึ้นนะ
Damselette:แต่จุดจบ... มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ใช่มั้ย?
Barbeloth:ก็อย่างที่ฉันบอก การทำนายด้วยไพ่ เป็นแค่แนวโน้มและคำแนะนำเท่านั้น มันไม่ได้เป็นตัวกำหนดจุดจบที่แน่นอนหรอก
Barbeloth:งั้นฉันขอสรุปให้ฟังอีกครั้งนะ
Barbeloth:ในชีวิตก่อนหน้านี้ของคุณ Columbina คุณอาจหลงเดินผิดทางเพราะความสับสน แต่คุณในตอนนี้ได้รับพลัง และการเชื่อมโยงใหม่แล้ว
Barbeloth:และในตอนนี้ คุณกำลังเผชิญกับการตัดสินใจที่สำคัญ การตัดสินใจครั้งนี้อาจเกี่ยวข้อง กับการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในอนาคต
Barbeloth:การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ อาจเป็นจุดจบของทุกสิ่ง หรือเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่างก็ได้
Barbeloth:แต่จำไว้ว่า... ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปเพราะ "The Moon" ในโชคชะตาของคุณ สิ่งที่คุณต้องทำ คือมองให้เห็นความจริง และเผชิญหน้ากับจิตใจของตัวเอง
Damselette:ความจริง... จิตใจ...
Damselette:ขอบคุณนะ คุณ Barbeloth
Barbeloth:ไม่เป็นไรหรอก คุณ Columbina บางคนไม่ชอบดูดวง เพราะไม่อยากเห็นจุดจบที่ไม่ดี
Barbeloth:แต่ฉันมองออกว่าคุณไม่เหมือนกัน ไม่ว่าผลลัพธ์ของการทำนายจะเป็นแบบไหน ก็ไม่สั่นคลอนการตัดสินใจในใจของคุณได้หรอก
This conversation is truncated; open the full page to continue.
Metta:ทั้งที่ฉันเล็งมันไว้แล้วแท้ ๆ...
Dori:เฮ้อ เสียดายจัง ลูกค้าตัวน้อยคนนี้ ฉันก็เห็นเหมือนกัน เห็นชัด ๆ เลย เมื่อกี้อีกแค่นิดเดียวเลยจริง ๆ นะ...
Metta:ไม่ใช่ ไม่ใช่! มันหลบไปได้ตอนที่ฉันกำลังจะคล้องโดนมันพอดี!
Dori:ตอนกำลังจะคล้องโดนมัน?
Metta:ใช่! กบกระดาษตัวนี้ มันขยับได้!
สายธาร:...
Dori:โอ๊ะ แหม ดูเธอพูดเข้าสิ กบกระดาษจะขยับได้ยังไงกัน? นอกเสียจากว่าโลกนี้จะมีเวทมนตร์จริง ๆ น่ะ
Dori:ถ้าเจ้าของร้านตัวเล็ก ๆ อย่างฉันรู้เวทมนตร์วิเศษขนาดนั้นจริง ๆ ก็คงไม่เอาไปใช้กับกบกระดาษหรอก... สู้ทำให้ Mora มีขางอกขึ้นมา แล้วกลิ้งเข้ากระเป๋าตังค์ฉันเองดีกว่า
Dori:ลูกค้าตัวน้อย ฉันหมายถึงเธออยากลองอีกครั้งมั้ยล่ะ? เจ้าของร้านใจดีอย่างฉันเห็นว่าเธอมาอุดหนุนบ่อย ครั้งนี้จะให้ราคาลูกค้าประจำ ลดให้เลย... 12%
Dori:ดูสิ ตอนนี้เธอมีประสบการณ์มากขึ้นแล้ว บางทีคราวนี้อาจจะคล้องได้ก็ได้นะ?
Metta:ฉัน...
Metta:ฮือ เงินค่าขนมหมดแล้ว เดี๋ยวฉันกลับบ้านไปเอาตังค์ละค่อยมาใหม่ละกัน!
Dori:กลับดี ๆ นะ แต่ก็อย่าเดินช้าเกินไปล่ะ ร้านของฉันเปิดเฉพาะในคืนจันทราธิษฐานเท่านั้น ถ้าพลาดไปก็ต้องรออีกหนึ่งปีเลยนะ
Dori:เชิญลูกค้าคนต่อไปเลย
Damselette:สวัสดี
Dori:(โอ๊ยตายแล้ว ทำไมถึงมาเจอคุณคนนี้เข้าล่ะเนี่ย! ฉันจะบอกพนักงานพวกนี้ยังไงดี ว่าครั้งนี้ไม่ต้องวิ่งวุ่น... พวกเขายังไม่คุ้นเคยกับฉันพอที่จะอ่านสีหน้าฉันออกซะด้วยสิ!)
Damselette:เจ้าของร้าน Dori?
Dori:สวัสดี คุณ Columbina มาลองเล่นเกมโยนห่วงที่ร้านเรามั้ย? กฎไม่ยาก วิธีการเล่นก็ง่ายมาก...
Damselette:ราคาเท่าไหร่เหรอ?
Dori:อ๋อ ครั้งแรกให้ทดลองเล่นฟรี ไม่เสียเงิน ถ้าอยากลองเล่นอีกครั้งหลังจากนี้ เราค่อยคิดเงินกัน...
Dori:แต่ด้วยสายตาที่เฉียบแหลมของคุณ Columbina หรือจะพูดว่า... ด้วยฝีมือของคุณแล้ว รับรองว่าต้องคล้องของเล่นได้หมดในครั้งเดียวแน่นอน!
Dori:(พูดชัดขนาดนี้แล้ว พวกนั้นคงจะเข้าใจกันแล้วนะ...)
Dori:ไหนดูสิ ขอฉันดูหน่อย...
Dori:โอ้ ไม่เลวเลย นี่เป็นคะแนนสูงสุดในตอนนี้เลยนะ!
Dori:อ๊ะ แต่น่าเสียดายจัง ถ้าลองอีกสักครั้งสองครั้งคะแนนต้องดีกว่านี้แน่นอน
Dori:อะ นี่เป็นรางวัลของคุณนะ อยากจะเล่นอีกสักรอบมั้ย? ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย...
Durin:คุณ Columbina สุขสันต์คืนจันทราธิษฐานนะ
Damselette:สุขสันต์คืนจันทราธิษฐานนะ Durin และคุณสมหมวก พวกคุณมาเล่นเกมนี้เหมือนกันเหรอ?
#Durin กับ {REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ใช่
ไม่ใช่
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ไม่ใช่
Durin:...
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:...
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:นายบอกว่าจะมาทักทาย Columbina นี่
Durin:ใช่ แต่พอเข้าไปใกล้ ฉันก็เจอคนรู้จักมากขึ้น
สายธาร:(ฉันตาฝาดไปรึเปล่านะ หรือว่าคนคนนี้จะเป็น...?)
Padisarah:(มังกรตัวน้อย มังกรตัวน้อยโตแล้ว!)
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ชิ... มนุษยสัมพันธ์ดีซะจริงนะ
Dori:โธ่ พูดมาซะขนาดนี้แล้ว ทั้งสองคนจะลองมาเล่นดูมั้ยล่ะ? ทดลองเล่นฟรีนะ
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ให้เขาเถอะ ฉันไม่เอาด้วยหรอก
Dori:อืม... ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่ลูกค้าคนเดียวจะเล่นฟรีสองครั้งไม่ได้หรอกนะ...
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:รู้แล้วน่า
Durin:ผู้อาวุโสอัลมอนด์สบายดีมั้ยช่วงนี้?
Padisarah:คุณปู่ยังแข็งแรงมากเลย! ทุกวันนี้ก็ยังวิ่งออกกำลังกายในป่าตอนเช้าอยู่เลย
สายธาร:เมื่อไม่นานมานี้ยังชวนเจ้าประทัดไปพายเรือด้วยกันอยู่ แต่กลับกระโดดขึ้นใบบัวไม่ได้สักใบ ทำเอาเจ้าประทัดหัวเราะจนเสียงดังลั่นเลย
Padisarah:แล้วเธอล่ะ มังกรตัวน้อย ตอนนี้ยังบินได้อยู่มั้ย?
Durin:อืม ได้อยู่
Padisarah:แต่เธอพูดน้อยลงนะ โตขึ้นแล้วคงลำบากใช่มั้ยล่ะ?
สายธาร:เขาดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วนะ เหมือนกับที่เนื้อเพลงร้องไว้นั่นแหละ
สายธาร:"อัศวินคนนั้นแกว่งดาบที่ทำจากหิน เพื่อปกป้องหัวใจที่ทำจากทองคำ"
สายธาร:หินมันหนักไง ก็เลยพูดเจื้อยแจ้วไม่ได้
Padisarah:สุดยอดไปเลย โตขึ้นฉันก็จะเป็นอัศวินให้ได้เลย! ห่วงจ๋า ฉันมาแล้วจ้า! ...วิ่ง!
Wheel:คนใส่หมวก ไม่คิดว่าเราจะได้พบกันอีก ท่าทางของเธอดูมุ่งมั่นกว่าตอนที่นั่งรถครั้งก่อนนะ
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ใครจะไปรู้ล่ะ
Wheel:คนที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากเธอ คงรู้ดีว่านี่เป็นเพราะเธอเดินอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้องอีกครั้งแน่ ๆ
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:...
Wheel:ขอให้พวกเราทุกคน ได้ไปถึงจุดหมายปลายทางที่ใฝ่ฝันนะ
Esnoir:ฉันขยับได้แล้ว! ฉันขยับได้แล้ว Rozel!
Dori:(เจ้าพวกนี้นี่ ทำไมถึงได้พากันมุดเข้าไปในห่วงเองแบบนี้ล่ะเนี่ย!)
Dori:ไม่น่าเชื่อ... คล้องได้หมดทุกตัวในเวลาสั้น ๆ เอง...
Dori:(ฉัน Dori ผู้ท่องไปทั่วทุกที่ และเคยเห็นอะไรมาตั้งมากมาย แต่นี่... หรือว่าหนุ่มน้อยคนนี้จะเป็นคนรู้จักของพวกมันกันนะ?)
Dori:(แต่พวกมันเป็นสัตว์กระดาษ กับตุ๊กตากลไกในนิทานไม่ใช่เหรอ? แล้วจะรู้จักกันได้ยังไง... นอกเสียจากว่า... จะมาจากที่เดียวกัน?)
Dori:(อืม... เดี๋ยวต้องไปถามแม่มดผู้ยิ่งใหญ่อย่าง Alice ให้ชัดเจนซะแล้ว ว่าเรื่องนี้มันยังไงกันแน่...)
Durin:ขอบคุณนะ คุณ Dori ฉันสนุกมากเลย
Dori:อ๊ะ อ๋อ... นี่เป็นรางวัลของคุณนะ อืม... ฉันเอารางวัลใหญ่ไปไว้ที่ไหนนะ รอเดี๋ยวนะ ฉันจะลองหาให้แป๊บ...
Dori:(ฮือ รางวัลใหญ่ของฉัน ฉันไม่อยากให้แกไปจากฉันเลย!)
Dori:(ยังดีที่ก่อนหน้านี้ได้กำไรบ้างละ ถึงคืนนี้จะเหนื่อยทั้งคืน แต่ก็ยังไม่ถึงกับขาดทุน...)
Metta:เจ้าของร้าน... แฮ่ก ๆ... ฉันกลับมาแล้ว!
Metta:เอ๋?! ไปแค่แป๊บเดียวเอง ก็มีคนอื่นได้ของรางวัลที่ฉันอยากได้ไปแล้วเหรอ?
Dori:อ่าฮ่าฮ่า กะ...ก็ช่วยไม่ได้แหละนะ หรือว่าจะลองดูรางวัลอื่น ๆ มั้ย? ฉันยังมีของดี ๆ อีกเพียบเลยนะ!
Metta:ฮือ...
Damselette:อืม... เธออยากได้อันนี้เหรอ?
Damselette:อะ รับไว้สิ
Metta:เอ๋? แต่ว่า...
Damselette:ไม่ต้องเกรงใจหรอก มันจะมีความสุขมากกว่าถ้าได้อยู่ข้าง ๆ เธอนะ
Metta:ขอบคุณนะพี่สาว! อ๊ะ ไม่ใช่สิ ขอบคุณนะท่านเทพจันทรา!
Dori:(โธ่ คุณ Columbina ของฉัน ท่าน Columbina! แบบนี้... แบบนี้ฉันก็หาเงินจากเด็กคนนี้ไม่ได้แล้วสิ!)
Vesa:พ่อดูสิ! นี่แหละร้านที่ฉันเล่าให้ฟัง!
Dori:(เฮ้อ! ช่างเถอะ ถึงยังไงเธอก็เป็นเทพจันทรา... ฉันน่าจะคิดหาคำพูดอื่นดู มาดูกันว่าจะรั้งเด็กน้อยคนใหม่คนนี้ไว้ได้มั้ย...)
Vesa:หา? มีคนได้รางวัลใหญ่ไปแล้วเหรอ...
Durin:...งั้นฉันจะให้ของฉันกับเธอละกัน
Dori:อะไรนะ?!
Dori:(ทำไมกัน? ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย? ทำไมคนดี ๆ ในโลกนี้ถึงต้องมาทำลายธุรกิจของฉันด้วยเนี่ย?)
Durin:สุขสันต์คืนจันทราธิษฐานนะทุกคน
Damselette:สุขสันต์คืนจันทราธิษฐาน
Marionette:เฮ้ ดูสิว่าใครมา? ได้ยินว่าใครบางคนอยู่ ๆ ก็ชอบหายตัวไปเฉย ๆ ตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ
Marionette:ฉันนึกว่า เธอจะกลับมาไม่ทันก่อนคืนจันทราธิษฐานซะอีก
Damselette:เธอเป็นห่วงฉันเหรอ? Sandrone
Marionette:หา? อย่ามาคิดเข้าข้างตัวเองนะ! ลองทวนหน่อยมั้ยว่าพูดอะไรออกมา?
Damselette:เธอเป็นห่วงฉัน ถึงขนาดยอมสวมเครื่องประดับหัวปลอม เพื่อมาพบฉันในคืนจันทราธิษฐานเลยเหรอ? แถมวันนี้เธอถึงกับไม่พา Pulonia มาด้วย
Marionette:ฉัน...! เธอ เธอมองไม่เห็นไม่ใช่เหรอ!
Damselette:ฉันมองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงความผันผวนของแรงจันทราผัน ที่เปลี่ยนเป็นความสงสัยในใจของทุกคนรอบข้าง
Damselette:เท่าที่รู้จักเธอมา Sandrone ฉันเดาว่า... เธอคงใส่หูแมวอยู่สินะ?
Marionette:หุบปากซะ! วันนี้ฉันแค่มาตรวจตราอาณาเขตของ Fatui การเจอเธอนี่มันเป็นเรื่องน่าปวดหัวเพิ่มขึ้นเท่านั้นแหละ!
Damselette:จริงเหรอ? แต่ก่อนหน้านี้เธอยังชวน Arlecchino มาช่วยทุกคนตามหาชื่อของฉันอยู่เลยนะ...
Marionette:Columbina! ขืนพูดมาอีกคำเดียว ฉันจะหักคอเธอเลยคอยดู!
Damselette:"Columbina Hyposelenia" นี่คือชื่อเต็มของฉันในตอนนี้
Marionette:ใครจะสนเรื่องนั้นกัน!
Damselette:ฉันคิดถึงเธอจัง Sandrone ฉันคิดถึงเธอตั้งแต่ตอนที่ "หายลับไป" แล้ว
Marionette:อ๊ะ...
Damselette:อยากจะพูดอะไรแรง ๆ กับเธอสักหน่อยจัง
Marionette:...นี่เธอกำลังล้อฉันเล่นเหรอ?
Damselette:จริงสิ Sandrone เราไปเล่นอันนั้นด้วยกันมั้ย
Marionette:อันนั้น? วาฬฟินหิมะตัวนั้นน่ะเหรอ?
Damselette:ใช่ เหมือนจะเป็นเกมที่ถ้าเหยียบฟันผิดซี่ก็จะโดนงับเอา น่าสนุกดีนะ
Marionette:ใครจะไปเล่นกับเธอกัน...
Damselette:เธอไม่กล้าเหรอ?
Marionette:ชิ...
Marionette:เฮ้อ! ช่างเถอะ! เล่นก็เล่น! คอยดูเถอะ ฉันจะจัดการเธอให้เข็ดเลย!
Damselette:ได้เลย อ่า...
Koski:ตาแก่เอ้ย! วันนี้ฉันจะเล่นให้แกแพ้หมดตัว จนไม่เหลือแม้แต่กางเกงให้ใส่เลย!
Damselette:ฮึ ๆ เกือบลืมไปเลย Sandrone...
Marionette:อะไร?
Damselette:ถ้าเธอแพ้ ฉันจะทุบหัวเธอให้แหลกเลย
Marionette:...หา?
Marionette:บะ...บ้าจริง!!
Damselette:เหยียบโดนฟันไม่ดีเข้าแล้วสิ Sandrone
Marionette:หุบปากซะ!
Damselette:อยากให้ช่วยมั้ย? ดูเหมือนเธอจะติดนะ
Marionette:ไม่ต้อง!
Marionette:บ้าจริง... แค่กลไกเครื่องเล่นแค่นี้ ทำไมถึงได้ติดแน่นขนาดนี้เนี่ย!
Damselette:ฮ่าฮ่า...
Marionette:ห้ามหัวเราะ!!
Damselette:ก็ได้ ตามที่พูดกันไว้เมื่อกี้นะ ถ้าแพ้...
Marionette:เฮ้ เธอจะทำอะไรน่ะ? อย่าบอกนะว่าเธอจะ...!
Damselette:...ฮึบ!
Marionette:คอยดูเถอะ!
Marionette:มาเล่นอีกรอบเลย!
Damselette:เป็นอะไรมั้ย? Sandrone ดูเหมือนเมื่อกี้จะกัดฟันแน่นมากเลย กลไกของเธอ...
Marionette:ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอก!
Damselette:ก็ได้ งั้นคราวนี้ฉันเริ่มก่อนละกัน
Marionette:(ฉันดูออกแล้ว ดูเหมือนว่ายัยคนนี้จะรับรู้ได้ว่าฟันซี่ไหนมีปัญหา)
Marionette:(แค่ไม่ไปเหยียบจุดที่เธอเลี่ยงก็พอแล้ว)
Damselette:ซี่นี้... อืม ไม่มีปัญหา
Marionette:(ข้ามซี่อื่นไปเหรอ? ฮึ ฉันรู้แล้วล่ะ)
Marionette:ดีล่ะ ถึงตาฉันแล้ว
Marionette:...
Marionette:...หา?
Damselette:แพ้อีกแล้วนะ Sandrone
Marionette:หรือว่า... มีฟันไม่ดีมากกว่าหนึ่งซี่งั้นเหรอ?!!
Damselette:...นี่แหนะ
Marionette:ใครมันเป็นคนออกแบบเกมบ้าบออันนี้เนี่ย?!!
Damselette:เป็นไงบ้าง Sandrone? เมื่อกี้เธอพูดจาไม่น่าฟังออกมาเยอะเลยนะ
Marionette:ฉันสบายมาก
Damselette:งั้นฉันให้เธอเคาะหัวฉันดูสักทีมั้ย?
Marionette:ไม่เอา!
Damselette:เคาะหลาย ๆ ครั้งก็ได้นะ ก็เธอแพ้มาตั้งหลายครั้งแล้วนี่
Marionette:บอกแล้วไงว่าไม่เอา!!
Marionette:เธอนี่นะ น่ารำคาญมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว...
Marionette:มาร้องเพลงหน้าประตูฉันตามใจชอบ มาเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาของฉันโดยไม่ได้รับเชิญ แล้วก็ออกไปตามอำเภอใจ... แล้วตอนนี้ยังจะไปที่ดวงจันทร์อีก!
Damselette:...
Damselette:ช่วงเวลาที่อยู่ใน "Fatui" ตอนที่ได้อยู่กับเธอ, Arlecchino และ Rosalyne นั้น เป็นช่วงเวลาที่ฉันชอบที่สุดเลย
Damselette:ฉันจะไม่มีวันลืมช่วงเวลาเหล่านั้น เหมือนกับที่ฉันจะไม่ลืมช่วงเวลานี้
Marionette:...
Damselette:ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เราก็จะเป็นเพื่อนกันตลอดไปใช่มั้ย?
Marionette:ฮึ... ใครจะเป็นเพื่อนกับเธอกัน...
Damselette:ฉันจะคิดถึงเธอนะ Sandrone
Marionette:...
Damselette:...ลาก่อนนะ Sandrone
Marionette:ฉันก็จะคิดถึงเธอเหมือนกัน... Columbina...
Paimon:หืม? ว่าไงนะ?
Marionette:เหวอ!
Paimon:อุ๊ย! ทำไมเธอถึงตกใจขนาดนั้นล่ะ... มีอะไรรึเปล่า? พวกเราตามหาเธอกันตั้งนานแหนะ
Marionette:พวกเธอมีธุระอะไร?!
Paimon:ว้าว หูของเธอ...
Marionette:ฉันถามว่ามีธุระอะไร?
Paimon:เอ่อ... ใช่... คือว่า
Marionette:...เอ๊ะ?
Paimon:วาดของเธอลงไปด้วยสิ เธอก็เป็นเพื่อนของ Columbina เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ?
Marionette:...
Marionette:ฮึ... ช่างเป็นคนที่โชคดีซะจริง ๆ
Paimon:...อะไรนะ?
Marionette:ไม่มีอะไร อะ วาดเสร็จแล้ว
Paimon:เร็วจัง!
Paimon:อ้อ จริงสิ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง
Paimon:เมื่อก่อนดูเธอจะสนใจเรื่องการวิจัยของ "สมาคม Narzissenkreuz" ใช่มั้ย? ตอนที่เจอกันครั้งที่แล้ว มีคนอยู่เยอะเกินไป ก็เลยไม่มีโอกาสคุยกัน
Marionette:โอกาสอะไร?
Traveler:เราอยากให้เธอดูสิ่งนี้หน่อย...
Marionette:นี่คือ... อา... Alain, Rene แล้วก็... Mary-Ann...
Traveler:แล้วก็อันนี้ด้วย
Marionette:ฮะ... "ดาบศักดิ์สิทธิ์"... ก็เหมือนของเล่นที่ใช้ช่วยโลกนั่นแหละ
Traveler:เธอไม่เห็นด้วยกับพวกเขาเหรอ?
Marionette:เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย
Marionette:คนพวกนี้... โดยเฉพาะ Alain Guillotin กับ Rene ถึงกับยอมเสียสละตัวเองเพื่อโลกใบนี้
Marionette:นี่เป็นทางเลือกที่ฉันจะไม่มีวันทำเด็ดขาด
Marionette:แต่ว่า... เฮอะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า พวกเขายังเก็บภาพถ่ายจากตอนนั้นเอาไว้
Marionette:ถ้าฉันรู้แบบนี้ตั้งแต่แรก เมื่อกี้ก็คง...
Traveler:พวกเราถ่ายมาได้แล้วล่ะ
Marionette:...หา?
Paimon:นี่ไง ตอนที่เธอโดนวาฬฟินหิมะงับ แล้ว Columbina ก็เคาะหัวเธอน่ะ
Marionette:ฉีกรูปนี่ทิ้งไปซะ!!!
Limppu:ลูกอมจันทราธิษฐาน ลูกอมจันทราธิษฐานที่ทั้งสวยและอร่อย บรรจุเต็มกล่อง! จะแบ่งกับเพื่อนหรือครอบครัวก็ได้!
Damselette:(แบ่งงั้นเหรอ?... ทุกคนจะชอบรสชาติแบบไหนกันนะ...)
Limppu:ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ท่านเทพจันทรา! สนใจรับลูกอมจันทราธิษฐานไปสักกล่องมั้ย?
Damselette:เอาสิ
Limppu:ได้เลย ลูกอมจันทราธิษฐานหนึ่งกล่อง! ท่านเทพจันทราอยากได้รสชาติแบบไหนดีล่ะ?
Damselette:ฉันไม่ค่อยแน่ใจ... ช่วยแนะนำให้หน่อยได้มั้ย?
Limppu:คุณจะกินเองหรือเอาไปให้คนอื่นล่ะ?
Damselette:เอาไปให้เพื่อนน่ะ
Limppu:อ้อ งั้นถ้าเป็นแอปเปิล, Lakkaberry และ Midsommar Berry ก็ดีนะ สามรสนี้ขายดีมากเลย
Damselette:มีรสดอก Nocturnal มั้ย?
Limppu:ฉันเคยเห็นแต่คู่รักมอบดอกไม้ชนิดนี้ให้กันและกัน... แต่ไม่เคยได้ยินว่าเอามาทำเป็นของกินได้เลย
Damselette:ไม่เหมาะเหรอ? งั้น... Moonfall Silver ล่ะ?
Limppu:เอ่อ... คุณจะเอาไปให้เพื่อนจริง ๆ เหรอ?
Damselette:อืม... แล้ว Smetana ล่ะ?
Limppu:ความคิดนี้ไม่เลวเลย... ฉันยังไม่เคยลองมาก่อนเลย ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ช่วยรอเดี๋ยวนะ ฉันจะทำบางส่วนให้คุณเดี๋ยวนี้แหละ
Limppu:ลองดูสิ... มีไอเดียอื่นอีกมั้ย?
"หญ้าเขียว, Krumkake แล้วก็กาแฟดำเข้มข้น" Columbina บรรยายถึงรสชาติที่นึกออก
กลิ่นหอมหวานแปลกใหม่ของลูกอมดึงดูดเด็ก ๆ ในละแวกนั้น พวกเขาต่างพากันเรียงเป็นแถวยาวอย่างร่าเริง ไม่นานนักก็มีศีรษะน้อย ๆ เบียดเสียดกันแน่นขนัด
"ปลารมควัน, เนื้อผัดเบอร์รี่, ดอกไม้จันทราธิษฐานที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝน..."
ภายใต้สายตาที่คาดหวังของผู้คน เจ้าของร้านจึงรวบรวมความกล้า และบรรจุลูกอมสีสันสวยงามลงในกล่องทีละชิ้น
Aino:แปลกจัง แบบนี้ไม่ถูกต้อง! Ineffa ต้องแอบโกงแน่เลย! ไม่งั้นทำไมคนที่แพ้ถึงเป็นฉันทุกครั้งเลยล่ะ...
Ineffa:ฉันไม่ได้โกง
Aino:โอ้โห เธอเริ่มโกหกเป็นแล้วสินะ! ฉันคงต้องซ่อมเธอสักหน่อยละ!
Ineffa:อ๊ะ ท่านเทพจันทรา ช่วยด้วย...
Damselette:หืม?
Ineffa:คุณ Columbina ฉันขอชี้แจงอีกครั้ง Aino กำลังโกง...
Aino:หน็อย Ineffa นะ...นี่เธอกล้าหักหลังฉันงั้นเหรอ?!
Damselette:คิก
Aino:...ฮือ ขำฉันเข้าไปเถอะ! ฉันจะกลับบ้านไปพัฒนาหุ่นยนต์เล่นเกม ที่ไม่มีวันแพ้ให้ได้เลยคอยดู...
Aino:แล้วถึงตอนนั้นฉันจะเอาชนะทุกคนให้ได้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วจะแปะสติกเกอร์ให้เต็มหัวพวกคุณทุกคนเลย!
Paimon:ฉันได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวาย ที่แท้ก็เป็น...
Paimon:อุ๊บ ฮ่าฮ่าฮ่า
Traveler:นี่กำลังเล่นอะไรกันอยู่เหรอ?
Damselette:เหมือนจะเป็นเกมที่โกงได้นะ
Ineffa:"จับคู่ภูตจันทรา"
Ineffa:แต่ละคนจะเริ่มต้นด้วยคู่หูภูตจันทราที่มีสีต่างกัน ในแต่ละรอบ จะหยิบภูตจันทราจากฝ่ายตรงข้าม
Ineffa:ภูตจันทราที่มีสีเหมือนกันเป็นคู่จะถูกนำออก ส่วนภูตจันทราที่ไม่สามารถจับคู่ได้จะถูกเก็บไว้ และทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ
Ineffa:จนกระทั่งในที่สุด ผู้เล่นที่มีภูตจันทราที่ไม่สามารถจับคู่ได้ จะถูกคัดออก และผู้เล่นนั้นจะถูกแปะสติกเกอร์
Luonnotar:~!
Paimon:โอ้! สี่คนก็เล่นได้ด้วยเหรอ?
Ineffa:ไม่มีปัญหา แค่เรียงตามลำดับก็พอ
Paimon:ได้เลย งั้นฉันกับ Traveler อยู่ทีมเดียวกันนะ!
Aino:งั้นถ้าพวกคุณแพ้ ก็ต้องโดนแปะสติกเกอร์คนละอันนะ ใครก็อย่าคิดว่าจะรอดไปได้
Paimon:ได้เลย แล้วถ้าชนะล่ะ?
Aino:ถ้าชนะ... ถ้าชนะ ก็จะได้เลือกสติกเกอร์หนึ่งอันมาแปะให้คนอื่น
Ineffa:เห็นมั้ย Aino มีตรรกะของตัวเอง
Aino:ไม่ต้องสนใจเยอะแยะหรอกน่า ตอนนี้มาเริ่มนับใหม่จากศูนย์กัน สติกเกอร์พวกนี้ของฉันถือเป็นโมฆะทั้งหมด!
Paimon:ถ้างั้นให้ Luonnotar มาเป็นภูตจันทราพิเศษ เริ่มเกมแรกจาก Ineffa แล้ววนตามเข็มนาฬิกาละกันนะ
Aino:เดี๋ยวฉันเลือกให้พวกคุณสักอัน... จะเลือกลายอะไรดีนะ?
Paimon:ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ยังทำหน้านิ่วอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับทำหน้าภูมิใจเชียวนะ
Aino:ฮึ่ม ชนะก็คือชนะนั่นแหละ
Aino:โอ๊ยยยย ทำไมเป็นฉันอีกแล้วเนี่ย!
Ineffa:อย่าขยับไปมาสิ Aino ตอนนี้สติกเกอร์แผ่นนั้นจะหลุดแล้ว
Aino:ปล่อยให้มันหลุดไปเถอะ! ปล่อยมันไปเถอะ!
Aino:ทำไมภูตจันทราที่จับคู่ได้ถึงบินหนีไปได้ แต่สติกเกอร์ที่จับคู่ถึงบินไปไม่ได้ล่ะ?!
Damselette:ฉันแพ้แล้ว
Luonnotar:~!
Aino:แปะสติกเกอร์! แปะสติกเกอร์! แปะสติกเกอร์!...
Damselette:อืม...
Aino:น่ารักจัง!
Damselette:น่ารักมั้ย? เสียดายที่ฉันมองไม่เห็นตัวเองเลย
Luonnotar:~!
Damselette:เอ่อ...
Paimon:Luonnotar พูดว่าอะไรเหรอ?
Damselette:มันบอกว่าน่ารักดี แล้วก็บอกว่าเห็นฉันเป็นแบบนี้แล้ว อยากให้ฉันแพ้อีกสักหลาย ๆ ตา...
หลังจากเล่นกันอีกหลายตา สุดท้ายทุกคนมีสติกเกอร์ติดอยู่เต็มหัวไปหมด...
ยกเว้น...
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
Paimon:Traveler มันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ? เมื่อกี้ฉันเห็นเธอกับ Columbina ทำหน้าไม่อยากลงเลย
Paimon:เอ่อ... ฉันคงไม่เวียนหัวจนเป็นลมหรอกนะ...
Traveler:เอาลูกอมจันทราธิษฐานหน่อยมั้ย?
Paimon:ลูกอมให้พวกเราเหรอ? ขอบคุณนะ Columbina ถ้างั้นฉันไม่เกรงใจละนะ!
Paimon:อ้าม! หูย รสผลไม้นี่หอมเข้มข้นมากเลย อร่อยมากเลย!
Paimon:Traveler แล้วของเธอล่ะ? เป็นรสอะไรเหรอ?
Traveler:เหมือน Smetana... ก็แปลกใหม่ดีนะ
Paimon:ฟังดูน่าอร่อยจัง! น้ำลายจะไหลออกมาแล้วเนี่ย... ในกล่องยังมีอีกมั้ยอะ?
Damselette:อืม ฉันจำได้ว่ายังมีอยู่นะ
Paimon:งั้นฉันจะลองหาดูนะ...
Traveler:Columbina ได้ลองชิมเองรึยัง
Damselette:อ่า...
Traveler:Paimon หาที่มีรสชาติ Smetana สักสามเม็ดได้มั้ย?
Paimon:ได้สิ!
Paimon:อันนี้... อันนี้ก็น่าจะใช่ ครบแล้วล่ะ!
Paimon:นี่ คนละหนึ่งเม็ดนะ
Traveler:งั้น... กินพร้อมกันมั้ย?
ทั้งสามคน:หวานจัง!
Damselette:สิ่งมีชีวิตที่ดูนุ่มนิ่ม กระโดดโลดเต้นไปมา...
Dodoco จอมซน:ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ท่านเทพจันทรา
Damselette:อ๊ะ ตัวนี้ก็พูดได้เหมือนกัน...
Dodoco จอมซน:อะแฮ่ม ขออนุญาตแนะนำตัวสักหน่อย ฉันคือ Dodoco จากหมู่เกาะอันห่างไกล ในบรรดาพี่น้องทั้งหมดของฉัน ฉันคือตัวที่ซนที่สุดเลย!
Dodoco จอมซน:เจอปัญหาก็ถล่มให้ราบเป็นหน้ากลอง เจออะไรมาขวางก็ระเบิดให้กระจุย!
Damselette:ฟังดูมีความสุขจังเลยนะ
Dodoco จอมซน:ใช่เลย! เฮ้อ แต่เรื่องวุ่นวายก็มาถึงแล้วล่ะ
Dodoco จอมซน:เมื่อไม่นานมานี้ ฉันเจอชายหาดสีเยลลี่ ที่สวยงามเหมือนบ้านเกิด และพอดำลงไปดู...
Dodoco จอมซน:มีพืชน้ำขวางทางอยู่เต็มไปหมด แถมยังมีปลาหนามแหลมเฟี้ยว ที่อยากจะจับฉันกินเป็นขนมอีก...
Dodoco จอมซน:ฉันว่ายหนีมาอย่างยากลำบาก จนปวดหางไปหมดแล้ว กว่าจะว่ายกลับมาถึงฝั่งได้!
Damselette:คราวนี้ไม่ระเบิดพวกมันเหรอ?
Dodoco จอมซน:ฉันน่ะอยากทำอยู่แล้ว! แต่ได้ยินมาว่าท่านเทพจันทรา เข้าใจภาษาของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยได้
Dodoco จอมซน:ถ้าไปทำลายโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วถูกปลานิสัยไม่ดีฟ้องร้อง และโดนไล่ออกจากทะเลแถบนี้ละก็ แผนพักร้อนของฉันก็จะพังพินาศหมดเลยน่ะสิ!
Dodoco จอมซน:ท่านเทพจันทราผู้ใจดี ไม่ทราบว่าคุณพอจะช่วยฉันหน่อยได้มั้ย...
Damselette:อยากจะชวนฉันไปทำเรื่องไม่ดีด้วยเหรอ?
Dodoco จอมซน:อ่าฮ่าฮ่า อย่างมากก็คงถือเป็นการผจญภัยแบบไร้กังวลเท่านั้นแหละมั้ง?
Damselette:...
Alice:แขกทุกคนในคืนนี้ต่างก็แต่งตัวเป็นเทพจันทรา แต่ไม่มีใครบอกว่าเทพจันทราห้ามแอบแต่งตัวเป็น Dodoco นี่นา?
Alice:อีกอย่าง ตอนนี้คุณก็อยู่ใน "บ้าน" ของตัวเองนะ จะทำอะไรอย่างอิสระแค่ไหน ก็ไม่เป็นไรหรอก
Damselette:แต่คุณแม่มด ฉันยังไม่คุ้นเคยกับ Dodoco เลย...
Alice:ไม่เป็นไร ๆ Dodoco น่ะมีนิสัยไร้เดียงสา ร่าเริง และมีชีวิตที่อิสระ ไม่ชอบการผูกมัด
Alice:มีทั้งตัวป่วนแบบฉัน และเจ้าตัวขี้เกียจที่ชอบนอนกลางวันบนก้อนหิน
Alice:หรือจะพูดได้ว่า สิ่งมีชีวิตที่ใฝ่ฝันถึงความสุขและอิสรภาพ ต่างก็เป็น Dodoco ทั้งนั้นแหละ!
Alice:หรือว่า คุณเทพจันทราจะลองคิดซะว่ามันเป็น... ภูตจันทราที่ขนฟูและซุกซนกว่าเดิมก็ได้นะ?
ภูตจันทรา:?
Damselette:อืม แบบนี้จินตนาการได้ง่ายขึ้นเยอะเลย
Alice:แบบนี้แหละ! มาเล่นกันเถอะ จับหางของฉันไว้ แล้วกระโดดลงทะเลกันเลย! ไปจัดการกับพวกตัวร้ายนิสัยไม่ดีกันเถอะ!
Localized evidence
เพลิดเพลินกับ "คืนจันทราธิษฐาน"
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/1243295236BinOutput/Quest/6027.json/JIJKODHIEED/226
602703
6027
true
26