แสงจันทร์เมื่อแรกเริ่ม
หืม? คิดอะไรออกแล้วเหรอ? Columbina
6015Open quest →Quest Steps
Story evidence
Canon:หืม? คิดอะไรออกแล้วเหรอ? Columbina
Canon:บอกพวกเรามาสิ เธอจะออกจากที่นี่ยังไง?
Damselette:อืม... ฉันจะ "ตาย" ในตอนนี้ และจะ "เกิดใหม่" อีกครั้งในอนาคตด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ
Sonnet:หา? เธอ... เธอกำลังพูดอะไรเนี่ย? คนที่ตายไปแล้ว จะกลับมาเกิดใหม่ได้ยังไง?
Sonnet:แล้วก็... เพื่อนในอนาคตงั้นเหรอ? เธอจะบอกแผนของเธอกับพวกเขายังไงล่ะ? จะทิ้งคำพยากรณ์ไว้งั้นเหรอ? แต่ที่นี่แม้แต่แสงจันทร์สักเส้น ก็ยังส่งออกไปไม่ได้เลยนะ...
Sonnet:ถ้าพวกเขาไม่เจอข้อความที่เธอทิ้งไว้... เธอก็จะ...
Damselette:ไม่ ไม่มีทางหรอก
Sonnet:...หา?
Damselette:พวกเขาต้องเจอมันแน่ ฉันรู้
Canon:...ช่วยบอกวิธีที่ชัดเจนหน่อยได้มั้ย?
Damselette:เรื่องที่ฉันต้องทำนั้นง่ายมาก...
Damselette:อย่างแรก ฉันจะทิ้ง "จิตวิญญาณ" ของตัวเองไว้ที่นี่
Nefer:...!
Nefer:...ฉัน มองเห็นแล้ว
Aria:...จิตวิญญาณ?! หมายถึงความเป็นเทพของเธอเหรอ?
Damselette:อืม ฉันได้ทิ้งส่วนเล็ก ๆ ของจิตวิญญาณตัวเองไว้ในอนาคตแล้ว ซึ่งมันเล็กมากจนคุกแห่งนี้แทบไม่เห็นเลยล่ะ
Damselette:มันสามารถเชื่อมจิตวิญญาณของฉันในขณะนี้ได้
Damselette:และเมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นจุดยึดที่สำคัญ ในการเรียกจิตวิญญาณของฉันกลับไปสู่ "ความเป็นจริง" ในอนาคตได้
Canon:เหมือนกับ... "แรงโน้มถ่วง" ที่เชื่อมโยงผืนดินและดวงจันทร์เข้าด้วยกันสินะ
Damselette:ใช่แล้ว ถึงแม้ดวงจันทร์ในอนาคตที่ฉันอาศัยอยู่ จะถูกโยนออกไปจากภาพสะท้อนแห่งสวรรค์ แต่ฉันก็ยังรู้สึกถึงการมีอยู่ของมันได้
Damselette:และส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณที่ฉันทิ้งไว้ ในตอนนี้ก็ยังคงเชื่อมโยงกับฉันอยู่ เพื่อน ๆ สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของฉันผ่านมันได้
Sonnet:แต่... จิตวิญญาณ จะอยู่ที่นี่ได้จริง ๆ เหรอ...
Damselette:ระหว่างทางมาที่นี่ ฉันได้พบกับคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่เคยหลงเข้ามาในสถานที่แห่งนี้
Damselette:ร่างกายของเธอสลายไปแล้ว แต่จิตวิญญาณยังอยู่ที่นี่
Damselette:และก่อนหน้านั้นอีก ฉันก็ได้พบกับศัตรูคนหนึ่งที่เคยเจอกันมาก่อน เขาก็ยังรักษาจิตวิญญาณไว้ได้อย่างสมบูรณ์เหมือนกัน ในขณะที่พลังที่กัดกร่อนร่างกายของเขากลับสลายไปแล้ว
Canon:งั้นก็หมายความว่า... กฎของมิติแห่งนี้ ก็เพื่อกักขัง "ความเ〔จิตวิญญาณ〕ป็นเทพ" และ "พลังอำนาจ" ของพวกเรา แต่กลับไม่ได้สนใจว่า "ร่างกาย" จะหนีออกไปได้รึเปล่า...
Sonnet:ถึงร่างกายจะทะลุผ่านกรงขังไปได้ แต่ถ้าไม่มี "ความเ〔จิตวิญญาณ〕ป็นเทพ" ที่จะควบคุมมัน ก็คงเป็นแค่ร่างไร้วิญญาณไม่ใช่เหรอ?
Sonnet:หรือว่า... ที่เธอบอกว่า "ไม่ได้ออกไปแบบมีชีวิต"...
Damselette:ใช่แล้ว ฉันจะเปลี่ยน "ร่างกาย" ของฉันให้กลายเป็นแสงจันทร์ โปรยปรายลงสู่ Nod-Krai
Damselette:มันจะกลายเป็นพลังที่ปกป้อง Nod-Krai ละลายเข้าสู่ผืนแผ่นดินแห่งนี้อย่างเงียบ ๆ รอคอยการกลับมาของจิตวิญญาณของฉันในอนาคต
Canon:...
Damselette:แต่... ฉันจะทำแบบนี้ด้วยพลังของตัวเองไม่ได้
Damselette:ฉันต้องการความช่วยเหลือจากพวกคุณ ฉัน... อยากขอให้พวกคุณช่วยหน่อย
Aria:ฮ่า... น้องสาวที่รัก เธอไม่จำเป็นต้องนอบน้อมกับพวกเราขนาดนั้นหรอก อย่างที่ฉันบอกไป พวกเราก็แค่แสงริบหรี่ที่หลงเหลือ จากประวัติศาสตร์อันเก่าแก่เท่านั้นเอง
Aria:ส่วนเธอที่เกิดมาในอนาคตเพียงลำพัง ต้องผ่านวันเวลาอันยาวนานและโดดเดี่ยว ฉันจะใจร้ายปล่อยให้เรื่องราวของเธอ จบลงในคุกแห่งนี้ได้ยังไงล่ะ?
Aria:อย่าลืมสิ เราเป็นพี่สาวของเธอ และเป็น "ครอบครัว" ของเธอนะ
Damselette:...!
Sonnet:...พี่ Aria พูดถูกแล้ว จริง ๆ แล้วฉันก็อยากมีน้องสาวมานานแล้วล่ะ ไม่งั้นก็จะโดนพี่สาวทั้งสองคน คอยจ้ำจี้จ้ำไชอยู่ตลอด
Sonnet:ในที่สุดฉันก็ได้มีโอกาสเป็นพี่สาวแล้ว ได้ช่วยเหลือน้องสาวน่ารักคนนี้ กลับไปยังโลกของเธอทั้งที จะลังเลได้ยังไงกันล่ะ?
Damselette:...Sonnet
Canon:...
Aria:Canon...?
Damselette:...ขอโทษนะ ฉันรู้ว่านี่เป็นคำขอที่เห็นแก่ตัว "จันทราน้ำค้างแข็ง" ของคุณยังไม่แตกสลาย...
Canon:...อ๋อ ไม่ อย่าเข้าใจผิดนะ Columbina
Canon:ฉันแค่... อดนึกถึงช่วงเวลาที่พวกเราสามพี่น้อง เคยใช้ชีวิตร่วมกันไม่ได้น่ะ...
Canon:เธอคงนึกภาพไม่ออกแน่ ว่าฉันดีใจมากแค่ไหน ที่ได้ฟังเธอเล่าถึงโลกในอนาคต, "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" และเพื่อน ๆ ที่ทั้งน่ารักและใจดีพวกนั้น
Canon:การได้รู้ว่าผู้คนบนโลก มีอนาคตที่อุดมสมบูรณ์แบบนี้ พวกเราในฐานะผู้พิทักษ์ความสงบสุขแห่ง Teyvat ก็รู้สึกพอใจมากแล้วล่ะ
Canon:และถ้าแผนการของเธอสามารถช่วยพวกเขา และช่วย Nod-Krai ได้ ฉันก็พร้อมจะมอบทุกสิ่งที่ฉันจะให้ได้กับเธออยู่แล้ว
Canon:อีกอย่าง พวกเราสามพี่น้องก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิด ฉันไม่มีวันทิ้งพวกเธอไปมีชีวิตตามลำพังหรอก
Sonnet:พี่ Canon...
Canon:แต่ฉันขอถามคำถามสุดท้ายหน่อย Columbina
Damselette:อื้ม อะไรเหรอ?
Canon:ทำไม... เธอต้องปิดตาของตัวเองไว้ด้วยล่ะ?
Damselette:...
Sonnet:นั่นสิ ตอนที่เจอเธอครั้งแรก ฉันก็สงสัยเหมือนกัน แต่กลัวว่าจะเกี่ยวข้องกับความเป็นส่วนตัวของ Hyposelenia เลยอดใจไม่ถามละกัน
Damselette:ฉัน... เคยรู้สึกว่าไม่อยากมองโลกใบนี้ เพราะคิดว่ามันเต็มไปด้วยคำโกหกจอมปลอม
Damselette:ฉันเคยอยากปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง... ปิดกั้นหัวใจของตัวเอง... จนกว่าจะได้กลับไปถึง "บ้าน" ที่แท้จริงของฉัน
Canon:งั้นเหรอ...
Canon:บางทีเธออาจจะไม่เห็นท้องฟ้าจอมปลอมนั่นอีกแล้วก็จริง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็จะพลาดสิ่งที่เป็นความจริงและมีค่าไปด้วย อย่างเช่นรอยยิ้มของเพื่อน ๆ ไงล่ะ
Canon:สัญญากับฉันสิ Columbina เมื่อเธอกลับไปยังอนาคตแล้ว เธอจะลองเปิดตามองโลกใบนี้และเพื่อน ๆ ของเธอให้มากขึ้น
Canon:ฉันคิดว่า ตัวเธอที่อยากกลับไปมากขนาดนี้ คงเข้าใจดีอยู่แล้วแหละ...
Canon:ที่นั่นคือ "บ้าน" ที่แท้จริงของเธอ
Damselette:...!
Canon:ยื่นมือมาสิ Columbina
Canon:...Aria, Sonnet พวกเธอด้วยนะ
Sonnet:อืม...
Aria:ได้สิ
Canon:...เราเคยเป็นบทเพลงที่ไม่รู้จบ บัดนี้ถึงคราวเธอขับขานต่อไปแล้ว
Aria:...เราเคยเป็นคลื่นแห่งสายน้ำกาลเวลา บัดนี้น้ำลดแล้ว และระลอกคลื่นของเธอเริ่มก่อตัวขึ้น
Sonnet:...เราเคยเป็นผู้ส่งสารแห่งความบ้าคลั่งและแรงบันดาลใจ บัดนี้เมื่อม่านคำลวงสลายไป ความจริงของเธอจะดำเนินต่อไป
Canon:...เราคือจิตวิญญาณที่เฝ้ารอแสงตะวัน จงกลับไปหาผู้คนที่ยังยิ้มให้กับเธอเสีย
Sonnet:เท่านี้ก็... จบแล้วเหรอ?
Canon:ใช่ พวกเราได้มอบพลังทั้งหมดของจันทราทั้งสามให้กับ Columbina Hyposelenia แล้ว
Canon:นับจากนี้ไป เธอจะเป็น "เทพธิดาจันทราทั้งสาม" เพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้แล้วล่ะ
Damselette:...
Damselette:ขอบคุณนะ... ขอบคุณมากจริง ๆ... พี่สาวทุกคนของฉัน...
Aria:ไปทำในสิ่งที่เธอคิดว่าควรทำเถอะ Columbina Hyposelenia
Canon:อืม พวกเราไม่สามารถมอบพลังของจันทราทั้งสาม ที่อยู่นอกคุกมืดให้เธอได้ ความขัดแย้งที่เกิดจากเศษซากหลังจากที่พวกเราหายไปนั้น ก็จะยังคงเกิดขึ้นต่อไปในอนาคต
Damselette:ฉันเข้าใจ...
Sonnet:...! พี่ ๆ! ร่างกายของฉัน... เหมือนจะแปลก ๆ ไป...
Canon:พวกเราสละพลังและความสามารถไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงร่างกายที่เป็นมนุษย์ธรรมดา "คุก" เริ่มจะทำลายร่างกายนี้แล้วล่ะ...
Sonnet:...!
Aria:ไม่เป็นไรนะ Sonnet นี่เป็นแค่จุดหมายปลายทางที่ทุกคน และเทพเจ้าทุกองค์ต้องไปถึง ฉันกับ Canon จะอยู่เคียงข้างเธอเอง
Canon:...นี่คือคำขอสุดท้ายของพวกเรา Columbina
Canon:ฉันขอให้เธอใช้พลังของจันทราทั้งสาม ส่งพวกเราออกจากที่นี่ และกลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้มั้ย?
Canon:พวกเราที่สูญเสียพลังไปแล้ว คงไม่ต้องทนทุกข์อยู่ในมิติแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว
Canon:แต่... ฉันอยากจะใช้ช่วงเวลาสุดท้ายนี้ ใน "บ้าน" ที่เป็นของพวกเราสามพี่น้อง
Damselette:...ได้สิ ได้อยู่แล้ว
Sonnet:...
Damselette:...
Damselette:Sonnet...
Sonnet:...หืม?
Damselette:อย่า...
Damselette:(ฉันอยากจะบอกเธอว่าอย่ายอมแพ้ต่อ Abyss... อย่ากลัว... แต่ในเวลาแบบนี้ ฉันควรจะพูดแบบนี้จริง ๆ รึเปล่า...)
Damselette:...ไม่ ไม่มีอะไร ฉันดีใจที่มีพี่สาวแบบคุณนะ
Sonnet:Hypo... ขอบคุณนะ...
Sonnet:อืม... ฉันจะไม่กลัว ตราบใดที่ได้อยู่กับพี่ ๆ ฉันก็จะไม่กลัว...
Damselette:...
Damselette:งั้น... ลาก่อนนะ พี่สาวทั้งหลาย...
Aria:ลาก่อนนะ Columbina
Canon:ช่วยมองดูโลกใบนี้แทนพวกเราด้วยนะ...
Damselette:อื้ม... ได้เลย...
Damselette:...
Damselette:ต่อจากนี้... ฉันคงต้องบอกลาร่างกายของตัวเองแล้ว...
Damselette:...ให้มันกลายเป็นแสงจันทร์ คอยอยู่เคียงข้าง Nod-Krai ตลอดห้วงเวลาอันยาวนานเถอะ
Damselette:(ที่แท้... นี่คือเหตุผลที่ก่อนหน้านี้ Nod-Krai ไม่มี "แรงจันทราผัน" นี่เอง...)
Damselette:(พลังนี้ปรากฏขึ้น หลังจากที่ฉันได้โปรยร่างของตัวเองลงสู่ Nod-Krai... และเกิดขึ้นเฉพาะใน Nod-Krai เท่านั้น...)
Damselette:(ที่ "แรงจันทราผัน" ในโลกความเป็นจริงตอบสนองต่อฉัน... ก็เพราะว่านั่นคือร่างกายของฉันอยู่แล้ว มันเพียงแค่ตอบสนองต่อจิตวิญญาณของฉันเท่านั้น...)
Damselette:(และพลังสีทองที่ฉันได้เห็นมาตลอดทาง ก็คือจิตวิญญาณที่ฉันจะทิ้งไว้ที่นี่ กำลังนำทางตัวของฉันเอง...)
Damselette:เฮ้อ...
Damselette:พลังแห่งจันทราทั้งสาม แสงจันทร์อันเป็นนิรันดร์...
Damselette:ฉัน Columbina Hyposelenia จะละทิ้งร่างกายของตนเองไว้ที่แห่งนี้... ทอดทิ้งมันสู่รัตติกาลอันมืดมิด ให้มันส่องสว่างนำทางอนาคตอันไร้ขอบเขต...
Damselette:ให้มันอยู่เคียงข้างผืนแผ่นดินแห่งนี้... อยู่เคียงข้างสรรพชีวิตใต้แสงจันทร์...
Damselette:จวบจน... วันที่หวน "กลับบ้าน" จะมาถึง...
Damselette:...♪หลับเถิด หลับเถิด นกพิราบน้อยของข้า♪
Damselette:...♪ขอให้ดอกไม้และฝันดี เบ่งบานอยู่ข้างหน้าต่างของเจ้า♪
Damselette:...♪เด็กน้อยแห่งดวงจันทร์ นกพิราบน้อยของข้า♪
Damselette:...♪แม้ฝุ่นธุลีจะเปรอะเปื้อนขนอันขาวบริสุทธิ์ของเจ้า แม้เจ้าจะไม่ได้ซบอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นอีกต่อไป♪
Damselette:...♪ขอให้เจ้าได้หลับใหลในห้วงฝันพร้อมกับดวงจันทรา♪
Localized evidence
คุยกับเทพธิดาจันทราทั้งสาม
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/3164399524BinOutput/Quest/6015.json/JIJKODHIEED/1620
601517
6015
true
20