พบกันอีกครั้งใต้แสงจันทร์
♪~♪~
6001Open quest →Quest Steps
Story evidence
Damselette:♪~♪~
Damselette:...หืม?
Damselette:เธอคือ... ใครน่ะ...
Traveler:(เพิ่งผ่านมาแค่วันเดียวก็ลืมกันแล้วเหรอ...)
Damselette:...ตัวที่ลอยอยู่ข้าง ๆ เธอครั้งก่อนไม่ใช่ตัวนี้นี่
Paimon:("ตัวนี้" หมายความว่าไง! ไม่สิ... ประโยคเปิดบทสนทนาเริ่ด ๆ ของฉันเละหมดเลยเนี่ย)
Paimon:เอ่อ สะ...สวัสดี ฉันชื่อ Paimon ส่วนคนนี้คือ Traveler...
Damselette:อ๊ะ อยู่ที่นี่เองเหรอ แกนี่น่ารักกว่าจริง ๆ
Paimon:(ที่แท้ฉันก็แพ้ให้เจ้านั่นเหรอเนี่ย!)
Traveler:Columbina...
Damselette:...มีอะไรเหรอ?
Traveler:เธอมีอะไรที่ชอบกินบ้างมั้ย?
Damselette:หืม? เธอจะ...เลี้ยงข้าวฉัน? ...หรือว่าจะ... ถวายให้ฉันล่ะ?
Paimon:เอ่อ... งั้นเลี้ยงน่าจะเหมาะกว่าเนอะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก นี่เป็นฝีมือของ Traveler ทั้งนั้นเลย ลองชิมดูสิ!
Damselette:...
Paimon:(ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ตอบตกลง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ?)
Traveler:(นี่แหละคือสิ่งที่ฉันลำบากใจ ทีนี้คงเข้าใจแล้วสินะ)
Damselette:อยากถามอะไรเหรอ?
Traveler:!!
Paimon:(โอ๊ะ! เรื่องนี้เธอรู้ดีจริง ๆ ด้วย! รีบใช้โอกาสนี้เลยดีกว่า!)
Traveler:เธอรู้ใช่มั้ยว่า ดวงจันทร์ที่อยู่บนฟ้านั่นเป็นของปลอม?
Damselette:ฉันรู้ว่าบนท้องฟ้ามีแค่ดวงจันทร์ดวงเดียว เพียงแต่ว่าอาจมีคนที่มองเห็น แต่ก็อาจมีคนที่มองไม่เห็น
Traveler:...มันสำคัญกับเธอยังไงเหรอ?
Damselette:...
Damselette:เรื่องราวที่สูญหายไป
Paimon:อะไรนะ?
Damselette:♪~♪~
Paimon:หา?
Paimon:(คำพูดของเธอหมายความว่ายังไงกัน? เธอไม่คิดจะอธิบายแล้วเหรอ?)
Traveler:ช่วยเล่าเรื่องเพลงนี้ให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย? ครั้งก่อนฉันเห็นเธอฮัมท่อนนี้ มันต้องมีความหมายมากสำหรับเธอแน่
Damselette:...
Damselette:นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันจำได้ในตอนที่เกิดมา ท่วงทำนองหนึ่งท่อน กับเนื้อเพลงไม่กี่ประโยค มันเหมือนกับเพลงกล่อมเด็ก ที่ฟังตอนที่ยังไร้เดียงสา
Paimon:อ๋า ใครเป็นคนร้องเหรอ?
Damselette:ฉันไม่รู้
Damselette:นอกจากเพลงนี้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรเลย
Paimon:หา...?
Damselette:"ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ที่เห็นฉันในตอนนั้นก็เหมือนกัน นอกจากความหวังแล้ว พวกเขาก็ไม่มีอะไรเลย
Damselette:ก่อนที่จะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็มองว่าฉันเป็น "เทพเจ้า" ของพวกเขาไปแล้ว ฉันเลยไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
Damselette:ก็เหมือนกับการแลกเปลี่ยนเด็กทารกสองคนที่หลงทาง ฉันก็เลยรับเลี้ยงความเชื่อของพวกเขา ส่วนพวกเขาก็รับเลี้ยงชีวิตของฉันไว้
Traveler:...
Damselette:แต่การรับเลี้ยงของฉัน เป็นสิ่งที่โยงเธอเข้ามาในระหว่างเรื่อง เรื่องราวก่อนหน้านี้ถูกเขียนลงบนกระดาษแบบผิด ๆ เลยไม่ได้ลงหนังสือ
Damselette:ความรู้สึกว่างเปล่าที่ไม่สมบูรณ์แบบนี้ ทำให้ "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" โลภและสงสัยมากขึ้น ซึ่งมันก็ทำให้ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่เคยเป็น "บ้าน" ของฉันเลย
Traveler:ความโลภและความสงสัย?
Damselette:"ท่านเทพเอ๋ย โปรดช่วยสร้างอาวุธ ขับไล่ศัตรู และขยายดินแดนให้แก่พวกเราด้วยเถอะ..."
Damselette:"ท่านเทพเอ๋ย โปรดรักษาแขนขาที่หัก ขจัดความเจ็บปวด และเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับพวกเราด้วยเถอะ..."
Damselette:พวกเขาขอสิ่งที่พวกเขาต้องการ ฉันตอบรับพวกเขา จนกระทั่งฉันตอบสนองความปรารถนาของพวกเขา ไม่ได้อีกต่อไป
Damselette:ถ้าคนเราขอพรจากเทพเจ้า ในตอนที่ตัวเองไร้กำลังได้ แล้วเทพเจ้าจะขอพรจากใคร ในยามที่ตัวเองไร้ซึ่งกำลังล่ะ?
Paimon:เอ่อ... ถามซะไปต่อไม่เป็นเลย...
Damselette:ในใจของ "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ในตอนนั้น "ศรัทธา" สำคัญกว่า "ความจริง" ซะอีก
Traveler:(เพราะแบบนี้ เธอถึงตัดสินใจไปจาก "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" สินะ...)
Damselette:ความจริงได้เขียนท้องฟ้าใหม่อีกครั้ง ด้วยตัวอักษรที่ฉันไม่เข้าใจ ฉันไม่อยากอ่านคำพูดที่ถูกดัดแปลงพวกนั้น ก็เลยไม่อ่านมันเลยดีกว่า
Damselette:แต่บทนำที่แท้จริงของฉัน หายไปบนดวงจันทร์แล้ว สถานที่ที่ฉันสัมผัสไม่ได้ เหมือนกับอักษรสำหรับผู้มองไม่เห็นที่ไม่มีวันจับต้องได้
Paimon:แบบนี้นี่เอง...
Damselette:อึก...!
Paimon:อะ...อะไรเหรอ?
Damselette:...
Traveler:(ดอกไม้... เปลี่ยนเป็นสีขาวแล้ว?)
Damselette:เฮือก... พวกเธอควรไปได้แล้วล่ะ...
Paimon:ตอนนี้เหรอ? ไม่ค่อยดีมั้ง! สภาพของเธอดูไม่ค่อยดีเลยนะ เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า?
Traveler:อยากให้พวกเราทำอะไรให้เธอมั้ย?
Damselette:ไม่ต้อง... นอกจาก "คำตอบ" แล้ว ฉันก็ไม่มีสิ่งตอบแทนอื่นให้พวกเธอแล้วล่ะ
Damselette:...นี่เป็นสิ่งที่ต้องชดใช้ สำหรับการหนีออกจากบ้านครั้งที่สอง
Paimon:หนีออกจากบ้าน...
Damselette:...
Paimon:(เอ่อ นั่นคือ... ทิศทางของอาหารเหรอ? ฉันถามเยอะจนเธอหิวแล้วเหรอ?)
Damselette:ยังมีคำถามอีกเยอะเลยเหรอ?
Damselette:ฉันรู้ว่าฉันควรจะตอบแทนการ "เลี้ยงข้าว" ให้มากพอหน่อย แต่ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ
Paimon:ขอโทษจริง ๆ นะ!
Damselette:เฮ้อ... ที่ Tsaritsa พูดก็ถูก เสรีภาพต้องแลกมาด้วยบางอย่างเสมอ
Damselette:เธอบอกว่าฉันจะมอง Fatui เป็นเหมือนบ้านอีกหนึ่งหลังก็ได้ แต่สุดท้ายแล้ว ที่นั่นก็แค่ที่ที่โหยหาพลังของ "เทพจันทรา" อีกแห่งก็เท่านั้น...
Damselette:...ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องไม่ดีแล้วล่ะ
Traveler:(ดูท่า... พวก Fatui จะไม่ยอมทิ้ง "เทพจันทรา" ที่เป็นหมากตัวนี้ไปง่าย ๆ พวกเขาเลยคิดจะจับ Damselette กลับไป...)
Damselette:ถึงจะใช้พลังของฉันไปมาก แต่ฉันก็ทำเรื่องที่รับปาก Tsaritsa สำเร็จแล้ว และมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับการทรยศด้วย
Paimon:งั้นตอนนี้เธอก็เลยมาพักผ่อนอยู่ที่นี่ เพื่อค่อย ๆ ฟื้นฟูร่างกายสินะ?
Damselette:อื้ม
Paimon:ดอกไม้พวกนี้คือ...?
Damselette:ดอกไม้ชนิดนี้เติบโตอยู่ที่ Nod-Krai มานานแล้ว เลยไวต่อการเปลี่ยนแปลงของ "แรงจันทราผัน" มาก
Traveler:(แรงจันทราผัน...)
Traveler:(หรือว่า... เวลาที่ Damselette อ่อนแอ พวกมันจะเปลี่ยนเป็นสีขาว ส่วนสีแดงในวันนั้น เป็นเพราะ Damselette กำลังใช้พลังอยู่...)
Damselette:ฉันเคยคิดจะยืมของที่ "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ซ่อนไว้เหมือนกัน ฉันสัมผัสถึงพลังมหาศาลจากมันได้
Damselette:แต่การออกไปข้างนอกมันยุ่งยากมาก... แล้วเดี๋ยวจะถูกคนอื่นเห็นเข้าอีก... ฉันรับปากกับ Lauma ไว้ว่าจะไม่แสดงตัวต่อหน้าคนอื่น... อีกอย่าง ฉันรู้ว่าตอนนี้มันหายไปแล้ว
Paimon:Lauma? นี่พวกเธอตกลงเรื่องแบบนี้กันไว้ด้วยเหรอ?
Damselette:...
Paimon:(เธอหันไปดูอาหารอีกแล้ว!)
Paimon:ฉะ...ฉันยังมี Krumkake อีกนิดหน่อย เดี๋ยวเธอเอาไปเป็นของหวานก็ได้นะ!
Damselette:Lauma บอกว่าอยากจะเปลี่ยนแปลง "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ในตอนนี้ เลยบอกให้ฉันพยายามอย่าให้คนอื่นเห็นเข้า
Damselette:ฉันไม่เข้าใจหรอก และฉันก็ไม่ได้สนใจด้วย แต่ถึงยังไง ฉันก็ไม่ได้อยากเจอคนอื่นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว มีคนมาหาฉันถึงที่นี่เอง จะโทษฉันก็ไม่ได้
Traveler:(ถ้า Damselette ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนละก็ บางที "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ในตอนนี้อาจคิดว่า "Kuutar" กลับมาช่วยเขาแล้วก็ได้...)
Traveler:(ถ้าลองคิดดูจากมุมนี้... ก็พอจะเข้าใจการกระทำของ Lauma ได้อยู่...)
Damselette:Lauma... "นักบุญหญิงแห่งพงไพร" คนนั้น ไม่ค่อยเหมือนกับ "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ที่ฉันเคยเจอมาสักเท่าไหร่
Damselette:หลังจากได้ฟังฉันเล่าเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดแล้ว เธอถึงขั้นขอโทษฉันแทน "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ในตอนนั้นเลย
Paimon:เธอบอกว่าตัวเอง เหมือนคนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้านหลังของดวงจันทร์
Damselette:งั้นเหรอ? สิ่งที่ฉันสัมผัสได้กลับต่างออกไปนะ...
Damselette:เธอกำลังควบคุมพลังของตัวเองไว้ แสงที่เปล่งออกมานั้นจ้าเกินไป จนเธอกลัวว่าผู้คนจะหนี และไม่ยอมกลับมามองเธออีก
Traveler:(เหมือนกับ "Kuutar" ในตอนนั้นที่เจิดจ้าเกินไป เลยไม่มีใครคิดว่าเขาเป็น "ครอบครัว" ของตัวเองงั้นสินะ...)
Traveler:...
Traveler:แล้วตอนนี้ เธอต้องการอะไรเหรอ?
Damselette:...
Damselette:ฉันอยากกลับไปบนดวงจันทร์... กลับไปที่บ้านที่เขียนเรื่องราวของฉันไว้...
Damselette:นี่ก็คือ... ความปรารถนาของฉันในตอนนี้...
หลังจากนั้น Damselette ก็มองไปยังท้องฟ้าอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรอีก...
คุณกับ Paimon กลับไปที่ "เรือธง" และคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ขณะเตรียมตัวสำหรับปฏิบัติการในวันถัดไป...
Localized evidence
ไปพบ Damselette
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/3841470284BinOutput/Quest/6001.json/JIJKODHIEED/4445
600145
6001
true
45