Ghost

Quest Steps

ไปพบ Damselette

Story evidence

Quest flow

1 steps · 1 conversations
Quest flow
1

ไปพบ Damselette

Open step page →
Conversation 1 · 102 linesOpen full page →

Damselette:♪~♪~

Damselette:...หืม?

Damselette:เธอคือ... ใครน่ะ...

Traveler:(เพิ่งผ่านมาแค่วันเดียวก็ลืมกันแล้วเหรอ...)

Damselette:...ตัวที่ลอยอยู่ข้าง ๆ เธอครั้งก่อนไม่ใช่ตัวนี้นี่

Paimon:("ตัวนี้" หมายความว่าไง! ไม่สิ... ประโยคเปิดบทสนทนาเริ่ด ๆ ของฉันเละหมดเลยเนี่ย)

Paimon:เอ่อ สะ...สวัสดี ฉันชื่อ Paimon ส่วนคนนี้คือ Traveler...

Damselette:อ๊ะ อยู่ที่นี่เองเหรอ แกนี่น่ารักกว่าจริง ๆ

Paimon:(ที่แท้ฉันก็แพ้ให้เจ้านั่นเหรอเนี่ย!)

Traveler:Columbina...

Damselette:...มีอะไรเหรอ?

Traveler:เธอมีอะไรที่ชอบกินบ้างมั้ย?

Damselette:หืม? เธอจะ...เลี้ยงข้าวฉัน? ...หรือว่าจะ... ถวายให้ฉันล่ะ?

Paimon:เอ่อ... งั้นเลี้ยงน่าจะเหมาะกว่าเนอะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก นี่เป็นฝีมือของ Traveler ทั้งนั้นเลย ลองชิมดูสิ!

Damselette:...

Paimon:(ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ตอบตกลง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ?)

Traveler:(นี่แหละคือสิ่งที่ฉันลำบากใจ ทีนี้คงเข้าใจแล้วสินะ)

Damselette:อยากถามอะไรเหรอ?

Traveler:!!

Paimon:(โอ๊ะ! เรื่องนี้เธอรู้ดีจริง ๆ ด้วย! รีบใช้โอกาสนี้เลยดีกว่า!)

Traveler:เธอรู้ใช่มั้ยว่า ดวงจันทร์ที่อยู่บนฟ้านั่นเป็นของปลอม?

Damselette:ฉันรู้ว่าบนท้องฟ้ามีแค่ดวงจันทร์ดวงเดียว เพียงแต่ว่าอาจมีคนที่มองเห็น แต่ก็อาจมีคนที่มองไม่เห็น

Traveler:...มันสำคัญกับเธอยังไงเหรอ?

Damselette:...

Damselette:เรื่องราวที่สูญหายไป

Paimon:อะไรนะ?

Damselette:♪~♪~

Paimon:หา?

Paimon:(คำพูดของเธอหมายความว่ายังไงกัน? เธอไม่คิดจะอธิบายแล้วเหรอ?)

Traveler:ช่วยเล่าเรื่องเพลงนี้ให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย? ครั้งก่อนฉันเห็นเธอฮัมท่อนนี้ มันต้องมีความหมายมากสำหรับเธอแน่

Damselette:...

Damselette:นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันจำได้ในตอนที่เกิดมา ท่วงทำนองหนึ่งท่อน กับเนื้อเพลงไม่กี่ประโยค มันเหมือนกับเพลงกล่อมเด็ก ที่ฟังตอนที่ยังไร้เดียงสา

Paimon:อ๋า ใครเป็นคนร้องเหรอ?

Damselette:ฉันไม่รู้

Damselette:นอกจากเพลงนี้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรเลย

Paimon:หา...?

Damselette:"ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ที่เห็นฉันในตอนนั้นก็เหมือนกัน นอกจากความหวังแล้ว พวกเขาก็ไม่มีอะไรเลย

Damselette:ก่อนที่จะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็มองว่าฉันเป็น "เทพเจ้า" ของพวกเขาไปแล้ว ฉันเลยไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

Damselette:ก็เหมือนกับการแลกเปลี่ยนเด็กทารกสองคนที่หลงทาง ฉันก็เลยรับเลี้ยงความเชื่อของพวกเขา ส่วนพวกเขาก็รับเลี้ยงชีวิตของฉันไว้

Traveler:...

Damselette:แต่การรับเลี้ยงของฉัน เป็นสิ่งที่โยงเธอเข้ามาในระหว่างเรื่อง เรื่องราวก่อนหน้านี้ถูกเขียนลงบนกระดาษแบบผิด ๆ เลยไม่ได้ลงหนังสือ

Damselette:ความรู้สึกว่างเปล่าที่ไม่สมบูรณ์แบบนี้ ทำให้ "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" โลภและสงสัยมากขึ้น ซึ่งมันก็ทำให้ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่เคยเป็น "บ้าน" ของฉันเลย

Traveler:ความโลภและความสงสัย?

Damselette:"ท่านเทพเอ๋ย โปรดช่วยสร้างอาวุธ ขับไล่ศัตรู และขยายดินแดนให้แก่พวกเราด้วยเถอะ..."

Damselette:"ท่านเทพเอ๋ย โปรดรักษาแขนขาที่หัก ขจัดความเจ็บปวด และเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับพวกเราด้วยเถอะ..."

Damselette:พวกเขาขอสิ่งที่พวกเขาต้องการ ฉันตอบรับพวกเขา จนกระทั่งฉันตอบสนองความปรารถนาของพวกเขา ไม่ได้อีกต่อไป

Damselette:ถ้าคนเราขอพรจากเทพเจ้า ในตอนที่ตัวเองไร้กำลังได้ แล้วเทพเจ้าจะขอพรจากใคร ในยามที่ตัวเองไร้ซึ่งกำลังล่ะ?

Paimon:เอ่อ... ถามซะไปต่อไม่เป็นเลย...

Damselette:ในใจของ "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ในตอนนั้น "ศรัทธา" สำคัญกว่า "ความจริง" ซะอีก

Traveler:(เพราะแบบนี้ เธอถึงตัดสินใจไปจาก "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" สินะ...)

Damselette:ความจริงได้เขียนท้องฟ้าใหม่อีกครั้ง ด้วยตัวอักษรที่ฉันไม่เข้าใจ ฉันไม่อยากอ่านคำพูดที่ถูกดัดแปลงพวกนั้น ก็เลยไม่อ่านมันเลยดีกว่า

Damselette:แต่บทนำที่แท้จริงของฉัน หายไปบนดวงจันทร์แล้ว สถานที่ที่ฉันสัมผัสไม่ได้ เหมือนกับอักษรสำหรับผู้มองไม่เห็นที่ไม่มีวันจับต้องได้

Paimon:แบบนี้นี่เอง...

Damselette:อึก...!

Paimon:อะ...อะไรเหรอ?

Damselette:...

Traveler:(ดอกไม้... เปลี่ยนเป็นสีขาวแล้ว?)

Damselette:เฮือก... พวกเธอควรไปได้แล้วล่ะ...

Paimon:ตอนนี้เหรอ? ไม่ค่อยดีมั้ง! สภาพของเธอดูไม่ค่อยดีเลยนะ เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า?

Traveler:อยากให้พวกเราทำอะไรให้เธอมั้ย?

Damselette:ไม่ต้อง... นอกจาก "คำตอบ" แล้ว ฉันก็ไม่มีสิ่งตอบแทนอื่นให้พวกเธอแล้วล่ะ

Damselette:...นี่เป็นสิ่งที่ต้องชดใช้ สำหรับการหนีออกจากบ้านครั้งที่สอง

Paimon:หนีออกจากบ้าน...

Damselette:...

Paimon:(เอ่อ นั่นคือ... ทิศทางของอาหารเหรอ? ฉันถามเยอะจนเธอหิวแล้วเหรอ?)

Damselette:ยังมีคำถามอีกเยอะเลยเหรอ?

Damselette:ฉันรู้ว่าฉันควรจะตอบแทนการ "เลี้ยงข้าว" ให้มากพอหน่อย แต่ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ

Paimon:ขอโทษจริง ๆ นะ!

Damselette:เฮ้อ... ที่ Tsaritsa พูดก็ถูก เสรีภาพต้องแลกมาด้วยบางอย่างเสมอ

Damselette:เธอบอกว่าฉันจะมอง Fatui เป็นเหมือนบ้านอีกหนึ่งหลังก็ได้ แต่สุดท้ายแล้ว ที่นั่นก็แค่ที่ที่โหยหาพลังของ "เทพจันทรา" อีกแห่งก็เท่านั้น...

Damselette:...ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องไม่ดีแล้วล่ะ

Traveler:(ดูท่า... พวก Fatui จะไม่ยอมทิ้ง "เทพจันทรา" ที่เป็นหมากตัวนี้ไปง่าย ๆ พวกเขาเลยคิดจะจับ Damselette กลับไป...)

Damselette:ถึงจะใช้พลังของฉันไปมาก แต่ฉันก็ทำเรื่องที่รับปาก Tsaritsa สำเร็จแล้ว และมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับการทรยศด้วย

Paimon:งั้นตอนนี้เธอก็เลยมาพักผ่อนอยู่ที่นี่ เพื่อค่อย ๆ ฟื้นฟูร่างกายสินะ?

Damselette:อื้ม

Paimon:ดอกไม้พวกนี้คือ...?

Damselette:ดอกไม้ชนิดนี้เติบโตอยู่ที่ Nod-Krai มานานแล้ว เลยไวต่อการเปลี่ยนแปลงของ "แรงจันทราผัน" มาก

Traveler:(แรงจันทราผัน...)

Traveler:(หรือว่า... เวลาที่ Damselette อ่อนแอ พวกมันจะเปลี่ยนเป็นสีขาว ส่วนสีแดงในวันนั้น เป็นเพราะ Damselette กำลังใช้พลังอยู่...)

Damselette:ฉันเคยคิดจะยืมของที่ "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ซ่อนไว้เหมือนกัน ฉันสัมผัสถึงพลังมหาศาลจากมันได้

Damselette:แต่การออกไปข้างนอกมันยุ่งยากมาก... แล้วเดี๋ยวจะถูกคนอื่นเห็นเข้าอีก... ฉันรับปากกับ Lauma ไว้ว่าจะไม่แสดงตัวต่อหน้าคนอื่น... อีกอย่าง ฉันรู้ว่าตอนนี้มันหายไปแล้ว

Paimon:Lauma? นี่พวกเธอตกลงเรื่องแบบนี้กันไว้ด้วยเหรอ?

Damselette:...

Paimon:(เธอหันไปดูอาหารอีกแล้ว!)

Paimon:ฉะ...ฉันยังมี Krumkake อีกนิดหน่อย เดี๋ยวเธอเอาไปเป็นของหวานก็ได้นะ!

Damselette:Lauma บอกว่าอยากจะเปลี่ยนแปลง "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ในตอนนี้ เลยบอกให้ฉันพยายามอย่าให้คนอื่นเห็นเข้า

Damselette:ฉันไม่เข้าใจหรอก และฉันก็ไม่ได้สนใจด้วย แต่ถึงยังไง ฉันก็ไม่ได้อยากเจอคนอื่นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว มีคนมาหาฉันถึงที่นี่เอง จะโทษฉันก็ไม่ได้

Traveler:(ถ้า Damselette ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนละก็ บางที "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ในตอนนี้อาจคิดว่า "Kuutar" กลับมาช่วยเขาแล้วก็ได้...)

Traveler:(ถ้าลองคิดดูจากมุมนี้... ก็พอจะเข้าใจการกระทำของ Lauma ได้อยู่...)

Damselette:Lauma... "นักบุญหญิงแห่งพงไพร" คนนั้น ไม่ค่อยเหมือนกับ "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ที่ฉันเคยเจอมาสักเท่าไหร่

Damselette:หลังจากได้ฟังฉันเล่าเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดแล้ว เธอถึงขั้นขอโทษฉันแทน "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ในตอนนั้นเลย

Paimon:เธอบอกว่าตัวเอง เหมือนคนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้านหลังของดวงจันทร์

Damselette:งั้นเหรอ? สิ่งที่ฉันสัมผัสได้กลับต่างออกไปนะ...

Damselette:เธอกำลังควบคุมพลังของตัวเองไว้ แสงที่เปล่งออกมานั้นจ้าเกินไป จนเธอกลัวว่าผู้คนจะหนี และไม่ยอมกลับมามองเธออีก

Traveler:(เหมือนกับ "Kuutar" ในตอนนั้นที่เจิดจ้าเกินไป เลยไม่มีใครคิดว่าเขาเป็น "ครอบครัว" ของตัวเองงั้นสินะ...)

Traveler:...

Traveler:แล้วตอนนี้ เธอต้องการอะไรเหรอ?

Damselette:...

Damselette:ฉันอยากกลับไปบนดวงจันทร์... กลับไปที่บ้านที่เขียนเรื่องราวของฉันไว้...

Damselette:นี่ก็คือ... ความปรารถนาของฉันในตอนนี้...

หลังจากนั้น Damselette ก็มองไปยังท้องฟ้าอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรอีก...

คุณกับ Paimon กลับไปที่ "เรือธง" และคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ขณะเตรียมตัวสำหรับปฏิบัติการในวันถัดไป...

Localized evidence

Text fields

1 fields
Step descriptionTextMap 3841470284
ไปพบ Damselette
ไปพบ Damselette

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/3841470284

Properties

5

quest600145

Source evidence
Path
BinOutput/Quest/6001.json
JSON Pointer
/JIJKODHIEED/44
order
45
subId
600145
mainId
6001
runtimeOnly
true
runtimeStepOrder
45