เส้นทางของนักดาบที่เต็มไปด้วยเศษเสี้ยวแห่งความฝัน
นะ...นั่นคือท่าน Yae เหรอ... ดูมีพลังที่แข็งแกร่งเหมือนที่ Junya บอกไว้เลยล่ะ
2006Open quest →Quest Steps
Story evidence
Paimon:นะ...นั่นคือท่าน Yae เหรอ... ดูมีพลังที่แข็งแกร่งเหมือนที่ Junya บอกไว้เลยล่ะ
Paimon:และเมื่อกี้เธอกำลังมองมาที่พวกเราใช่มั้ยนะ?
Paimon:บางทีฉันอาจจะมองผิดไป... พวกเราและเธอน่าจะเพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก
Domon:อย่าเข้ามา... อย่าเข้ามาใกล้ฉัน...
Domon:ฉันไม่ได้ฝึกดาบอีกแล้ว ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ...
Inagi Hotomi:อย่างที่ท่านเห็นนั่นแหละ ท่าน Yae...
Inagi Hotomi:คุณ Domon อยู่ในสภาพนี้มาโดยตลอด ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นคนที่เคยพ่ายแพ้ให้กับเขากำลังรุมล้อมตะโกนด่าว่าเขาอยู่ ทำให้เขารู้สึกทุกข์ทรมานอย่างมาก
Nanako:ท่าน Yae ท่านอาจารย์ของฉันเขา... ถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าครอบงำใช่มั้ย?
Nanako:แต่ก่อนท่านอาจารย์ของฉันไม่ได้เป็นแบบนี้... แต่ก่อนไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านอาจารย์ก็จะยิ้มรับเสมอ
Yae Miko:...
Yae Miko:ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ บนร่างกายของอาจารย์ของเธอ ไม่ได้ถูกสิ่งชั่วร้ายอะไรเข้าครอบงำหรอกนะ
Nanako:จะเป็นไปได้ยังไง... ถ้าอย่างนั้นท่านอาจารย์...
Yae Miko:ใช่แล้วล่ะ เขากลายเป็นแบบนี้เอง
Yae Miko:เพราะว่าเขาแบกรับความกดดันมากมายไม่ไหว จิตใจจึงแตกสลาย จากนั้นเมื่อสติปัญญาได้รับความเสียหาย จึงกลายเป็นบ้าไปในที่สุด
Yae Miko:เช่นเดียวกับคนที่ตกลงไปในน้ำ ไม่ว่าจะดิ้นรนด้วยมือและเท้าของเขายังไง แต่ก็ยังคงตกลงไปในทะเลลึกที่หนาวเย็นและมืดมิดอยู่ดี
Yae Miko:ส่วนเหตุผลนั้น ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเพราะสูญเสียวิชั่น เมื่อถูกยึดวิชั่นไป ก็เท่ากับว่าความปรารถนาได้ถูกแย่งชิงไปด้วยเช่นกัน
Junya:ความปรารถนา... แต่ว่าท่าน Yae ถ้าถูกเอาวิชั่นไป ท่านอาจารย์ก็น่าจะกลายเป็นคนธรรมดาสิ ทำไมถึงเป็นบ้าไปได้ล่ะ?
Yae Miko:ชื่อสำนักวิชาของพวกเธอมีชื่อว่า Meikyou Shisui ใช่มั้ย?
Yae Miko:เป็นชื่อที่ดีมาก แต่ในโลกนี้ มีที่ไหนบ้างล่ะที่มี Meikyou Shisui (น้ำใสดั่งกระจกสะท้อนเงา) อย่างแท้จริงอยู่...
Yae Miko:คนที่อ้างตัวว่าไม่แยแสต่อชื่อเสียงและโชคลาภ ก็ยังออกไปจากสำนักด้วยความโกรธหลังจากพ่ายแพ้ให้ศิษย์น้อง นักดาบที่แก่ชราก็ยังคงมีจิตใจที่สั่นคลอน และต้องการที่จะประลองกับศิษย์ที่เขาสอนมาด้วยตนเองอีกครั้ง
Yae Miko:ถ้าอย่างนั้นคนที่ดูเหมือนไม่มีความคิดฟุ้งซ่าน เมื่อพวกเขาเอาชนะท่านอาจารย์และศิษย์พี่ด้วยมือของตัวเอง จะไม่หวั่นไหวสักนิดเลยจริง ๆ เหรอ?
Nanako:ท่าน Yae หมายความว่า...
Yae Miko:วิถีแห่งดาบนั้น สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ไม่ใช่เรื่องง่ายที่คนทั่ว ๆ ไปจะเป็นหนึ่งในใต้หล้าสำหรับวิชาดาบได้
Yae Miko:ต้องจับดาบด้วยมือทั้งสอง เพื่อบดขยี้ความฝันของผู้อื่นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งนั่นก็รวมถึงคนใกล้ตัวของเขาเองด้วย
Yae Miko:ดังนั้นจึงมีเพียงการยืนหยัดกับความปรารถนาที่จะ "เป็นหนึ่งในใต้หล้า" เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ที่ทำให้เขายังสามารถทิ้งความเจ็บปวดไว้ข้างหลัง และก้าวเดินต่อไปได้
Yae Miko:และเมื่อความปรารถนานี้จางหายไป เขาก็เริ่มสงสัยในตัวเอง จากนั้นก็ดิ้นรนต่อสู้ท่ามกลางความหวาดกลัว และกลายเป็นสภาพที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ในที่สุด...
Yae Miko:หึหึ เหมือนเพื่อนที่ไม่ได้เรื่องของฉันคนนั้นเลยล่ะ
Nanako:ที่แท้ท่านอาจารย์ก็แบกรับความขมขื่นแบบนี้ไว้นี่เอง...
Domon:ขอโทษด้วย เป็นความผิดของฉันเอง...
Domon:ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่...
Anzai:พอได้แล้ว!!
Paimon:เอ๊ะ? นั่นมันศิษย์พี่ของคุณ Domon ที่เราเคยเจอก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ? เขามาที่นี่ทำไมกันนะ...
Paimon:แอบตามพวกเรามาถึงที่นี่เหรอ?
Domon:Anzai... ทำไมถึงมี Anzai สองคนล่ะ นี่มันเรื่องอะไรกัน?
Domon:จะมาแก้แค้นฉันใช่มั้ย... ฉันรู้... ในตอนนั้นฉันไม่ควร...
Anzai:ฉันก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับนายจริง ๆ ล่ะนะ แต่ว่า.. ฉันก็ไม่ได้อยากฟังคำขอโทษจากนายเหมือนกัน
Anzai:ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว ฉันคิดได้แล้วล่ะ ในตอนนั้นนายไม่ได้ทำอะไรผิด เป็นฉันเอง... ฉันเองที่แบกหน้าอยู่ต่อไม่ได้ เลยต้องออกจากสำนักไป
Anzai:และฉันก็เชื่อว่าคนที่พ่ายแพ้ให้กับนายทุกคน ต่างก็ไม่ได้โทษนาย กลับกันพวกเขาเอาความหวังของตัวเองฝากฝังไว้กับนาย และหวังว่านายจะไปต่อได้ไกลขึ้น
Anzai:ฉันรู้ว่าความปรารถนาของนายถูกขโมยไปแล้ว นายจึงไม่สามารถตอบสนองความคาดหวังของเราได้อีกต่อไป...
Anzai:แต่นายไม่ควรพรากเอาความปรารถนาของพวกเขาไป! "ฝึกฝนดาบอย่างต่อเนื่อง เพื่อเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า" นี่คือสิ่งที่นายสอนพวกเขาไม่ใช่เหรอ?
Domon:แต่ว่าไม่แน่สักวันนึง พวกเขาอาจจะเป็นเหมือนฉัน...
Domon:อาศัยความกล้า ไล่ล่าการเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า บางทีสิ่งนี้อาจจะผิดตั้งแต่แรก
Domon:ถ้าสักวันนึงพวกเขาจะต้องกลายเป็นแบบเดียวกับฉัน ฉันยอมให้พวกเขาหยุดเสียตอนนี้ซะยังดีกว่า ไม่ต้องก้าวเดินต่อไปอีกแล้ว...
Anzai:...นายเคยถามความคิดเห็นของพวกเขาบ้างรึยัง?
Nanako:ท่านอาจารย์... ตั้งแต่ตอนนั้นที่ท่านอาจารย์ช่วยหนูจากเงื้อมมือของพวกโจรสลัด หนูก็ได้ตัดสินใจแล้วว่า จะเดินตามรอยเท้าของท่านอาจารย์ไปตลอดทั้งชีวิตนี้
Nanako:หนูไม่รู้อนาคตของตัวเองหรอก ว่าจะต้องขมขื่นเหมือนท่านอาจารย์รึเปล่า แต่หนูรู้ดีว่า ตัวหนูในตอนนี้ ยังไม่อยากหยุดที่จะก้าวเดินต่อไป
Nanako:หนูคิดว่าสักวันหนึ่ง หนูจะสามารถยืดอกอย่างภาคภูมิใจ และบอกกับทุกคนว่า หนูเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ และเป็นผู้สืบทอดสำนักวิชา Meikyou Shisui!
Junya:ไม่ใช่แค่ศิษย์น้องที่คิดแบบนั้น... พวกเราทุกคนก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
Domon:พวกเธอ...
Anzai:ดูเอาเถอะ... อันที่จริงแล้วนายเอาความปรารถนาของตัวเองไปฝากฝังไว้ที่พวกเขาแล้วล่ะ
Anzai:เรื่องอย่างการที่ "ถูกแย่งชิงความปรารถนาไป" น่ะ ฉันไม่เคยเจอ และฉันก็ไม่เข้าใจด้วย แต่ในตอนนั้นที่แพ้ให้นายอย่างง่ายดาย ฉันเองก็รู้สึกถึงเสียงที่แตกสลายของความปรารถนาเหมือนกัน
Anzai:แต่... ก็เหมือนที่ฉันเอาความปรารถนาของตัวเองไปฝากไว้บนตัวนาย นายเองก็เอาความปรารถนาไปฝากไว้บนตัวพวกเขาเหมือนกัน
Anzai:นายกับฉันไม่เหมือนกัน ในตอนนั้นฉันจากไป ฉันไม่มีอะไรเลย แต่อย่างน้อยนายก็ยังมีศิษย์ที่เก่งกาจตั้งหลายคน
Domon:...ฉันเข้าใจแล้ว
Domon:ขอโทษด้วยนะ ในฐานะหัวหน้าสำนักวิชา Meikyou Shisui ดันทำให้พวกเธอกังวลซะได้
Domon:ฉันในตอนนี้ ไม่สามารถยึดมั่นกับการเป็นที่หนึ่งในใต้หล้าได้อีกแล้ว... ความว่างเปล่าและความเจ็บปวดในใจ ก็ไม่อาจทำให้หายไปได้ มันเป็นเรื่องยากที่ฉันจะทำให้ "ใจบริสุทธิ์ไม่ฟุ้งซ่าน" ได้อีกครั้ง
Domon:แต่ในฐานะอาจารย์ของพวกเธอ ฉันจะสอนทุกสิ่งที่ได้เรียนรู้มาตลอดทั้งชีวิตกับพวกเธอ
Domon:เรื่องนี้ต้องฝากให้ศิษย์พี่ช่วยชี้แนะด้วย
Anzai:ฉันจะต้องชี้แนะอยู่แล้วล่ะ ใครจะไปรู้ว่าวันไหนนายจะบ้าขึ้นมาอีก
Anzai:แต่ว่าฉันชินกับการใช้ชีวิตอย่างอิสระซะแล้ว เพราะงั้นจะไม่อยู่เฝ้าอยู่ที่โรงฝึกหรอกนะ แต่จะมาเป็นครั้งคราว เพื่อดูว่าพวกเธอแอบอู้กันรึเปล่า
Anzai:มัวนิ่งเฉยอะไรกันล่ะ ขอบคุณท่าน Yae แล้วกลับบ้านกันเถอะ
Paimon:อืม งั้นเรื่องความปรารถนาที่ถูกพรากไป และให้ลูกศิษย์เป็นคนสืบทอดต่อ... ก็น่าจะได้รับการแก้ไขแล้วใช่มั้ย?
Traveler:อืม นี่ถือว่าจบแล้วรึยังนะ...
Inagi Hotomi:นักเดินทาง รอเดี๋ยวนะ ท่าน Yae มีเรื่องอยากจะพูดกับเธอ
Yae Miko:...อ่า ฉันไม่ได้คิดไปเองจริง ๆ สินะ
Yae Miko:สายลมจากต่างแดน จะนำชีวิตใหม่มาสู่ผืนทะเลแห่งนี้...
Yae Miko:แม้ว่าพวกเราจะได้เจอกันเร็วไปหน่อย แต่พวกเธอก็ย่ำกรายขึ้นมาบนเกาะนี้ในเวลาที่เหมาะสมพอดีเลยล่ะ
Yae Miko:...จงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้สมกับการรอคอยของฉันนะ เด็กน้อย
Traveler:......
Paimon:หือ? ดูเหมือนว่าท่าน Yae คนนั้นจะสนใจเธอมากนะ
Paimon:เป็นคนลึกลับจัง คำพูดของเธอมีความหมายว่ายังไงกัน...
Paimon:คราวหน้าค่อยว่ากันอีกทีละกัน ตอนนี้พวกเรารีบกลับไปรายงานคุณ Kamisato กันเถอะ
Localized evidence
No text in the selected or fallback locales.
ไปพบหัวหน้ามิโกะที่ศาลเจ้า Grand Narukami
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/3349802956ExcelBinOutput/QuestExcelConfigData.json/23809
200607
2006
3349802956
{
"type": "QUEST_GUIDE_LOCATION",
"param": [
"Q200607born",
"",
"",
"",
""
],
"autoGuide": "QUEST_GUIDE_AUTO_ENABLE",
"guideLayer": "QUEST_GUIDE_LAYER_SCENE",
"guideScene": 3,
"guideStyle": "QUEST_GUIDE_STYLE_POINT"
}{}9