Ghost

Quest Steps

"M"nin Umudu

Story evidence

Quest flow

1 steps · 1 conversations
Quest flow
1

"M"nin Umudu

Open step page →
Conversation 1 · 61 linesOpen full page →

Anya:*öksürür*...

Alice:Ah, benim canım Anya'm. Bunca zaman sonra bile sen hâlâ... *iç çeker* Şu haline bak. Huzurlu ve sessiz bir yaşlılığın keyfini çıkarıyor olmalıydın. Özellikle de o korkunç felaketin ardından dünya nihayet normale dönmüşken...

Anya:Simulanka'dan ayrıldığında işler daha da karışacak. Hikayesinin devam edebilmesi için büyünün beslenebileceği daha fazla materyal olmalı... *öksürür*

Anya:Nispeten önemsiz bazı ayrıntıları atlamam gerekecek... *öksürür*

Alice:Anya... Neden onu hikaye kitabı dünyasından dışarı göndermekte bu kadar ısrarcısın? Neden Teyvat'taki kaderiyle yüzleşmek zorunda?

Alice:Neden hikayede kalmıyor ki? Benim büyümle kaderin laneti bile bozulabilir, o da sonsuza dek mutlu mesut yaşayabilir.

Anya:Hım, olabilir sanırım. Peri masallarında tek gereken içten bir dilek dilemektir, o zaman ahşap bir kukla bile gerçek bir çocuğa dönüşebilir... Ve "sonsuza dek mutlu mesut yaşayabilir"...

Anya:Peri masalları hep öyle biter, değil mi? Peki masal bittikten sonra ana karaktere ne olduğunu hiç merak ettin mi?

Alice:Hım...

Anya:Söylesene Alice. Sence bir yazarın en büyük pişmanlığı ne olurdu?

Alice:... Bir hikayeyi yarım bırakmak mı?

Anya:Fena cevap değil. Doğru, pek çok yazarın en büyük pişmanlığı bu olurdu. Ama ben farklı düşünüyorum.

Anya:Benim en büyük pişmanlığım, yazdığım her hikayenin sona ermek zorunda olması.

Alice:Anya...

Anya:Bir karakter ne kadar muhteşem parlarsa parlasın, hikayesi bittiği an o potansiyel sonsuza dek kayboluyor.

Anya:Onlar için hikayenin kendisi kaçınılmaz bir kader oluyor.

Anya:Peki ya bunun yerine kalemimi onların eline verebilsem de hikayelerini yazmaya kendileri devam etseler?

Alice:Yani...

Anya:Kendin söyledin, benim arkamda bırakabileceğim kelime sayısı sınırlı. Senin büyünle bile hikayeyi kehanet gerçekleşinceye kadar sürdürebilme ihtimalim hayalden ibaret.

Anya:Ama tamamlanmış bazı hikayelerimi senin büyünü kullanarak özel bir tür mürekkebe dönüştürmenin bir yolunu buldum.

Anya:Bu mürekkep, hikayeyi istediği gibi tamamlamasına imkan sağlayan büyülü bir araç olacak.

Anya:Hikaye anlatımı da bir tür büyü değil midir zaten? Eğer kendi isteklerini ve arzularını bırakarak bütün öyküyü kendi deneyimleyebilirse...

Anya:Benim durduğum bölüme ulaştığında dahi hikayeyi kendisi devam ettirebilir.

Anya:İşte bu mürekkebi bırakarak ona kendi hikayesini yazma sorumluluğunu da bırakıyorum.

Alice:Kendi hikayesini yazma gücüne sahip bir karakter...

Anya:Böylece kalemimin yazdığı kafesten nihayet kurtulabilecek ve gerçek dünyada yaşayan diğer herkes gibi kendi hayatını yaşayabilecek.

Alice:Üstelik senin de büyümün sınırları konusunda endişelenmene gerek kalmayacak... Bu dahiyane bir fikir Anya!

Alice:Ama... Yine de bazı riskler var.

Alice:Öncelikle Teyvat'a geldiğinde o dünyayla olan bağlantısını tamamen senin ona bıraktığın hikaye aracılığıyla korumak zorunda olacak.

Alice:Sen yaratıcılığının kontrolünü ona verdikçe bu bağlantı zayıflayacak, bir noktada bağlantısını tamamen kaybedebilir.

Anya:Ama aynı zamanda bu bağlantıyı kendi şekillendirme imkanı da olacak.

Alice:Hımm... Sorun şu ki, bu yöntem Teyvat'ın temel sırlarını çok fazla kullanıyor. Bariz ipuçları bırakırsan kısa süre içinde silinir.

Alice:Hatta ona yol gösterecek herhangi bir şey bırakman bile zor olabilir.

Anya:Hikayenin kendisi var ama. Yol göstermek için bunu kullanabilirim.

Alice:Tüm mürekkebini tüketip senin aklındaki bölüme hiç ulaşmayabilir ve geçmişindeki bölümlerde sıkışıp kalabilir de.

Alice:Ama tüm bu risklere rağmen sen...

Anya:... Bu çocuğun dönüşebileceği kişiye inanıyorum hâlâ.

Anya:Umutları ve dilekleri onun "mürekkebi" olabilir, böylece benim mürekkebim biterse mahsur kalmaz.

Alice:Ne muhteşem bir yazarsın Anya. Hayal gücün beni şaşırtmaya devam ediyor.

Alice:Mutlu sonları ne kadar sevdiğimi biliyorsun üstelik, hahahaha. Sana yardım edeceğim canım.

Anya:Teşekkür ederim arkadaşım.

Anya:Pekala çocuğum. Ne yapman gerektiğini anladın mı?

Durin:Evet... Galiba anladım.

Durin:Bu hikayeyi yaşatma sırası bende.

Anya:O zaman seni geri tutan ne?

Durin:... Bu kalemi aldığımda sana ne olacak?

Anya:Solup gideceğim. Var olmaya devam etmem için bir sebep kalmayacak.

Anya:Çocuğum, ben... Ya da annen demeliyim, uzun zaman önce vefat etti. Duyduğun bu ses artık amacını tamamlamış büyülü bir yankıdan ibaret. Beni bırakmak için bu kadar gönülsüz hissetmene gerek yok.

Durin:Biliyorum... Annemin uzun zaman önce öldüğünü biliyorum.

Durin:Sadece... Anneni erken kaybetmişsen onun okuduğu hikayelerden kopmakta zorlanıyorsun. Sanırım hâlâ yanımdaymış gibi davranmanın komik bir yolu işte...

Anya:Durin...

Durin:Ama bu dünyaya geldikten, arkadaşlarımla dolaştıktan ve beraber türlü türlü düşmanla yüzleştikten sonra...

Durin:Öylece durup annemin hikayelerini dinlemeye devam edemeyeceğimi fark ettim. Çünkü hayatta kendime yeni bir gaye bulmuştum.

Durin:Belki de büyümek böyle bir histir. Beni bekleyen yeni arkadaşlarım varken annemin hikaye kitabını artık bir kenara koymamın vakti gelmiştir...

Durin:Artık büyümeye hazırım anne.

Anya:Hım... O zaman al bunu, sana bu hediyeyi çok uzun zaman önce vermem gerekirdi.

Anya:Bu hikayeye en başından beri tanık oldun... Dileklerini diledin, iyi niyetini gösterdin, hatta verdiğin kararları sayfalara yazdın.

Anya:Bundan sonra bu kalem senin.

Anya:Şimdi, bu hikayenin ikinci sütunu... Hikayenin hem okuyucusu hem şahidi oldun, senden bir isteğim var:

Anya:Sonraki bölümün başlayabilmesi için sayfayı çevirir misin?

Traveler:(Sayfayı çevir...)

Localized evidence

Text fields

1 fields
Step descriptionTextMap 622137044
"M"nin Umudu
"M"nin Umudu

Evidence locale: tr

Text source
Path
TextMap/TextMapTR.json
JSON Pointer
/622137044

Properties

5

quest1600433

Source evidence
Path
BinOutput/Quest/16004.json
JSON Pointer
/JIJKODHIEED/32
order
35
subId
1600433
mainId
16004
runtimeOnly
true
runtimeStepOrder
35