Kaderin Çözümü
*öksürür*...
16004Open quest →Quest Steps
Story evidence
Anya:*öksürür*...
Alice:Ah, benim canım Anya'm. Bunca zaman sonra bile sen hâlâ... *iç çeker* Şu haline bak. Huzurlu ve sessiz bir yaşlılığın keyfini çıkarıyor olmalıydın. Özellikle de o korkunç felaketin ardından dünya nihayet normale dönmüşken...
Anya:Simulanka'dan ayrıldığında işler daha da karışacak. Hikayesinin devam edebilmesi için büyünün beslenebileceği daha fazla materyal olmalı... *öksürür*
Anya:Nispeten önemsiz bazı ayrıntıları atlamam gerekecek... *öksürür*
Alice:Anya... Neden onu hikaye kitabı dünyasından dışarı göndermekte bu kadar ısrarcısın? Neden Teyvat'taki kaderiyle yüzleşmek zorunda?
Alice:Neden hikayede kalmıyor ki? Benim büyümle kaderin laneti bile bozulabilir, o da sonsuza dek mutlu mesut yaşayabilir.
Anya:Hım, olabilir sanırım. Peri masallarında tek gereken içten bir dilek dilemektir, o zaman ahşap bir kukla bile gerçek bir çocuğa dönüşebilir... Ve "sonsuza dek mutlu mesut yaşayabilir"...
Anya:Peri masalları hep öyle biter, değil mi? Peki masal bittikten sonra ana karaktere ne olduğunu hiç merak ettin mi?
Alice:Hım...
Anya:Söylesene Alice. Sence bir yazarın en büyük pişmanlığı ne olurdu?
Alice:... Bir hikayeyi yarım bırakmak mı?
Anya:Fena cevap değil. Doğru, pek çok yazarın en büyük pişmanlığı bu olurdu. Ama ben farklı düşünüyorum.
Anya:Benim en büyük pişmanlığım, yazdığım her hikayenin sona ermek zorunda olması.
Alice:Anya...
Anya:Bir karakter ne kadar muhteşem parlarsa parlasın, hikayesi bittiği an o potansiyel sonsuza dek kayboluyor.
Anya:Onlar için hikayenin kendisi kaçınılmaz bir kader oluyor.
Anya:Peki ya bunun yerine kalemimi onların eline verebilsem de hikayelerini yazmaya kendileri devam etseler?
Alice:Yani...
Anya:Kendin söyledin, benim arkamda bırakabileceğim kelime sayısı sınırlı. Senin büyünle bile hikayeyi kehanet gerçekleşinceye kadar sürdürebilme ihtimalim hayalden ibaret.
Anya:Ama tamamlanmış bazı hikayelerimi senin büyünü kullanarak özel bir tür mürekkebe dönüştürmenin bir yolunu buldum.
Anya:Bu mürekkep, hikayeyi istediği gibi tamamlamasına imkan sağlayan büyülü bir araç olacak.
Anya:Hikaye anlatımı da bir tür büyü değil midir zaten? Eğer kendi isteklerini ve arzularını bırakarak bütün öyküyü kendi deneyimleyebilirse...
Anya:Benim durduğum bölüme ulaştığında dahi hikayeyi kendisi devam ettirebilir.
Anya:İşte bu mürekkebi bırakarak ona kendi hikayesini yazma sorumluluğunu da bırakıyorum.
Alice:Kendi hikayesini yazma gücüne sahip bir karakter...
Anya:Böylece kalemimin yazdığı kafesten nihayet kurtulabilecek ve gerçek dünyada yaşayan diğer herkes gibi kendi hayatını yaşayabilecek.
Alice:Üstelik senin de büyümün sınırları konusunda endişelenmene gerek kalmayacak... Bu dahiyane bir fikir Anya!
Alice:Ama... Yine de bazı riskler var.
Alice:Öncelikle Teyvat'a geldiğinde o dünyayla olan bağlantısını tamamen senin ona bıraktığın hikaye aracılığıyla korumak zorunda olacak.
Alice:Sen yaratıcılığının kontrolünü ona verdikçe bu bağlantı zayıflayacak, bir noktada bağlantısını tamamen kaybedebilir.
Anya:Ama aynı zamanda bu bağlantıyı kendi şekillendirme imkanı da olacak.
Alice:Hımm... Sorun şu ki, bu yöntem Teyvat'ın temel sırlarını çok fazla kullanıyor. Bariz ipuçları bırakırsan kısa süre içinde silinir.
Alice:Hatta ona yol gösterecek herhangi bir şey bırakman bile zor olabilir.
Anya:Hikayenin kendisi var ama. Yol göstermek için bunu kullanabilirim.
Alice:Tüm mürekkebini tüketip senin aklındaki bölüme hiç ulaşmayabilir ve geçmişindeki bölümlerde sıkışıp kalabilir de.
Alice:Ama tüm bu risklere rağmen sen...
Anya:... Bu çocuğun dönüşebileceği kişiye inanıyorum hâlâ.
Anya:Umutları ve dilekleri onun "mürekkebi" olabilir, böylece benim mürekkebim biterse mahsur kalmaz.
Alice:Ne muhteşem bir yazarsın Anya. Hayal gücün beni şaşırtmaya devam ediyor.
Alice:Mutlu sonları ne kadar sevdiğimi biliyorsun üstelik, hahahaha. Sana yardım edeceğim canım.
Anya:Teşekkür ederim arkadaşım.
Anya:Pekala çocuğum. Ne yapman gerektiğini anladın mı?
Durin:Evet... Galiba anladım.
Durin:Bu hikayeyi yaşatma sırası bende.
Anya:O zaman seni geri tutan ne?
Durin:... Bu kalemi aldığımda sana ne olacak?
Anya:Solup gideceğim. Var olmaya devam etmem için bir sebep kalmayacak.
Anya:Çocuğum, ben... Ya da annen demeliyim, uzun zaman önce vefat etti. Duyduğun bu ses artık amacını tamamlamış büyülü bir yankıdan ibaret. Beni bırakmak için bu kadar gönülsüz hissetmene gerek yok.
Durin:Biliyorum... Annemin uzun zaman önce öldüğünü biliyorum.
Durin:Sadece... Anneni erken kaybetmişsen onun okuduğu hikayelerden kopmakta zorlanıyorsun. Sanırım hâlâ yanımdaymış gibi davranmanın komik bir yolu işte...
Anya:Durin...
Durin:Ama bu dünyaya geldikten, arkadaşlarımla dolaştıktan ve beraber türlü türlü düşmanla yüzleştikten sonra...
Durin:Öylece durup annemin hikayelerini dinlemeye devam edemeyeceğimi fark ettim. Çünkü hayatta kendime yeni bir gaye bulmuştum.
Durin:Belki de büyümek böyle bir histir. Beni bekleyen yeni arkadaşlarım varken annemin hikaye kitabını artık bir kenara koymamın vakti gelmiştir...
Durin:Artık büyümeye hazırım anne.
Anya:Hım... O zaman al bunu, sana bu hediyeyi çok uzun zaman önce vermem gerekirdi.
Anya:Bu hikayeye en başından beri tanık oldun... Dileklerini diledin, iyi niyetini gösterdin, hatta verdiğin kararları sayfalara yazdın.
Anya:Bundan sonra bu kalem senin.
Anya:Şimdi, bu hikayenin ikinci sütunu... Hikayenin hem okuyucusu hem şahidi oldun, senden bir isteğim var:
Anya:Sonraki bölümün başlayabilmesi için sayfayı çevirir misin?
Traveler:(Sayfayı çevir...)
Localized evidence
"M"nin Umudu
Evidence locale: tr
TextMap/TextMapTR.json/622137044BinOutput/Quest/16004.json/JIJKODHIEED/3235
1600433
16004
true
35