ความฝันอันลึกซึ้ง
อย่ามัวแต่อุบไว้สิ! คุณ Xianyun ของที่คุณเตรียมไว้คืออะไรกันแน่?
11035Open quest →Quest Steps
Story evidence
Paimon:อย่ามัวแต่อุบไว้สิ! คุณ Xianyun ของที่คุณเตรียมไว้คืออะไรกันแน่?
Xianyun:อ่ะ อยู่นี่ไง
Paimon:เอ๊ะ แต่นี่ไม่ใช่กลไกที่คุณพยายามแก้ไขตอนที่พวกเรามาถึงภูเขา Aocang ไม่ใช่เหรอ? มันเป็นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของคุณเหรอ?
Xianyun:ถูกต้อง นี่คือผลงานน่าภาคภูมิใจที่ข้าพัฒนาขึ้นในช่วงนี้ ชื่อว่า "กลไกเทพชวนฝัน"
Xianyun:มันจะกระจายสายลมอ่อน ๆ ออกไปรอบ ๆ เป็นระยะ ๆ จากนั้นผสมผสานกับเพลงเซียนที่ช่วยผ่อนคลาย สามารถทำให้คนรู้สึกผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว แล้วเข้าสู่สภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น
Xianyun:สิ่งประดิษฐ์นี้มีประโยชน์มากมาย ทำให้ผู้ที่กำลังกังวลเลิกวิตกกังวล และช่วยให้ผู้เหนื่อยล้าได้หลับใหลในความฝันอันแสนหวาน แน่นอนว่ายังสามารถช่วยให้ผู้ที่เป็นโรคความจำเสื่อมตามหาตัวเองได้อีกด้วย
Paimon:ของดีขนาดนี้ ทำไมถึงเพิ่งเอามาใช้ตอนนี้ล่ะ?
Paimon:ถ้าพวกเราตรงมาที่ภูเขา Aocang ตั้งแต่แรกก็คงจัดการเรียบร้อยไปแล้ว
Xianyun:คิดอะไรน่ะ ถ้า Yuandai จำเรื่องราวในอดีตได้ไม่เยอะ แล้วกลไกเทพชวนฝันจะช่วยเธอเติมความทรงจำชิ้นสุดท้ายได้ยังไง?
Xianyun:มนุษย์ต้องช่วยเหลือตัวเองก่อน จากนั้นเซียนถึงจะช่วย หากหวังพึ่งข้าตั้งแต่แรก ข้าก็คงทำอะไรไม่ได้
Paimon:อย่างนี้นี่เอง... แล้วนี่คืออะไรอีกเหรอ?
Xianyun:เมื่อกี้ข้าก็บอกแล้วไงว่า "กลไกเทพชวนฝัน" จะต้องจับคู่กับเพลงเซียน นี่คือเพลงเซียนที่ฉันไหว้วานขับขานล่องนคราให้เล่นให้ มีเพียงเพลงที่นางเล่นเท่านั้นที่มีประสิทธิภาพดีที่สุด
Paimon:ว้าว... จริงด้วย ฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันเบาสบายเหมือนนอนอยู่บนพื้นหญ้าหลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จเลย! จู่ ๆ ก็รู้สึกง่วงนอนนิด ๆ ซะแล้ว...
Xianyun:เป็นยังไงบ้าง Yuandai รู้สึกผ่อนคลายบ้างมั้ย?
Yuandai:...
Xianyun:ดูเหมือนเธอจะตกอยู่ในห้วงความคิดที่ซับซ้อนแล้ว พวกเรามาทางนี้เถอะ ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวสักพัก
???:ภัยแล้งสิ้นสุดลงแล้ว... แล้วทำไมเธอถึงเศร้าขนาดนี้ล่ะ?
???:"ฤทธิ์ของยา" ใกล้จะหมดลงแล้ว...
???:ข้าไม่เคยเสียใจเลยที่ได้พบเจ้า
???:ขอร้องล่ะ... ไม่...
???:จำไม่ได้แล้วเหรอ?
???:เจ้าควรจะอยู่ที่นี่ตลอดไป กินน้ำค้างเป็นอาหาร และใช้ท้องฟ้าเป็นบ้าน
???:ตรงนี้แหละ "เจ้า" คนเดิมก็เป็น "ข้า" คนเดิมเหมือนกัน... เดิมทีควรจะ...
Yuandai:อา... อ๊าาา...
Yuandai:อย่างนี้นี่เอง มิน่าถึงได้คุ้นเคยกับที่นี่ขนาดนี้ ฉัน...
Shuyu:คุณย่า!
Paimon:คุณย่า Yuandai ไหวมั้ย?
Yuandai:จ้าว... วังวนเมฆา
Xianyun:...
Xianyun:...จำได้แล้วเหรอ?
Paimon:เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เธอเรียกคุณว่า "จ้าววังวนเมฆา" เหรอ? หรือว่า...
Paimon:หรือว่าพวกคุณสองคนรู้จักกันตั้งแต่แรกแล้ว?!
Yuandai:ใช่แล้ว ฉันนึกออกแล้ว ทุกอย่าง...
Shuyu:คุณย่า อย่าร้องไห้สิ หนูอยู่นี่นะ
Yuandai:ไม่ต้องห่วงนะ เด็กน้อย ย่าไม่เป็นอะไร...
Yuandai:ขอโทษนะทุกคน ที่ทำให้ต้องวิ่งไปมากับฉันตั้งหลายที่
Yuandai:ในที่สุดฉันก็จำได้แล้ว ความทรงจำที่สำคัญที่สุดที่สูญเสียไปคือ "รูปลักษณ์ดั้งเดิม" ที่แท้จริงของฉัน
Xianyun:เฮ้อ ตัวข้าผู้เป็นเซียนรู้ว่าเจ้ารู้สึกผิดอยู่ในใจ ทั้งยังตื่นตระหนก แต่ใจเย็นก่อนเถอะ ให้ตัวข้าผู้เป็นเซียนเล่าให้แทนมั้ย?
Yuandai:ไม่ ในเมื่อจำได้แล้ว ข้าก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน
Yuandai:Shuyu แล้วก็ทุกคน... ขอบคุณมากนะ ช่วยฟังเรื่องของฉันหน่อยได้มั้ย?
Shuyu:อย่าฝืนนะ... จริง ๆ เลย อย่าฝืนตัวเองสิคะคุณย่า ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น... สำหรับหนูแล้ว คุณย่าคือคนที่หนูรักที่สุด
Yuandai:ย่ารู้ ย่าก็รักหลานเหมือนกัน... เพราะงั้นย่าเลยไม่สามารถหนีต่อไปได้อีกแล้ว
Yuandai:ย่าเคยทำความผิด ความผิดที่ไม่สามารถแก้ไขได้
Paimon:เป็น "ความผิด" ที่พวกเราได้ยินใน Jueyun Karst เหรอ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
Yuandai:...ที่จริงแล้ว ฉันไม่ใช่มนุษย์ เมื่อร้อยปีก่อน ฉันเคยเป็นนกกระเรียนป่าที่อาศัยอยู่บนภูเขา Aocang
Yuandai:วัน ๆ ได้แต่ดื่มหยาดน้ำค้าง ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีสติปัญญาขึ้นมาได้ เจ้าของที่นี่... หรือก็คือท่านจ้าววังวนเมฆาได้พบเจอฉัน และเล่าเรื่องราวให้ฉันฟังมากมาย แถมยังถ่ายทอดวิชาลับในการฝึกตนให้ฉันด้วย
Yuandai:ถึงแม้ท่านเซียนจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่ฉันก็ถือว่าท่านเป็น "อาจารย์" มาโดยตลอด ตอนที่ท่านเซียนศึกษากลไก ฉันก็จะอยู่ข้าง ๆ คอยดู และเรียนรู้ไปด้วย
Yuandai:บางครั้งฉันก็คิดเหมือนกันว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป บางทีสักวันหนึ่งฉันอาจจะฝึกฝนจนกลายเป็นเซียนที่แท้จริงได้ เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ... จนกระทั่งเมื่อ 50 ปีก่อน
Paimon:50 ปีก่อน?
Traveler:"ภัยแล้ง" ครั้งนั้นเหรอ?
Yuandai:ใช่แล้ว ในเรื่องราวที่ท่านเซียนเคยเล่าให้ฉันฟัง ฉันได้รู้ว่าท่านเซียนเคยกำจัดภัยแล้ง และช่วยเหลือผู้คนไว้มากมาย
Yuandai:ท่านเป็นคนที่ฉันชื่นชมมากที่สุด ความฝันของฉันก็คือการเป็นเซียนเหมือนท่าน ดังนั้นฉันก็เลยอยากออกท่องไปทั่วทุกที่เหมือนกับท่าน เพื่อให้โลกนี้ไม่มีใครต้องทนทุกข์ทรมานจากความแห้งแล้งอีกต่อไป
Yuandai:แต่ตอนนั้นฉันยังไม่ใช่เซียนที่แท้จริง ไม่สามารถใช้วิชาแปลงกายได้ หลังจากที่ท่านเซียนรู้เข้า ก็ได้พัฒนา "ยาแปลงกาย" ให้ฉันเป็นพิเศษ
Yuandai:ท่านเซียนเคยบอกฉันว่า ผลของยาจะคงอยู่ได้แค่สิบปีเท่านั้น สิบปีต่อมา ถ้าไม่คืนร่างกลับไปเป็นนกกระเรียนป่าล่ะก็ ฉันจะต้องลืมอดีตในฐานะนกกระเรียนป่าไปตลอดกาล และกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่ทั้งสัตว์ ไม่ใช่ทั้งมนุษย์ และไม่ใช่ทั้งเซียน
Paimon:อย่าบอกนะว่า... นี่คือที่มาของ "โรคลืมเลือน"?
Traveler:เธอไม่ได้คืนร่างกลับไปเป็นนกกระเรียนป่า...
Shuyu:เพราะว่าคุณปู่เหรอ?
Yuandai:ใช่แล้ว ฉันมีคนที่ชอบเข้าซะแล้ว... ถึงเขาจะเป็นมนุษย์ แต่ก่อนหน้านี้เขาเก็บตัวฝึกฝนวิชาอยู่ที่ภูเขาภูเขา Tianheng มาตลอด และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ลงจากภูเขา
Yuandai:เจ้าคนบ้าบิ่น ทั้งเงอะงะ แถมยังตามฉันไม่ทัน แต่บังเอิญว่าเขาเองก็เป็นเหมือนกันกับฉัน มีความกระตือรือร้นที่จะกำจัดความทุกข์ทรมานทั้งหมดในโลกนี้ทิ้ง...
Yuandai:ฉันจึงตกหลุมรักเขา แต่ยาแปลงกายมีระยะเวลาที่กำหนด... แค่พริบตาเดียวก็สิบปีแล้ว ฉันไม่อยากแยกจากเขา เพราะงั้น... เพราะงั้นฉันเลย...
Paimon:ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้...
Yuandai:เพราะงั้นฉันเลยทำผิดพลาด ฉันคิดว่า ต่อให้ชีวิตในอนาคตเต็มไปด้วยความยากลำบาก ต่อให้กลายเป็นปีศาจที่ไม่ใช่ทั้งมนุษย์หรือเซียน ฉันก็ยังอยากอยู่กับเขา
Yuandai:ฉันรู้ว่าตัวเองทำให้อาจารย์ต้องผิดหวัง เลยไม่มีหน้ามาพบกับอาจารย์อีก ฉันเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง ขอร้องให้คนเอามาส่งที่ภูเขา Aocang และวางไว้นอกประตูของท่านเซียน
Yuandai:ฉันไม่กล้าพูดต่อหน้าอาจารย์ เพราะรู้สึกว่าอาจารย์คงไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ เพราะงั้นฉันเลยซ่อนตัวอยู่ในที่ไกลแสนไกล ที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครหาเจอ...
Yuandai:แต่ความยากลำบากเพิ่งจะเริ่มขึ้น ฉันป่วยด้วยอาการป่วยแปลกๆ ความทรงจำสับสน หลับไม่ตื่น แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะฉันบังคับตัวเองให้รักษาตัวตนในฐานะมนุษย์เอาไว้ เพราะงั้นนี่คือผลกรรมที่ฉันสมควรได้รับ
Yuandai:เพราะสูญเสียความทรงจำของนกกระเรียนป่าไป ฉันเลยไม่รู้ที่มาของโรคนี้ สิ่งเดียวที่ฉันจำได้คือฉันทำผิด เพราะงั้นฉันจึงมักจะอธิษฐานเพื่อขอให้ยกโทษให้อยู่บ่อย ๆ
Yuandai:พอมาคิดดูแล้ว ดีที่ตอนนั้นที่ Wangshu Inn ฉันบังเอิญซื้อยาอมฤตที่มีเลือดของเซียนมาได้ ไม่อย่างงั้นตอนนั้น ฉันคง...
Yuandai:...!
Shuyu:คุณย่า? เป็นอะไรไป?
Yuandai:บังเอิญ... บังเอิญ...? ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้ล่ะ? เลือดของเซียน... ไม่นะ... หรือว่า...
Yuandai:ท่านเซียน พ่อค้าในตอนนั้น คงไม่ใช่...
Xianyun:...
Xianyun:ตัวข้าผู้เป็นเซียนได้ยินมาว่าเมื่อมนุษย์แต่งงานกัน ผู้ใหญ่ในครอบครัวมักจะเตรียมของขวัญไว้ให้เสมอ ยาอมฤตนี้ถือว่าเป็นความปรารถนาดีเล็กน้อยของตัวข้าผู้เป็นเซียนเถอะ
Yuandai:อย่างนี้นี่เอง... การปกปิดชื่อ แล้วจากไปให้ไกลจริง ๆ แล้วเป็นเพียงความคิดของฉันแค่ฝ่ายเดียวสินะ... จริง ๆ แล้วฉัน... ไม่ได้ซ่อนตัวไว้ให้ดีใช่มั้ย?
Xianyun:ตัวข้าผู้เป็นเซียนจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนอยู่บนภูเขา Aocang เจ้าชอบเล่นเกมเกมหนึ่งมากเลยล่ะ เจ้าจะซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางนกกระเรียน และให้ตัวข้าผู้เป็นเซียนเดาว่าตัวไหนคือเจ้ากันแน่
Xianyun:และตัวข้าผู้เป็นเซียนก็สามารถหาคำตอบที่ถูกต้องได้อย่างง่ายดายเสมอ ตอนเป็นนกกระเรียนเป็นยังไง ตอนเป็นมนุษย์ก็เป็นเช่นเดียวกัน
Paimon:เดี๋ยวก่อนนะ เดี๋ยวก่อน ทำไมจู่ ๆ ฉันถึงฟังไม่ค่อยเข้าใจเฉยเลยล่ะ?
Paimon:ทำไมจู่ ๆ จ้าววังวนเมฆาถึงปรากฏตัวขึ้นในเรื่องนี้กันล่ะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
Xianyun:...ช่างเถอะ ช่างเถอะ เดี๋ยวตัวข้าผู้เป็นเซียนจะเติมเต็มเรื่องราวนี้ให้เองละกัน
Localized evidence
กลับไปที่ Mt. Aocang
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/3207183844BinOutput/Quest/11035.json/JIJKODHIEED/01
1103501
11035
true
1