บทแห่งมันติคอร์: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/4294451216
Story Chapters
Story evidence
Paimon:ขอฉันคิดดูหน่อยน้า ตามที่วางแผนกันก่อนหน้านี้ พวกเรายังต้องซื้ออะไรอีกนะ
Paimon:โอ้ กลิ่นหอมจังเลยอะ Biryani นี่นา! พวกเราซื้อกันหน่อยเถอะ!
Traveler:เหมือนจะไม่ได้อยู่ในแผนที่วางไว้นะ?
Paimon:งะ...งั้นก็เพิ่มตอนนี้เลยสิ
Dehya:นี่มัน Traveler กับ Paimon ไม่ใช่หรือไง ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะมาเจอกันที่นี่
Dunyarzad:สวัสดีจ้ะ ไม่เจอกันนานเลยนะ
Paimon:เอ๋? พวกคุณมากันเป็นแพ็กคู่อีกแล้วเหรอ Dehya คุณไม่ได้กลับทะเลทรายไปแล้วรึไง
Dehya:ฮ่าฮ่า ฉันก็แค่เลิกทำงานผู้คุ้มกันส่วนตัวแล้วเฉย ๆ น่า ไม่ได้ทะเลาะแตกหักกันสักหน่อย ฉันกับ Dunyarzad ก็ยังเป็นเพื่อนที่สนิทกันดีเหมือนเดิมนั่นแหละ
Dehya:ตระกูล Homayani เองก็ยังรับจ้างคนเหมือนเดิม ค่าจ้างก็เยอะพอควร ฉันกับพี่น้องย่อมไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธอยู่แล้ว
Dunyarzad:ช่วงนี้ Dehya รับงานของบ้านฉันมาน่ะ ฉันก็เลยให้เจ้าตัวค้างที่บ้านซะเลย
Dunyarzad:พ่อกับแม่เองก็ดีใจกันมาก เอาแต่พูดกันใหญ่ว่าก่อนหน้านี้ที่ Dehya ไม่อยู่ ในบ้านอย่างกับขาดใครไปอย่างนั้นแหละ
Dehya:พวกเขาเวอร์กันเกินไปแล้ว ยังกระตือรือร้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ...
Dehya:งานของฉันสำเร็จลุล่วงล่ะ ตอนแรกคิดจะมาซื้ออะไรหน่อยก็กลับกลุ่มของตัวเองไปแล้ว แต่นายท่านเอาแต่รั้งฉันให้อยู่ต่ออีกวันจนได้
Dunyarzad:อยู่ต่ออีกสองสามวันก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่นา พ่อฉันยังไม่ได้ทำเมนูถนัดของเขาให้เธอกินเลยนะ
Dehya:คุณหนูก็รู้นี่นาว่าฉันอยู่นิ่งไม่ได้น่ะ ไม่เป็นไรหรอก ครั้งหน้าก็ยังมีโอกาสอยู่อีกนะ
Paimon:นับถือคุณเลย ขนาดได้ยินคำว่า "เมนูถนัด" แล้วยังไม่หวั่นไหวเลยอ่า
Dunyarzad:อ๊ะ ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้เธอรับปากว่าจะพาฉันไปทะเลทรายนี่นา ไม่งั้นออกเดินทางกันวันนี้เลยดีมั้ย?
Dunyarzad:ยังมีอีกตั้งหลายที่ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนแน่ะ
Dehya:ขอโทษที คราวนี้ยังไม่ได้ กลุ่มของพวกเรายังมีเรื่องที่ต้องสะสาง ช่วงนี้ทางแถบทะเลทรายไม่ค่อยสงบเท่าไหร่
Dunyarzad:เธอบอกปัดมานานแล้วนะ คราวก่อนก็บอกปัด คราวก่อน ๆ ก็ด้วยเหมือนกัน
Dehya:โทษที โทษที ขอเวลาฉันอีกหน่อยนะ ไว้ฉันจะวางแผนให้คุณหนูเป็นอย่างดีเลย
Dunyarzad:โอเค ก็ได้ อันที่จริงฉันก็ไม่ได้กำลังขออย่างเอาแต่ใจหรอกนะ ก็แค่... เซนส์บางอย่างมันเตือนละมั้ง
Dunyarzad:รอบนี้ตั้งแต่เธอมาถึงบ้านพวกเรา ฉันก็รู้สึกว่าเธอทำอะไรลุกลี้ลุกลน ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
Dunyarzad:เจอปัญหารับมือได้ยากอะไรหรือเปล่า เธอก็เลยเอาแต่เลื่อนนัดของพวกเราออกไปอยู่เรื่อย?
Dehya:เปล่าน่า คุณหนูคิดมากไปแล้ว
Dunyarzad:งั้นเธอรับประกันได้มั้ยล่ะ? ระหว่างเพื่อนไม่ควรโกหกหลอกลวงกันนะ ขอแค่เธอพยักหน้า ฉันก็จะไม่จี้ถามอีก
Dunyarzad:แต่ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรจริง ๆ เธอต้องบอกความจริงกับฉันนะ ฉันจะช่วยคิดหาวิธีเอง
Dehya:...
Paimon:โดน Dunyarzad พูดแทงใจดำรึเปล่านั่น?
Dehya:เฮ้อ คุณหนูนี่รับมือได้ยากจริง ๆ ไม่ว่าอะไรก็ปิดบังไม่พ้นสายตาคุณหนูเลย
Dehya:ตอนแรกฉันก็แค่คิดว่าเรื่องในแวดวงทหารรับจ้าง คุณหนูไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ เพราะรู้ไปก็มีแต่ผลเสีย
Dehya:นั่นเป็นโลกที่มีแต่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด โลกที่ขวนขวายหาแต่ผลประโยชน์ แตกต่างกับที่นี่ลิบลับ
Dunyarzad:ฉันก็ยังคงพูดคำเดิมนะ พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกัน ถ้าไม่เข้าใจสิ่งที่เธอเป็นกังวลแล้ว ฉันจะสนับสนุนและช่วยเหลือเธอได้ยังไงล่ะ?
Dehya:คุณหนู... ไม่เห็นจำเป็นต้องดึงดันขนาดนี้เลย
Dehya:โอเค เปลี่ยนใจคุณหนูไม่ได้สินะ พวกเราเปลี่ยนที่คุยกันเถอะ ที่นี่ไม่เหมาะเท่าไหร่
Dehya:ที่นี่แล้วกัน พยายามอย่าทำตัวให้สะดุดตานัก
Dehya:กลุ่ม Eremite มีคนมากมายนับไม่ถ้วน กลุ่มเล็กกลุ่มน้อยก็มีแยกย่อยต่างออกไป ในนั้นมีทหารรับจ้างเหมือนฉันมากมายที่เตร่หางานไปทั่ว เพื่อแลก Mora
Dehya:กลุ่มของฉันมีชื่อว่า "เพลิงผลาญอสุรา" ขนาดไม่ใหญ่เท่าไหร่ แต่กลุ่มเราจะรับแค่คนดีเลือดร้อนที่จริงใจต่อกันเท่านั้น
Dehya:แต่มันยังมีกลุ่มอีกแบบนึง ที่ยอมละทิ้งศีลธรรมอันดีทุกอย่างเพียงเพื่อ Mora หนึ่งในกลุ่มที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ที่สุดมีชื่อว่า "ทายาทเทพราชา"
Paimon:เทพ... ราชา? สำหรับกลุ่ม Eremite แล้ว ถ้าพูดถึงทั้งเทพและราชาแล้วละก็...
Dehya:ถูกต้อง ฉันได้ยินมาว่าพวกเธอเคยเจอกับ "ดวงตาแห่ง Al-Ahmar" มาก่อน พวกเขาเป็นหนึ่งในกลุ่มย่อยที่แตกแขนงจากกลุ่ม "ทายาทเทพราชา"
Paimon:อ้อ กลุ่มที่ขายผลึกความรู้แห่งทวยเทพสินะ! เหมือนจะไม่ใช่คนดีจริง ๆ ด้วย...
Dehya:กลุ่ม "ทายาทเทพราชา" เกิดจากกลุ่มแยกย่อยหลายกลุ่มมารวมตัวกัน จากนั้นก็ถูกปกครองดูแลโดยกลุ่มหลักอีกที
Dehya:ปกติฉันก็คอยเลี่ยงไม่ไปยุ่งกับพวกเขาอยู่หรอก แต่กลุ่มที่ก่อความวุ่นวายสร้างความไม่สงบช่วงนี้มีชื่อว่า "หนวดแห่ง Al-Ahmar"
Paimon:...หนวด?
Dehya:หนวดเคราแหละมั้ง น่าจะนะ ฉันรู้ว่าชื่อดูปัญญานิ่มมาก เมื่อก่อนฉันก็เคยรังเกียจมาก่อน
Dehya:แต่ประเด็นอยู่ที่ว่า... นี่เป็นกลุ่มของ Kusayla พ่อของฉัน
Paimon:เอ๋?!
Dunyarzad:ฉันเข้าใจแล้วว่า ทำไมเธอถึงพูดออกปากได้ยาก... แต่พวกเขาสร้างเรื่องอะไรกันแน่?
Dehya:ฉันขอไม่พูดถึงรายละเอียดแล้วกันนะ คุณหนู พูดคร่าว ๆ ว่าเป็นเหตุการณ์รุนแรงจำนวนมาก น่าจะเป็นร้อยคดีเลยมั้ง
Paimon:เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?!
Dehya:อืม สถานที่เกิดเหตุมักจะตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถ พวกเขาจะปล้นราวทรัพย์สินมีค่าทั้งหมดจนเกลี้ยง จากนั้นก็ฆ่าปิดปาก
Dehya:ผู้เคราะห์ร้ายไม่ได้มีแค่คนค้าขายกับคนธรรมดา แต่ยังรวมถึงทหารรับจ้างกลุ่มอื่นด้วย
Dunyarzad:นี่มันไม่แยกมิตรหรือศัตรูเลยนี่นา ถึงจะไม่มีศีลธรรมยังไงก็...
Dehya:ฉันไม่รู้ว่าภายในกลุ่ม "ทายาทเทพราชา" มีท่าทียังไงกับเรื่องนี้ แต่ช่วงหลายปีมานี้พวกเขาเริ่มเหิมเกริมมากขึ้นเรื่อย ๆ
Dehya:ถ้าฉันเอาแต่นิ่งดูดายต่อไปล่ะก็ ไม่รู้ว่ากลุ่มของฉันในตอนนี้กับผู้คนในหมู่บ้าน Aaru จะถูกพวกเขาหมายตาเป็นรายต่อไปเมื่อไหร่
Dehya:เฮ้อ หลายปีมานี้เจ้าหมอนั่นคิดอะไรอยู่ในหัวกันแน่นะ
Paimon:พ่อของคุณ เป็นคนน่ากลัวแบบนี้มาตั้งแต่แรกเลยเหรอ?
Dehya:คนเราก็เปลี่ยนแปลงกันไปเสมอแหละ ในความทรงจำสมัยก่อนของฉัน แม้ว่าเขาจะไม่ได้เก่งกล้าสามารถอะไร แต่เวลาทำอะไรก็ยังอยู่บนเส้นของศีลธรรม
Paimon:คำอธิบายนี้ดูจะไม่ได้ดีเท่าไหร่นะ...
Dehya:เฮ้อ ไม่งั้นฉันจะออกจาก "หนวดแห่ง Al-Ahmar" และตัดขาดกับเขาทำไมกันล่ะ?
Dehya:เขาชอบพูดจาโผงผาง โหวกเหวกโวยวาย นิสัยก็เอ้อระเหยลอยชาย วัน ๆ ไม่ทำงานทำการยังพอว่า ยังเอาแต่กินเหล้ามั่วผู้หญิงอีก
Dehya:พวกสมาชิกกลุ่มเองก็เป็นไปกับเขาด้วย เอาแต่เล่นมั่วสุ่มกันตลอดทั้งคืน...
Paimon:โอ้โห ฝันร้ายชัด ๆ
Dunyarzad:แล้วแม่ของเธอล่ะ ไม่ห้ามปรามพวกเขาเลยเหรอ?
Dehya:...น่าเสียดาย ฉันไม่รู้ว่าแม่ของฉันคือใคร
Dunyarzad:อ๊ะ ขอโทษนะ Dehya ฉันไม่ได้ตั้งใจ
Dehya:เรื่องเล็กน่า คุณหนู ทหารรับจ้างก็เป็นแบบนี้กันเยอะแยะ ฉันเพิ่งบอกไม่ใช่เหรอว่าพ่อฉันชอบมั่วผู้หญิงน่ะ? ฉันก็เกิดมาทั้งแบบนั้นนั่นแหละ
Dehya:หมอนั่นบอกว่า จำไม่ได้ว่าแม่ฉันคือใคร ส่วนแม่เองก็ไม่เคยแวะมาดูดำดูดีอะไรฉันหรอก
Dehya:ถึงเขาจะเอาแต่บอกว่า "มีแค่พ่อก็พอแล้ว" แต่เรื่องส่วนมากเขาจะโยนให้สมาชิกกลุ่มไปทำเสมอ ส่วนตัวเขาก็แค่แวะมาเล่านิทานบ้างก็เท่านั้น
Dehya:ประเด็นคือรสนิยมเขาห่วยแตกสิ้นดี เล่านิทานเป็นแค่ไม่กี่เรื่อง แถมยังเป็นนิทานที่เก่าตกยุคสุด ๆ อีกต่างหาก
Dehya:ผู้กล้าแห่งเมืองทะเลทรายเอาชนะมังกรยักษ์ในป่าบ้างล่ะ ทหารรับจ้างฝ่าฟันอุปสรรคนับหมื่น เพื่อช่วยเจ้าหญิงจากเงื้อมมือกบฏบ้างล่ะ
Paimon:นิทานตามมาตรฐานทั้งนั้นเลยแฮะ
Dehya:อืม ฟังแค่ครั้งสองครั้งยังแปลกใหม่อยู่บ้าง แต่พอฟังเป็นสิบยี่สิบครั้ง ให้ตายยังไงก็เบื่ออยู่ดี
Dehya:แต่เขากลับไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด แถมยังยิ่งเล่าก็ยิ่งอิน เรียกพี่น้องในกลุ่มมาร่วมด้วยช่วยแสดงอีกต่างหาก
Dehya:เตรียมของเล่นให้ฉันที ก็มีแต่พวกอุปกรณ์ในนิทาน เกราะเอย โล่เอย ดาบของเล่นเอย
Dehya:ต่อมาฉันถึงเริ่มเข้าใจ เขาไม่ได้เล่าให้ฉันฟังหรอก เขาก็แค่ชอบเล่นแบบนั้นเองน่ะ...
Paimon:โห คนคนนี้... เขาแปลกอะ
Traveler:แต่เนื้อแท้ก็ดูไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนะ?
Dehya:อืม ตอนเด็กฉันก็แค่รู้สึกว่าเขาปัญญาอ่อน แต่อย่างมากก็แค่ทำให้ฉันหน่ายใจ ยังไม่ถึงขั้นเกลียดชังอะไรแบบนั้น
Dehya:...หลังจากโตขึ้น ฉันก็บังเอิญได้รู้ถึงวีรกรรมของกลุ่ม "ทายาทเทพราชา"
Dehya:บุกปล้น, ข่มขู่, ใช้ความรุนแรง, หลอกลวงต้มตุ๋น พฤติกรรมเลวร้ายพวกนี้ ถูกนำมาคุยโอ้อวดในกลุ่มทั้งนั้น
Dehya:เขากับคนในกลุ่มไม่ใช่ผู้กล้าอะไรทั้งนั้น แต่เป็นตัวร้ายที่ควรถูกกำจัดในนิทานต่างหาก
Dehya:พวกเขาคงนึกว่า ขอแค่ฉันไม่เห็น ฉันก็จะไม่มีวันรู้ตลอดไปล่ะมั้ง?
Dunyarzad:ฉันเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกเธอนะ ความเป็นจริงคงต่างจากสิ่งที่เธอรับรู้สินะ...
Dehya:อืม แต่ไม่เป็นไรหรอก คุณหนู ทุกอย่างกลายเป็นอดีตแล้ว หลังจากฉันทะเลาะกับเขายกใหญ่ก็ออกมาแล้วไม่ได้กลับไปอีก
Dehya:คราวนี้ที่ฉันจะสอดมือเข้าไปตรวจสอบ ก็ไม่ใช่เพราะยังเหลือความรู้สึกค้างคาอะไรต่อเขาหรอก ฉันแค่อยากปกป้องคนรอบตัวก็เท่านั้น
Dehya:ใช่แล้ว พี่น้องของฉันกำลังเก็บรวบรวมข้อมูลกันอยู่ รายงานส่วนใหญ่เป็นเหตุการณ์ก่อความรุนแรงทั้งนั้น นอกจากนี้ยังข้องเกี่ยวกับการลักลอบซื้อขายผิดกฎหมายด้วย
Dunyarzad:ฉันเข้าใจแล้ว... แต่เรื่องนี้คงอันตรายมากเลยใช่มั้ย?
Dehya:อืม แต่ชีวิตของทหารรับจ้างก็คือการต่อกรกับเรื่องอันตรายอย่างไม่หยุดหย่อนนี่แหละ ฉันค่อนข้างดื่มด่ำกับการใช้ชีวิตแบบนี้เลย
Dunyarzad:แต่สำหรับคนที่เป็นห่วงเธอแล้ว นี่เป็นภาระอันหนักอึ้งแบบหนึ่งเลยนะ
Dehya:เพราะงั้นตอนแรกถึงไม่คิดจะบอกคุณหนูไง...
Paimon:ทะ ทำยังไงดี? ความคิดทั้งคู่ต่างมีเหตุผลหมดเลย
Traveler:ฉันไปกับ Dehya แล้วกัน
Dehya:เอ๋? ไม่จำเป็นต้องลากเธอเข้ามาเอี่ยวด้วยหรอก
Paimon:Traveler เก่งมากเลยนะ Dunyarzad ถ้าเกิดเจ้านี่ร่วมมือกับ Dehya ในเรื่องนี้ละก็ ต้องปุ๊บปั๊บเดี๋ยวเดียวก็จัดการเสร็จแน่นอน
Dunyarzad:นั่นมัน... ก็ได้ ถ้ามีเธออยู่ด้วย ฉันก็วางใจขึ้นหน่อย
Dunyarzad:งั้นฉันจะรอข่าวคราวจากพวกเธออยู่ในเมืองนะ พวกเธอต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะ
Dehya:ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันขนาดนี้นะ คุณหนู
Dehya:งั้นไปกันเถอะ ไปหาพวกพี่น้อง "เพลิงผลาญอสุรา" ของฉันใน Caravan Ribat ก่อน
Harun:เฮ้ Dehya เธอกลับมาแล้วเหรอ สองคนนี้คือเพื่อนของเธอสินะ?
Harun:ฮ่าฮ่า สวัสดี ๆ ตามสบายได้เลย พวกเราไม่มีพิธีรีตองอะไรหรอก
Harun:ในเมื่อมีคนมาใหม่ งั้นฉันจะเล่าเรื่องของกลุ่ม "หนวดแห่ง Al-Ahmar" แบบง่าย ๆ แล้วกันนะ
Harun:วิธีของพวกเขาป่าเถื่อนมาก พวกเขาล็อกเป้าหมายการทำเงินไว้บนตัวพวกเดียวกันแล้ว
Harun:ไม่ใช่แค่ทหารรับจ้างทั่วไปเท่านั้น แม้แต่กลุ่ม "ทายาทเทพราชา" ที่เป็นพวกเดียวกัน ก็ถูกพวกเขาซุ่มโจมตีด้วย
Dehya:ขนาดสัตว์ป่าดุร้ายยังรู้จักปกป้องเลือดเนื้อและเผ่าของตัวเองเลย แต่พวกเขาไม่สนอะไรใครหน้าไหนทั้งนั้น
Harun:ใช่ หลังชิงของมีค่ามาจากมือทหารรับจ้างแล้ว พวกเขาจะฝากทหารรับจ้างกลุ่มอื่นหรือพ่อค้าตลาดมืดไปขายต่อ
Harun:Mora ส่วนหนึ่งถูกนำไปแลกเปลี่ยนเป็นเสบียงกับอาวุธโดยตรง และใช้ไปกับการก่อเหตุรุนแรงครั้งต่อไปในทันที
Paimon:โหดร้ายเกินไปแล้ว...
Harun:นั่นสิ นี่ก็ทำให้ฉันสงสัยเหมือนกันว่า สาเหตุที่พวกเขาโหยหา Mora ขนาดนี้ มันเพื่ออะไรกันนะ
Harun:สองวันก่อน ฉันกับ Hisham ลอบสะกดรอยตาม พร้อมแสร้งปลอมตัวเป็นพ่อค้าไปทำการแลกเปลี่ยนกับพวกเขา ปรากฏว่าได้ผลลัพธ์เกินคาด
Harun:...แทนที่จะบอกว่าเป็นการ "ชิงทรัพย์" สู้บอกว่าเป็นการ "ขัดแย้งกันภายใน" ดีกว่า
Dehya:เดี๋ยวนะ "ขัดแย้งกันภายใน"?
Harun:อืม เพราะในหมู่เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย มีสัดส่วนคนจากกลุ่มย่อยของ "ทายาทเทพราชา" ค่อนข้างสูงทีเดียว
Harun:ถ้าหากว่าทำไปแค่เพื่อ Mora ฝ่ายตรงข้ามควรจะโจมตีใครก็ได้ถึงจะถูก ไม่ควรปรากฏเป้าหมายชัดแบบนี้ขึ้น แต่หากมองว่ามันคือการขัดแย้งกันภายใน ทั้งหมดทั้งมวลก็โป๊ะเชะ
Harun:แต่ที่น่าเสียดายคือ ฝ่ายตรงข้ามปิดปากไว้เงียบสนิท พวกเราหาข่าวกรองมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
Harun:ได้ยินมาแค่ว่า ช่วงหลายปีนี้ที่ "หนวดแห่ง Al-Ahmar" เกิดการเคลื่อนไหว กลุ่ม "ทายาทเทพราชา" ก็ถูกตัดกำลังลงอยู่ตลอด
Dehya:แปลกจริง ๆ นั่นแหละ ต่อจากนี้เดี๋ยวพวกเรารับช่วงตรวจสอบต่อเอง
Dehya:แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ช่วงสองสามวันที่ฉันไม่อยู่ พวกนายจะวิ่งโร่ไปสืบข่าวด้วยตัวเอง แบบนี้จะอันตรายเกินไปหรือเปล่า?
Harun:โอ๊ย มันจะไปนับประสาอะไร นั่นมันกลุ่มของพ่อเธอเชียวนะ พวกเราร้อนรนกว่าเธออีก
???:นั่นสิ อีกอย่างนะ เธอเองก็ทำเรื่องอันตรายตั้งมากมาย เรื่องที่พวกเราทำจะนับประสาอะไรเล่า
???:ตอนพวกเราไปทำการแลกเปลี่ยน ฉันได้ไปเช็กที่ค่ายของผู้เคราะห์ร้ายมา
???:ไม่มีผู้รอดชีวิต คนที่เหลือรอดต่างหนีกันไปหมดแล้ว ในค่ายไม่เหลือของมีค่าอะไรทิ้งไว้เลยสักนิด
Dehya:Hisham กับ Khalaf พวกนายเองก็มาด้วยเหรอเนี่ย
Hisham:พอเห็นเธอกลับมา พวกเราสองคนก็รีบปรี่มาหาทันทีเลยนะ
Hisham:เพื่อนใหม่ตรงนี้ดูเผิน ๆ เหมือนจะอ่อนประสบการณ์ แต่แค่แป๊บเดียว ฉันก็สัมผัสได้แล้วว่า บนตัวเขา/เค้ามีบรรยากาศที่ต่างจากคนปกติทั่วไป
Hisham:เห็นเธอมีผู้ช่วยที่เก่งกาจ พวกเราก็วางใจ
Paimon:แล้วฉันล่ะ ๆ?
Hisham:เอ่อ เธอ เธอก็จะไปด้วยเหรอ?
Paimon:แน่นอนสิ! ฉันเป็นผู้นำทางสุดแสนจะสำคัญของ Traveler เลยนะ ไม่ว่าเจ้านี่จะไปไหน ฉันก็ตามติดไปด้วยทุกที่นั่นแหละ!
Hisham:งะ...งั้น Dehya ทางที่ดีเธอก็ช่วยดูแลด้วยนะ
Paimon:นายกำลังดูถูกฉันเหรอ!
Dehya:ฮ่าฮ่าฮ่า อย่าดูจากแค่ภายนอกเชียว ยัยนี่เคยไปสถานที่อันตรายมามากมายเลยล่ะ แถมสุดท้ายก็กลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน
Dehya:ถึงทั้งหมดจะเป็นความบังเอิญ แต่พอเอาความบังเอิญทั้งหมดมารวมกัน ก็พอจะนับว่าเป็นความสามารถได้แล้วล่ะนะ
Hisham:ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ฉันตัดสินคนจากภายนอกไปสินะ ฮ่าฮ่า
Khalaf:อ้อ ใช่แล้ว Dehya ไว้เธอว่างแล้ว ไปบอกรองหัวหน้าเรื่องกำหนดการของเธอด้วยนะ
Khalaf:สองวันก่อนตอนพวกเรารับสมัครคนใหม่ ทุกคนต่างมากันเพราะชื่อเสียงของ "ราชสีห์ขนเพลิง" ปรากฏว่าเธอดันไม่อยู่พอดี ที่นี่ก็เลยเหลือแต่กลุ่มผู้ชายตัวเหม็นฝูงนึง
Khalaf:รองหัวหน้ายุ่งทั้งงานภายในและภายนอกจนหัวฟู สุดท้ายผลลัพธ์ออกมาย่ำแย่ขีดสุด รั้งคนให้อยู่ได้แค่ไม่กี่คน เขาจ๋อยสุด ๆ เลยแน่ะ
Dehya:โทษที ๆ ไว้ถึงตอนนั้นฉันจะเอาเหล้าดี ๆ ไปฝากเขาสักสองขวดแล้วกัน ก่อนหน้านี้ค่อนข้างจะฉุกละหุกน่ะ จะให้วนกลับมาก็เดินทางอ้อมไปหน่อย
Hisham:แต่ที่พวกเขาเลือกก็ไม่ผิดหรอก ถ้า Dehya ไม่อยู่ ที่นี่ก็ไม่มีอะไรน่าดึงดูดจริง ๆ นั่นล่ะน้า
Hisham:ถ้ารองหัวหน้าคิดหาวิธีรับสมัครหนุ่มหล่อกับสาวสวยเข้ามาได้อีกหลาย ๆ คนก็คงดี
Dehya:พอแล้วมั้ง ก่อนหน้านี้ตอนฉันเชิญทหารรับจ้างสาวมาที่กลุ่มสองคน พวกนายแต่ละคนนี่นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อยิ่งกว่าหินอีก ขนาดหายใจยังไม่กล้าเลยมั้ง
Dehya:บรรยากาศเล่นเงียบกริบแบบนั้น มันแปลกมั้ยล่ะ ตอนแรกคนอื่นเขาก็คิดจะเข้าร่วมแล้ว แต่กินข้าวเสร็จเจอบรรยากาศแบบนั้นไปก็ตกใจหนีกลับไปกันหมด
Hisham:ละ เลิกเอาเรื่องนี้กลับมาเผาใหม่ทีเถอะ ขอล่ะ
Khalaf:มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง?
Harun:ตอนนั้นนายไม่อยู่มั้ง
Khalaf:ฉันไม่อยู่เหรอ? ฉันดันพลาดเรื่องดี ๆ ที่ร้อยปีจะมีหนเนี่ยนะ? แถมพวกนายยังงุบงิบไม่ยอมเล่าให้ฉันฟังอีก? หน็อยยยยย
Harun:น่า ๆ ๆ พอแล้ว เดี๋ยวค่อยเล่าให้นายฟัง อย่าเพิ่งโวยวายสิ
Khalaf:ไม่ดิ นายอย่าคิดจะกลบเกลื่อนไปนะ Hisham แล้วก็นายด้วย รีบมาเล่าให้ฉันฟังอย่างละเอียดยิบเลยนะ
Paimon:พวกคุณ... เป็นอย่างนี้กันตลอดเลยเหรอ?
Dehya:ฮ่าฮ่า ใช่แล้วล่ะ
Dehya:ระหว่างทหารรับจ้างไม่มีกฎเกณฑ์อ้อมค้อมยิบย่อยอะไรแบบนั้นหรอกนะ ปกติคิดอะไรได้ก็พูดแบบนั้นแหละ ค่อนข้างปล่อยกายปล่อยใจจอย ๆ ไปเป็นพิเศษ
Dehya:ถ้าอีกฝ่ายทำเธอโมโห เธอก็แค่ด่ากลับไป ถ้าเกิดยังไม่หายโกรธ งั้นจะลงไม้ลงมือสักตุ๊บสองตุ๊บก็ได้
Dehya:แต่ทุกคนก็ไม่ได้เก็บเอาไปใส่ใจนะ เดี๋ยวเดียวก็ลืมแล้ว แบบนี้ดีกว่าการเอาแต่เก็บอัดอั้นไว้ในใจ ไม่ยอมพูดสื่อสารออกมาใช่มั้ยล่ะ?
Dehya:เพราะงั้นเวลาคุยกับพวกเขาฉันก็ไม่ไว้หน้าหรอก เวลาขำก็ควรขำ เวลาด่าก็ควรด่า สะใจดีเหมือนกัน ตอนอยู่บ้าน Homayani ทำแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ
Dehya:นี่ พวกนายไปหยุมหัวกันทีหลังได้มั้ย เอาข่าวกรองมาให้ฉันก่อน
Harun:ได้ยินมั้ย Khalaf ทำงานก่อนสิเฮ้ย... ฉันวาดแผนที่เส้นทางให้ล่ะ พวกเธอไปดักกองคาราวานที่ช่วยพวกเขาขายของกลางได้ที่ตรงนี้
Harun:ซ่อนตัวกันก่อนแล้วรอจนถึงตอนกลางคืน รับรองว่าได้ทั้งคน ได้ทั้งของ
Dehya:โอเค ขอบคุณพวกนายมาก ฝากทักทายคนอื่นแทนฉันด้วยนะ
Harun:วางใจเถอะ เธอก็ระวังตัวด้วยล่ะ
Dunyarzad:พวกเธอต้องระวังตัวนะ ฉันจะรอข่าวคราวจากพวกเธออยู่ในเมือง
Dunyarzad:อย่าทำอะไรวู่วามล่ะ
Dehya:ดูท่าเหมือนจะเป็นที่นี่นะ พวกเราซ่อนตัวกันก่อน รอคอยโอกาส
Dehya:เดาว่าพอถึงเวลาคงหลีกเลี่ยงการปะทะได้ยาก พวกเราต้องระวังกันหน่อยนะ
Paimon:วางใจเถอะน่า Traveler ต่อยตีอย่างเก่ง
Dehya:ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนี้อยู่แล้ว "ระวัง" ที่ฉันหมายถึงคือให้เบามือหน่อย ต้องสืบสถานการณ์ต่อนะ
Dehya:พวกเขาเหมือนจะมาล่ะ เตรียมพร้อมแล้วใช่มั้ย
Dehya:รีบสู้รีบจบ อย่าให้พวกเขาได้มีเวลาตั้งตัว
Harun:ฉันเล่าไปหมดแล้วไง สองคนนั้นที่ Dehya พามา เป็นสุดยอดทหารรับจ้างระดับเดียวกันกับ "ราชสีห์ขนเพลิง" ทั้งนั้น
Harun:เวลาสามคนนั้นยืนด้วยกันนะ โห ทรงอย่างแบด แต่ไม่แซดเลยสักนิด ตอนนั้นฉันตกใจเกร็งทำอะไรไม่ถูกไปหมด!
Khalaf:น่าขายหน้าจริง ๆ
Harun:หะ...หุบปากน่า
Sattar:หน็อย... หน็อยแน่
Sattar:เธอ เธอคือ? "ราชสีห์ขนเพลิง"?!
Dehya:ดูทรงคงไม่ต้องเปลืองน้ำลายแล้วสินะ รีบบอกมาได้แล้ว พวกนายมีส่วนเกี่ยวข้องกับ "หนวดแห่ง Al-Ahmar" ยังไง พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?
Sattar:ฮึ ทหารรับจ้างทำงานแลกเงิน การปกป้องข้อมูลของนายจ้างเป็นกฎพื้นฐานที่สุด เธอคิดว่าฉันจะพูดรึไง?
Dehya:ประโยคแบบนี้ใช้หลอกคนนอกยังพอได้ผลอยู่บ้าง แต่ถ้าว่ากันตามตรง มันก็เพื่อรักษาเครดิตลู่ทางการหา Mora ของนายไม่ใช่เหรอ
Dehya:แต่การทำธุรกิจยังต้องใช้ของอย่างอื่นอีกมากมายนะ อย่างเช่น มือ ขา และตาของนายไง
Dehya:ฉันจะให้เวลา 5 วิ ลองใคร่ครวญให้ดี ข้อมูลของนายจ้างสำคัญขนาดนั้นจริง ๆ รึเปล่า
Paimon:นะ นี่...
Dehya:ฉันไม่ได้ล้อนายเล่นนะ ฉันรู้วิธีลงน้ำหนักมือดี ว่าต้องทำยังไงถึงจะทำให้คนเจ็บปวดมากที่สุด
Dehya:นายเหลืออีก 2 วิสุดท้าย
Sattar:หึ ไม่จำเป็นต้องให้เธอลงมือเองหรอก...!
Dehya:นี่?! นายบ้าไปแล้วรึไง!
Dehya:เขากัดลิ้นของตัวเอง! เร็วเข้า รีบหาดูว่าในกองสินค้ามียาอยู่รึเปล่า!
Dehya รีบร้อนจัดการทำแผล ในที่สุดก็ห้ามเลือดในปากของ Sattar สำเร็จ
Dehya:เฮ้อ ไม่คาดคิดเลยจริง ๆ โชคดีนะที่ลิ้นไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไร เขาก็แค่เจ็บจนเป็นลมไปก็เท่านั้น
Paimon:ทำไมเขาถึงทำเรื่องแบบนี้ล่ะ...
Dehya:ตอนแรกฉันกะจะอัดเขาให้น่วมสักทีก็เท่านั้น นึกว่าเขาจะเป็นแบบทหารรับจ้างบางคน ที่ไม่ต้องเปลืองแรงก็ง้างปากอีกฝ่ายได้แล้วซะอีก
Dehya:คิดไม่ถึงเลยว่าถึงจะต้องใช้วิธีทรมานแบบนี้ เขาก็ยังไม่ยินยอมที่จะบอกข้อมูลให้กับเรา
Paimon:ตอนนี้จะทำยังไงดี เขาเป็นลมไปแล้ว... รอให้เขาฟื้นก็ได้อยู่หรอก แต่... อย่าไล่ต้อนเขาต่อเลยดีกว่ามั้ยอะ
Dehya:อืม วางใจเถอะ ถึงจะถามคนแบบเขาอีกรอบก็เป็นการเสียเวลา แถมอาจเป็นการบีบบังคับเขาให้ทำร้ายตัวเองต่อก็ได้
Dehya:ที่นี่มีสินค้าอยู่ตั้งเยอะแยะ พวกเราเริ่มตรวจสอบจากตรงนี้แล้วกัน
Dehya:...ฉันต้องขอโทษด้วยนะ
Paimon:พวกเราเจอกระดาษใบนี้ล่ะ ด้านบนมีรายชื่อเขียนเอาไว้เต็มเลย มันเป็นบันทึกอะไรบางอย่างรึเปล่า?
Dehya:ไหนขอฉันดูหน่อยสิ ในเมื่อเป็นกองคาราวาน งั้นก็ย่อมขาดการจดบัญชีไปไม่ได้
Dehya:อืม... ไม่ผิดแน่ "หนวดแห่ง Al-Ahmar" Kusayla, Idrisi, Bashar, Tikriti...
Dehya:เป็นชื่อคุ้นเคยทั้งนั้นเลยแฮะ พวกเขาได้เสบียง อาวุธ และยาจากการแลกเปลี่ยนไปมากมาย แถมก่อนหน้านี้ยังมีการแลกเปลี่ยนซื้อขายผลึกความรู้อีก
Dehya:กองคาราวานนี้เป็นแค่ส่วนหนึ่งในห่วงโซ่ทรัพยากร พวกเขาจะนำของกลางไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินที่ป่าฝน จากนั้นคอยนำเงินไปส่งให้กับคนที่กำหนด
Dehya:และคนคนนั้นก็จะส่งทรัพยากรมาให้ จากนั้นพวกเขาก็จะนำกลับมาให้คนของ "หนวดแห่ง Al-Ahmar"...
Dehya:...น่าแปลก ทำไมจุดส่งทรัพยากรสุดท้ายถึงไม่บันทึกจำนวนเงินเอาไว้นะ?
Paimon:ไม่มีจำนวนเงิน?
Dehya:ใช่ การแลกเปลี่ยนก่อนหน้านี้ทุกรายการ ต่างเขียนจำนวนเงินเอาไว้ชัดเจน แต่ทรัพยากรสุดท้ายกลับจดเอาไว้ง่าย ๆ แค่ว่า "ส่งแล้ว"
Traveler:หรือหักลบกับเงินก้อน ที่แลกเปลี่ยนของกลางพอดี?
Dehya:มีเหตุผล น่าจะมั้ง แต่ของกลางสามารถขายได้ราคาเท่าไหร่ก็ไม่รู้ พวกเขาทำมาค้าขายแบบไม่สนกำไรอะไรกันเลยหรือไง?
Dehya:เอาเถอะ หลังจากนี้ก็เป็นบันทึกแหล่งที่มาของทรัพยากรล่ะ น่าจะมาจากทางป่าฝนหมดเลยล่ะมั้ง มีเยอะชะมัด
Dehya:อ๊ะ...
Paimon:อะไรเหรอ?
Dehya:Shahzaman Homayani...
Paimon:Homayani? ชื่อตระกูล Homayani ของ Dunyarzad น่ะนะ?!
Paimon:ปะ เป็นไปได้มั้ยที่ชื่อจะซ้ำน่ะ?
Dehya:คงซ้ำทั้งชื่อทั้งนามสกุลไม่ได้หรอกมั้ง Shahzaman คือพ่อของ Dunyarzad นายท่านแห่งตระกูล Homayani
Dehya:นี่มัน... เรื่องอะไรกันแน่...
Dehya:โทษที เธอพูดถูก ฉันขอสงบสติอารมณ์ เรียบเรียงข้อมูลพวกนี้ให้แน่ชัดก่อน
Dehya:จากเนื้อหาบนกระดาษสามารถยืนยันได้ว่า ตระกูล Homayani ได้ส่งทรัพยากรให้กับ "หนวดแห่ง Al-Ahmar"
Paimon:ไม่แน่อาจเป็นแค่การซื้อขายปกติก็ได้นะ Homayani ไม่รู้เรื่องด้วยหรือเปล่า?
Dehya:ก็มีความเป็นไปได้ แต่ถ้าเกิดเป็นแค่การซื้อขายปกติ ทำไมกองคาราวานนี้ต้องเจาะจงซื้อของจากคนที่กำหนดด้วยล่ะ?
Dehya:สามารถซื้อของพวกนี้จาก Caravan Ribat หรือท่าเรือ Ormos ได้แท้ ๆ
Dehya:อืม... "สนับสนุน" พฤติกรรมก่อความรุนแรงและการปล้นชิง ส่วนเงินที่เจ้าตัวได้รับ จะถูกมองว่าเป็น "ผลตอบแทน"
Paimon:หะ เหตุจูงใจล่ะ? เพื่อเงินเหรอ? แต่บ้านของ Dunyarzad ไม่ขาดเงินสักหน่อย
Dehya:ไม่รู้สิ...
Dehya:ฉันเข้าออกบ้าน Homayani อยู่บ่อย ๆ แต่ก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไรนะ
Dehya:หากจะพูดถึง Mora ละก็ ฉันก็นึกได้แค่การที่เสียค่าใช้จ่ายในการรักษาโรค Eleazar ไปจำนวนมหาศาล... บางทีอาจกำลังใช้หนี้คืน?
Dehya:แต่นี่เป็นเพียงแค่การคาดเดา ฉันว่านายท่านยังไม่ถึงกับต้องใช้วิธีนี้ในการหา Mora หรอกนะ
Traveler:Dunyarzad น่าจะไม่รู้เรื่องด้วย
Dehya:อืม คุณหนูไม่เหมือนคนที่จะรู้เรื่องนี้ด้วย ฉันรู้จักเจ้าตัวดี เธอไม่มีทางตั้งใจปิดบังพวกเราหรอก
Paimon:แต่ตอนนี้พวกเราจะเอายังไงต่อล่ะ? ปริศนาที่ต้องตรวจสอบเพิ่มมาอีกอย่างแล้ว
Traveler:ถ้าจะตรวจสอบให้ชัดเจน ก็คงไม่มีทางให้ถอยแล้วนะ
Dehya:อืม...
Dehya:จากที่ฉันดู ก็ "ไม่มี" ทางให้ถอยแล้วล่ะ
Dehya:ไม่เป็นไร ฉันเชื่อมั่นในตัวนายท่านและคุณหนู จะตัดสินตอนนี้ยังเร็วไป
Dehya:พวกเรากลับไปหาคุณหนูหน่อยเถอะ เล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบให้อีกฝ่ายฟัง ดูสิว่าคุณหนูเขาจะยอมช่วยเหลือพวกเรามั้ย
Dehya:ไม่แน่ นอกจากพวกเราจะได้ทำความเข้าใจกับกระดาษใบนี้ให้แน่ชัดแล้ว บางทีอาจสามารถคลำทางไปจนเจอพวก "หนวดแห่ง Al-Ahmar" ด้วยก็ได้
Paimon:งืม... แบบนี้จะดีจริงเหรอ? อาจจะไม่ได้รับการช่วยเหลือ และเป็นการปล่อยให้มีข่าวลอดออกไปก็ได้นะ...
Dehya:อื้ม ถึงจะเป็นแบบนั้น ฉันก็อยากบอกสถานการณ์ปัจจุบันให้คุณหนูรู้อยู่ดี แบบนี้ถึงจะเป็นความเชื่อใจระหว่างเพื่อน
Dehya:ช่วงเวลาคับขัน คุณหนูก็เป็นห่วงฉันมาก ฉันตอบแทนความจริงใจของเขาด้วยความเคลือบแคลง และความระแวดระวังไม่ได้หรอกนะ
Dehya:...มันขัดกับหลักการของฉันน่ะ
Paimon:งั้น... ก็ได้ อันที่จริงฉันก็เชื่อในตัวเขานะ
Traveler:หวังว่าจะช่วยเขาได้
Dehya:อืม พวกเราไปกันเถอะ กลับเมือง Sumeru กัน
ตรวจสอบ:(บาดแผลของ Sattar ไม่สาหัสมาก อีกไม่นานก็คงจะฟื้นคืนสติ ปล่อยเขาไว้ที่นี่น่าจะไม่เป็นไรมั้ง?)
Localized evidence
บทแห่งมันติคอร์: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/4294451216Dehya
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/289747246"โลหิตราชสีห์"
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/636801066Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/2332036
4
LQ
1302614
UI_ChapterIcon_Dehya
1302402
story
40
UI_QuestType_Chapter_1