บทกวีสอดประสาน - บทที่ 3
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/286630080
Story Chapters
Story evidence
Paimon:ฟู่ว ในที่สุดพวกเราก็มาถึงสักที!
Paimon:นั่นคือ Domus Aurea เหรอ มันดูเหมือนพิณยักษ์มากกว่า ทำไม Sebastos ของพวกคุณถึงได้สร้างวังแบบนี้ล่ะ?
Paimon:นั่นสิ ต่างจากภาพที่เห็นด้านบนลิบลับเลย
คุณ Os:แน่นอนว่าเป็นเพราะวังแห่งนี้ดัดแปลงมาจากเรือยักษ์นี้ มันถูกออกแบบให้เป็นเครื่องดนตรีขนาดใหญ่ที่ใช้บรรเลงบทเพลงอันยิ่งใหญ่
คุณ Os:เห็นเส้นทางน้ำที่ทอดยาวออกมาจากตรงนั้นมั้ย? ถึงแม้ตอนนี้จะพังไปแล้ว แต่ในอดีต ดนตรีของ Sebastos ก็ถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกผ่านทางนั้นเช่นกัน
Paimon:เป็นเครื่องดนตรีนี่เอง?! ตัวพระราชวังก็ใช่หมดเลยเหรอ?
Paimon:โห... งั้นเวลาที่มันบรรเลงเพลง น่านน้ำทั้งผืนก็ต้องสั่นสะเทือนหมดเลยอะดิ? ถ้าเข้าไปใกล้ มีหวังฉันคงได้เละเหมือนเต้าหู้แน่ ๆ...
คุณ Os:เมี้ยววว? เต้าหู้คืออะไร?
Paimon:เอ๋? คุณ Os ไม่เคยกินเหรอ น่าจะอธิบายยากอยู่แฮะ... ไว้มีโอกาสฉันค่อยพาคุณไปกินนะ ว่าแต่แมวกินเต้าหู้ได้มั้ยนะ?
Scylla:สมกับเป็น "นครนิจกาล" จริง ๆ... ที่แท้เจตจำนงของ Remus ยังคงปกป้องที่นี่อยู่ มิน่าล่ะ คนทรยศหน้าไม่อายนั่นถึงสามารถอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้...
คุณ Os:ฮึ เป็นไปได้ว่า Boethius คงจะหลับใหลอยู่ในพระราชวังนั่นมาหลายพันปี ถึงได้รอดพ้นจากการกัดกร่อนของกาลเวลาได้
คุณ Os:และในช่วงเวลานั้น ก็ค่อย ๆ ครอบครองพลังแห่ง "Phobos" ทีละเล็กละน้อย...
Paimon:ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาถึงที่นี่ได้ พวกเราควรจะไปเจอเจ้าคนไร้มารยาทคนนั้นละนะ ไม่แน่นะถ้าเขาเห็นเรามา เขาอาจจะตกใจก็ได้!
Scylla:งั้นเราก็แยกย้ายกันก่อนละกัน
Paimon:เอ๋? คุณไม่ไปกับเราเหรอ?
Scylla:เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้นเล่า ข้าไม่อยากเจอเจ้านั่นอีกแล้วต่างหาก
Scylla:ข้าไม่อยากฟังคำพูดของเจ้าปีศาจนั่นอีกแม้แต่คำเดียว ทั้งหมดล้วนเป็นคำโกหกไร้ยางอาย พวกเจ้าเองก็ต้องระวัง อย่าหลงกลหมอนั่นเข้าล่ะ!
Scylla:อีกอย่าง ต่อให้ข้าจะอยู่กับพวกเจ้า แต่ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ ตอนนี้ข้าแค่อาศัยอยู่ในร่างที่ประกอบขึ้นจากหยาดน้ำค้างวิญญาณเพียงชั่วคราวเท่านั้น
Scylla:หากเกิดการกระทบกระทั่งกันจริง ๆ ข้าไม่มีแรงจะตอบโต้ได้หรอก...
Scylla:ตัวข้าน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้า "บทเพลง" ที่ Remus มอบให้ข้าถูกเขาแย่งชิงไปเพราะเหตุนี้ละก็ มันคงได้ไม่คุ้มเสียแน่
Scylla:พวกเราแยกกันที่นี่ก่อนละกัน ถึงแม้ข้าจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยข้าก็ใช้กระแสน้ำส่งพวกเจ้าได้นะ หากพวกเจ้าต้องการก็มาหาข้าได้เลย
Scylla:อย่างไรก็ตามแต่ เมื่อไหร่ที่พวกเจ้าเอาชนะคนทรยศนั่นได้แล้ว พวกเราจะได้เจอกันอีกแน่
Scylla:เมื่อถึงตอนนั้นแล้ว ข้าอาจจะมีโอกาสได้ชดเชยความเสียใจในตอนนั้นได้ในที่สุด
Boethius:Cassiodor เพื่อนรัก ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องมา
คุณ Os:...
Boethius:โอ้ ยังมีพวกอนารยชนที่ไม่ได้รับเชิญมาด้วยเหรอ...
Paimon:บอกตามตรงนะ คุณไม่ใช่เจ้าของที่นี่สักกะหน่อย อีกอย่างคุณ Os ก็เป็นคนพาเรามาที่นี่ เพราะงั้นเราก็ไม่ถือว่าเป็นแขกที่ "ไม่ได้รับเชิญ" ซะหน่อย?
Traveler:เทียบกันแล้ว คุณเสียมารยาทกว่าอีกนะ
Paimon:ใช่! และฉันก็ได้ยินหมดแล้วล่ะ! เรื่องเลวร้ายต่าง ๆ ที่คุณเคยทำ...
Boethius:เจ้าพวกมดปากพล่อย... อย่ามารบกวนการสนทนาของฉันกับ Cassiodor นะ!
คุณ Os:Traveler, Paimon เดี๋ยวข้าจัดการเรื่องทางนี้เอง
คุณ Os:Boethius ในเมื่อข้ามาตามสัญญาแล้ว เจ้าก็ควรรักษาสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะปล่อยวิญญาณของผู้คนบนผืนดินเช่นกัน
คุณ Os:พวกเขาไม่ควรต้องพบกับภัยพิบัติไร้เหตุผลนี้... ส่วนความแค้นระหว่างเรา ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเราสองคนเถอะ
Boethius:นี่เจ้าพูดว่าเป็นภัยพิบัติไร้เหตุผลงั้นเหรอ?
Boethius:หรือเจ้าไม่เห็นพี่น้องเหล่านั้นของเรารึไง? คนที่ถูกขังอยู่ใต้น้ำลึกไร้แสงสว่าง ราวกับซากศพเดินได้ก็ไม่ปาน!
Boethius:พวกเขาไม่ควรได้ใช้ชีวิตอยู่บนผืนดินภายใต้แสงแดดหรือไง?
Boethius:หากว่าการที่ข้ากักขังวิญญาณของผู้คนบนผืนดินนี้เป็นภัยพิบัติไร้เหตุผล แล้วความทุกข์ทรมานที่พี่น้องของเราต้องแบกรับมาหลายพันปีนี้คืออะไรกัน?
Boethius:ฟังนะ บทลงทัณฑ์ของผู้คนบนผืนดินเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
คุณ Os:ไม่ ผู้ที่กักขังพวกเขาคือเจ้า และผู้ที่ทำให้พี่น้องของเรากลายเป็นสัตว์ประหลาด ก็คือเจ้าเช่นเดียวกัน
คุณ Os:พวกเขา... พวกเราเคยมีทางเลือก ขอเพียงเราละทิ้งความแค้นในอดีต เจ้าแห่งสายน้ำก็รับปากว่าจะรับพวกเราเข้าสู่อาณาจักรใหม่
คุณ Os:แต่เจ้ากลับใช้พวกเขา เจ้าใช้ประโยชน์จากความเจ็บปวดของพวกเขา และความเชื่อมั่นที่พวกเขามีต่อเจ้า เปลี่ยนให้พวกเขาเป็นเครื่องมือในการบรรลุความปรารถนาของตัวเอง
Boethius:พวกเขาเลือกเอง พวกเขาเลือกกฎเกณฑ์ในอดีต ไม่ใช่ความตายอันแสนหวานที่เจ้านำมา!
Boethius:เช่นเดียวกับในตอนนั้น ที่พวกเขานำไม้บาตองที่ Sebastos ประทานให้กับพวกเขามามอบให้กับเรา พวกเรามีหน้าที่นำทางพวกเขาไปสู่เส้นทางที่ถูกต้อง
คุณ Os:เจ้ามันคนทรยศไร้ยางอาย เจ้าทรยศต่อความไว้วางใจของ Sebastos และเป็นต้นเหตุให้อาณาจักรต้องล่มสลาย แต่เจ้ากลับยังมีหน้ามาพูดจาโอหังเช่นนี้อีก
Boethius:ฮ่า! ดูท่าเจ้าคงจะเชื่อคำพูดของมังกรร้ายนั่นแล้วสินะ เจ้าเลือกที่จะเชื่อศัตรูของอาณาจักรมากกว่าเพื่อนร่วมชาติและสหายร่วมรบงั้นเหรอ!
Boethius:ข้าไม่ได้รับใช้เทพตนใด หรือราชาองค์ไหน ข้าภักดีต่อ Remuria ที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น นี่เป็นเจตจำนงอันสูงส่งของพวกเรา
Boethius:นับตั้งแต่วินาทีที่ Remus ออกคำสั่งขัดต่อกฎนั้น เขาก็ไม่คู่ควรที่จะถูกขนานนามว่า Sebastos อีกต่อไปแล้ว เพราะงั้นข้าก็ไม่ถือว่าเป็นผู้ทรยศแต่อย่างใด ตรงกันข้ามแล้ว ข้าได้กอบกู้อาณาจักรจากความผิดพลาดของเขาด้วยซ้ำ
Boethius:เขาสมรู้ร่วมคิดกับศัตรูของอาณาจักร และสั่งการให้มังกรร้ายทำลายบ้านเมืองของเรา ถึงขนาดพยายามทำลายบทเพลงที่ยิ่งใหญ่ และนำผู้คนกลับสู่พันธนาการของ "Fortuna" อีกครั้ง
Boethius:เมื่อเผชิญกับการกระทำที่บ้าคลั่งของเขา พวกเราจะนิ่งเฉยได้อย่างไรเล่า?
คุณ Os:เพราะงั้นเจ้าเลยทรยศ Sebastos และปิด Initium Iani... ทำให้สุดท้ายพลังของ "Phobos" ก็สูญเสียการควบคุม และทั้งเมืองหลวงก็จมลงสู่ใต้น้ำ...
Boethius:เจ้ายังไม่ยอมลืมตาดูความจริงอีกเหรอ? Remus ต่างหากที่ทรยศพวกเรา ทรยศ "Phobos" นี่แหละคือบทนำที่แท้จริงของโศกนาฏกรรม
Boethius:และเพื่อสร้างบทเพลงในอดีตขึ้นมาใหม่ ข้าจึงได้พยายามถักทอท่วงทำนองที่แตกสลายในทะเลลึกแห่งนี้ ลำพังแค่สิ่งนี้ข้าก็ใช้เวลานับพันปีแล้ว
คุณ Os:ไม่... บทเพลงมันรุนแรงขึ้นเมื่ออยู่ในมือของเจ้า เสียงที่ไม่สอดคล้องกันซึ่งเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเกลียดชัง กำลังประณามพฤติกรรมอันโหดร้ายของเจ้า
Boethius:ฮึ แต่ใครกันล่ะที่เป็นคนกำหนดความกลมกลืนของท่วงทำนอง? ไม่ใช่อำนาจเด็ดขาดรึไง Remus ไม่สามารถเข้าใจสิ่งนี้ได้ ถึงได้ยอมก้มหัวให้กับพวกอนารยชนและมังกรร้าย
Boethius:แต่มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วล่ะ เพราะตอนนี้โลกที่กลับตาลปัตรนี้กำลังจะได้รับการแก้ไขแล้ว และข้าจะเป็น Sebastos คนใหม่เอง!
คุณ Os:เป็นไปไม่ได้ Boethius เจ้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา! มนุษย์ไม่มีทางกลายเป็นเทพได้หรอก...
Boethius:เจ้าลืมแล้วเหรอ Cassiodor? เจตจำนงของ Remus ก็คือการทำให้ทุกคนกลายเป็น "เทพ" และควบคุมโชคชะตาของตัวเองไม่ใช่รึไง?
Boethius:เจ้าจำไม่ได้เหรอ วิชาที่พวกเราเคยศึกษาและจดบันทึกไว้ในปราสาททองคำเหล่านั้น มันก็นำเราไปสู่จุดหมายแบบเดียวกันนี้ไม่ใช่เหรอ?
คุณ Os:ไม่ แต่เราไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่เบื้องหลังจุดหมายนั้น ถ้าพวกเรารู้... ตลอดหลายพันปีมานี้ก็คง...
Boethius:วันเวลาแปรเปลี่ยน สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว Cassiodor มาร่วมกับข้าเถอะ ข้าเตรียมการไว้หมดแล้ว นี่เป็นสิ่งที่เราต้องร่วมมือกัน มันถึงจะสำเร็จได้นะ
Boethius:ข้าได้แยกสิ่งสกปรกทั้งหมดในวิญญาณ และได้รับเจตจำนงอันแท้จริงแล้ว และเหลือเพียงก้าวเดียวเท่านั้นที่ข้าจะได้ก้าวขึ้นสู่บันไดแห่งสวรรค์
Boethius:ตราบใดที่รวบรวมเจตจำนงทั้งหมดที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วผืนน้ำให้เป็นหนึ่งเดียวกัน บวกกับวิญญาณของเจ้าที่ถูก Remus แยกออกมาด้วยตัวเอง
Boethius:เมื่อจิตทั้งสองรวมกันเป็นหนึ่ง Remuria จะกลับมาเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง! แล้วบรรจุลงในร่างอมตะที่ทำจากเหล็กและหิน
Boethius:ข้า... ไม่ พวกเราจะ "รับร่าง" อีกครั้ง และกลายเป็น Sebastos คนใหม่... และไม่ใช่แค่นั้น ข้าจะได้รับพลังในการเปลี่ยนแปลงแก่นของโลก ซึ่งแม้แต่ Remus เองก็ไม่เคยครอบครองมาก่อน
Boethius:ข้าจะย้อนวงล้อแห่งโชคชะตา นำโลกเก่าหวนกลับมา และทำให้โลกกลับคืนสู่ความยุติธรรม ผู้คนบนผืนดินทำได้แค่เพียงยอมจำนนต่อเจตจำนงของเราเท่านั้น
Boethius:ดังที่บทเพลงสรรเสริญกล่าวไว้ว่า "ปล่อยให้เจตจำนงสั่งการ และส่วนที่เหลือจงสดับฟัง"
คุณ Os:เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีทางเห็นด้วยกับเจ้า เจ้าทำให้อุดมคติของ Sebastos ต้องเปื้อนมลทิน
คุณ Os:และข้าจะทำตามความยุติธรรมของตัวเอง
Boethius:ไม่เป็นไร ตราบใดที่เข้าไปในท่วงทำนองของ "Phobos" ได้ เจ้าก็จะเข้าใจและยอมเข้าร่วมกับข้าเอง
Traveler:(ที่นี่คือ... Domus Aurea นี่)
Traveler:(นี่เราเข้ามาในความทรงจำของ Remus อีกแล้วเหรอ?)
Traveler:(แต่บรรยากาศ... แตกต่างจากก่อนหน้านี้เลย)
Boethius:ยินดีต้อนรับสู่วังของข้า และบทเพลงของข้า คนต่างแดน
Traveler:Boethius?!
Boethius:เหตุใดจึงต้องตกใจขนาดนั้นด้วย พวกเราเคยเจอกันตั้งหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ
Boethius:ไม่ว่าจะเป็นภาพมายาที่ข้าทิ้งไว้ในโลกความจริง หรือวังความทรงจำที่ Remus ทิ้งไว้เบื้องหลังก็ตาม
Boethius:ที่นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาที่เกิดจากความทรงจำของ Remus แต่เป็น "บทเพลง" ของข้า และเวทีสีทองของข้า
Traveler:ว่าแล้วเชียว...
Traveler:ที่นี่เต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญ แห่งความเจ็บปวด...
Boethius:ใช่แล้วล่ะ คนต่างแดน ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาจากที่ใด...
Boethius:แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ใช่มนุษย์ที่เกิดจากทะเลบรรพกาล และไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตที่มาจากผืนดิน
Boethius:ข้ามองไม่เห็นจิตวิญญาณของเจ้า และไม่สามารถสัมผัสมันได้
Boethius:อย่างไรซะ นี่ก็ไม่ใช่สงครามของเจ้า ความแค้นที่ข้ามีต่อผู้คนบนผืนดินก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า
Boethius:ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าถึงได้มาขัดขวางงานของเรา
Boethius:เอาเถอะ ในเมื่อเจ้ายืนกรานจะทำลายแผนการของข้า งั้นข้าก็คงต้องให้เจ้าอยู่ในวังของข้าไปชั่วคราวแล้วล่ะ
Boethius:ข้าไม่อาจขังเจ้าได้นานนัก แต่เท่านี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ เมื่อข้าได้กลายเป็นเทพเจ้า และก้าวสู่ตำแหน่ง Sebastos เมื่อไหร่ เราค่อยเจอกันในโลกใหม่นะ
Boethius:แต่กว่าจะถึงตอนนั้น ก็ให้วงดนตรีของข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไปก่อนละกันนะ
"████":Traveler! ในที่สุดก็เจอสักที...
Cassiodor:ข้าคือ Cassiodor เจ้าน่าจะเคยเจอข้าในความทรงจำของ Sebastos มาก่อนแล้ว แต่เราเพิ่งจะเคยเจอกันในรูปแบบนี้เป็นครั้งแรก
Cassiodor:เวลามีจำกัด มันไม่ง่ายเลยที่จะรักษารูปร่างนี้ไว้ ขณะอยู่ในวังแห่งบทเพลงของ Boethius
Cassiodor:พวกเราพยายามรวบรัดกันหน่อยละกัน
Traveler:สรุปที่นี่คือที่ไหนกันแน่?
Cassiodor:ที่นี่คือพื้นที่ที่สร้างขึ้นจากจิตวิญญาณของ Boethius
Cassiodor:มันเหมือนกับพื้นที่ความทรงจำของ Sebastos ที่เจ้าเคยเข้าไปก่อนหน้านี้ ที่มันสามารถคงอยู่ได้ก็เพราะพลังของบทเพลง
Traveler:เมื่อกี้...
Cassiodor:เมื่อกี้เขาใช้พลังของบทเพลงดึงพวกเราเข้ามาที่นี่
Cassiodor:เพราะว่า Domus Aurea อยู่ใกล้กับศูนย์กลางพลังของ "Phobos" มากเกินไป พลังของเขาจึงสามารถแทรกแซงโลกปัจจุบันได้
Cassiodor:ถ้าปล่อยให้เขาได้รับพลังที่อยู่เหนือความจริงนี้จริง ๆ ละก็ โลกทั้งใบก็อาจจะถูกดึงมาที่นี่ก็ได้
Cassiodor:ถึงตอนนั้น จินตนาการของเขาจะมาแทนที่โลกความเป็นจริง และ Fontaine ในวันนี้จะกลับคืนสู่สภาพเหมือนกับเมื่อหลายพันปีก่อน
Cassiodor:เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นในเมือง Petrichor... ไม่สิ มันอาจจะเลวร้ายกว่านั้นด้วยซ้ำ
Traveler:เขาจะกลายเป็นเทพจริง ๆ เหรอ?
Cassiodor:ก็ขึ้นอยู่กับว่าเรานิยามคำว่าเทพว่าอย่างไร การสร้างฝันจอมปลอมนั้นไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่หากอยากก้าวข้ามโชคชะตา ก็คงจะเป็นไปไม่ได้หรอก
Cassiodor:ถ้ามันง่ายดายขนาดนั้นจริง พวกเราคงทำสำเร็จตั้งแต่หลายพันปีก่อนแล้ว
Cassiodor:สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ ก็คือดึงดูดผู้บริสุทธิ์เข้าไปในฝันร้ายที่เขาสร้างขึ้น และทำให้พวกเขากลายเป็นหุ่นเชิดเดินได้เท่านั้น
Traveler:เราต้องหยุดเขา...
Cassiodor:ใช่ แต่ที่นี่คงจะทำไม่ได้หรอก เจ้าต้องกลับไปยังโลกความจริงก่อน
Cassiodor:แล้วข้าจะช่วยเจ้าเอง
Traveler:แล้วคุณล่ะ?
Cassiodor:ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เขายังไม่ได้คิดจะทำอะไรข้าหรอก และเมื่อกี้ข้าก็คิดหาวิธีกำจัด Boethius ให้สิ้นซากได้แล้ว
Cassiodor:Boethius ได้เตรียมร่างกายที่แข็งแกร่งไว้ให้ตัวเองในโลกความจริงแล้ว และตั้งใจจะจัดพิธี "รับร่าง" ขึ้นใน Domus Aurea ด้วย
Cassiodor:ตราบใดที่ทำให้เขาระวังตัวน้อยลง และรวบรวม "บทเพลง" ที่กระจัดกระจายในน้ำลึกไว้ในร่างกายนั้นได้...
Cassiodor:จากนั้นก็ฉวยโอกาสนี้จัดการเขาและร่างกายนั้นให้สิ้นซาก... ทั้งหมดก็จบสิ้นแล้ว
Cassiodor:Traveler เรื่องนี้มีแค่เจ้าคนเดียวที่ทำได้
Cassiodor:บทเพลงของ "Phobos" ไม่มีโชคชะตาของเจ้า และ Boethius ก็ไม่สามารถแทรกแซงวิญญาณของเจ้าได้
Cassiodor:เจ้าเป็นข้อยกเว้นของแผนการทั้งหมด บางทีความทรงจำของ Sebastos อาจนำพาเจ้ามาที่นี่เพื่อ...
Cassiodor:รีบไปเถอะ พลังของข้าใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว
Cassiodor:แล้วเจอกันในโลกความจริงนะ บางทีครั้งนี้เราอาจจะสามารถยุติฝันร้ายอันยาวนานนี้ได้ในที่สุด
Paimon:ฮืออ ในที่สุดก็ฟื้นสักที!
Paimon:ฉันเป็นห่วงจะแย่อยู่แล้วเนี่ย ฉันนึกว่า... นึกว่าเธอถูกพรากวิญญาณไปเหมือนกับคนในเมืองแล้วซะอีก!
Paimon:ฮือ โล่งอกไปที!
Paimon:หลังจากที่เธอหมดสติไป Boethius กับคุณ Os ก็หายไปพร้อมกับคลื่นเสียงเหมือนกัน เหลือแค่ฉันคนเดียวไว้ที่นี่...
Paimon:หลังจากนั้นพี่เบิ้มก็มาที่นี่ ถึงแม้จะช่วยอะไรไม่ได้มากก็เถอะ...
Scylla:เรื่องนี้เราทำอะไรไม่ได้ เพราะตอนนี้ข้าเป็นเพียงวิญญาณที่อาศัยอยู่ในหยาดน้ำค้างวิญญาณเท่านั้น ถึงแม้ว่า Remus จะมอบ "บทเพลง" สุดท้ายนั่นให้ฉันแล้วก็เถอะ...
Scylla:แต่การควบคุมพลังของ "บทเพลง" เพื่อต่อกรกับ Boethius มันแทบจะคนละเรื่องกันเลยนะ
Paimon:ถึงแม้ Traveler จะฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัยแล้ว แต่คุณ Os หายไปไหนซะแล้วล่ะ อย่าบอกนะว่าโดนเจ้าหมอนั่น...
Traveler:ฉันเจอเขาแล้ว
คุณเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวังแห่งวิญญาณของ Boethius ให้กับทุกคนฟัง
Paimon:เอ๋? งั้นคุณ Os ก็อยู่ที่นั่นคนเดียวเหรอ?
Scylla:แต่ไม่ว่ายังไง ถ้าว่าตามความเห็นของเขา พวกเราก็ยังมีโอกาสเอาชนะปีศาจไร้ยางอายคนนั้นได้นะ แต่ก่อนอื่น พวกเจ้าต้องเข้าไปใน Domus Aurea ให้ได้ซะก่อน...
Paimon:แล้วพี่เบิ้ม...
Scylla:มองข้าทำไม
Paimon:พี่เบิ้มเคยเป็นผู้นำ Vishap เข้าโจมตีเมืองหลวงของ Remuria ไม่ใช่เหรอ? ถ้าเทียบกันแล้ว การส่งพวกเราเข้าไปใน Domus Aurea น่าจะง่ายกว่าเยอะเลยนะ!
Scylla:เจ้าตัวเล็กนี่ตัวกระจ้อยร่อย แต่มีมันสมองไม่น้อยเลยนะ แต่ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ง่ายอย่างที่เจ้าคิดหรอก
Scylla:พลังของลูกหลานมังกรอย่างเราล้วนมาจากร่างกายอันแข็งแกร่ง แต่ข้าที่อาศัยอยู่ในหยาดน้ำค้างวิญญาณนี้ เหลือเพียงพลังจิตเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
Scylla:การทำลาย Initium Iani แทบจะสูบพลังของข้าไปหมดแล้ว นอกจากนี้ Domus Aurea ยังได้รับการปกป้องจากพลังของ "บทเพลง" ด้วย ซึ่งเทียบกับประตูหินนั่นไม่ได้หรอก
Paimon:แบบนี้พวกเราก็จบสิ้นกันแล้วอะดิ! หรือว่าพวกเราต้องมองดูเจ้า Boethius นั่นกลืนกินคุณ Os ลงไปเฉย ๆ งั้นเหรอ?!
Scylla:ใจร้อนซะจริงนะเจ้าตัวเล็ก ข้าแค่บอกว่าตัวเองไม่มีกำลัง แต่พวกเจ้าไม่เหมือนกัน
Scylla:ในเมื่อสิ่งที่ปกป้องวังไว้คือพลังของ "บทเพลง" งั้นสิ่งที่จะสามารถทำลายการปกป้องนั้นได้ก็ต้องเป็นพลังของ "บทเพลง" เช่นกัน
Traveler:แต่ "บทเพลง" ที่ฉันเชี่ยวชาญ...
Paimon:จริงด้วย! "บทเพลง" ที่คอยปกป้องวังไว้... คือผู้แข็งแกร่งที่ชื่อ "Phobos" อะไรนั่นไม่ใช่เหรอ? พวกเราจะเอาชนะมันได้ยังไงล่ะ...
Scylla:ถ้าเอาชนะไม่ได้ ก็แค่ไปขอยืมจากมันก็พอ!
Scylla:ในอดีต เจตจำนงของ "Phobos" เคยไหลผ่านเส้นทางน้ำสีทองไปยังทั่วทุกมุมของ Remuria
Scylla:ถึงแม้ว่าตอนนี้เส้นทางนั้นจะพังไปนานแล้ว แต่หากสามารถเชื่อมต่อเส้นทางที่อยู่ตรงหน้านี้ขึ้นมาได้อีกครั้งละก็...
Scylla:ประตูสู่ Domus Aurea ก็จะเปิดออกอีกครั้งเหมือนในตอนนั้น เพราะยังไงซะ "บทเพลง" ก็เขียนไว้เช่นนี้...!
Scylla:เมื่อครู่ข้าได้พบกับร่องรอยบางอย่างขณะที่ข้าตามหาร่องรอยที่ Remus ทิ้งไว้ นอกจากนี้ยังมีชิ้นส่วนของ "บทเพลง" ที่ยังไม่ได้รวมเข้ากับเจ้าหมอนั่นกระจัดกระจายอยู่ในทะเลแห่งนี้
Scylla:มากับข้าเถอะ หากสามารถเจอและใช้พลังของพวกมันได้ บางทีอาจสามารถย้อนกระแสเวลาและทำให้เส้นทางน้ำกลับคืนสู่สภาพเดิมได้
Paimon:โอ้ รู้สึกมีหวังแล้วสิ! ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ!
Paimon:เท่านี้ก็ถือว่าเราเชื่อมต่อเส้นทางน้ำได้อีกครั้งแล้วสิ!
Paimon:ต่อไปเราก็กลับไปหาพี่เบิ้มกันเถอะ
Paimon:อืม... ไม่รู้ว่าคุณ Os จะเป็นยังไงบ้าง พวกเรารีบลงมือกันเถอะ!
Paimon:เอ๋? Traveler เธอเป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่าเธอถูก...
Scylla:Remus ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน...
Scylla:ข้าว่า อาณาจักรของเจ้า และบทเพลงที่เจ้าถักทอขึ้นมา คงเกินความควบคุมของเจ้าไปแล้วล่ะ
Traveler:...
Scylla:ถึงแม้ว่าข้าจะไม่เคยคาดหวังอะไรจากสิ่งที่สร้างขึ้นโดยทรราชแห่งสายน้ำ และชีวิตที่เจ้าเลี้ยงดูมา แต่ความเลวทรามของพวกเขา ทำให้ข้าประหลาดใจจริง ๆ
Scylla:อารยธรรมที่เจ้าและราษฎรของเจ้าสร้างขึ้นมา มันเคยเปล่งประกายยิ่งกว่าทุกสิ่งบนโลกนี้ แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดเท่านั้น
Scylla:ความโหดร้ายที่กระทำในนามของอารยธรรม และความสงบเรียบร้อยนั้น โหดร้ายยิ่งกว่าความป่าเถื่อนอันบริสุทธิ์ แม้แต่ Vishap ที่โหดร้ายที่สุด ก็ไม่อาจสังหารอย่างไร้ความหมายเช่นนี้ได้
Traveler:เรื่องพวกนี้ข้ารู้อยู่แล้ว...
Scylla:เจ้ารู้ แต่เจ้ากลับไม่สนใจงั้นเหรอ? หรือว่าเจ้าทำอะไรไม่ได้?
Scylla:ไม่หรอก หากเจ้าอยากทำ เจ้าก็สามารถกำจัดมนุษย์ที่สมควรได้รับโทษเหล่านั้นได้อย่างง่ายดายแล้ว แต่เจ้ากลับทำไม่ได้
Scylla:เพราะเจ้ารักมนุษย์ นี่เป็นคำสาปที่เจ้าต้องแบกรับในฐานะทรราช
Scylla:ถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้วล่ะ... ข้าไม่มีทางช่วยพวกเขาสังหารมนุษย์บริสุทธิ์เหล่านั้นหรอก แต่ข้าก็ไม่คิดจะหยุดพวกเขาเช่นกัน
Scylla:เจ้าเคยสัญญากับทรราชแห่งสายน้ำว่า จะใช้น้ำบริสุทธิ์ที่นางมอบให้เพื่อสร้างโลกที่ไร้ซึ่งความขัดแย้ง และโลกแห่งความสุขชั่วนิรันดร์
Scylla:ข้าเองก็อยากเห็นอนาคตเช่นนั้น ถึงได้ตามเจ้ามายังโลกนี้ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า... เจ้าทำไม่สำเร็จ Remus เจ้าไม่อาจเอาชนะ "โชค〔Fortuna〕ชะตา" ได้
Scylla:เลือดจะย้อมทะเลสูงให้เป็นสีแดงอีกครั้ง สวรรค์ช่างโหดร้ายต่อสิ่งประดิษฐ์ของมันเหลือเกิน
Traveler:ข้ามีแผน...
Scylla:โอ้? เจ้าก็มีแผนตลอดนั่นแหละ Remus แต่ตอนนี้แผนการของเจ้าพังทลายหมดแล้ว เจ้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปัญหาที่แท้จริงอยู่ที่ไหน
Traveler:อยากฟังมั้ย นี่เป็นแผนสุดท้ายแล้ว
Scylla:ข้าจำได้ว่าตอนที่เจ้าเกลี้ยกล่อมให้ข้าออกจากทะเลบรรพกาล เจ้าก็พูดเช่นนี้... งั้นเจ้าก็รีบพูดมาเถอะ ก่อนที่ข้าจะกลับไปยังทะเลบรรพกาล และกลับไปอยู่เคียงข้างทรราชแห่งสายน้ำ
Traveler:(...)
Scylla:...
Scylla:ฮ่าฮ่าฮ่า น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ!
Scylla:แผนการที่เห็นแก่ตัวและไม่เห็นแก่ตัวนี้ มีแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้นแหละที่คิดได้!
Scylla:เจ้าถึงขนาดลากข้าเข้าไปพัวพันด้วย เจ้านี่ช่างกำเริบเสิบสานเสียจริง ทรราชของมนุษย์
Scylla:แต่ข้าชอบมากเลยล่ะ
Scylla:ให้ข้าเป็นผู้นำเผ่า Vishap และเหยียบย่ำประชาชนที่เย่อหยิ่งและโง่เขลาของเจ้า แค่คิดก็มีความสุขแล้วล่ะ
Traveler:แต่นี่เป็นเพียงพิธีกรรม และการแสดงเท่านั้น...
Scylla:ไม่ต้องห่วง ข้าจะออมมือเหมือนอย่างที่เจ้าบอก
Scylla:แต่หากทำเช่นนี้ ชีวิตของเจ้าในฐานะเทพอสูรก็จะสิ้นสุดลงเช่นกัน เจ้าคิดดีแล้วเหรอ ว่าจะไม่ทิ้งสิ่งใดไว้นอกจาก "บทเพลง"?
Traveler:ใช่
Traveler:กล่องอาถรรพ์ที่ข้าเป็นคนเปิด ข้าก็ต้องเป็นคนปิดเอง
Scylla:งั้นก็ดี ข้ายอมรับข้อเสนอของเจ้า เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ ข้าจะใช้พลังของข้า บวกกับบทเพลงของเจ้า...
Scylla:ทำลายโซ่ตรวนของ "Phobos" เพื่อให้ประชาชนของเจ้าเป็นอิสระ
Traveler:เช่นนั้นก็โปรดรับไว้ด้วย...
Traveler:"บทเพลง" สุดท้ายของข้า...
Paimon:Traveler เธอเห็นความทรงจำของ Remus อีกแล้วเหรอ?
Paimon:เอ๋? คราวนี้คงไม่ใช่เจ้าคนไร้มารยาทคนนั้นอีกแล้วใช่มั้ย?
Paimon:รู้สึกว่าถึงจะเป็นแค่ฝัน แต่การได้เจอเจ้านั่นก็โชคร้ายเกินพอละ!
Traveler:เพราะงั้นเราต้องบรรเลงบทเพลงของ Scylla
Paimon:เอ๋? ทำไมจู่ ๆ เธอถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ นี่เธอเห็นอะไรในความทรงจำกันแน่เนี่ย?
Scylla:น่าสนใจ พลังของ Remus ยังคงวนเวียนอยู่ในทะเลลึก และไม่ได้สลายไปไหน แต่ตอนนี้ในที่สุดข้าก็ได้มาถึงที่นี่แล้ว เจ้ารู้มั้ยว่านี่หมายถึงอะไร?
Traveler:เงื่อนไขบรรลุแล้ว
Scylla:ใช่แล้วล่ะ ข้ามาที่นี่กับพวกเจ้า ก็เพื่อชดเชยความเสียใจตลอดพันปีที่ผ่านมา
Traveler:ปัญหาเหลือแค่ "Phobos" แล้วล่ะ...
Paimon:เดี๋ยวนะ ฉันงงไปหมดแล้ว! สรุปว่าต้องใช้บทเพลงทำอะไรกันแน่เนี่ย? พวกเธอสองคนเข้าใจกันหมดแล้ว งั้นตอนนี้ก็มีแค่ฉันที่เป็นส่วนเกินอะดิ?
Paimon:แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย! รีบ ๆ บอกมาเลยนะ!
Scylla:"บทเพลง" สุดท้ายที่ Remus มอบให้กับข้า หรือที่เรียกว่า "บทสวดสงบวิญญาณ" นั้น คือคำสั่งทำลายตัวเองของ "Phobos"
Scylla:เขาเสียสละตัวเองเพื่อปลดปล่อยพลังของ "บทเพลง" จากนั้นข้าจะควบคุมพลังแห่งอนารยะดั้งเดิม เพื่อปลุกเขาขึ้นมา
Scylla:นั่นคือวิธีที่เขาจะปลดปล่อยราษฎรจากร่างหิน และให้พวกเขากลับมามีร่างกายที่มีเลือดเนื้อดังเดิม พร้อมทั้งทำลายช่องว่างระหว่างเผ่าพันธุ์ที่มนุษย์สร้างขึ้น
Scylla:เขาเคยกำชับกับข้าว่า ห้ามเปิดเผยแผนการนี้ให้ราษฎรของเขารู้เด็ดขาด เพราะมีเพียงการทำให้พวกเขาตระหนักถึงขีดจำกัดตัวเองเท่านั้น ที่จะสามารถปล่อยวางอคติและความเย่อหยิ่งได้
Scylla:แต่ดูเหมือนว่า Traveler จะปะติดปะต่อแผนการทั้งหมดผ่านความทรงจำที่เจ้านั่นทิ้งไว้ได้แล้ว
Paimon:อย่างนี้นี่เอง... แต่สุดท้ายแล้ว การเสียสละของเขาก็สูญเปล่า...
Scylla:แต่ในเมื่อวิญญาณของข้าได้รับอิสระอีกครั้ง ในที่สุดวันนี้ก็มีโอกาสได้ชดเชยแล้ว
Scylla:ตอนนี้วิญญาณที่หลงทางของชาว Remus ในอดีต ยังคงถูกกักขังอยู่ในรูปปั้น หากสามารถเอาชนะปีศาจนั่นได้...
Scylla:ด้วยพลังของ "บทสวดสงบวิญญาณ" วิญญาณของพวกเขาจะได้รับการปลดปล่อยกลับสู่ทะเลสูง หวนสู่วัฏจักรแห่งชีวิตและความตายชั่วนิรันดร์
Scylla:เท่านี้ก็ถือว่าข้าได้ทำความปรารถนาของเขาให้เป็นจริงแล้วใช่มั้ย
Traveler:บางทีนี่ก็อาจเป็นเหตุผลที่ฉันมาที่นี่เหมือนกัน
Scylla:นี่แหละนะที่เขาเรียกว่า "ลิขิตนำพา ชะตาพานพบ" คนต่างแดน
Localized evidence
บทกวีสอดประสาน - บทที่ 3
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/286630080No text in the selected or fallback locales.
บทเพลงตามอารมณ์ Pharsalia
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/1479609434Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/33110181
5
10181
WQ
UI_ChapterIcon_Fontaine
7419403
world