การผจญภัยสุดมหัศจรรย์ของ Thelxie - III
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/2313149616
Story Chapters
Story evidence
"Thelxie":- -... -- ...- ..-!
Paimon:เฮ้! Freminet! "Thelxie"! พวกเรามาแล้ว~
Freminet:สวัสดี Paimon แล้วก็ Traveler
"Thelxie":-.. -... .-- -...?
Paimon:วันนี้ทำมงกุฎเสร็จแล้วใช่มั้ย?
Freminet:อื้ม ตอนนี้รอแค่มาดาม Zuria แล้วล่ะ เธอยังไม่มาน่ะ
Paimon:งั้นพวกเรารออีกสักพักละกัน หรือว่าไปหามาดามเลยดีมั้ย ยังไงก็อยู่ไม่ไกลอยู่ล่ะ บ้านของเธออยู่ตรงเนินเขานั่นใช่มั้ย?
???:เฮ้! Traveler! Paimon!
Paimon:ฮิฮิ พอพูดถึงก็มาเลยเหรอ?
Delaroche:ในที่สุดก็เจอพวกเธอซะที... โล่งอกไปทีที่พวกเธอไม่เป็นไร...
Paimon:เอ๋? Delaroche ทำไมถึงเป็นเธอล่ะ? พวกเราจะเป็นอะไรได้
Delaroche:จะเป็นอะไรได้งั้นเหรอ? ก็มาเพราะเรื่อง Thelxie ไง! อิมป์น้ำที่น่ากลัว ๆ นั่นน่ะ! วันนั้นที่มอบหมายคำขอให้เธอ ฉันก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ก็เลยไปสืบเรื่องเด็กที่เดินลงไปในน้ำคนนั้น...
Paimon:เรื่องนั้นพวกเราตรวจสอบมาแล้วล่ะ ที่จริงคือ Freminet ต่างหากล่ะ ส่วนฝูงปลาก็เป็นเพราะเขานั่นแหละที่ทำให้มันตกใจจนหนีไป ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพวกเราทำงานเสร็จเมื่อไหร่ ก็จะช่วยตามฝูงปลากลับมาเอง
Freminet:ขอโทษนะ ผมเป็นนักประดาน้ำ...
Delaroche:เอ๋? Freminet? นักประดาน้ำ? ไม่ไม่ไม่... น่าจะไม่ใช่งี้นะ? ข่าวที่ฉันได้ยินมาไม่ใช่แบบนี้นี่...
Delaroche:ฉันได้ยินมาว่า เมื่อประมาณหนึ่งเดือนก่อน มีเด็กคนหนึ่งที่บนตัวผูกด้วยเปลือกหอยหนักรอบตัว และเดินลงไปในน้ำด้านหลังนั่น... หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย... เขาต้องถูกอิมป์น้ำหลอกลวงไปแน่ ๆ เลย!
Paimon:อะไรนะ? ธะ...เธอเข้าใจผิดแล้วรึเปล่า?
Delaroche:จริงแท้แน่นอน ฉันยืนยันกับชาวประมงที่เคารพนับถือหลายคนแล้ว ปีนี้เด็กคนนั้นอายุ 8 ขวบ เขาชื่อว่า Lescot... Lescot Destree
Freminet:เดี๋ยวนะ... Lescot Destree?
Delaroche:ใช่ ชื่อนี้แหละ ว่ากันว่าบรรพบุรุษของตระกูลพวกเขา ย้ายมาจากเมืองหนึ่งที่ชื่อ Destree อะไรนี่แหละ แม่ของเขาเป็นนักค้างานศิลปะ ส่วนพ่อเห็นว่าเสียชีวิตไปนานแล้วจากอุบัติเหตุ
Delaroche:เฮ้อ... พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น แม่ของเขาก็รู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์นี้มาก จนล้มป่วยหนัก ได้ยินว่าตอนนี้ออกจากนครว่าการ Fontaine ไปแล้ว และไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน
Paimon:ไม่ใช่มั้ง? Lescot Destree... Zuria Destree... คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง...
Traveler:เห็นทีคงต้องไปที่บ้านมาดาม Zuria หน่อยแล้วล่ะ
Freminet:คุณผู้หญิง ขอโทษนะฮะ! พวกเรามีธุระต้องขอตัวก่อนนะ!
Delaroche:อ้อ ๆ... พวกเธอไปเถอะ ฉันก็แค่แวะมาดูเท่านั้น พวกเธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว งั้นฉันกลับก่อนนะ... พวกเธอก็ระวังตัวด้วยนะ!
Paimon:เฮ้? มีใครอยู่มั้ย ที่นี่ใช่บ้านของมาดาม Zuria รึเปล่า?
เสียงผู้ชายจากในบ้าน:ใครน่ะ? ด้านในมีผู้ป่วยนอนพักอยู่ ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไรก็กลับไปซะ
Traveler:ใครคือผู้ป่วยเหรอ?
ประตูเปิดออกหลังจากเงียบไปชั่วครู่ ชายคนหนึ่งเดินออกมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย...
Jalacan:ที่นี่คือบ้านของมาดาม Zuria Destree ฉันชื่อ Jalacan เป็นหมอประจำตระกูลของเธอ ที่พวกคุณพูดเมื่อกี้หมายความว่าไง จะมีใครเป็นผู้ป่วยอีก
Paimon:ก็ลูกชายของมาดาม Zuria ไม่ใช่เหรอ? เธอเป็นคนบอกเราเองนะ บอกว่าลูกของเธอเป็นโรคเก็บตัว...
Jalacan:ใช่ คุณชาย Lescot เคยป่วยเป็นโรคเก็บตัวจริง แต่เขา... ช่างเถอะ... ยังไงซะตอนนี้คุณชายก็ไม่อยู่แล้ว และตอนนี้โรคเก็บตัวที่ว่านั่นก็ดันมาติดมาดามอีก พวกเธอ... เป็นเพื่อนกับมาดามเหรอ?
เล่าเรื่องราวในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ท่ามกลางความเงียบงัน...
Jalacan:ที่แท้หลายวันมานี้ ที่เธอบอกว่าอยากไปเดินเล่นพักผ่อน ก็ไปกับพวกคุณนี่เอง
Freminet:แสดงว่า... คนที่ตกอยู่ในจินตนาการที่ไม่อาจควบคุม คือมาดาม Zuria เอง? เธอคิดว่าลูกชายของเธอยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ
Jalacan:ใช่ วันที่เกิดเรื่องกับคุณชาย มาดามกำลังจัดนิทรรศการศิลปะ ซึ่งเตรียมไว้สำหรับคุณชายโดยเฉพาะ แต่นั่นกลับทำให้มาดาม ไม่ได้เห็นลูกของเธอเป็นครั้งสุดท้าย
Jalacan:บางทีนี่อาจกลายเป็นปมในใจของเธอ หรือบางทีเมล็ดพันธุ์ของโรคเก็บตัว ได้หยั่งรากลงในครอบครัวนี้ตั้งแต่ที่สามีของมาดามจากไปอย่างกะทันหัน เริ่มจากคุณชาย จากนั้นก็เป็นมาดาม...
Paimon:ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ... แต่มาดาม Zuria ก็ดูปกติดีทุกอย่างนี่นา... เธอหัวเราะอย่างมีความสุข และยังสอนให้พวกเรามองโลกในแง่ดีด้วย เธอ...
Jalacan:นี่คือความสับสนของผู้ป่วยระหว่างจินตนาการและความเป็นจริง
Paimon:แล้วเรื่องที่เธอพูดเกี่ยวกับลูกชายของตัวเอง... ก็เป็นเรื่องโกหกเหมือนกันเหรอ?
Jalacan:ไม่หรอก ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นความจริง เพียงแต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนคุณชายจะจากไป และเวลาของมาดามก็หยุดไว้แค่ช่วงเวลานั้น
Freminet:แสดงว่าตั้งแต่นั้นมา เธอก็จินตนาการโลกอีกใบขึ้น โลกที่ลูกของเธอยังอยู่ เธอกำลังพยายามรักษาอาการป่วยของลูก และเธอก็มาเจอพวกเรา...
Traveler:แล้วตอนนี้มาดาม Zuria เป็นยังไงบ้าง?
Jalacan:หลายวันมานี้เธออารมณ์ดีมาก ทุกครั้งที่ไปเดินเล่นก็จะฮัมเพลงกลับมาเสมอ แถมเธอยังปรึกษาฉันเกี่ยวกับ การใช้การชี้นำจินตนาการเพื่อบรรเทาอาการโรคเก็บตัว จนกระทั่งเมื่อวาน...
Jalacan:มาดามเอาแต่จ้องของที่คุณชายทิ้งไว้ทั้งคืน มันคือเปลือกหอยที่มีคำสั่งเสียสลักไว้... แล้วเธอก็ทรุดอีกครั้ง... ฉันได้จ่ายยาระงับประสาทให้เธอแล้ว ตอนนี้เธอกำลังพักผ่อนอยู่
Paimon:แล้ว... แล้วจะทำยังไงดีล่ะ? ต้องทำไงถึงจะช่วยเธอได้เหรอ พวกเรารีบช่วยมาดาม Zuria เถอะนะ...
Freminet:ไม่ต้องร้อนใจไปหรอก Paimon... ใจเย็น ๆ นะ... ถึงแม้เรื่องนี้จะน่าเศร้า แต่ตอนนี้พวกเราต้องสงบสติอารมณ์กันก่อนนะ...
Freminet:(ทำไงดี? รีบหาวิธีสิ... คิดถึงบ้านแสนอบอุ่นในตอนนั้น... คิดถึงเด็ก... คนป่วย... แล้วก็หมอเหล่านั้น... อ๋อ! นึกออกแล้ว...)
Freminet:หมอ Jalacan คุณเคยเห็นหนังสือภาพเล่มหนึ่งมั้ย มาดาม Zuria น่าจะเอากลับมาด้วยนะ
Jalacan:พ่อหนุ่ม... เธอคิดจะใช้วิธีชี้นำจินตนาการที่มาดามพูดถึงเหรอ? ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันไปเอามาให้นะ
คุณหมอรีบนำหนังสือภาพมอบให้ Freminet
Freminet:ใช่... อันนี้แหละ...
Traveler:พวกเราจะวาดสมุดภาพ และไปผจญภัยให้สำเร็จเหรอ?
Freminet:อื้ม... ถ้าเป็นอย่างที่หมอ Jalacan พูดไว้ งั้นการผจญภัยของพวกเราในหลายวันมานี้ จะต้องช่วยมาดามได้แน่ เพราะงั้นเรารีบทำต่อให้เสร็จกันเถอะ
Freminet:เราต้องทำให้มาดาม Zuria เห็น ว่าลูกชายของเธอมีความสุขในโลกใบนั้น
Paimon:แต่ว่า... แบบนี้จะไม่ยิ่งทำให้เธอยอมรับความจริงได้ยากเหรอ?
Jalacan:สิ่งแรกที่ควรมีในการยอมรับความจริง นั่นคือการเผชิญหน้ากับมัน มาดามจมอยู่กับความรู้สึกที่แตกสลาย และไม่กล้ามองดูความเป็นจริงอีก เราต้องช่วยเธอออกจากสภาวะนี้ให้ได้ก่อน
Freminet:อื้ม... ก่อนหน้านี้ ผมนึกว่า "การผจญภัยสุดมหัศจรรย์ของ Thelxie" จะใช้สำหรับช่วยลูกชายของเธอ แต่ตอนนี้ผมคิดว่า บางทีนั่นอาจจะใช้เพื่อช่วยตัวมาดามเอง
Freminet:ถ้าเราทำมันสำเร็จ ผมว่ามาดาม Zuria จะต้องได้รับการปลอบใจและกำลังใจ และอาจจะมีความกล้าที่จะเผชิญกับความเป็นจริงอีกด้วยก็ได้
Traveler:คงต้องลองกันสักตั้ง
Freminet:เวลาไม่คอยท่า... พวกเราไปกันเลยเถอะ
Paimon:มาถึงที่นี่อีกแล้ว ขั้นสุดท้ายของการเดินทาง "Thelxie" แล้วสินะ แต่กลับขาดคนสำคัญไปซะงั้น...
"Thelxie":-. -... -. -... ---
Freminet:ทุกคน... อย่าเศร้ากันนักสิ... มาดาม Zuria เคยบอกแล้วนี่ ถ้าเราเอาแต่เป็นกังวล คนป่วยก็จะติดเชื้อเป็นกังวลไปด้วย
Paimon:ก็จริง งั้นฉันจะยิ้มละกัน! ถ้าจะต้องมีอะไรทำให้มาดาม Zuria ติดไปด้วย งั้นก็ขอเป็นรอยยิ้มละกัน! เรามาทำการผจญภัยครั้งนี้ให้สำเร็จด้วยรอยยิ้มกันเถอะ
Paimon:แล้วมาดาม Zuria ก็จะดีขึ้นใช่มั้ย?
Traveler:แน่นอน
Freminet:อื้ม แน่นอน
Zuria Destree:ขอโทษนะ... ฉันต้องไปแล้วล่ะ ฉันนัดกับเพื่อนไว้ ตอนนี้ก็สายมากแล้วด้วย
Jalacan:มาดาม อาการของคุณ...
Zuria Destree:อย่าห้ามฉันเลย! วันนี้เป็นวันสำคัญที่ต้องรักษา Thelxie! พวกเราจะใช้วิธีการรักษาแบบชี้นำจินตนาการ คุณก็คิดว่าจะได้ผลเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?
Jalacan:ผมไม่ได้จะห้ามหรอก มาดาม เพียงแต่ว่า... ลูกของคุณชื่อว่าอะไรเหรอ?
Zuria Destree:หมอ Jalacan ทำไมถึงลืมชื่อคนไข้ของตัวเองได้ล่ะ? เขาชื่อ Thelxie ไง เป็นองค์ชายของอาณาจักรอิมป์น้ำ! วันนี้พวกเราจะต้องชิงมงกุฎของเขากลับมา เพื่อจัดพิธีราชาภิเษกให้เขา!
Jalacan:มาดาม... ไม่ต้องห่วงนะ ไม่มีอะไรล่าช้าหรอก เพื่อนของคุณออกเดินทางไปกันแล้ว... เดี๋ยวก่อน... ดูสิ! พวกเขากลับมาแล้ว
Paimon:มาดาม Zuria มาดาม Zuria! พวกเราชิงมงกุฎกลับมาได้แล้ว!
Zuria Destree:Paimon... พวกคุณ... จริงเหรอเนี่ย?
Freminet:ใช่ แต่พิธีราชาภิเษกขององค์ชายยังไม่เสร็จนะ พวกเราคิดว่าเรื่องนี้น่าจะต้องให้มาดามเป็นคนจัดการนะ...
Zuria Destree:ดีจัง ดีที่สุดเลย! Thelxie... ลูกเอ๋ย... ลูกของแม่... ได้ยินรึยังลูก? ทุกอย่างของลูกกำลังจะกลับมาแล้ว ลูกไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วนะ...
"Thelxie":-.- ..-. ..- -... .--- -. ..-. -. -... -. -... ---
Freminet:แล้วยังมีหน้าสุดท้ายของหนังสือภาพด้วยนะ มาดาม เรื่องนี้คุณก็ต้องเป็นคนจัดการนะ
Zuria Destree:จริงด้วย หนังสือภาพ ยังมีหนังสือภาพ... แต่ฉันไม่รู้ว่าจะวาดอะไรลงในหน้าสุดท้ายดี...
Paimon:Thelxie กับพวกเรารู้แล้วแหละ มาดามรีบเตรียมตัวเถอะ เดี๋ยวเราเป็นคนบอก แล้วคุณเป็นคนวาด โอเคนะ!
Zuria Destree:ได้... ได้!
Paimon:อะแฮ่ม... ในที่สุด "Thelxie" เหล่าสหายผู้กล้า ได้ร่วมกันขับไล่สัตว์ประหลาดที่หลงเหลืออยู่ไปอย่างอาจหาญ และได้รับชัยชนะอย่างง่ายดาย อีกทั้งยังช่วงชิงมงกุฎกลับมาได้อย่างสมบูรณ์
Freminet:เหล่าอิมป์น้ำที่กลับมายังบ้านเกิดได้โห่ร้องต้อนรับองค์ชาย พวกเขาหยิบเปลือกหอยอันล้ำค่าออกมาอีกครั้ง และสร้างสะพานสายรุ้งในอดีตขึ้นมา องค์ชายมองดูทั้งหมดนี้แล้วคิดในใจว่า "โห ช่างงดงามซะเหลือเกิน"
Paimon:องค์ชายเดินขึ้นไปบนสะพานด้วยความตื้นตัน และมองดูเหล่าสหายที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันตลอด มี Traveler, เทพี Paimon, Freminet และ...
Paimon:เอ๋? แล้วอีกคนล่ะ? องค์ชายมองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบเธอ ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ บุคคลนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นที่อีกฟากหนึ่งของสะพาน เธอเดินมาด้วยรอยยิ้ม และปลดหน้ากากออก
Freminet:องค์ชายหลั่งน้ำตาออกมาในทันที เพราะเขาจำได้ว่าบุคคลลึกลับที่ติดตามเขามาโดยตลอดนั้น คือแม่ของเขาเอง
Freminet:มาดาม Zuria เดิมเข้ามาและสวมมงกุฎไว้บนหัวขององค์ชาย พร้อมพูดกับเขาอย่างยิ้มแย้มว่า "ลูกของแม่ ราชาของแม่ ลูกไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วนะ"
Paimon:มาดาม Zuria นี่คือเรื่องราวในตอนสุดท้ายแล้วล่ะ
Zuria Destree:ขอบคุณนะ... ขอบคุณพวกคุณมาก...
Zuria Destree:ลูกรัก แม่ขอโทษ แม่ควรจะอยู่กับลูกให้มากกว่านี้... ลูกได้ยินมั้ย ในที่สุดลูกก็ไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วนะ...
"Thelxie":-.- ..-. ..- -... .--- -. ..-. -. -... -. -... ---
"Thelxie":-.- ..-. ..- -... .--- -. ..-. -. -... -. -... ---
Zuria Destree:อื้ม! แม่ก็เหมือนกัน!
Paimon:กะ...เกิดอะไรขึ้น? มาดาม Zuria กำลังคุยกับ "Thelxie" งั้นเหรอ?
Traveler:"Thelxie" พูดอะไรน่ะ?
Freminet:Traveler รีบสวมหมวกดำน้ำของผมสิ ด้านในได้ติดตั้งโมดูลการแปลรหัสสัญญาณของ "Thelxie" ไว้ เท่านี้คุณก็จะเข้าใจคำพูดของ "Thelxie" ได้แล้ว
"Thelxie":-.- ..-. ..- -... .--- -. ..-. -. -... -. -... ---
"Thelxie":-.- ..-. ..- -... .--- -. ..-. -. -... -. -... ---
"Thelxie":ผมรักแม่!
Traveler:ที่แท้นี่ก็เป็นสิ่งที่ "Thelxie" พูดสินะ
Zuria Destree:แม่... แม่ก็รักลูกเหมือนกัน...
Lescot Destree:ผมรักแม่มากกว่า!
Traveler:เดี๋ยวนะ นี่คืออะไรน่ะ?
Freminet:อะไรเหรอ? คุณเห็นอะไรเหรอ?
Lescot Destree:แม่ฮะ ผมง่วงแล้ว ถึงเวลาต้องนอนแล้ว แม่ช่วยร้องเพลงกล่อมผมได้มั้ยฮะ?
Zuria Destree:ลูกรัก... ได้อยู่แล้ว ถ้าลูกอยากฟัง แม่จะร้องให้ฟังตลอดไปเลย
Zuria Destree:♪♫♪~
Lescot Destree:ขอบคุณฮะแม่ ผมชอบเพลงกล่อมของแม่ที่สุดแล้ว แบบนี้ผมก็สามารถกลับสู่ความฝัน กลับสู่อาณาจักรอิมป์น้ำได้แล้ว
Zuria Destree:เจ้าเด็กคนนี้ อย่าลืมนะว่าแม่รักลูกเสมอ แม่รักลูกมาก... มากเหมือนระยะทางจากที่นี่ไปยังอาณาจักรอิมป์น้ำนั่นแหละ
Lescot Destree:ผมไม่ลืมฮะ แม่ก็ต้องจำไว้เหมือนกันนะ ว่าผมรักแม่มาก มากเหมือนระยะทางจากที่นี่ไปยังอาณาจักรอิมป์น้ำแล้วก็กลับมาที่นี่อีกรอบเลย!
Lescot Destree:ฝันดีนะฮะแม่!
สามวันหลังจากนั้น ที่แคมป์ของ Freminet...
Freminet:Traveler, Paimon พวกคุณมาแล้วเหรอ...
Paimon:Freminet! รีบร้อนมาหาพวกเราขนาดนี้ อย่าบอกนะว่ามีข่าวคราวของมาดาม Zuria น่ะ? ถ้าไม่ใช่ข่าวดีฉันไม่ฟังนะ บอกไว้ก่อน!
Freminet:ไม่ต้องห่วงฮะ เป็นข่าวดีมากเลยแหละ เมื่อกี้มาดามมาที่นี่พร้อมกับคุณหมอ สีหน้าของเธอดีขึ้นเยอะเลย แถมยังมีชีวิตชีวามากด้วย
Freminet:เธอบอกว่าเธอจะกลับไปที่เมืองเพื่อจัดนิทรรศการต่อให้เสร็จ แต่คราวนี้เธอจะร่วมมือกับหมอด้วย เพื่อจัดแสดงหนังสือภาพเกี่ยวกับโรคเก็บตัว
Freminet:แน่นอนว่ามี "การผจญภัยสุดมหัศจรรย์ของ Thelxie" และวิธีการรักษาแบบชี้นำจินตนาการด้วย เธออยากใช้ประสบการณ์ของตัวเอง เพื่อช่วยเหลือผู้คนให้มากขึ้น
Paimon:เยี่ยมไปเลย เป็นข่าวดีมากจริง ๆ!
Freminet:อื้ม แล้วก็มีหนังสือภาพนี้ด้วย รับไว้สิฮะ มาดามเก็บไว้ให้พวกคุณน่ะ เผื่อว่าในอนาคตมีใครเจอปัญหาแบบเดียวกันอีก เธอหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ผ่านอุปสรรคไปได้
Paimon:เอ๋? แต่นี่เป็นเรื่องราวของลูกมาดามนี่ เอาให้พวกเราแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอ?
Freminet:มันเป็นฉบับคัดลอกน่ะ ของจริงอยู่ที่มาดาม Zuria นั่นแหละฮะ สิ่งนี้สำคัญสำหรับเธอมากเลย
Paimon:งั้นก็ดีแล้วล่ะ ฮิฮิ รู้สึกว่าความพยายามของเรารวมอยู่ในนี้ด้วยเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่า การผจญภัยในจินตนาการนี้จะมีประโยชน์จริง ๆ ก่อนหน้านี้ฉันยังกังวลอยู่เลย ว่าจินตนาการก็เป็นแค่จินตนาการ
Freminet:Paimon คุณรู้มั้ยว่ามาดามพูดว่าไง?
Freminet:มาดามบอกว่า ตอนที่เธอสวมมงกุฎให้กับ Thelxie นั้น เหมือนเธอจะมองเห็นเรื่องราวดี ๆ จริง ๆ เธอมองเห็นว่าลูกของเธอกลับมาและบอกรักเธอ
Freminet:มาดามยังบอกอีกว่า ตอนนั้นนั่นแหละ ที่ทำให้เธอได้บอกลากับลูกจริง ๆ และรู้สึกว่าตัวเองได้รับการรักษาด้วยอะไรบางอย่าง ร่างกายของเธอเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญ
Paimon:เอ๋ จริงเหรอ? แต่นั่นน่าจะเป็นแค่จินตนาการของมาดามนี่นา?
Freminet:แต่ถ้าจะบอกว่าจินตนาการเป็นแค่จินตนาการ โลกในจินตนาการก็เป็นแค่ภาพลวงตา แล้วทำไมมันถึงสามารถมีพลังที่แท้จริงแบบนี้ มาให้ผู้คนได้ล่ะ?
Traveler:เพราะงั้น บางทีจินตนาการอาจไม่ใช่แค่จินตนาการ
Paimon:ละ...แล้วจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?
Freminet:เป็นการมาเยือนของโลกเทพนิยายที่แท้จริงไงล่ะ ในตอนนั้น เทพนิยายที่งดงามได้กลายเป็นความจริงเพียงชั่วครู่ และส่งผลต่อความเป็นจริง มันต้องเป็นแบบนี้แน่...
Freminet:Traveler เธอก็มองเห็นเหมือนกันเหรอ?
Paimon:จะเป็นไปได้ไง? คำตอบนี้ไม่เห็นจะน่าสนใจเลย ถ้าเป็นแบบนั้นจริง งั้นมันก็ต้องเป็นปาฏิหาริย์แล้วสิ
Freminet:ใช่แล้วล่ะ... คงจะเป็นปาฏิหาริย์ละมั้ง
Freminet:ผมอยากให้ทุกคนที่อยู่ในสภาวะยากลำบาก ได้มองเห็นสิ่งสวย ๆ งาม ๆ และได้เห็นปาฏิหาริย์...
Localized evidence
การผจญภัยสุดมหัศจรรย์ของ Thelxie - III
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2313149616No text in the selected or fallback locales.
มงกุฎแห่งปาฏิหาริย์
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2788598842Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/31010159
10157
EQ
4013013
UI_ChapterIcon_RainbowPrince
4013002
event