สีโบราณกาล: ฉากที่ 3
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/2347466194
Story Chapters
Story evidence
Paimon:กะ...เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงไปไม่ได้แล้วล่ะ?!
Mamere:แปลกจัง... เหมือนถูกอะไรขวางไว้เลย...
Paimon:เหวอ ทำไงดีล่ะ...
Seymour:ขออภัย ฉันทำไม่ได้หรอก คุณ Traveler ความหนาของกำแพงหินเกินกว่าขีดความสามารถของฉัน พลังงานของฉันคงจะหมดก่อนที่จะขุดอุโมงค์ออกไปได้
Mamere:จาก... ทางนั้น ว่ายผ่านไป... เลือด... ของ... ท่านพ่อ...
Paimon:เลือด...? เธอไหวหรือเปล่า Mamere เลือดอะไรเหรอ?
Mamere:เราจะ... เสียเวลาต่อไปไม่ได้แล้ว พวกเรา... ต้องว่ายน้ำ... ผ่านทางนั้น..
Paimon:เหวอ! ทำไมจู่ ๆ หินยักษ์ประหลาดตรงนั้นถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ?!
Paimon:ละ...แล้วสีนี้ก็ดูเหมือนกับเป็นหัวใจเลย...
???:ใช่แล้ว นี่คือรูปลักษณ์เดิมของ "หัวใจ" ไงล่ะ
Paimon:เดี๋ยวนะ เสียงนี้มัน... นายคือ Jakob?
Mamere:คุณทำอะไรลงไปกันแน่...
Jakob:ก็อย่างที่เห็น ฉันแค่กำลังเก็บ "สี" เท่านั้นแหละ คุณ Mamere
Jakob:พอมาคิดดูแล้ว "สี" นี่เป็นสิ่งที่น่าสนใจจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนเอาของที่สกปรกเช่นนี้ ไประบายลงบนผ้าใบวาดภาพของตัวเอง...
Mamere:อะ...อะไรนะ?
Jakob:แต่จะว่าไป ฉันก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าพวกคุณจะมาถึงที่นี่ได้
Jakob:ทางเข้าทั้งหมดน่าจะถูกฉันปิดผนึกไปหมดแล้ว นี่ฉันพลาดตรงไหนไปนะ?
Paimon:ระ...รูปร่างแบบนั้น นายเป็นคนของ Abyss Order เหรอ!
Paimon:บ้าเอ๊ย เจ้าพวกนี้ ทำไมกันนะ เวลาจะเกิดเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นที่ไหน ก็ต้องเป็นฝีมือพวกนี้ทุกที!
Jakob:Abyss Order? ได้โปรดอย่าเอาฉันไปเทียบกับคนโง่เขลาเบาปัญญาพวกนั้นเลย
Jakob:พวกเขาไม่ต่างอะไรจากผู้กดขี่ข่มเหง พลังที่พวกเขาแสวงหาก็มีคนเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ใช้มันได้ แต่สิ่งที่เรากำลังตามหาอยู่ คือความเท่าเทียมกันที่แท้จริง และการปลดปล่อย "เจตจำนง"
Jakob:ก็อย่างที่สหายของฉันพูดไว้ ผู้ที่ขาดจิตสำนึก ย่อมไม่จำนนต่อเทพเจ้า หรือแม้แต่ความตาย
Paimon:ไม่ต้องมาพล่ามเลย! ถ้านายไม่ใช่คนของ Abyss Order แล้วเวทมนตร์เมื่อกี้คืออะไรกัน?
Jakob:ก็แค่อาศัยพลังของ Abyss เพื่อย้อนกระบวนการตกผลึกเท่านั้น
Jakob:เพราะฉันไม่เคยคิดเลย ว่าหลังจากผ่านไปหลายร้อยปี หัวใจของมันจะเหี่ยวเฉาเช่นนี้ หากต้องการเก็บเลือดที่มากพอ จะต้องทำให้มันกลับมาเต้นอีกครั้งก่อน
Traveler:เลือดที่มากพอ?
Jakob:ใช่ ในสายตาของคุณ วิธีนี้คงจะไม่สง่างามเท่าไหร่ใช่มั้ยล่ะ?
Jakob:นี่เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เดิมทีฉันก็คิดว่าหากใช้วิธีที่สันติ ก็คงจะได้รับลิ่มเลือดจากคุณ Mamere ได้เพียงพอ
Jakob:หลังจากนั้นก็ทำตามแผนเดิมให้สำเร็จ โดยไม่ให้เตะตานักล่าของหน่วยล่าเงา แต่แล้วเรื่องทุกอย่างก็กลับตาลปัตร แผนเดิมที่วางไว้ถูกทำลาย และฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่น
Paimon:เอ๋ เดี๋ยวนะ? ก่อนหน้านี้นายบอกว่าต้องการสีไม่ใช่เหรอ แล้วลิ่มเลือดที่ว่านั่นคืออะไร?
Traveler:อธิบายให้ชัดเจน
Jakob:...?
Jakob:นี่มัน... น่าสนใจกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ แสดงว่าคุณเองก็ไม่รู้ถึงแก่นแท้ของ "สี" เหล่านั้นจริง ๆ และไม่เข้าใจพลังที่อยู่ในนั้นด้วยใช่มั้ย?
Jakob:อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง ไม่คิดเลยว่าจะเป็นฉันเองที่ปากมากไปหน่อย
Jakob:แต่ไหน ๆ เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจก็คือ ในเมื่อพวกคุณไม่รู้ถึงคุณค่าที่แท้จริงของ "สี" เหล่านี้ แล้วทำไมถึงได้เข้าใกล้คุณ Mamere ล่ะ?
Paimon:เน้ อย่าเอาพวกเราไปเหมารวมกับพวกคิดชั่วทำชั่วอย่างนายนะ!
Paimon:แล้วก็ นายเป็นคนเรียกมอนสเตอร์พวกนั้นออกมาใช่มั้ย? ครั้งนี้นายทำแบบนั้นเพื่ออะไรกัน ทำไมต้องโจมตีเมลูซีนตัวอื่น ๆ ด้วย?
Jakob:"โจมตีเมลูซีน"? ฉันไม่มีเวลาไปทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก
Jakob:แต่ตามทฤษฎีแล้ว ตอนที่ฉันเปิดใช้งานข่ายอาคมที่เหลือ และย้อนกระบวนการตกผลึก ก็น่าจะเปิดเส้นทางสู่ภพอสูรชั่วคราว...
Jakob:ก็เหมือนกับเนื้อเน่าที่ถูกโยนทิ้งบนถนนจะดึงดูดแมลงวันเข้ามา "มอนสเตอร์" ที่คุณพูดถึงก็น่าจะถูกดึงดูดด้วยวิธีนี้แหละ
Jakob:ส่วนเมลูซีนเหล่านั้น... ช่างเถอะ พวกเราอย่าพูดถึงเรื่องที่ไร้สาระนั่นเลยดีกว่า
Paimon:หน็อย... นายนี่มัน!
Jakob:เมื่อเทียบกับเรื่องนั้นแล้ว คุณ Traveler ฉันอยากรู้ว่า ตอนที่ได้เห็นทิวทัศน์แบบเดิมของที่นี่ คุณรู้สึกยังไงเหรอ?
Jakob:ลองดูที่เท้าของคุณนั่นสิ เลือดที่ไหลรินเป็นแม่น้ำ แม้แต่ฝุ่นธุลีก็ยังเปรอะเปื้อนไปด้วยมลทินน้ำมันโสโครก
Jakob:หากฉันบอกคุณว่า หายนะที่ร้ายแรงยิ่งกว่าจะมาเยือนในสักวันหนึ่ง คุณจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเหรอ?
Traveler:?
Paimon:หา นี่นายพูดบ้าอะไรเนี่ย? เลือดเอยน้ำมันเอย... นี่มันเพิ่งกลายเป็นสีแดงอ่อน ๆ เองไม่ใช่เหรอ?
Seymour:คัดค้าน เลือดได้ท่วมข้อเท้าของคุณ Traveler แล้ว อัตราการปนเปื้อนของสภาพแวดล้อมขณะนี้ สูงเกินกว่าเกณฑ์สูงสุดที่ร่างกายมนุษย์สามารถรับได้สิบเท่าแล้ว
Seymour:เพื่อความปลอดภัย ฉันขอแนะนำให้ทุกคนออกจากที่แห่งนี้ทันที เพื่อป้องกันการเกิดอาการไม่พึงประสงค์ รวมถึงอาการแพ้ สับสน การกลายพันธุ์ของสารสีขาว การเสื่อมสภาพทางจิต และ...
Jakob:งั้นเหรอ ปนเปื้อนจนถึงระดับนี้แล้วสินะ
Jakob:น่าสงสารจัง แต่ไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกนะ ฉันจะปลดปล่อยคุณเอง
Jakob:ช่วงเวลาที่กำหนดโดย "สมการวิถีทางโลก" กำลังจะมาถึงในไม่ช้า เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
Jakob:น่าสนใจนี่ ตอนแรกฉันคิดว่าที่ทุกคนมาที่นี่ได้ เป็นเพราะว่าโชคช่วยเท่านั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า จะไม่ใช่แค่นั้นแล้วสิ
Jakob:ฉันอยากรู้อะไรบางอย่าง คุณ Traveler ช่วยบอกฉันหน่อยได้มั้ยว่า คุณเป็นใครกันแน่?
Traveler:มันไม่เกี่ยวกับนาย
Jakob:ไม่อยากตอบงั้นเหรอ? ไม่เป็นไร ฉันก็แค่สงสัยนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นเอง
Jakob:อีกอย่าง ฉันจะมาเสียเวลาในสถานที่แบบนี้อีกไม่ได้แล้ว
Jakob:วันที่กำหนดใกล้จะมาถึง และเลือดเหล่านี้ก็เพียงพอแล้ว ขืนสู้กันต่อไป ก็อาจดึงดูดความสนใจที่ไม่จำเป็นขึ้นมาก็ได้
Paimon:อย่าหนีนะ! อะไรคือวันที่กำหนด นายพูดเรื่องอะไรอยู่กันแน่?!
Jakob:ไม่ต้องสนใจหรอก เพราะวันที่กำหนดไม่ได้เกี่ยวกับพวกคุณอยู่แล้ว ถ้างั้นก็...
Mamere:Traveler...?! ระวัง!
Traveler:อะไรกัน...
Paimon:นะ...นี่มันอะไรน่ะ? เจ้าสารเลว นายทำอะไรกับ Traveler ฮะ?!
Jakob:คุณไม่จำเป็นต้องว่าฉันสารเลวก็ได้นะ เพราะนี่ไม่ได้เกี่ยวกับศีลธรรมอะไรเลย มันก็แค่ทางเลือกปฏิบัติเชิงกลยุทธ์เท่านั้น
Jakob:คุณเป็นคนแข็งแกร่งนะ คุณ Traveler แต่คนอื่นไม่ได้เป็นแบบนั้น
Paimon:เหวอ! มอนสเตอร์พวกนี้โผล่มาจากที่ไหนเนี่ย?
Seymour:ขออภัย Jakob Ingold ฉันไม่สามารถปล่อยให้คุณทำแบบนี้ได้
Seymour:คุณหนู Mamere คุณ Paimon ช่วยถอยไปอยู่ข้างหลังก่อน ภารกิจของฉันคือการปกป้อง คนที่พยายามทำร้ายคุณจะไม่มีทางทำสำเร็จเด็ดขาด
Jakob:เศษเหล็กไร้วิญญาณอย่างแกเนี่ยนะ?
Jakob:ตอนนั้นแกไม่สามารถปกป้อง Mary-Ann ตามหน้าที่ได้ และในตอนนี้ ฉันก็จะทำให้แกได้รู้ซึ้งอีกครั้ง ว่าตัวเองไร้ความสามารถมากแค่ไหน
Seymour:Mary... Ann?
Jakob:...ถึงแม้จะรอดจากการต่อสู้ได้ แต่มอนสเตอร์ยักษ์ที่กำลังจะฟื้นคืนชีพนั้น จะต้องบดขยี้และย่อยสลายพวกคุณแน่
Jakob:งั้นก็ ลาก่อนล่ะ
Paimon:เหวอ! มอนสเตอร์พวกนั้นพุ่งเข้ามาแล้ว!
Paimon:ฟู่ว ในที่สุดก็ปลอดภัยสักที...
Paimon:แต่เจ้ากลม ๆ เมื่อกี้นั่นคืออะไรเหรอ? ฉันรู้สึกเหมือนมันกำลังช่วยพวกเราเลย...
Paimon:Mamere โอเครึเปล่า?
Mamere:...ใช่แล้ว ท่านพ่อ
Paimon:เอ๋?
Mamere:เอ๊ะ? ที่นี่เหรอ...?
Paimon:อ๋อ... ฉันก็นึกว่าคุยกับฉันซะอีก...
Traveler:(เสียงแบบนั้นอีกแล้ว...)
Mamere:...ฉันเข้าใจแล้ว ในเมื่อนี่เป็นความปรารถนาของท่านพ่อ งั้นฉันจะทำอย่างที่ว่า
Mamere:Traveler กับ Paimon... พวกเธอโพสท่าได้เลย ฉันจะเริ่มวาดแล้ว
Paimon:เอ๊ะ เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวเลย จะทำท่าแบบไหนดีนะ... ไม่ใช่สิ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาวาดภาพที่นี่ และเวลานี้ด้วยล่ะ?!
Mamere:เอ่อ... ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงดี Seymour น่าจะช่วยฉันอธิบายได้นะ...
Seymour:โมดูลตรรกะทำการคำนวณ กำลังพยายามหาเหตุผลที่คุณหนู Mamere เสนอคำขอนี้ ผลการคำนวณ: ไม่พบข้อมูล ไม่สามารถตอบได้
Seymour:จากผลการคำนวณของโมดูลตรรกะ การตัดสินใจของคุณไม่สมเหตุสมผลเป็นอย่างมาก คุณหนู Mamere
Paimon:ให้ตายสิ นี่เธอทำอะไรเนี่ย Seymour... ไม่สิ! ทำไม Mamere ต้องผลักภาระไปให้ Seymour ด้วยล่ะ!
Seymour:จุดประสงค์หลักที่ฉันถูกออกแบบขึ้นมา... ก็เพื่อจัดเรียงชิ้นส่วนของข้อมูล
Paimon:เฮ้ Seymour? โอเครึเปล่า...? เหมือนเธอจะ "หยุดทำงาน" เลย...
Mamere:ขอโทษนะ... Paimon ไม่มีเวลาอธิบายแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นทุกอย่างจะสายเกินไป
Paimon:ก็ได้ งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว ถึงแม้จะรู้สึกว่าแปลก ๆ แต่ฉันเชื่อเธอนะ Mamere
Traveler:ฉันก็เชื่อ Mamere เหมือนกัน
Traveler:ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ทำสิ่งเลวร้ายกับพวกเราหรอก
Paimon:แต่ว่า... เอ่อ ฉันยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำท่าไหนดี...
Paimon:Traveler เธอมีไอเดียมั้ย?
Paimon:โอเค งั้นฉันก็...
Paimon:เอ่อ... เป็นยังไงบ้าง? โพสท่าแบบนี้พอได้มั้ย?
Mamere:อื้ม เท่สุด ๆ ไปเลย
Mamere:งั้นต่อจากนี้ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันได้เลย
Mamere หายใจเข้าลึก ๆ ราวกับให้กำลังใจตัวเอง พร้อมสะบัดหางสั้น ๆ ของเธอกลางอากาศสองสามครั้ง จากนั้นก็เริ่มลงมือวาดภาพโดยไม่พูดอะไร ไม่ว่าจะเป็นการแสดงสีหน้า หรือการจ้องมองคุณเป็นครั้งคราวนั้น ล้วนแต่ดูจริงจังและมุ่งมั่น แทบจะ... เรียกว่าเคร่งขรึมเลยก็ว่าได้
ไม่นานนัก Mamere ก็วาดภาพเสร็จ...
Mamere:เสร็จ... แล้วล่ะ
Paimon:โห เร็วจัง!
Paimon:นี่ Traveler พวกเราดูด้วยกันเถอะ นี่มัน...
Elynas:Traveler ยังมีเรื่องอะไรอยากจะคุยอีกมั้ย?
Traveler:เกี่ยวกับที่มาของคุณ...
Elynas:อื้ม! เพราะแม่ ฉันถึงได้มาที่นี่ แม่เป็นคนที่ดีที่สุดในโลกเลย อย่างชื่อของฉันแม่ก็เป็นคนตั้งให้ ฉันว่ามันเป็นชื่อที่ทั้งเพราะและโดดเด่นมากเลยล่ะ
Elynas:ก่อนที่ฉันจะเกิด ฉันล่องลอยอยู่ในจักรวาลอันมืดมิด มันทั้งหนาวเหน็บและโดดเดี่ยว ฉันรู้สึกเศร้ามากเลย และฉันก็ร้องไห้บ่อยมากด้วย
Elynas:ต่อมา ฉันก็ได้ยินเสียงของแม่
Elynas:เขาอยากให้ฉันไปเกิดในโลกที่สวยงาม อยากให้ฉันมีชีวิต และร่างกายที่แข็งแรงซึ่งสามารถก้าวเดินบนผืนดินได้ เขาอยากให้ฉันมีชื่อที่ไพเราะ
Elynas:เขาอยากให้ฉันมีพี่น้องมากมาย อยากให้ฉันรู้จักกับเพื่อนมากหน้าหลายตา ได้เห็นทิวทัศน์ที่สวยงาม และเต็มไปด้วยสีสันนอกจักรวาลอันมืดมิด
Elynas:ฉันดีใจมากที่แม่ไม่ได้โกหกฉัน พวกพี่ ๆ ล้วนแต่ดีกับฉันทั้งนั้น หลังจากนั้นก็มีน้อง ๆ อีกมากมาย ฉันก็เลยปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนกับพวกพี่ ๆ
Elynas:ต่อมาพวกเราก็ออกจากโลกใต้ดิน ฉันสัมผัสได้ถึงสายลมที่พัดผ่านผิวหนัง ความร้อนของแสงแดด น้ำเย็นและน้ำอุ่น
Elynas:ชีวิตนี่ช่างดีจริง ๆ! การได้รู้จักโลกใบนี้ เป็นอะไรที่มีความสุขมากจริง ๆ
Elynas:...
Elynas:แต่ภายหลังฉันก็ค้นพบว่า ฉันไม่เหมือนกับสิ่งมีชีวิตบนพื้นเลย เรื่องที่ฉันรู้สึกว่าสนุกหรือน่าสนใจ ล้วนแต่เป็นสิ่งน่ากลัวสำหรับพวกเขา และยังสร้างความเสียหายมากมายให้กับพวกเขาด้วย
Elynas:สุดท้ายฉันก็ล้มลงที่นี่และตายไป ฉันรู้สึกทั้งเศร้าทั้งสุข ฉันรักชีวิตที่แม่มอบให้มาก แต่ชีวิตของฉันมีแต่จะนำความเจ็บปวดมาให้พวกเขา เพราะงั้น เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ
Elynas:ต่อมา ฉันทำให้เด็ก ๆ ได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้เหมือนอย่างที่แม่ให้กำเนิดฉันมา ฉันรู้สึกภูมิใจและมีความสุขมากเลยล่ะ
Traveler:เกี่ยวกับ Jakob...
Elynas:คนก่อนหน้านี้น่ะเหรอ? ขอโทษนะ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องของเขาเท่าไหร่น่ะ เขาแตกต่างจากเธอ ต่อให้เขาจะดื่มเลือดของฉันไป ฉันก็ไม่สามารถคุยกับเขาได้เหมือนอย่างตอนนี้หรอก
Elynas:ตอนแรก เขากับคนอีกคนหนึ่งได้มาตามหาเลือดในร่างกายของฉัน ตอนนั้นฉันก็รู้สึกได้เลยว่า พวกเขาแตกต่างจากคนอื่น
Elynas:ในร่างกายของเขา มีพลังของจักรวาลอันมืดมิด และเย็นยะเยือกอยู่เล็กน้อย
Elynas:อ๊ะ! อย่างนี้นี่เอง เพราะงี้เลือดของฉันก็เลยมีประโยชน์ต่อเขา เยี่ยมไปเลย
Elynas:ต่อมาเขาก็มาเก็บเลือดของฉันไปบ่อย ๆ จนกระทั่งมีผู้คนมากมายต่อสู้กันที่นี่ และเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น หลังจากนั้นเขาก็ไม่โผล่มาอีกเลย
Elynas:ตอนแรกฉันก็เป็นห่วงว่าเขาตายไปแล้วหรือเปล่า แต่เมื่อได้เจอเขาในครั้งนี้ นอกจากเขาจะไม่ตายแล้ว เขายังดูโตขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นด้วย ฉันรู้สึกดีใจมากเลยล่ะ
Traveler:เกี่ยวกับ Breacher Primus เมื่อครู่...
Elynas:อ๋อ! ตอนนั้นฉันเห็นเธอติดอยู่ข้างใน ฉันเลยคิดว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันก็จะฟื้นคืนชีพ และพวกเธอจะต้องตาย
Elynas:พลังของฉันเริ่มฟื้นกลับมาแล้ว ดังนั้นฉันเลยคิดได้ว่า สามารถส่งเซลล์เหล่านี้ไปทำลายสิ่งที่ขังเธอไว้! เท่านี้เธอก็สามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว
Traveler:นั่นเป็นเซลล์ของคุณเหรอ?
Elynas:อื้ม! มันสามารถขับไล่สิ่งอันตรายในร่างกาย และปกป้องเด็ก ๆ ได้ แต่ว่ามันไม่ได้ฉลาดเหมือนเด็ก ๆ เพราะงั้นมันเลยโจมตีเธอได้เหมือนกัน ขอโทษทีนะ
Elynas:ดีจังที่ได้ช่วย!
Traveler:ฉันต้องไปแล้วล่ะ เดี๋ยว Mamere กับ Paimon จะเป็นห่วงเอา
Elynas:นั่นสิเนอะ...
Elynas:อืม เวลาของฉันก็ใกล้หมดเต็มทีแล้วล่ะ! ถึงแม้ว่าฉันจะมีเรื่องอีกมากมายที่อยากคุยกับเธอ แต่ชีวิตที่ได้รับในครั้งนี้ก็ใกล้จะใช้หมดแล้ว
Elynas:Traveler เธอช่วยอะไรฉันหน่อยจะได้มั้ย?
Traveler:อะไรเหรอ?
Elynas:ช่วยบอกกับ Mamere ว่า... บอกว่าอะไรดีนะ?
Elynas:อื้ม! เอางี้ละกัน "ภาพวาดของเธอสวยมาก ฉันรักเธอมากนะ และภูมิใจในตัวเธอมาก ๆ ด้วย"
Elynas:อ้อ แล้วก็! "ต้องอยู่ร่วมกับพี่ ๆ น้อง ๆ ให้ดีนะ พวกเขาต่างก็รักเธอมากนะ"
Elynas:รบกวนด้วยนะ Traveler!
Traveler:ฉันจะจำไว้นะ
Elynas:อื้ม ขอบใจนะ! ฉันดีใจมากที่ได้เจอกับเธอ หวังว่าอนาคตจะมีสักวันหนึ่ง ที่ฉันสามารถเดินบนพื้นดินได้โดยไม่ต้องกังวล ว่าจะทำให้คนอื่นบาดเจ็บหรือล้มตาย
Elynas:ถึงตอนนั้น ฉันจะให้เธอได้เห็นหน้าตาที่แท้จริงของฉันนะ!
???:โอ๊ะ ในที่สุดเธอก็มาแล้ว ฉันอยากเจอเธอมาตลอดเลย อยากพูดคุยกับเธอด้วย Traveler
Traveler:รู้จักฉันด้วยเหรอ?
???:อื้ม ฉันเฝ้ามองเธออยู่ตลอด ไม่สิ ต้องบอกว่าฉันรู้สึกถึงเธอมาโดยตลอด ตั้งแต่ที่เด็กที่ชอบวาดภาพคนนั้นพาเธอเข้ามาในร่างกายของฉัน ฉันก็รู้สึกถึงเธอ
???:มีแสงอบอุ่นวิ่งไปมาระหว่างอวัยวะ และหลอดเลือดของฉัน
Traveler:Elynas...
Elynas:อื้ม ชื่อของฉันเอง เพราะมั้ย? ฉันชอบชื่อนี้มากเลยล่ะ
Traveler:ทำไมคุณถึงปรากฏตัวในรูปลักษณ์ของเมลูซีนล่ะ?
Elynas:ทำไมน่ะเหรอ? ฉันว่ามันสวยและงดงามมากเลยนะ เธอไม่คิดงั้นเหรอ Traveler?
Elynas:ฉันรักพวกเขามาก พวกเขาเป็นลูก ๆ ที่น่ารักของฉัน ในเมื่ออยู่ที่นี่ ฉันสามารถเลือกรูปลักษณ์ของตัวเองได้ แน่นอนว่าฉันก็ต้องเลือกแบบที่ฉันชอบที่สุดสิ
Traveler:เมลูซีนเป็นลูกของคุณเหรอ?
Elynas:อื้ม! มันเป็นเรื่องในอดีตอันไกลโพ้นแล้วล่ะ ตอนที่ฉันเพิ่งจะเคยประสบกับความตายเป็นครั้งแรกไปไม่นาน
Elynas:มีผู้คนมากมาย รวมถึงภูตแห่งน้ำบรรพกาล และสัตว์เหล็กจำนวนมากเข้ามาในร่างของฉัน
Elynas:ตอนแรกฉันคิดว่าพวกเขาก็คงมาสำรวจ และเก็บเลือดของฉันเหมือนกับสองคนนั้น ฉันดีใจมากที่มีผู้คนเข้ามา แต่สุดท้ายพวกเขากลับต่อสู้กันเอง
Elynas:แต่ในตอนนั้นฉันได้ตายไปแล้ว และฉันก็อ่อนแอเกินไป นอกจากการมองดูอย่างเงียบ ๆ และสัมผัสถึงรอยแผลที่พวกเขาทิ้งไว้ในร่างกายของฉันแล้ว ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เลย
Elynas:สุดท้ายก็มีคนจุดระเบิด ซึ่งทำให้เกิดคลื่นกระแทกที่น่ากลัวมาก ผู้คนมากมายต่างล้มตายไป รวมถึงสัตว์เหล็กเหล่านั้นด้วย ส่วนคนที่รอดชีวิตก็ได้จากไป และทุกอย่างก็กลับมาเงียบอีกครั้ง
Elynas:คลื่นกระแทกนั้นทำให้ชิ้นส่วนแหลมคมจำนวนมากทิ่มแทงเข้ามาในร่างกายของฉัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ก็เริ่มเติบโตออกมาจากบาดแผล และเศษเนื้อเหล่านั้น
Elynas:ฉันดีใจมาก เพราะพวกเขาทั้งงดงามและฉลาดเฉลียว ตั้งแต่นั้นมา ฉันจึงได้รู้ว่า สิ่งที่ฉันทำได้ไม่ใช่แค่การทำลาย แต่ฉันยังสามารถให้กำเนิดชีวิตใหม่ที่สวยงามเหล่านี้ได้ด้วย
Elynas:ดังนั้นฉันจึงคุยกับพวกเขา และเล่าเรื่องราวมากมายให้พวกเขาฟัง คอยสอนวิธีการสร้างบ้านของตัวเอง และให้พวกเขาเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง จากนั้น ทั่วทุกที่ก็เต็มไปด้วยความสุขและมีชีวิตชีวา
Elynas:ต่อมาพวกเขาก็เริ่มจะไม่ได้ยินเสียงของฉัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะมันเหมือนกับตอนที่แม่บอกลาฉันนั่นแหละ เด็กทุกคนจะต้องเติบโต และจากลาพ่อแม่อยู่แล้ว
Elynas:มีเพียงเด็กที่ชอบวาดภาพคนนั้นที่ยังยอมคุยกับฉัน และยังพาเพื่อน ๆ เข้ามาอีกด้วย ทำให้ฉันได้มีโอกาสรู้จักกับเธอ ฉันดีใจมากจริง ๆ
Traveler:คุณคือ "ท่านพ่อ" ของ Mamere เหรอ...
Elynas:อื้ม ถูกต้อง!
Elynas:แต่ว่าเธอเป็นคนพิเศษมากจริง ๆ นะ เมื่อก่อนตอนที่ทุกอย่างสายเกินแก้ ฉันถึงได้พบว่า เลือดของฉันเป็นพิษต่อมนุษย์
Elynas:แต่หลังจากที่เธอสัมผัสกับเลือดของฉัน นอกจากจะไม่เป็นพิษแล้ว เธอยังค่อย ๆ เชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของฉัน รวมถึงบรรดาลูกสาวของฉันด้วย เธอสามารถมองเห็นและสัมผัสถึงสิ่งต่าง ๆ ได้มากมาย
Elynas:ในบรรดาคนที่ฉันรู้จัก เธอเป็นคนที่สองที่ไม่กลัวเลือดของฉัน เฮ้อ ถ้ามีคนอย่างพวกเธอเยอะกว่านี้ก็คงจะดี
Traveler:อีกคนเป็นใครเหรอ?
Elynas:อ้าว ที่แท้เธอก็ไม่รู้จักเหรอ? ฉันเห็นพวกเธอคุยกันไปตั้งเยอะ ก็คนที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นอีกครั้งนั่นแหละ
Traveler:Jakob...
Elynas:เมื่อนานแสนนานมาแล้ว เขากับคนอีกคนหนึ่งได้เข้ามายังร่างกายของฉัน เพื่อที่จะมาเก็บเลือด และหลังจากที่เขาดูดซับเลือดของฉันแล้ว เขาก็มีชีวิตชีวาขึ้น
Elynas:ตอนนั้นลูก ๆ ของฉันยังไม่ได้เกิดมา ฉันนอนอยู่ที่นี่ตลอด และรู้สึกโดดเดี่ยวมาก ดังนั้นฉันจึงดีใจที่ได้เจอกับพวกเขา ดีจริง ๆ ที่ฉันสามารถช่วยเหลือเขาได้
Elynas:เพราะงั้นฉันเลยคิดว่า ต้องเป็นเพราะเลือดของฉันสามารถช่วยเขาได้ และเพื่อเป็นการตอบแทน เขาจึงอยากให้หัวใจของฉันฟื้นคืนอีกครั้ง
Elynas:แต่ฉันไม่อาจรับได้ ดังนั้นฉันจึงต้องขอบคุณเธอมากที่หยุดยั้งเขา และหยุดยั้งฉัน
Traveler:ทำไมล่ะ?
Elynas:เพราะถ้าฉันมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจของฉันก็จะเต้น เลือดของฉันก็จะไหลเวียน และอวัยวะภายในก็จะกลับมาทำงานอีกครั้ง
Elynas:แล้วแบบนี้พวกเด็ก ๆ จะทำยังไงล่ะ? พวกเขาและบ้านเล็ก ๆ ที่สวยงามก็จะถูกบดขยี้และย่อยสลาย ถ้าเป็นแบบนั้น มันจะน่าเศร้าเกินไปนะ
Elynas:อย่ามองแค่สภาพในตอนนี้ของฉันสิ ที่จริงร่างกายของฉันใหญ่มาก ๆ และน่ากลัวมากด้วยนะ
Elynas:ตอนแรก ฉันกับพี่ ๆ น้อง ๆ ได้บอกลาแม่ แล้วก็มาเที่ยวเล่นบนพื้นดิน
Elynas:แต่สุดท้ายฉันก็พบว่า สิ่งที่ฉันรู้สึกสนุกและมีความสุขนั้น เป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับทุกคน แต่กว่าที่ฉันจะรู้มันก็สายไปแล้ว ฉันเสียใจและเสียดายมาก
Elynas:เพราะงั้นฉันเลยขอให้ Mamere ใช้เลือดของฉันวาดภาพ และมอบมันให้กับเธอ แบบนี้ฉันถึงจะได้มีโอกาสขอบคุณเธอด้วยตัวเอง
Elynas:ขอบคุณนะ Traveler ที่ทำให้หัวใจของฉันหยุดนิ่งอีกครั้ง เพราะตราบใดที่ฉันมีชีวิตต่อไป ฉันก็มีแต่จะทำให้คนอื่นเสียใจ ฉันไม่อยากเห็นเรื่องน่าเศร้าแบบนั้นอีกแล้ว
Traveler:ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก
Elynas:อื้ม นาน ๆ ทีจะมีโอกาสแบบนี้ ฉันไม่ได้มีสติที่ชัดเจนแบบนี้มานานแล้ว พวกเรามาคุยเรื่องอื่น ๆ กันเถอะ! ดีมั้ย?
Traveler:Mary-Ann...
Paimon:เอ๋? เหมือนฉันจะเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนสักที่แฮะ...
Paimon:เฮ้! Traveler นี่ Traveler? โอเคหรือเปล่า เธอจ้องภาพวาดโดยไม่พูดอะไรตั้งนานเลยนะ...
Paimon:ให้ตายสิ Traveler กลายเป็นเหมือน Seymour แล้ว... เจ้านั่นก็เหมือนกัน บอกว่าจะหาข้อมูลสักหน่อย แต่ก็เล่นนั่งนิ่งไม่ขยับซะงั้น
Traveler:"ภาพวาดของเธอสวยมาก"
Traveler:"ฉันรักเธอมากนะ และภูมิใจในตัวเธอมาก ๆ ด้วย"
Mamere:เอ๋? Traveler ทำไมเธอ... ฉัน... เอ่อ...
Paimon:เหวอ Traveler ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดอะไรแปลก ๆ แบบนี้ล่ะ... นี่เธอโอเคปะเนี่ย?
Traveler:เมื่อกี้เป็นคำพูดที่มีคนฝากมาบอก Mamere น่ะ
Mamere:งั้นเหรอ ขอบคุณนะ
Traveler:"ต้องอยู่ร่วมกับพี่ ๆ น้อง ๆ ให้ดีนะ"
Traveler:"พวกเขาต่างก็รักเธอมากนะ"
Mamere:ฉันก็อยู่ร่วมกับทุกคนอย่างดีมาตลอดนี่นา! จริง ๆ เล้ย...
Mamere:แต่ในเมื่อท่านพ่อพูดแบบนั้นแล้ว... อื้ม ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ขอบคุณมากนะ Traveler
Paimon:เอ๊ะ? เมื่อกี้ฉันมัวแต่จ้อง Traveler อยู่ดี ๆ เจ้าตัวใหญ่ทางนั้นกลายเป็นหินไปตั้งแต่ตอนไหนนะ! การสั่นสะเทือนก่อนหน้าดูเหมือนจะหยุดแล้วด้วยแฮะ...
Paimon:หรือว่าที่เมื่อกี้ Mamere รีบวาดภาพให้เรา ก็เป็นเพราะว่า...
Paimon:ฉันเข้าใจแล้วล่ะ! บางครั้งทุกคนจะบอกว่า "มันสามารถดึงดูดคนให้จมดิ่งเข้าไป" เพื่อเป็นการชื่นชมภาพที่สุดยอดมาก! เพราะงั้น Mamere ก็เลยรีบวาดภาพ เพื่อที่จะดึงดูด Traveler เข้าไป!
Paimon:...ซะที่ไหนเล่า! นี่มันยังไงกันแน่เนี่ย!
Traveler:เดี๋ยวค่อยอธิบายรายละเอียดทีหลังละกัน
Paimon:ชิ! ก็ได้ ต่อไปเธอต้องอธิบายให้ชัดเจนเลยนะ!
Mamere:อื้ม Traveler แล้วก็ Paimon พวกเธอคิดว่าภาพนี้เป็นยังไงบ้าง? คือว่า... เอ่อ ช่วยติชมให้หน่อยนะ...
Mamere:เพราะไม่มีเวลาจริง ๆ แถมก่อนหน้านี้ก็ทำได้ไม่ค่อยดี ฉันเลยไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่...
Mamere:อ๊า รู้สึกเหมือนกำลังหาข้ออ้างเลย! จะทำแบบนั้นไม่ได้!
Mamere:แล้ว... พวกเธอคิดว่า...?
Paimon:ธะ...เธอชอบตรงไหนเหรอ? ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย...
Mamere:อื้ม... อื้ม! งั้นก็เยี่ยมไปเลย
Paimon:ภาพวาดของ Mamere... นอกจากคำว่า "ยอดเยี่ยม" แล้ว ฉันก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดแล้วล่ะ... นี่คงจะเป็น "การชำระล้างทางศิลปะ" แหละมั้ง!
Mamere:อื้ม พวกเธอชอบก็ดีแล้วล่ะ แค่พวกเธอชอบ ฉันก็ดีใจมากแล้ว
Mamere:ฉันพูดไม่ค่อยเก่ง และไม่ได้ฉลาดเหมือน Paimon แต่เวลาที่ได้อยู่กับพวกเธอ ฉันรู้สึกมีความสุขมากเลยล่ะ เพราะงั้นฉันก็เลยอยากให้ของที่ทำให้พวกเธอมีความสุขเหมือนกัน...
Seymour:การจัดเรียงข้อมูลชิ้นส่วนเสร็จสิ้นแล้ว
Paimon:โอ๊ะ! จู่ ๆ ก็ขยับขึ้นมาซะงั้น!
Seymour:คำถามที่ตอบไม่ได้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ฉันสามารถตอบได้แล้วล่ะ
Mamere:เอ๋? "คำถามที่ตอบไม่ได้ก่อนหน้านี้" หมายถึง...
Seymour:คำถามเกี่ยวกับ "เจ้านาย" ที่คุณ Paimon เคยถาม... และ "จุดประสงค์ที่ฉันถูกออกแบบขึ้นมา" ที่พูดถึงเมื่อกี้นี้
Seymour:ฉันคือหุ่นต้นแบบ 4ACV07 ที่ออกแบบโดย... (เสียงกลไกที่ดังติดขัด) เพื่อคอยอยู่เคียงข้างและปกป้องเจ้านายอย่างคุณหนู Mary-Ann
Paimon:หา? Mary-Ann? เมื่อกี้อีตา Jakob นั่นก็พูดถึงชื่อนี้เหมือนกัน...
Seymour:ยอมรับ คุณหนู Mary-Ann เป็นเจ้านายของฉัน และภารกิจสำคัญของฉันคือการอยู่เคียงข้างคุณหนูแทนที่... (เสียงกลไกที่ดังติดขัด) เพื่อให้แน่ใจว่าคุณหนูจะมีรอยยิ้มที่สุขสันต์
Seymour:จนถึงตอนนี้ เกินกว่าหนึ่งและสามในเจ็ดของรอบนาฬิกาฟันเฟือง ที่ฉันไม่สามารถปฏิบัติตามภาระหน้าที่ของตัวเองได้ เนื่องจากขาดโมดูลรีเลย์
Seymour:อันที่จริง แม้แต่ตำแหน่งของคุณหนู Mary-Ann ในตอนนี้ ฉันเองก็ไม่สามารถระบุได้ เรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลย หน่วยตรรกะของฉันต้องการให้ฉันแก้ไขในทันที
Seymour:ดังนั้น หากทุกท่านไม่ว่าอะไร ฉันจะขอตัวลาไปก่อน โมดูลคาดคะเนของฉันได้คำนวณสถานที่ที่น่าจะรวบรวมข้อมูลได้มากที่สุดออกมาแล้ว ฉันต้องไปที่นั่นเดี๋ยวนี้เลย
Mamere:เอ๋...? เดี๋ยวสิ Seymour... จะไปแล้วเหรอ?
Seymour:ยอมรับ ขอบคุณมากที่ดูแลฉันจนถึงทุกวันนี้ คุณหนู Mamere แต่ฉันยังมีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ
Mamere:งั้น... ให้ฉันไปด้วยสิ...
Seymour:คัดค้าน ประเมินระดับความอันตรายในการปฏิบัติการ: สูง เพื่อความปลอดภัยของคุณ ฉันต้องปฏิเสธข้อเสนอนี้ คุณหนู Mamere
Seymour:แต่ฉันรับรองว่าถ้าเจอเจ้านายแล้ว ฉันจะกลับมาที่นี่ เพื่อขอบคุณคุณอย่างเป็นทางการ
Seymour:น่าเสียดาย เนื่องจากข้อมูลความทรงจำบางส่วนของฉันยังเสียหายอยู่ ฉันจึงยังไม่รู้ว่า "สมาคม Narzissenkreuz" ที่ต้องไปนี้ อยู่ที่ไหนกันแน่
Seymour:ดังนั้นการค้นหาจึงต้องใช้เวลาอย่างมาก ฉันต้องขอโทษก่อนล่วงหน้า
Mamere:งั้นเหรอ... ฉันเข้าใจแล้วล่ะ
Mamere:Seymour มีเรื่องจำเป็นต้องทำ ก็เลยต้องไปจากที่นี่ แต่ว่าเธอจะกลับมาหาฉันอีก ใช่มั้ย?
Seymour:ยอมรับ
Mamere:อืม ถ้างั้น Seymour ก็ระวังตัวเองด้วยนะ...
Mamere:เธอจะต้องกลับมานะ เพราะ "ของประจำตัว" ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งชีวิตของฉันอยู่กับเธอ เพราะฉะนั้น อย่าเผลอไปพังที่ไหนอีกล่ะ ฉันจะหาไม่เจอเอานะ...
Seymour:ฉันรับปาก คุณหนู Mamere ฉันจะทำภารกิจของฉันให้สำเร็จ และจะกลับมายังตำแหน่งที่คุณอยู่
Mamere:อื้ม... ฉันเข้าใจแล้วล่ะ! เอ่อคือ... นาน ๆ ทีฉันจะเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาทันใดแบบนี้ ฉันไปวาดภาพก่อนนะ! ไว้พวกเธอเสร็จธุระแล้วก็อย่าลืมกลับมาหาฉันด้วยนะ!
Traveler:ตกลงตามนี้นะ
Traveler:ฉันจะช่วยดูแล Seymour แทนเธอเอง
Mamere:ได้เลย ฉันรู้แล้วล่ะ! Traveler กับ Paimon แล้วก็ Seymour ระวังตัวกันให้มาก ๆ นะ!
Mamere:ฉันไปก่อนล่ะ...
Paimon:Mamere...
Paimon:แล้ว... พวกเราต้องไปไหนกันต่อเหรอ...? เมื่อกี้ Seymour พูดถึง "สมาคม Narzissenkreuz" อะไรสักอย่างปะ?
Traveler:สมาคม Narzissenkreuz?
Paimon:เอ่อ สมาคม Narzissenkreuz... คือที่ไหนเหรอ?
Seymour:กำลังค้นหา... ข้อมูลไม่เพียงพอ ไม่สามารถตอบได้
Seymour:โมดูลคาดคะเนของฉันให้มาแค่ชื่อนี้เท่านั้น นอกจากนี้ก็ไม่พบข้อมูลที่เกี่ยวข้องอีกเลย
Paimon:แล้วจะหากันยังไงละเนี่ย!
Traveler:เดี๋ยวพวกเราช่วยด้วย
Seymour:กำลังคำนวณ... ยอมรับ หากคุณเดินทางไปด้วยกัน จะเพิ่มโอกาสสำเร็จมากยิ่งขึ้น
Seymour:ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะ คุณ Traveler
Paimon:ยังไงก็เถอะ Traveler แล้วก็ Seymour พวกเราออกเดินทางกันเถอะ! ไว้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ค่อยพา Seymour กลับมาหา Mamere!
Traveler:ฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน...
Seymour:...?
Paimon:อืม ดูเหมือนว่าพวกเราจะเคยไปมาแล้วจริง ๆ ด้วย... ถึงแม้ว่าจะต้องเข้าไปด้วยวิธีที่ลึกลับซับซ้อนก็เถอะ ไม่รู้ว่า Seymour จะเข้ามาได้รึเปล่านะ...
Paimon:ยังไงก็เถอะ Traveler แล้วก็ Seymour พวกเราออกเดินทางกันเถอะ! ไว้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ค่อยพา Seymour กลับมาหา Mamere!
Mamere:(test)前往水仙十字结社,未完待续
Localized evidence
สีโบราณกาล: ฉากที่ 3
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/2347466194No text in the selected or fallback locales.
ห้วงคะนึงสีน้ำเงินแห่งดวงจิตและดวงจันทร์
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/3440973129Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/19310151
5
10142
WQ
7400716
UI_ChapterIcon_Fontaine
7400721
world