ContentReadable 400028
"Hayır, hayır, bu da yanlış... Ne tuhaf. Ustam bu otun özelliklerini çok net bir şekilde tarif etmişti..."
Bu mırıldanmalar o kadar sık tekrar edilmişti ki sabahki bambu gölgeleri bile bu kaşlarını çatmış küçük kıza eşlik edercesine başını sallıyor gibiydi.
Ancak uzun bambular onun göremediğini görebiliyordu. Sepetindeki buharda pişmiş çörekler neredeyse bitmişti, son birkaç parça meyvesi kalmıştı ve su torbası çoktan buruşmaya başlamıştı. Bundan daha fazla ileri gidemeyecekti...
En azından su bir sorun değildi. Bambu yapraklarının üzerinde hâlâ yağmur damlaları vardı ve en kötü ihtimalle birkaç tanesini yalayarak temizleyebilirdi... Dağın eteğindeki dere de o kadar uzak sayılmazdı. Yokuş aşağı yürümeye devam ettiği sürece kısa sürede oraya varırdı.
"Hımm... Yanlış bir yere gelmiş olmalıyım. Daha yükseğe çıkmam gerek."
Mavi giysili kız kayaya hafifçe vurduktan sonra ayağa fırladı, sepetini silkeledi ve dağın daha da yukarısına tırmanmaya hazırlandı.
Rüzgar esti geçti ve bambular sanki çileden çıkmış gibi iç çekerek hışırdadı. Bu kız nasıl bu kadar inatçı olabilirdi? Sabahtan akşama kadar arayışını devam etmişti ve hâlâ devam etmeye niyetliydi.
Uzun, hevesli adımlarla ileri atıldı ve bambular, yapraklarının kollarını ve yanaklarını çizmemesi için iki yana ayrılmakta gecikmedi. Birbirlerine sokulmuş halde, kızın koşup durmasını, kendi kendine mırıldanmak için çömelmesini ve iç çekerek başını sallamasını yukarıdan izlediler.
Bambular kendi kendilerine şöyle düşündüler:
Bu küçük kız bir Adeptus olabilir mi? Hayır, hayır, bu imkansız. Bir Adeptus asla bir kayaya basıp kaymaz, yere düşmez, sonra da panikle fırlayıp sepetinden yuvarlanan çöreklerin peşinden koşmazdı. Hele küçük turuncu-sarı yoldaşı da onunla birlikte çörekleri yakalamaya çalışmazdı.
Eğer bir Adeptus bir dereye denk gelse, kolayca karşıya atlardı. Kesinlikle onun yaptığı gibi devrilmiş bir ağaç bulana kadar daireler çizerek koşup, sonra elleri ve ayaklarıyla o ağacın üzerinden geçmek için çabalamazdı.
"... Bu... Evet, bu gece öksürüğüne iyi geliyor. Bu da... Hımm, uykusuzluk için mi? Evet, bundan da alayım. Şu nine son zamanlarda pek iyi dinlenemiyordu..."
Ha, demek ki bir eczacının küçük çırağı olmalıydı. Zavallı çocuk. Onu bu kadar uğraştıran hangi nadir ilaçtı acaba? Mavi cübbesi çamurdan bir paltoya dönüşmek üzereydi.
"Bu... Baharat mı acaba? Bunu Xiangling'e götüreyim de bir baksın..."
"Bu da... Qiqi bunlardan sık sık topluyor. Evet, ona da biraz götürmeliyim..."
"Usta bu çiçeği seviyor. Birkaç tane götüreyim..."
"Yanfei, arkadaşının Liyue'de şifalı otlar aradığını söylememiş miydi? Bu tam ona göre olmalı. Bundan da biraz alalım..."
Yağan yağmur bambulara vurdu ve onlar da başlarını salladılar.
Ne tuhaf bir kızdı. Bütün dağı tırmanmış, yol boyunca şifalı otlar toplamış ve tüm bu süre boyunca başkaları hakkında bir şeyler mırıldanmıştı. Düştüğünde mavi cübbesi çamurlu bir renk almış, sonra dağ yağmuru onu temizleyince tekrar maviye dönmüştü. Toprağa gömülmüş genç bir filiz gibiydi; inatçı bir azimle kayaları yarıp tökezleyerek yüzeye çıkmaya çalışıyor ve yeşilliği ancak bir yağmurla yıkandıktan sonra ortaya çıkıyordu.
Demek ki, o ne bir Adeptus ne de küçük bir eczacı çırağıydı. Aksine, o sadece sıradan küçük bir bambu filiziydi.
"... Buldum! Buldum... Nihayet..."
Ellerindeki zar zor bulduğu bitkiye bakarken Yaoyao kendini pat diye yere bıraktı. Yuegui yanında daireler çizerek dans ederken bambular da hep beraber başlarını salladılar. Bu küçük filizi yağan yağmurdan korumayı umarak yapraklarını birbirine yaklaştırdılar.
"Ama bu... O ninenin öksürüğüne iyi gelmeye yetecek mi? Hayır, devam etmeliyim. Birkaç tane daha bulacağız."
Bambular şokla sarsıldı. Her bir gövdedeki yapraklar çılgınca sallanıyor, hatta bazıları şaşkınlıktan dökülüyordu.
Ama Yaoyao bunların hiçbirini fark etmedi. Şifalı bitkiyi topraktan çıkardı, bir kenara koydu ve dosdoğru yoluna devam etti.
Bu mırıldanmalar o kadar sık tekrar edilmişti ki sabahki bambu gölgeleri bile bu kaşlarını çatmış küçük kıza eşlik edercesine başını sallıyor gibiydi.
Ancak uzun bambular onun göremediğini görebiliyordu. Sepetindeki buharda pişmiş çörekler neredeyse bitmişti, son birkaç parça meyvesi kalmıştı ve su torbası çoktan buruşmaya başlamıştı. Bundan daha fazla ileri gidemeyecekti...
En azından su bir sorun değildi. Bambu yapraklarının üzerinde hâlâ yağmur damlaları vardı ve en kötü ihtimalle birkaç tanesini yalayarak temizleyebilirdi... Dağın eteğindeki dere de o kadar uzak sayılmazdı. Yokuş aşağı yürümeye devam ettiği sürece kısa sürede oraya varırdı.
"Hımm... Yanlış bir yere gelmiş olmalıyım. Daha yükseğe çıkmam gerek."
Mavi giysili kız kayaya hafifçe vurduktan sonra ayağa fırladı, sepetini silkeledi ve dağın daha da yukarısına tırmanmaya hazırlandı.
Rüzgar esti geçti ve bambular sanki çileden çıkmış gibi iç çekerek hışırdadı. Bu kız nasıl bu kadar inatçı olabilirdi? Sabahtan akşama kadar arayışını devam etmişti ve hâlâ devam etmeye niyetliydi.
Uzun, hevesli adımlarla ileri atıldı ve bambular, yapraklarının kollarını ve yanaklarını çizmemesi için iki yana ayrılmakta gecikmedi. Birbirlerine sokulmuş halde, kızın koşup durmasını, kendi kendine mırıldanmak için çömelmesini ve iç çekerek başını sallamasını yukarıdan izlediler.
Bambular kendi kendilerine şöyle düşündüler:
Bu küçük kız bir Adeptus olabilir mi? Hayır, hayır, bu imkansız. Bir Adeptus asla bir kayaya basıp kaymaz, yere düşmez, sonra da panikle fırlayıp sepetinden yuvarlanan çöreklerin peşinden koşmazdı. Hele küçük turuncu-sarı yoldaşı da onunla birlikte çörekleri yakalamaya çalışmazdı.
Eğer bir Adeptus bir dereye denk gelse, kolayca karşıya atlardı. Kesinlikle onun yaptığı gibi devrilmiş bir ağaç bulana kadar daireler çizerek koşup, sonra elleri ve ayaklarıyla o ağacın üzerinden geçmek için çabalamazdı.
"... Bu... Evet, bu gece öksürüğüne iyi geliyor. Bu da... Hımm, uykusuzluk için mi? Evet, bundan da alayım. Şu nine son zamanlarda pek iyi dinlenemiyordu..."
Ha, demek ki bir eczacının küçük çırağı olmalıydı. Zavallı çocuk. Onu bu kadar uğraştıran hangi nadir ilaçtı acaba? Mavi cübbesi çamurdan bir paltoya dönüşmek üzereydi.
"Bu... Baharat mı acaba? Bunu Xiangling'e götüreyim de bir baksın..."
"Bu da... Qiqi bunlardan sık sık topluyor. Evet, ona da biraz götürmeliyim..."
"Usta bu çiçeği seviyor. Birkaç tane götüreyim..."
"Yanfei, arkadaşının Liyue'de şifalı otlar aradığını söylememiş miydi? Bu tam ona göre olmalı. Bundan da biraz alalım..."
Yağan yağmur bambulara vurdu ve onlar da başlarını salladılar.
Ne tuhaf bir kızdı. Bütün dağı tırmanmış, yol boyunca şifalı otlar toplamış ve tüm bu süre boyunca başkaları hakkında bir şeyler mırıldanmıştı. Düştüğünde mavi cübbesi çamurlu bir renk almış, sonra dağ yağmuru onu temizleyince tekrar maviye dönmüştü. Toprağa gömülmüş genç bir filiz gibiydi; inatçı bir azimle kayaları yarıp tökezleyerek yüzeye çıkmaya çalışıyor ve yeşilliği ancak bir yağmurla yıkandıktan sonra ortaya çıkıyordu.
Demek ki, o ne bir Adeptus ne de küçük bir eczacı çırağıydı. Aksine, o sadece sıradan küçük bir bambu filiziydi.
"... Buldum! Buldum... Nihayet..."
Ellerindeki zar zor bulduğu bitkiye bakarken Yaoyao kendini pat diye yere bıraktı. Yuegui yanında daireler çizerek dans ederken bambular da hep beraber başlarını salladılar. Bu küçük filizi yağan yağmurdan korumayı umarak yapraklarını birbirine yaklaştırdılar.
"Ama bu... O ninenin öksürüğüne iyi gelmeye yetecek mi? Hayır, devam etmeliyim. Birkaç tane daha bulacağız."
Bambular şokla sarsıldı. Her bir gövdedeki yapraklar çılgınca sallanıyor, hatta bazıları şaşkınlıktan dökülüyordu.
Ama Yaoyao bunların hiçbirini fark etmedi. Şifalı bitkiyi topraktan çıkardı, bir kenara koydu ve dosdoğru yoluna devam etti.
"Hayır, hayır, bu da yanlış... Ne tuhaf. Ustam bu otun özelliklerini çok net bir şekilde tarif etmişti..." Bu mırıldanmalar o kadar sık tekrar edilmişti ki sabahki bambu gölgeleri bile bu kaşlarını çatmış küçük kıza eşlik edercesine başını sallıyor gibiydi. Ancak uzun bambular onun göremediğini görebiliyordu. Sepetindeki buharda pişmiş çörekler neredeyse bitmişti, son birkaç parça meyvesi kalmıştı ve su torbası çoktan buruşmaya başlamıştı. Bundan daha fazla ileri gidemeyecekti... En azından su bir sorun değildi. Bambu yapraklarının üzerinde hâlâ yağmur damlaları vardı ve en kötü ihtimalle birkaç tanesini yalayarak temizleyebilirdi... Dağın eteğindeki dere de o kadar uzak sayılmazdı. Yokuş aşağı yürümeye devam ettiği sürece kısa sürede oraya varırdı. "Hımm... Yanlış bir yere gelmiş olmalıyım. Daha yükseğe çıkmam gerek." Mavi giysili kız kayaya hafifçe vurduktan sonra ayağa fırladı, sepetini silkeledi ve dağın daha da yukarısına tırmanmaya hazırlandı. Rüzgar esti geçti ve bambular sanki çileden çıkmış gibi iç çekerek hışırdadı. Bu kız nasıl bu kadar inatçı olabilirdi? Sabahtan akşama kadar arayışını devam etmişti ve hâlâ devam etmeye niyetliydi. Uzun, hevesli adımlarla ileri atıldı ve bambular, yapraklarının kollarını ve yanaklarını çizmemesi için iki yana ayrılmakta gecikmedi. Birbirlerine sokulmuş halde, kızın koşup durmasını, kendi kendine mırıldanmak için çömelmesini ve iç çekerek başını sallamasını yukarıdan izlediler. Bambular kendi kendilerine şöyle düşündüler: Bu küçük kız bir Adeptus olabilir mi? Hayır, hayır, bu imkansız. Bir Adeptus asla bir kayaya basıp kaymaz, yere düşmez, sonra da panikle fırlayıp sepetinden yuvarlanan çöreklerin peşinden koşmazdı. Hele küçük turuncu-sarı yoldaşı da onunla birlikte çörekleri yakalamaya çalışmazdı. Eğer bir Adeptus bir dereye denk gelse, kolayca karşıya atlardı. Kesinlikle onun yaptığı gibi devrilmiş bir ağaç bulana kadar daireler çizerek koşup, sonra elleri ve ayaklarıyla o ağacın üzerinden geçmek için çabalamazdı. "... Bu... Evet, bu gece öksürüğüne iyi geliyor. Bu da... Hımm, uykusuzluk için mi? Evet, bundan da alayım. Şu nine son zamanlarda pek iyi dinlenemiyordu..." Ha, demek ki bir eczacının küçük çırağı olmalıydı. Zavallı çocuk. Onu bu kadar uğraştıran hangi nadir ilaçtı acaba? Mavi cübbesi çamurdan bir paltoya dönüşmek üzereydi. "Bu... Baharat mı acaba? Bunu Xiangling'e götüreyim de bir baksın..." "Bu da... Qiqi bunlardan sık sık topluyor. Evet, ona da biraz götürmeliyim..." "Usta bu çiçeği seviyor. Birkaç tane götüreyim..." "Yanfei, arkadaşının Liyue'de şifalı otlar aradığını söylememiş miydi? Bu tam ona göre olmalı. Bundan da biraz alalım..." Yağan yağmur bambulara vurdu ve onlar da başlarını salladılar. Ne tuhaf bir kızdı. Bütün dağı tırmanmış, yol boyunca şifalı otlar toplamış ve tüm bu süre boyunca başkaları hakkında bir şeyler mırıldanmıştı. Düştüğünde mavi cübbesi çamurlu bir renk almış, sonra dağ yağmuru onu temizleyince tekrar maviye dönmüştü. Toprağa gömülmüş genç bir filiz gibiydi; inatçı bir azimle kayaları yarıp tökezleyerek yüzeye çıkmaya çalışıyor ve yeşilliği ancak bir yağmurla yıkandıktan sonra ortaya çıkıyordu. Demek ki, o ne bir Adeptus ne de küçük bir eczacı çırağıydı. Aksine, o sadece sıradan küçük bir bambu filiziydi. "... Buldum! Buldum... Nihayet..." Ellerindeki zar zor bulduğu bitkiye bakarken Yaoyao kendini pat diye yere bıraktı. Yuegui yanında daireler çizerek dans ederken bambular da hep beraber başlarını salladılar. Bu küçük filizi yağan yağmurdan korumayı umarak yapraklarını birbirine yaklaştırdılar. "Ama bu... O ninenin öksürüğüne iyi gelmeye yetecek mi? Hayır, devam etmeliyim. Birkaç tane daha bulacağız." Bambular şokla sarsıldı. Her bir gövdedeki yapraklar çılgınca sallanıyor, hatta bazıları şaşkınlıktan dökülüyordu. Ama Yaoyao bunların hiçbirini fark etmedi. Şifalı bitkiyi topraktan çıkardı, bir kenara koydu ve dosdoğru yoluna devam etti.
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Costume340027_TR.txt- JSON Pointer
/
