ContentReadable 400026
Sizce bir yazarın en büyük pişmanlığı ne olurdu?
"... Bir hikayeyi yarım bırakmak mı?"
Farklı dünyalarda yaptığı yolculuklarda bu tür pişmanlıkları çokça tecrübe etmiş biri olan Alice'in yanıtı bu oldu.
İşine onlarca yıl emek vermiş bir yazar, ani bir hastalık nedeniyle hayatını kaybedebilir ve kılıçlarla büyücülüğün destansı öyküsünü son savaştan hemen önce yarım bırakabilir... Ya da belki, bir rahatsızlık yüzünden zamanı kısıtlı olan parlak yetenekli bir yazar, o büyük hayal dünyasını okurlarına asla tam olarak aktaramayabilir...
Okumayı seven Alice, bundan derinden rahatsız olmuştu ve iç çekmekten kendini alamadı.
"Benim en büyük pişmanlığım, yazdığım her hikayenin sona ermek zorunda olması."
Birçok peri masalına imza atmış olan Anya "Marie" Andersdotter'ın verdiği cevap buydu.
Kaleminden doğan birçok karakterin sayfalar arasında uyuduğu kitaplığa çevirdi gözlerini. Bazıları zeki veya cesurdu, üstün performanslarıyla birçok okurun kalbini kazanmışlardı.
Ancak bir karakter ne kadar muhteşem parlarsa parlasın, hikayesi bittiği an o potansiyel sonsuza dek kaybolur.
Onlar için hikayenin kendisi kaçınılmaz bir kader oluyor.
Alice, uzun süredir kapalı durduklarından dolayı ince bir toz tabakasıyla kaplanmış kitaplara bakarken arkadaşının pişmanlığını anladı.
"Anya..."
"Peki ya bunun yerine kalemimi onların eline verebilsem de hikayelerini yazmaya kendileri devam etseler?"
Anya'nın bakışları taslak metne geri döndü; bu, geride bırakacağı son ve en özel hikayesiydi. Diğer hikayeler sonunda "geçmişin" bir parçası olacaktı ama bu hikayenin bir "geleceği" olabilirdi.
Alice bunun arkadaşının son dileği olduğunu hemen anladı.
"... Ne muhteşem bir yazarsın Anya. Hayal gücün beni şaşırtmaya devam ediyor."
"Mutlu sonları ne kadar sevdiğimi biliyorsun üstelik. Sana yardım edeceğim canım."
"... Bir hikayeyi yarım bırakmak mı?"
Farklı dünyalarda yaptığı yolculuklarda bu tür pişmanlıkları çokça tecrübe etmiş biri olan Alice'in yanıtı bu oldu.
İşine onlarca yıl emek vermiş bir yazar, ani bir hastalık nedeniyle hayatını kaybedebilir ve kılıçlarla büyücülüğün destansı öyküsünü son savaştan hemen önce yarım bırakabilir... Ya da belki, bir rahatsızlık yüzünden zamanı kısıtlı olan parlak yetenekli bir yazar, o büyük hayal dünyasını okurlarına asla tam olarak aktaramayabilir...
Okumayı seven Alice, bundan derinden rahatsız olmuştu ve iç çekmekten kendini alamadı.
"Benim en büyük pişmanlığım, yazdığım her hikayenin sona ermek zorunda olması."
Birçok peri masalına imza atmış olan Anya "Marie" Andersdotter'ın verdiği cevap buydu.
Kaleminden doğan birçok karakterin sayfalar arasında uyuduğu kitaplığa çevirdi gözlerini. Bazıları zeki veya cesurdu, üstün performanslarıyla birçok okurun kalbini kazanmışlardı.
Ancak bir karakter ne kadar muhteşem parlarsa parlasın, hikayesi bittiği an o potansiyel sonsuza dek kaybolur.
Onlar için hikayenin kendisi kaçınılmaz bir kader oluyor.
Alice, uzun süredir kapalı durduklarından dolayı ince bir toz tabakasıyla kaplanmış kitaplara bakarken arkadaşının pişmanlığını anladı.
"Anya..."
"Peki ya bunun yerine kalemimi onların eline verebilsem de hikayelerini yazmaya kendileri devam etseler?"
Anya'nın bakışları taslak metne geri döndü; bu, geride bırakacağı son ve en özel hikayesiydi. Diğer hikayeler sonunda "geçmişin" bir parçası olacaktı ama bu hikayenin bir "geleceği" olabilirdi.
Alice bunun arkadaşının son dileği olduğunu hemen anladı.
"... Ne muhteşem bir yazarsın Anya. Hayal gücün beni şaşırtmaya devam ediyor."
"Mutlu sonları ne kadar sevdiğimi biliyorsun üstelik. Sana yardım edeceğim canım."
Sizce bir yazarın en büyük pişmanlığı ne olurdu? "... Bir hikayeyi yarım bırakmak mı?" Farklı dünyalarda yaptığı yolculuklarda bu tür pişmanlıkları çokça tecrübe etmiş biri olan Alice'in yanıtı bu oldu. İşine onlarca yıl emek vermiş bir yazar, ani bir hastalık nedeniyle hayatını kaybedebilir ve kılıçlarla büyücülüğün destansı öyküsünü son savaştan hemen önce yarım bırakabilir... Ya da belki, bir rahatsızlık yüzünden zamanı kısıtlı olan parlak yetenekli bir yazar, o büyük hayal dünyasını okurlarına asla tam olarak aktaramayabilir... Okumayı seven Alice, bundan derinden rahatsız olmuştu ve iç çekmekten kendini alamadı. "Benim en büyük pişmanlığım, yazdığım her hikayenin sona ermek zorunda olması." Birçok peri masalına imza atmış olan Anya "Marie" Andersdotter'ın verdiği cevap buydu. Kaleminden doğan birçok karakterin sayfalar arasında uyuduğu kitaplığa çevirdi gözlerini. Bazıları zeki veya cesurdu, üstün performanslarıyla birçok okurun kalbini kazanmışlardı. Ancak bir karakter ne kadar muhteşem parlarsa parlasın, hikayesi bittiği an o potansiyel sonsuza dek kaybolur. Onlar için hikayenin kendisi kaçınılmaz bir kader oluyor. Alice, uzun süredir kapalı durduklarından dolayı ince bir toz tabakasıyla kaplanmış kitaplara bakarken arkadaşının pişmanlığını anladı. "Anya..." "Peki ya bunun yerine kalemimi onların eline verebilsem de hikayelerini yazmaya kendileri devam etseler?" Anya'nın bakışları taslak metne geri döndü; bu, geride bırakacağı son ve en özel hikayesiydi. Diğer hikayeler sonunda "geçmişin" bir parçası olacaktı ama bu hikayenin bir "geleceği" olabilirdi. Alice bunun arkadaşının son dileği olduğunu hemen anladı. "... Ne muhteşem bir yazarsın Anya. Hayal gücün beni şaşırtmaya devam ediyor." "Mutlu sonları ne kadar sevdiğimi biliyorsun üstelik. Sana yardım edeceğim canım."
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Costume340025_TR.txt- JSON Pointer
/
