ContentReadable 400026
อะไรคือความเสียใจอย่างใหญ่หลวงที่สุดของนักเขียนเหรอ?
"...ทิ้งเรื่องราวที่ยังเขียนตอนจบไม่เสร็จเอาไว้เบื้องหลังเหรอ?"
Alice ได้ให้คำตอบเช่นนี้ เธอได้พบเจอกับความเสียใจเช่นนี้หลายครั้ง ในระหว่างการท่องไปในโลกต่าง ๆ
อาจจะเป็นนักเขียนที่ทุ่มเทมาหลายสิบปีเสียชีวิตกะทันหันด้วยโรคร้าย ทำให้ตำนานดาบและเวทต้องหยุดชะงักก่อนถึงการต่อสู้ครั้งสุดท้าย... หรืออาจจะเป็นนักเขียนอัจฉริยะที่ถูกโรคภัยรุมเร้า และมีชีวิตที่เหลืออยู่อย่างจำกัด จนอาจไม่สามารถถ่ายทอดโลกอันยิ่งใหญ่ที่พวกเขาจินตนาการไว้ ให้ผู้อ่านได้อย่างสมบูรณ์...
Alice ผู้ชื่นชอบการอ่านรู้สึกกังวลใจกับเรื่องนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
"ในความคิดของฉัน สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดกลับเป็นการที่ทุกเรื่องราวที่ฉันเขียนจำเป็นต้องมีตอนจบ"
ในฐานะนักเขียนที่สร้างสรรค์นิทานมากมาย Anya "Marie" Andersdotter กลับให้คำตอบเช่นนี้
เธอเหลียวมองชั้นหนังสือ ในหนังสือเหล่านั้นมีตัวละครมากมาย ที่ถูกสร้างขึ้นจากปลายปากกาของเธอหลับใหลอยู่ พวกเขาบ้างก็เฉลียวฉลาด บ้างก็กล้าหาญ และได้รับความรักจากผู้อ่านมากมายด้วยการแสดงออกที่โดดเด่น
แต่ว่า ไม่ว่าตัวละครจะโดดเด่นแค่ไหน เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงตอนจบ ก็ต้องสูญเสียความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
สำหรับพวกเขาแล้ว "เรื่องราว" ได้กลายเป็น "โชคชะตา" ที่ไม่อาจหลุดพ้นได้
เมื่อมองดูหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่นจับเนื่องจากถูกเก็บไว้มาเป็นเวลานาน Alice ก็เข้าใจถึงความเสียใจของเพื่อนรัก
"Anya..."
"แต่ถ้าฉันสามารถส่งต่อปากกาในมือให้กับตัวละครในเรื่องราว และปล่อยให้พวกเขาเขียนเรื่องราวต่อไปด้วยตัวเองล่ะ?"
สายตาของ Anya กลับมาจดจ่อที่ต้นฉบับอีกครั้ง นี่คือเรื่องราวสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ และจะเป็นเรื่องที่พิเศษที่สุด เรื่องราวอื่น ๆ ล้วนกลายเป็นเพียง "อดีต" แต่เรื่องราวนี้สามารถมี "อนาคต" ได้
Alice เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่า นี่คือความปรารถนาครั้งสุดท้ายของเพื่อนรัก
"...Anya เธอเป็นนักเขียนที่มีความคิดสร้างสรรค์ และโรแมนติกที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักมาเลย"
"ในเมื่อมันออกจะโรแมนติกขนาดนี้ ฉันก็ขอช่วยอีกแรงแล้วกัน"
"...ทิ้งเรื่องราวที่ยังเขียนตอนจบไม่เสร็จเอาไว้เบื้องหลังเหรอ?"
Alice ได้ให้คำตอบเช่นนี้ เธอได้พบเจอกับความเสียใจเช่นนี้หลายครั้ง ในระหว่างการท่องไปในโลกต่าง ๆ
อาจจะเป็นนักเขียนที่ทุ่มเทมาหลายสิบปีเสียชีวิตกะทันหันด้วยโรคร้าย ทำให้ตำนานดาบและเวทต้องหยุดชะงักก่อนถึงการต่อสู้ครั้งสุดท้าย... หรืออาจจะเป็นนักเขียนอัจฉริยะที่ถูกโรคภัยรุมเร้า และมีชีวิตที่เหลืออยู่อย่างจำกัด จนอาจไม่สามารถถ่ายทอดโลกอันยิ่งใหญ่ที่พวกเขาจินตนาการไว้ ให้ผู้อ่านได้อย่างสมบูรณ์...
Alice ผู้ชื่นชอบการอ่านรู้สึกกังวลใจกับเรื่องนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
"ในความคิดของฉัน สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดกลับเป็นการที่ทุกเรื่องราวที่ฉันเขียนจำเป็นต้องมีตอนจบ"
ในฐานะนักเขียนที่สร้างสรรค์นิทานมากมาย Anya "Marie" Andersdotter กลับให้คำตอบเช่นนี้
เธอเหลียวมองชั้นหนังสือ ในหนังสือเหล่านั้นมีตัวละครมากมาย ที่ถูกสร้างขึ้นจากปลายปากกาของเธอหลับใหลอยู่ พวกเขาบ้างก็เฉลียวฉลาด บ้างก็กล้าหาญ และได้รับความรักจากผู้อ่านมากมายด้วยการแสดงออกที่โดดเด่น
แต่ว่า ไม่ว่าตัวละครจะโดดเด่นแค่ไหน เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงตอนจบ ก็ต้องสูญเสียความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
สำหรับพวกเขาแล้ว "เรื่องราว" ได้กลายเป็น "โชคชะตา" ที่ไม่อาจหลุดพ้นได้
เมื่อมองดูหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่นจับเนื่องจากถูกเก็บไว้มาเป็นเวลานาน Alice ก็เข้าใจถึงความเสียใจของเพื่อนรัก
"Anya..."
"แต่ถ้าฉันสามารถส่งต่อปากกาในมือให้กับตัวละครในเรื่องราว และปล่อยให้พวกเขาเขียนเรื่องราวต่อไปด้วยตัวเองล่ะ?"
สายตาของ Anya กลับมาจดจ่อที่ต้นฉบับอีกครั้ง นี่คือเรื่องราวสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ และจะเป็นเรื่องที่พิเศษที่สุด เรื่องราวอื่น ๆ ล้วนกลายเป็นเพียง "อดีต" แต่เรื่องราวนี้สามารถมี "อนาคต" ได้
Alice เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่า นี่คือความปรารถนาครั้งสุดท้ายของเพื่อนรัก
"...Anya เธอเป็นนักเขียนที่มีความคิดสร้างสรรค์ และโรแมนติกที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักมาเลย"
"ในเมื่อมันออกจะโรแมนติกขนาดนี้ ฉันก็ขอช่วยอีกแรงแล้วกัน"
อะไรคือความเสียใจอย่างใหญ่หลวงที่สุดของนักเขียนเหรอ? "...ทิ้งเรื่องราวที่ยังเขียนตอนจบไม่เสร็จเอาไว้เบื้องหลังเหรอ?" Alice ได้ให้คำตอบเช่นนี้ เธอได้พบเจอกับความเสียใจเช่นนี้หลายครั้ง ในระหว่างการท่องไปในโลกต่าง ๆ อาจจะเป็นนักเขียนที่ทุ่มเทมาหลายสิบปีเสียชีวิตกะทันหันด้วยโรคร้าย ทำให้ตำนานดาบและเวทต้องหยุดชะงักก่อนถึงการต่อสู้ครั้งสุดท้าย... หรืออาจจะเป็นนักเขียนอัจฉริยะที่ถูกโรคภัยรุมเร้า และมีชีวิตที่เหลืออยู่อย่างจำกัด จนอาจไม่สามารถถ่ายทอดโลกอันยิ่งใหญ่ที่พวกเขาจินตนาการไว้ ให้ผู้อ่านได้อย่างสมบูรณ์... Alice ผู้ชื่นชอบการอ่านรู้สึกกังวลใจกับเรื่องนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา "ในความคิดของฉัน สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดกลับเป็นการที่ทุกเรื่องราวที่ฉันเขียนจำเป็นต้องมีตอนจบ" ในฐานะนักเขียนที่สร้างสรรค์นิทานมากมาย Anya "Marie" Andersdotter กลับให้คำตอบเช่นนี้ เธอเหลียวมองชั้นหนังสือ ในหนังสือเหล่านั้นมีตัวละครมากมาย ที่ถูกสร้างขึ้นจากปลายปากกาของเธอหลับใหลอยู่ พวกเขาบ้างก็เฉลียวฉลาด บ้างก็กล้าหาญ และได้รับความรักจากผู้อ่านมากมายด้วยการแสดงออกที่โดดเด่น แต่ว่า ไม่ว่าตัวละครจะโดดเด่นแค่ไหน เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงตอนจบ ก็ต้องสูญเสียความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สำหรับพวกเขาแล้ว "เรื่องราว" ได้กลายเป็น "โชคชะตา" ที่ไม่อาจหลุดพ้นได้ เมื่อมองดูหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่นจับเนื่องจากถูกเก็บไว้มาเป็นเวลานาน Alice ก็เข้าใจถึงความเสียใจของเพื่อนรัก "Anya..." "แต่ถ้าฉันสามารถส่งต่อปากกาในมือให้กับตัวละครในเรื่องราว และปล่อยให้พวกเขาเขียนเรื่องราวต่อไปด้วยตัวเองล่ะ?" สายตาของ Anya กลับมาจดจ่อที่ต้นฉบับอีกครั้ง นี่คือเรื่องราวสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ และจะเป็นเรื่องที่พิเศษที่สุด เรื่องราวอื่น ๆ ล้วนกลายเป็นเพียง "อดีต" แต่เรื่องราวนี้สามารถมี "อนาคต" ได้ Alice เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่า นี่คือความปรารถนาครั้งสุดท้ายของเพื่อนรัก "...Anya เธอเป็นนักเขียนที่มีความคิดสร้างสรรค์ และโรแมนติกที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักมาเลย" "ในเมื่อมันออกจะโรแมนติกขนาดนี้ ฉันก็ขอช่วยอีกแรงแล้วกัน"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Costume340025_TH.txt- JSON Pointer
/
