ContentReadable 285483
O yıllar, geçmişte yaşanan her şeyin artık maziye karışmaya başladığı yıllardı. Hatıralar silikleşmiş, renkleri yavaş yavaş solup gitmişti.
Kar Mezarı'nda kök salan ulu ağaçlar, fark edilmeden gökyüzünü kapatan birer gölgeliğe dönüşmüştü.
Fey halkı uzun bir ömürle kutsanmıştı. Buna rağmen, gölgeler dünyasındaki sayısız yolculuğu ona ağır bir bedel ödetmişti.
Nihayet onu yeniden gördü. O, kendi elleriyle geri getirdiği kızdı. Gölgeler dünyasındaki hapishaneden kaçmıştı.
Gölge Diyarı onu zamanın tahribatından korumuştu. Ancak zamanla saçları ağarmış ve zayıf düşmüştü.
Gölgeler dünyasında kayıpken kaçırdığı her şeyi bir bir ona sordu.
Tıpkı bir zamanlar onun kendisine yol gösterdiği gibi, o da her cevabı önceden hazırlamıştı.
Sohbetleri sona erince uzandığı koltuktan doğruldu.
Yaşlı Domovoy dayandığı koldan usulca çekildi.
Ardından, tıpkı çıraklık günlerinde yaptığı gibi şapkasını çıkardı ve eğilerek selam verdi.
"Pek değerli ve muhterem Aksinya Hocam... Sizi hâlâ hiç değişmemiş görmek bana tarifsiz bir mutluluk verdi."
"Hiçbir zaman sıradan bir Domovoydan fazlası olamadım. İntikamınızı almak veya vasiyetinizi yerine getirmek için gereken parlaklığa da asla sahip olmadım."
"Bu beş yüz yıl boyunca elimden gelen tek şey inanmaya devam etmekti. Sizin de hayalinizden ya da hayatınızdan asla vazgeçmeyeceğinize inanmaktı."
"Şimdi, bu dünyadaki en büyük dileğim gerçekleşti. Hocam, sizin için yapabileceğim son şey bu."
"Sıradan bir ömrün tek büyük arzusu nihayet gerçek oldu."
"Bir zamanlar elime tutuşturduğunuz kalemi şimdi size geri veriyorum."
"Her şeyi bir kenara bıraktım. Sahip olduğum her şeyi verdim. Bana bahşettiğiniz o kısa rüyanın karşılığını ödemek için bütün bir ömrümü harcadığıma inanıyorum."
"Bugünden itibaren, ikimizin de birbirimize hiçbir borcu kalmadı. Şimdi gidebilirsiniz pek değerli ve muhterem hocam..."
"... Aksinya."
O yıllar, geçmişte yaşanan her şeyin artık maziye karışmaya başladığı yıllardı. Hatıralar silikleşmiş, renkleri yavaş yavaş solup gitmişti. Kar Mezarı'nda kök salan ulu ağaçlar, fark edilmeden gökyüzünü kapatan birer gölgeliğe dönüşmüştü. Fey halkı uzun bir ömürle kutsanmıştı. Buna rağmen, gölgeler dünyasındaki sayısız yolculuğu ona ağır bir bedel ödetmişti. Nihayet onu yeniden gördü. O, kendi elleriyle geri getirdiği kızdı. Gölgeler dünyasındaki hapishaneden kaçmıştı. Gölge Diyarı onu zamanın tahribatından korumuştu. Ancak zamanla saçları ağarmış ve zayıf düşmüştü. Gölgeler dünyasında kayıpken kaçırdığı her şeyi bir bir ona sordu. Tıpkı bir zamanlar onun kendisine yol gösterdiği gibi, o da her cevabı önceden hazırlamıştı. Sohbetleri sona erince uzandığı koltuktan doğruldu. Yaşlı Domovoy dayandığı koldan usulca çekildi. Ardından, tıpkı çıraklık günlerinde yaptığı gibi şapkasını çıkardı ve eğilerek selam verdi. "Pek değerli ve muhterem Aksinya Hocam... Sizi hâlâ hiç değişmemiş görmek bana tarifsiz bir mutluluk verdi." "Hiçbir zaman sıradan bir Domovoydan fazlası olamadım. İntikamınızı almak veya vasiyetinizi yerine getirmek için gereken parlaklığa da asla sahip olmadım." "Bu beş yüz yıl boyunca elimden gelen tek şey inanmaya devam etmekti. Sizin de hayalinizden ya da hayatınızdan asla vazgeçmeyeceğinize inanmaktı." "Şimdi, bu dünyadaki en büyük dileğim gerçekleşti. Hocam, sizin için yapabileceğim son şey bu." "Sıradan bir ömrün tek büyük arzusu nihayet gerçek oldu." "Bir zamanlar elime tutuşturduğunuz kalemi şimdi size geri veriyorum." "Her şeyi bir kenara bıraktım. Sahip olduğum her şeyi verdim. Bana bahşettiğiniz o kısa rüyanın karşılığını ödemek için bütün bir ömrümü harcadığıma inanıyorum." "Bugünden itibaren, ikimizin de birbirimize hiçbir borcu kalmadı. Şimdi gidebilirsiniz pek değerli ve muhterem hocam..." "... Aksinya."
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15048_3_TR.txt- JSON Pointer
/
