ContentReadable 285483
นั่นคือช่วงเวลาที่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตเริ่มเลือนรางและซีดจางลง ราวกับเรื่องราวแต่หนหลัง
ต้นไม้ยักษ์ที่เติบโตในดินแดนที่ถูกฝังอยู่ใต้หิมะ ล้วนกลายเป็นร่มไม้ที่บดบังแสงตะวันไปโดยไม่ทันรู้ตัว
แม้ว่าภูตจะมีอายุขัยที่ยืนยาว แต่การเดินทางข้ามมิติเงาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ได้ผลาญเรี่ยวแรงของเขาไปอย่างมาก
จนกระทั่งเมื่อเขาได้พบกับเด็กสาวที่เขาตามกลับมาอีกครั้ง เด็กสาวผู้หลบหนีจากการถูกจองจำในดินแดนเงามืด
อีกฝ่ายรอดพ้นจากการกัดกร่อนของกาลเวลามาได้เพราะมิติเงา ทว่าเขากลับมีผมขาวโพลนและแก่ชราลงอย่างมาก
เธอถามเขาถึงทุกสิ่งที่เธอพลาดไป เพราะหลงอยู่ในมิติเงา
เขาเตรียมข้อมูลทั้งหมดไว้ เหมือนกับตอนที่เธอคอยชี้แนะเขาในอดีต
ในตอนท้ายของการสนทนา เขาพยุงร่างของตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนหลัง
โดโมวอยชรา ปล่อยแขนของคนตรงหน้าที่กำลังประคองเอาไว้
แล้วถอดหมวกเพื่อแสดงความเคารพ เช่นเดียวกับตอนที่ยังเป็นลูกศิษย์
"ท่านผู้ที่เคารพ อาจารย์ของฉัน Aksinya เอ๋ย ช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้เห็นใบหน้าของท่านยังคงเหมือนดั่งวันวาน"
"ฉันเป็นเพียงโดโมวอยแสนธรรมดาตนหนึ่ง ไม่มีแม้แต่ความฉลาดเฉลียวมากพอที่จะแก้แค้นให้ท่าน หรือสืบทอดเจตจำนงของท่านได้"
"สิ่งเดียวที่ทำได้ในช่วงห้าร้อยปีนี้ คือการไม่ละทิ้งความเชื่อมั่น เชื่อมั่นว่าท่านจะไม่ยอมละทิ้งความฝัน และชีวิตของตนเองเช่นกัน"
"ตอนนี้ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนโลกของฉัน ได้รับการเติมเต็มแล้ว ท่านอาจารย์ นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันสามารถทำให้ท่านได้"
"ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่เพียงหนึ่งเดียว ของคนธรรมดาอย่างฉันได้บรรลุผลแล้ว"
"ตอนนี้ ฉันขอนำปากกาที่ท่านมอบให้ ส่งคืนแก่ท่าน"
"ฉันละทิ้งทุกสิ่ง ยอมสละทุกอย่าง ฉันคิดว่าฉันได้ใช้ทั้งชีวิต เพื่อไถ่ตัวเองออกจากความฝันอันแสนสั้นที่ท่านมอบให้จนหมดสิ้นแล้ว"
"นับจากนี้พวกเราก็ไม่ติดค้างอะไรกันอีก จากไปเถอะ ท่านผู้ที่ฉันเคารพ อาจารย์ของฉัน..."
"Aksinya ของฉัน..."
นั่นคือช่วงเวลาที่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตเริ่มเลือนรางและซีดจางลง ราวกับเรื่องราวแต่หนหลัง ต้นไม้ยักษ์ที่เติบโตในดินแดนที่ถูกฝังอยู่ใต้หิมะ ล้วนกลายเป็นร่มไม้ที่บดบังแสงตะวันไปโดยไม่ทันรู้ตัว แม้ว่าภูตจะมีอายุขัยที่ยืนยาว แต่การเดินทางข้ามมิติเงาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ได้ผลาญเรี่ยวแรงของเขาไปอย่างมาก จนกระทั่งเมื่อเขาได้พบกับเด็กสาวที่เขาตามกลับมาอีกครั้ง เด็กสาวผู้หลบหนีจากการถูกจองจำในดินแดนเงามืด อีกฝ่ายรอดพ้นจากการกัดกร่อนของกาลเวลามาได้เพราะมิติเงา ทว่าเขากลับมีผมขาวโพลนและแก่ชราลงอย่างมาก เธอถามเขาถึงทุกสิ่งที่เธอพลาดไป เพราะหลงอยู่ในมิติเงา เขาเตรียมข้อมูลทั้งหมดไว้ เหมือนกับตอนที่เธอคอยชี้แนะเขาในอดีต ในตอนท้ายของการสนทนา เขาพยุงร่างของตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนหลัง โดโมวอยชรา ปล่อยแขนของคนตรงหน้าที่กำลังประคองเอาไว้ แล้วถอดหมวกเพื่อแสดงความเคารพ เช่นเดียวกับตอนที่ยังเป็นลูกศิษย์ "ท่านผู้ที่เคารพ อาจารย์ของฉัน Aksinya เอ๋ย ช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้เห็นใบหน้าของท่านยังคงเหมือนดั่งวันวาน" "ฉันเป็นเพียงโดโมวอยแสนธรรมดาตนหนึ่ง ไม่มีแม้แต่ความฉลาดเฉลียวมากพอที่จะแก้แค้นให้ท่าน หรือสืบทอดเจตจำนงของท่านได้" "สิ่งเดียวที่ทำได้ในช่วงห้าร้อยปีนี้ คือการไม่ละทิ้งความเชื่อมั่น เชื่อมั่นว่าท่านจะไม่ยอมละทิ้งความฝัน และชีวิตของตนเองเช่นกัน" "ตอนนี้ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนโลกของฉัน ได้รับการเติมเต็มแล้ว ท่านอาจารย์ นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันสามารถทำให้ท่านได้" "ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่เพียงหนึ่งเดียว ของคนธรรมดาอย่างฉันได้บรรลุผลแล้ว" "ตอนนี้ ฉันขอนำปากกาที่ท่านมอบให้ ส่งคืนแก่ท่าน" "ฉันละทิ้งทุกสิ่ง ยอมสละทุกอย่าง ฉันคิดว่าฉันได้ใช้ทั้งชีวิต เพื่อไถ่ตัวเองออกจากความฝันอันแสนสั้นที่ท่านมอบให้จนหมดสิ้นแล้ว" "นับจากนี้พวกเราก็ไม่ติดค้างอะไรกันอีก จากไปเถอะ ท่านผู้ที่ฉันเคารพ อาจารย์ของฉัน..." "Aksinya ของฉัน..."
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15048_3_TH.txt- JSON Pointer
/
