ContentReadable 285475
Snezhnaya'nın dört bir yanındaki duyuru panolarında üye alım ilanları görünmeye başlar başlamaz, Pulcinella danışmanlık odası olarak kullanılmak üzere birkaç sessiz ve rahat oda hazırlattı.
"Danışmanlık odaları" kendi içlerinde onlara verdikleri isimdi. Diğer herkes bunları genellikle "toplantı odaları" veya basitçe "küçük odalar" olarak biliyordu, sanki danışmanlığa ihtiyaç duymak gizli tutulması gereken utanç verici bir rahatsızlıkmış gibiydi. Bir de Capitano'nun kesinlikle reddettiği, kökeni belirsiz bir isim olan "karanlık oda" vardı.
Başlangıçta Fatui, her türlü sorunla başa çıkabilecek nitelikli danışmanlar yetiştirdi. Ancak, iş uygulamaya gelince birçok asker, tanımadıkları kişilere açılmaktan çekindiler. Rahatsız edilmeyecekleri bir yerde, güvendikleri birine gün yüzüne çıkmasını istemedikleri şeylerden bahsetmeyi tercih ediyorlardı... Ya da sessizce bir kenarda oturup ağlamayı.
Bunun üzerine, anlayışlı Pulcinella kuralları bir nebze gevşetti. Bir rezervasyon onaylandığında, herkes içeride dilediği bir arkadaşıyla birkaç saat sohbet edebiliyordu. Haberciler de elbette bu kurala dahildi. Capitano bir keresinde Lohefalter'ı odalardan birinden çıkarken gördü. Yüzünü bir pudra ponponuyla siliyordu, Pulcinella da hemen arkasından onun el çantasını taşıyarak geliyordu. Bir hanımefendinin özel hayatına burnunu sokmak gibi bir niyeti yoktu ve Vali de sır saklamayı bilen bir adamdı. O günden sonra ikisi de bu konuyu hiç açmadı.
Bir başka sefer, Capitano bir akşam geç saatte Dottore ile Pantalone'yi o kattan birlikte çıkarken gördü; ikisinin de ağzı kulaklarına varıyordu. Beklendiği gibi, Pulcinella çok geçmeden onlara fena halde veriştirdi ("O ikisi istedikleri her yerde konuşabilirdi! İlle de gidip ortak kullanılan bir alanı işgal etmeleri şart mıydı yani?"). Ardından da bu tür davranışların önüne geçmek için önlemler alınacağını duyurdu ("Sorumlusu kimse söyleyin, bir dahaki sefere o şerefsizlerin başvurularını anında reddetsin!"). Ne var ki, o günden sonra ikisi de bir daha danışmanlık odası için randevu almadı. Hazırladığı cezayı uygulama fırsatı bulamayan Pulcinella, bir kez daha sinirinden kendi kendini yiyip bitirmekle kaldı.
Capitano da ne diyeceğini bilemedi. Daha sonra Pulcinella'ya güzel bir şarap götürdü, ama daha sonra şarabı açıp açmadığını hiç sormadı.
Özel hayatlar söz konusu olduğunda Capitano neredeyse görünmezdi. Sohbet çok aşırıya kaçmadıkça, onun orada olup olmaması başkalarının gündelik sohbetlerinde pek bir fark yaratmazdı. Herkes Yüzbaşının asla kimseyi ele vermeyeceği konusunda hemfikirdi. Bazen, kulağına çalınan her sözü sessizce yutan ayaklı bir danışma odası gibi hissediyordu kendisini.
Gevezelikler canını sıkmıyordu. Onca yıllık eğitimin ardından, bazen kendi kalbinin sesi bile meslektaşlarından daha fazla gürültü çıkarabiliyordu. Danışma odasında otururken, sanki bir odanın içindeki bir başka odanın, onun da içindeki bir başka odanın içinde sıkışmış gibi hissetti... Ta ki ruhu alttan ve üstten, önden ve arkadan, sağdan ve soldan kuşatılarak tam merkeze sıkışana dek.
Toplantı odası küçüktü, pencerelerinden kalın perdeler sarkıyordu. Bu, Pulcinella'nın cimriliğinden değil, insanların sıcak ve dar mekanlarda birbirine daha çabuk güveneceği teorisi yüzündendi. Capitano bu teorinin kaynağını hiç bilmiyordu. Biraz düşündükten sonra kaskını çıkarıp usulca bir kenara koydu.
O zamanlar yüzü henüz o kadar korkunç değildi. Sadece normalden daha fazla yara izi vardı ve bir türlü iyileşmek bilmeyen inatçı yaraları göze çarpıyordu; loş ışığın altında bu manzara aslında pek de korkunç sayılmazdı. Onu konuşmaya davet eden kişi, eğitimini tamamladıktan sonra bir özel harekat birliğine katılan eski bir öğrencisiydi. Capitano adamın bölüğüne neler olduğunu biliyordu, bu yüzden ne hakkında konuşmak istediğine dair az çok fikri vardı. Bir kargaşayı bastırmak üzere ücra bir bölgeye gönderilmişlerdi. Aslında nispeten basit bir görev olmalıydı fakat sağ kurtulup geri dönen herkes derinden sarsılmıştı. Sonunda başka hiçbir çare kalmayınca Dottore'yi çağırmak zorunda kalmışlardı ve durum ancak o zaman kontrol altına alınabilmişti.
Capitano da o sırada oradaydı ve adamlarına karşı kendini sorumlu hissederek "Onlara ne verdin?" diye sordu.
"Bunu mu?" Dottore o anda açılmamış bir cam şişe daha çıkarıp cömertçe ona uzattı. "Kuvvetli bir sakinleştirici."
Şişe hâlâ cebindeydi. Bugün ona ihtiyaç duymamasını umuyordu. Karşısındaki asker son derece bitkin görünüyordu. Kalan tek eliyle cep saatini açtı, kapattı, ardından sanki zamanın hâlâ akıp akmadığını kontrol ediyormuş gibi tekrar açtı.
"Çoğu kişinin hâlâ inanmadığını biliyorum ama yemin ederim rapordaki her şey doğru." dedi asker acı bir tebessümle. "O insanlar Majesteleri Çariçe'yi hiç duymamıştı bile. Hâlâ Çar Belyi devrinde olduğumuzu sanıyorlardı. Başta bize Fey yardakçıları ve dört gözlü canavarlar dediler. Bizi dinden dönmenin vebalinden ve yanlış inancımızdan arındıracaklarını söyleyerek üstümüze su attılar..."
"Evet, ilk başta her şey işte bu kadar saçmaydı! Doğru düzgün silahları bile yoktu. Hatta yanımdaki biri gülüyordu. Bölük komutanımız yavaşça onlara yaklaştı ve laf anlatmaya çalıştı. Onlara artık insanlık çağında olduğumuzu, bundan böyle... Çoğu şeye gerek kalmadığını söyledi..."
"Derken... Sonra..."
Capitano raporu okudu. Raporda, hayatta kalanlar kendilerine geldikten sonra alınan ifadeler ve Dottore'nin onları inceledikten sonra eklediği birkaç not vardı. Bölge halkı, uzun zamandır yamyamlığın yol açtığı virüs kaynaklı kitlesel bir histeriden muzdaripti. En azından Dottore durumu böyle özetlemişti. Kargaşayı bastırmak için gönderilen askerler de kirli suyla temas edince aynı belirtileri göstermeye başlamışlardı. Ancak onların hastalığı o kadar ağır değildi ve hâlâ kurtarılabilirlerdi. Dottore daha sonra yeni bir tedavi yöntemi geliştirdi. Elleri arkada tedavinin etkilerini izlerken adeta gerçek bir doktor gibi görünüyordu.
Son derece makul. Doktor gözlüklerini düzeltti. Gözlerini kısınca tuhaf bir şekilde başka birine benziyordu. Öyle ıssız ve yaşanmaz bir yerde yaşıyorlardı ki, başka yiyecek bir şey bulmalarını beklemek pek gerçekçi olmazdı. Capitano derinden bir iç çekti. Bu denli soğuk ama bir o kadar da doğru bir mantıkla tartışarak vakit kaybetmeye hiç niyeti yoktu. Ama kimin boğazı parçalanmıştı? Kimin kolu, kimin midesine inmişti? Bunlar gerçekten "mantıklı" kelimesiyle açıklanabilir miydi?
"Neyse, boş verin." Asker aniden susuverdi, Capitano'yu daldığı anıların içinden çekip çıkardı. "Danışman bana, bir gün olanları sinirlenmeden anlatabilirsem iyileşmeye başladığım anlamına geleceğini söylemişti. Tam bir saçmalık... Kusura bakmayın." dedi ve hemen başını eğerek özür diledi, sonra cep saatine bir kez daha göz attı. "Sadece bir saatlik randevu almıştım. Vaktinizi fazla almak istemem. Aslına bakarsanız... Sizinle vedalaşmaya geldim."
Asker gittikten sonra Capitano, adamın geride bıraktığı eşyalara göz gezdirdi: bir kızıl çiçek madalyası, bir tüy kalem ve yanında taşıdığı bir şişe içki, neredeyse yeni gibi duran yamalı bir miğfer ve bile bile bırakılmış ya da öylece unutulmuş bir cep saati. Capitano, bunların hepsinin aynı kişiye ait olmadığından şüpheleniyordu. Sadece tesadüfen burada bir araya gelmişlerdi. "Bunları sizde kalmasını rica ediyorum efendim." dedi emekliliğe çoktan karar vermiş olan asker. "Ya da benden sonra gelenlere verebilirsiniz. Umarım onlar bizden daha şanslı olurlar. Ya da belki... Biraz daha güçlü olurlar."
Böyle düşünmemelisin, diye geçirdi Capitano içinden, ama bu sözleri asla sesli olarak dile getirmedi.
Aslında, hayatta kalabilenler zaten yeterince güçlüdürler.
Snezhnaya'nın dört bir yanındaki duyuru panolarında üye alım ilanları görünmeye başlar başlamaz, Pulcinella danışmanlık odası olarak kullanılmak üzere birkaç sessiz ve rahat oda hazırlattı.
"Danışmanlık odaları" kendi içlerinde onlara verdikleri isimdi. Diğer herkes bunları genellikle "toplantı odaları" veya basitçe "küçük odalar" olarak biliyordu, sanki danışmanlığa ihtiyaç duymak gizli tutulması gereken utanç verici bir rahatsızlıkmış gibiydi. Bir de Capitano'nun kesinlikle reddettiği, kökeni belirsiz bir isim olan "karanlık oda" vardı.
Başlangıçta Fatui, her türlü sorunla başa çıkabilecek nitelikli danışmanlar yetiştirdi. Ancak, iş uygulamaya gelince birçok asker, tanımadıkları kişilere açılmaktan çekindiler. Rahatsız edilmeyecekleri bir yerde, güvendikleri birine gün yüzüne çıkmasını istemedikleri şeylerden bahsetmeyi tercih ediyorlardı... Ya da sessizce bir kenarda oturup ağlamayı.
Bunun üzerine, anlayışlı Pulcinella kuralları bir nebze gevşetti. Bir rezervasyon onaylandığında, herkes içeride dilediği bir arkadaşıyla birkaç saat sohbet edebiliyordu. Haberciler de elbette bu kurala dahildi. Capitano bir keresinde Lohefalter'ı odalardan birinden çıkarken gördü. Yüzünü bir pudra ponponuyla siliyordu, Pulcinella da hemen arkasından onun el çantasını taşıyarak geliyordu. Bir hanımefendinin özel hayatına burnunu sokmak gibi bir niyeti yoktu ve Vali de sır saklamayı bilen bir adamdı. O günden sonra ikisi de bu konuyu hiç açmadı.
Bir başka sefer, Capitano bir akşam geç saatte Dottore ile Pantalone'yi o kattan birlikte çıkarken gördü; ikisinin de ağzı kulaklarına varıyordu. Beklendiği gibi, Pulcinella çok geçmeden onlara fena halde veriştirdi ("O ikisi istedikleri her yerde konuşabilirdi! İlle de gidip ortak kullanılan bir alanı işgal etmeleri şart mıydı yani?"). Ardından da bu tür davranışların önüne geçmek için önlemler alınacağını duyurdu ("Sorumlusu kimse söyleyin, bir dahaki sefere o şerefsizlerin başvurularını anında reddetsin!"). Ne var ki, o günden sonra ikisi de bir daha danışmanlık odası için randevu almadı. Hazırladığı cezayı uygulama fırsatı bulamayan Pulcinella, bir kez daha sinirinden kendi kendini yiyip bitirmekle kaldı.
Capitano da ne diyeceğini bilemedi. Daha sonra Pulcinella'ya güzel bir şarap götürdü, ama daha sonra şarabı açıp açmadığını hiç sormadı.
Özel hayatlar söz konusu olduğunda Capitano neredeyse görünmezdi. Sohbet çok aşırıya kaçmadıkça, onun orada olup olmaması başkalarının gündelik sohbetlerinde pek bir fark yaratmazdı. Herkes Yüzbaşının asla kimseyi ele vermeyeceği konusunda hemfikirdi. Bazen, kulağına çalınan her sözü sessizce yutan ayaklı bir danışma odası gibi hissediyordu kendisini.
Gevezelikler canını sıkmıyordu. Onca yıllık eğitimin ardından, bazen kendi kalbinin sesi bile meslektaşlarından daha fazla gürültü çıkarabiliyordu. Danışma odasında otururken, sanki bir odanın içindeki bir başka odanın, onun da içindeki bir başka odanın içinde sıkışmış gibi hissetti... Ta ki ruhu alttan ve üstten, önden ve arkadan, sağdan ve soldan kuşatılarak tam merkeze sıkışana dek.
Toplantı odası küçüktü, pencerelerinden kalın perdeler sarkıyordu. Bu, Pulcinella'nın cimriliğinden değil, insanların sıcak ve dar mekanlarda birbirine daha çabuk güveneceği teorisi yüzündendi. Capitano bu teorinin kaynağını hiç bilmiyordu. Biraz düşündükten sonra kaskını çıkarıp usulca bir kenara koydu.
O zamanlar yüzü henüz o kadar korkunç değildi. Sadece normalden daha fazla yara izi vardı ve bir türlü iyileşmek bilmeyen inatçı yaraları göze çarpıyordu; loş ışığın altında bu manzara aslında pek de korkunç sayılmazdı. Onu konuşmaya davet eden kişi, eğitimini tamamladıktan sonra bir özel harekat birliğine katılan eski bir öğrencisiydi. Capitano adamın bölüğüne neler olduğunu biliyordu, bu yüzden ne hakkında konuşmak istediğine dair az çok fikri vardı. Bir kargaşayı bastırmak üzere ücra bir bölgeye gönderilmişlerdi. Aslında nispeten basit bir görev olmalıydı fakat sağ kurtulup geri dönen herkes derinden sarsılmıştı. Sonunda başka hiçbir çare kalmayınca Dottore'yi çağırmak zorunda kalmışlardı ve durum ancak o zaman kontrol altına alınabilmişti.
Capitano da o sırada oradaydı ve adamlarına karşı kendini sorumlu hissederek "Onlara ne verdin?" diye sordu.
"Bunu mu?" Dottore o anda açılmamış bir cam şişe daha çıkarıp cömertçe ona uzattı. "Kuvvetli bir sakinleştirici."
Şişe hâlâ cebindeydi. Bugün ona ihtiyaç duymamasını umuyordu. Karşısındaki asker son derece bitkin görünüyordu. Kalan tek eliyle cep saatini açtı, kapattı, ardından sanki zamanın hâlâ akıp akmadığını kontrol ediyormuş gibi tekrar açtı.
"Çoğu kişinin hâlâ inanmadığını biliyorum ama yemin ederim rapordaki her şey doğru." dedi asker acı bir tebessümle. "O insanlar Majesteleri Çariçe'yi hiç duymamıştı bile. Hâlâ Çar Belyi devrinde olduğumuzu sanıyorlardı. Başta bize Fey yardakçıları ve dört gözlü canavarlar dediler. Bizi dinden dönmenin vebalinden ve yanlış inancımızdan arındıracaklarını söyleyerek üstümüze su attılar..."
"Evet, ilk başta her şey işte bu kadar saçmaydı! Doğru düzgün silahları bile yoktu. Hatta yanımdaki biri gülüyordu. Bölük komutanımız yavaşça onlara yaklaştı ve laf anlatmaya çalıştı. Onlara artık insanlık çağında olduğumuzu, bundan böyle... Çoğu şeye gerek kalmadığını söyledi..."
"Derken... Sonra..."
Capitano raporu okudu. Raporda, hayatta kalanlar kendilerine geldikten sonra alınan ifadeler ve Dottore'nin onları inceledikten sonra eklediği birkaç not vardı. Bölge halkı, uzun zamandır yamyamlığın yol açtığı virüs kaynaklı kitlesel bir histeriden muzdaripti. En azından Dottore durumu böyle özetlemişti. Kargaşayı bastırmak için gönderilen askerler de kirli suyla temas edince aynı belirtileri göstermeye başlamışlardı. Ancak onların hastalığı o kadar ağır değildi ve hâlâ kurtarılabilirlerdi. Dottore daha sonra yeni bir tedavi yöntemi geliştirdi. Elleri arkada tedavinin etkilerini izlerken adeta gerçek bir doktor gibi görünüyordu.
Son derece makul. Doktor gözlüklerini düzeltti. Gözlerini kısınca tuhaf bir şekilde başka birine benziyordu. Öyle ıssız ve yaşanmaz bir yerde yaşıyorlardı ki, başka yiyecek bir şey bulmalarını beklemek pek gerçekçi olmazdı. Capitano derinden bir iç çekti. Bu denli soğuk ama bir o kadar da doğru bir mantıkla tartışarak vakit kaybetmeye hiç niyeti yoktu. Ama kimin boğazı parçalanmıştı? Kimin kolu, kimin midesine inmişti? Bunlar gerçekten "mantıklı" kelimesiyle açıklanabilir miydi?
"Neyse, boş verin." Asker aniden susuverdi, Capitano'yu daldığı anıların içinden çekip çıkardı. "Danışman bana, bir gün olanları sinirlenmeden anlatabilirsem iyileşmeye başladığım anlamına geleceğini söylemişti. Tam bir saçmalık... Kusura bakmayın." dedi ve hemen başını eğerek özür diledi, sonra cep saatine bir kez daha göz attı. "Sadece bir saatlik randevu almıştım. Vaktinizi fazla almak istemem. Aslına bakarsanız... Sizinle vedalaşmaya geldim."
Asker gittikten sonra Capitano, adamın geride bıraktığı eşyalara göz gezdirdi: bir kızıl çiçek madalyası, bir tüy kalem ve yanında taşıdığı bir şişe içki, neredeyse yeni gibi duran yamalı bir miğfer ve bile bile bırakılmış ya da öylece unutulmuş bir cep saati. Capitano, bunların hepsinin aynı kişiye ait olmadığından şüpheleniyordu. Sadece tesadüfen burada bir araya gelmişlerdi. "Bunları sizde kalmasını rica ediyorum efendim." dedi emekliliğe çoktan karar vermiş olan asker. "Ya da benden sonra gelenlere verebilirsiniz. Umarım onlar bizden daha şanslı olurlar. Ya da belki... Biraz daha güçlü olurlar."
Böyle düşünmemelisin, diye geçirdi Capitano içinden, ama bu sözleri asla sesli olarak dile getirmedi.
Aslında, hayatta kalabilenler zaten yeterince güçlüdürler.Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15047_5_TR.txt- JSON Pointer
/
