Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Equip

World Documents

Time Gifted Unto You

world_document185475

Localized evidence

Text fields

2 fields

แทบจะในเวลาเดียวกับที่โปสเตอร์รับสมัครทหารเริ่มถูกนำไปติดบนกระดานประกาศทั่ว Snezhnaya ทาง Pulcinella เองก็ได้จัดเตรียมห้องว่างที่เงียบสงบและสะดวกสบายไว้หลายห้อง เพื่อใช้เป็นห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา
ห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาเป็นชื่อเรียกกันภายใน คนภายนอกมักจะเรียกมันว่า "ห้องสนทนา" หรือ "ห้องเล็ก ๆ" ราวกับว่าการเข้ารับคำปรึกษาทางจิตวิทยา เป็นโรคเร้นลับที่ต้องปกปิดซ่อนไว้ไม่ให้ใครรู้ นอกจากนี้ยังมีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า "ห้องมืด" ซึ่งไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มเรียกมัน แต่ Il Capitano ยืนกรานปฏิเสธชื่อนี้อย่างหัวชนฝา
ในช่วงแรก Fatui ได้ฝึกอบรมผู้ให้คำปรึกษาด้านจิตวิทยา ที่มีความเป็นมืออาชีพพอสมควร เพื่อใช้รับมือกับปัญหาต่าง ๆ แต่ในทางปฏิบัติ ทหารจำนวนไม่น้อยไม่ได้เต็มใจที่จะเปิดใจให้กับคนแปลกหน้า พวกเขามักจะขอความช่วยเหลือจากคนที่ไว้ใจ และบอกเล่าเรื่องราวที่ไม่อยากให้ใครรู้ในสภาพแวดล้อมที่ไร้การรบกวน หรือไม่ก็เพียงแค่ร้องไห้ระบายออกมาอย่างหนักเท่านั้น
ดังนั้น Pulcinella ผู้ใจดีจึงผ่อนปรนข้อจำกัดลงเล็กน้อย ขอเพียงการจองได้รับการอนุมัติ ทุกคนก็สามารถเข้าไปสนทนากับคู่หูที่นัดไว้ด้านในได้นานหลายชั่วโมง แน่นอนว่าเหล่าผู้บริหารก็ได้รับสิทธิ์นี้ด้วยเช่นกัน Il Capitano เคยบังเอิญเจอ Lohefalter เดินออกมาจากด้านในพลางเอาพัฟตบหน้าไปด้วย โดยมี Pulcinella เดินตามติดมาพร้อมกับชูกระเป๋าของเธอไว้ในมือ เขาไม่มีเจตนาจะก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของ Signora ส่วนท่านนายกเทศมนตรีก็เป็นคนที่เก็บความลับเก่ง ทั้งสองคนจึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย
ต่อมาเขายังพบเหตุการณ์ทำนองนี้อีกครั้ง ในคืนหนึ่งเขาเห็น Dottore และ Pantalone เดินหัวเราะร่าออกจากชั้นนั้นไปด้วยกัน และก็เป็นไปตามคาด ไม่นานหลังจากนั้น Pulcinella ก็จัดการสวดทั้งคู่ไปยกใหญ่ ("พวกเขาสองคนไปคุยกันที่อื่นไม่ได้รึไง ทำไมต้องมาแย่งใช้ทรัพยากรส่วนรวมด้วย?!") และประกาศว่าจะดำเนินการจัดการกับเรื่องนี้ ("คราวหน้าให้ผู้รับผิดชอบปฏิเสธคำร้องของเจ้าบ้าสองคนนั่นไปซะ!") น่าเสียดายที่หลังจากเหตุการณ์นั้น สองคนนั้นก็ไม่ได้จองห้องให้คำปรึกษาอีกเลย หมัดที่ Pulcinella เตรียมไว้จึงชกพลาดเป้าไป ทำให้เขาต้องหัวเสียขึ้นมาอีกครั้ง
Il Capitano ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีเหมือนกัน ต่อมาเขาซื้อเหล้าชั้นดีขวดหนึ่งให้ Pulcinella และไม่ได้ถามด้วยว่าสุดท้ายแล้วได้ดื่มมันรึเปล่า

ในชีวิตส่วนตัวของเพื่อนร่วมงาน Il Capitano เปรียบเสมือนกับคนไร้ตัวตน ไม่ว่าเขาจะอยู่หรือไม่อยู่ ก็ไม่ส่งผลต่อการคุยเล่นของคนอื่นอยู่แล้ว เว้นแต่ว่าหัวข้อนั้นจะรุนแรงเกินไป The Captain จะไม่มีวันแพร่งพรายความลับ ซึ่งนี่เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้ว บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรกับห้องสนทนาเคลื่อนที่ และคอยบันทึกทุกเสียงกระซิบกระซาบเอาไว้อย่างเงียบ ๆ
เขาไม่ได้รู้สึกว่าเสียงดังแต่อย่างใด เพราะอย่างไรเสียเขาก็ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน บางครั้งหัวใจของเขาก็ยังเสียงดังกว่าเพื่อนร่วมงานซะอีก เขานั่งอยู่ในห้องให้คำปรึกษา ราวกับมีห้องเล็ก ๆ ซ้อนทับกันอยู่ห้องแล้วห้องเล่า... จนกระทั่งบีบวิญญาณของตัวเองให้อยู่ตรงกลาง ไม่ว่าจะข้างบนข้างล่าง ด้านหน้าด้านหลัง หรือแม้แต่ด้านซ้ายหรือด้านขวา ก็ล้วนอึดอัดไปหมดทุกทิศทาง
ห้องสนทนาไม่ได้มีขนาดใหญ่มากและปิดม่านหนาทึบไว้ นี่ไม่ใช่เพราะ Pulcinella ตระหนี่จนเกินไป แต่เป็นเพราะมีคำกล่าวว่า เมื่อผู้คนอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คับแคบและอบอุ่น จะทำให้สร้างความเชื่อใจซึ่งกันและกันได้ง่ายขึ้น Il Capitano ไม่รู้ว่าทฤษฎีนี้มีที่มาจากไหน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงถอดหมวกเกราะออกแล้ววางไว้ข้าง ๆ อย่างแผ่วเบา
ตอนนั้นใบหน้าของเขายังไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น เพียงแต่ดูเหมือนจะมีแผลเป็นที่รักษาได้ยากมากกว่า พออยู่ภายใต้แสงสลัวก็ยังไม่ถึงขั้นน่าสยดสยอง คนที่เชิญเขามาพูดคุยคือนักเรียนคนหนึ่งที่เขาเคยฝึกสอนมาก่อน หลังจากสำเร็จการฝึกแล้ว นักเรียนคนนั้นก็ได้เข้าร่วมกองกำลังพิเศษ Il Capitano รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับหน่วยของเขาดี จึงพอจะคาดเดาเนื้อหาการสนทนาได้ พวกเขาถูกส่งไปยังพื้นที่ห่างไกลเพื่อปราบปรามความวุ่นวาย ซึ่งเดิมทีควรจะเป็นภารกิจที่ค่อนข้างง่ายดาย แต่ผลปรากฏว่า ผู้รอดชีวิตที่กลับมาล้วนแต่เสียขวัญอย่างหนัก สุดท้ายเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น จึงทำได้เพียงเชิญ Dottore มา ซึ่งในที่สุดก็สามารถแก้ไขปัญหาได้
ตอนนั้น Il Capitano ก็อยู่ตรงนั้นด้วย จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความรับผิดชอบว่า: "นายใช้ยาอะไรกับพวกเขา?"
"เจ้านี่น่ะเหรอ?" Dottore หยิบขวดแก้วที่ยังไม่ได้เปิดผนึกออกมาอีกขวดในทันที แล้วมอบให้เขาอย่างใจกว้าง "ยาระงับประสาทชนิดรุนแรงน่ะ"

ของชิ้นนั้นยังอยู่ในกระเป๋าของเขา หวังว่าวันนี้เขาคงไม่จำเป็นต้องใช้มัน ทหารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามดูเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เขาใช้มือที่เหลือเพียงข้างเดียวเปิดและปิดนาฬิกาพก จากนั้นก็เปิดมันขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับกำลังตรวจสอบเวลาที่ผ่านไป
"ถึงแม้จนถึงตอนนี้หลายคนจะยังไม่เชื่อ แต่ผมขอรับประกันเลยว่าสิ่งที่เขียนในรายงานนั้นเป็นความจริงทั้งหมด" ทหารพูดพร้อมกับยิ้มเจื่อน "คนที่นั่นไม่รู้จักท่าน Tsaritsa เลยด้วยซ้ำ แถมยังคิดว่าตอนนี้ยังอยู่ในยุคของ Belyi Tsar ตอนแรกพวกเขาก่นด่าว่าพวกเราเป็นสุนัขรับใช้ของภูต เป็นมอนสเตอร์สี่ตา ต่างพากันเอาน้ำมาสาดพวกเรา และอ้างว่าจะชำระล้างบาปแห่งการทรยศ และความศรัทธาอันจอมปลอมของพวกเราซะ..."
"ใช่ ตอนแรกสถานการณ์มันก็บ้าบอแบบนี้แหละ! ฝั่งตรงข้ามไม่มีแม้แต่อาวุธที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันเลยด้วยซ้ำ คนข้าง ๆ ฉันถึงกับหลุดหัวเราะออกมา หัวหน้าหน่วยค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ พยายามอธิบายด้วยเหตุผล และบอกพวกเขาว่า ตอนนี้มันเป็นยุคของมนุษย์แล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้อง..."
"แล้วจากนั้น... จากนั้น..."
Il Capitano เคยอ่านรายงานนั้นแล้ว เป็นบันทึกที่ผู้รอดชีวิตทิ้งไว้หลังจากได้สติ โดย Dottore ได้เพิ่มคำอธิบายบางส่วนหลังจากตรวจร่างกายให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว เขาได้สรุปไว้ว่า คนในพื้นที่ตกอยู่ในภาวะอุปาทานหมู่ จากไวรัสที่เกิดจากการกินพวกเดียวกันเองมาอย่างยาวนาน สุดท้ายทหารที่เข้าไปปราบปรามก็เกิดอาการแบบเดียวกัน เพราะไปสัมผัสกับแหล่งน้ำที่ปนเปื้อน เพียงแต่มีระดับการติดเชื้อที่เบากว่าและยังพอรักษาได้ ในเวลาต่อมา Dottore ก็ได้หยิบแผนการรักษาใหม่ออกมา ท่าทางที่เขาเอามือไพล่หลังเฝ้าสังเกตผลของยาอยู่นั้น ดูราวกับเป็นหมอจริง ๆ
สมเหตุสมผลมากทีเดียว "หมอ" ขยับแว่นให้เข้าที่ ท่าทางตอนหรี่ตาลงนั้นดูราวกับเป็นคนอื่น การใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่ที่ปิดตายและมีสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายเช่นนี้ จะไปหวังให้พวกเขามีอาหารอย่างอื่นประทังชีวิตก็คงไม่ได้ เมื่อ Il Capitano ได้ฟังก็ถอนหายใจ ไม่อยากเสียเวลามาโต้แย้งคำพูดที่เย็นชาดุจน้ำแข็งทว่าถูกต้องนี้ ท้ายที่สุดแล้วลำคอของใครถูกกัดจนขาด แขนของใครเข้าไปอยู่ในท้องของใครพวกนี้ คือสิ่งที่ใช้คำว่า "สมเหตุสมผล" มาอธิบายได้งั้นเหรอ?
"ช่างเถอะ" ทหารหยุดพูดกะทันหัน ซึ่งทำให้ Il Capitano หลุดออกจากภวังค์ความทรงจำเช่นกัน "นักจิตวิทยาบอกว่าถ้าวันหนึ่งผมสามารถเล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้อย่างสงบ นั่นแสดงว่าผมกำลังจะหายดี เหลวไหลสิ้นดี! ...ขอโทษด้วยนะ" เขาก้มหน้าขอโทษทันที แล้วมองดูนาฬิกาพกอีกครั้ง "ผมนัดเวลาไว้แค่หนึ่งชั่วโมง ไม่อยากทำให้ท่านเสียเวลามากเกินไป... ที่จริงแล้ว ผมแค่มาบอกลาน่ะ"

หลังจากที่ทหารคนนั้นจากไป Il Capitano มองดูสิ่งที่เขาทิ้งไว้: เหรียญตราดอกไม้สีแดงหนึ่งเหรียญ ปากกาขนนกและขวดเหล้าที่พกติดตัว หมวกเกราะที่ผ่านการซ่อมแซมจนแทบจะเหมือนใหม่ และนาฬิกาพกที่ไม่รู้ว่าตั้งใจทิ้งไว้หรือลืมหยิบไปด้วย Il Capitano สงสัยว่าของพวกนี้ไม่ได้เป็นของคนคนเดียว แค่บังเอิญมารวมกันอยู่ที่นี่ "ผมหวังว่าท่าน The Captain จะเป็นคนเก็บของพวกนี้ไว้" ทหารที่ตัดสินใจปลดประจำการแล้วกล่าวเช่นนั้น "หรือท่านจะเก็บไว้ให้คนรุ่นหลังก็ได้ หวังว่าพวกเขาจะโชคดีกว่าพวกเราสักนิด หรือไม่ก็ เข้มแข็งขึ้นอีกสักหน่อยก็ยังดี"
ไม่ควรจะคิดแบบนั้นเลย Il Capitano ครุ่นคิดถึงคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกไป
อันที่จริง คนที่มีชีวิตรอดต่อไปได้ก็เข้มแข็งมากพอแล้วล่ะ
แทบจะในเวลาเดียวกับที่โปสเตอร์รับสมัครทหารเริ่มถูกนำไปติดบนกระดานประกาศทั่ว Snezhnaya ทาง Pulcinella เองก็ได้จัดเตรียมห้องว่างที่เงียบสงบและสะดวกสบายไว้หลายห้อง เพื่อใช้เป็นห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา
ห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาเป็นชื่อเรียกกันภายใน คนภายนอกมักจะเรียกมันว่า "ห้องสนทนา" หรือ "ห้องเล็ก ๆ" ราวกับว่าการเข้ารับคำปรึกษาทางจิตวิทยา เป็นโรคเร้นลับที่ต้องปกปิดซ่อนไว้ไม่ให้ใครรู้ นอกจากนี้ยังมีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า "ห้องมืด" ซึ่งไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มเรียกมัน แต่ Il Capitano ยืนกรานปฏิเสธชื่อนี้อย่างหัวชนฝา
ในช่วงแรก Fatui ได้ฝึกอบรมผู้ให้คำปรึกษาด้านจิตวิทยา ที่มีความเป็นมืออาชีพพอสมควร เพื่อใช้รับมือกับปัญหาต่าง ๆ แต่ในทางปฏิบัติ ทหารจำนวนไม่น้อยไม่ได้เต็มใจที่จะเปิดใจให้กับคนแปลกหน้า พวกเขามักจะขอความช่วยเหลือจากคนที่ไว้ใจ และบอกเล่าเรื่องราวที่ไม่อยากให้ใครรู้ในสภาพแวดล้อมที่ไร้การรบกวน หรือไม่ก็เพียงแค่ร้องไห้ระบายออกมาอย่างหนักเท่านั้น
ดังนั้น Pulcinella ผู้ใจดีจึงผ่อนปรนข้อจำกัดลงเล็กน้อย ขอเพียงการจองได้รับการอนุมัติ ทุกคนก็สามารถเข้าไปสนทนากับคู่หูที่นัดไว้ด้านในได้นานหลายชั่วโมง แน่นอนว่าเหล่าผู้บริหารก็ได้รับสิทธิ์นี้ด้วยเช่นกัน Il Capitano เคยบังเอิญเจอ Lohefalter เดินออกมาจากด้านในพลางเอาพัฟตบหน้าไปด้วย โดยมี Pulcinella เดินตามติดมาพร้อมกับชูกระเป๋าของเธอไว้ในมือ เขาไม่มีเจตนาจะก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของ Signora ส่วนท่านนายกเทศมนตรีก็เป็นคนที่เก็บความลับเก่ง ทั้งสองคนจึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย
ต่อมาเขายังพบเหตุการณ์ทำนองนี้อีกครั้ง ในคืนหนึ่งเขาเห็น Dottore และ Pantalone เดินหัวเราะร่าออกจากชั้นนั้นไปด้วยกัน และก็เป็นไปตามคาด ไม่นานหลังจากนั้น Pulcinella ก็จัดการสวดทั้งคู่ไปยกใหญ่ ("พวกเขาสองคนไปคุยกันที่อื่นไม่ได้รึไง ทำไมต้องมาแย่งใช้ทรัพยากรส่วนรวมด้วย?!") และประกาศว่าจะดำเนินการจัดการกับเรื่องนี้ ("คราวหน้าให้ผู้รับผิดชอบปฏิเสธคำร้องของเจ้าบ้าสองคนนั่นไปซะ!") น่าเสียดายที่หลังจากเหตุการณ์นั้น สองคนนั้นก็ไม่ได้จองห้องให้คำปรึกษาอีกเลย หมัดที่ Pulcinella เตรียมไว้จึงชกพลาดเป้าไป ทำให้เขาต้องหัวเสียขึ้นมาอีกครั้ง
Il Capitano ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีเหมือนกัน ต่อมาเขาซื้อเหล้าชั้นดีขวดหนึ่งให้ Pulcinella และไม่ได้ถามด้วยว่าสุดท้ายแล้วได้ดื่มมันรึเปล่า

ในชีวิตส่วนตัวของเพื่อนร่วมงาน Il Capitano เปรียบเสมือนกับคนไร้ตัวตน ไม่ว่าเขาจะอยู่หรือไม่อยู่ ก็ไม่ส่งผลต่อการคุยเล่นของคนอื่นอยู่แล้ว เว้นแต่ว่าหัวข้อนั้นจะรุนแรงเกินไป The Captain จะไม่มีวันแพร่งพรายความลับ ซึ่งนี่เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้ว บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรกับห้องสนทนาเคลื่อนที่ และคอยบันทึกทุกเสียงกระซิบกระซาบเอาไว้อย่างเงียบ ๆ
เขาไม่ได้รู้สึกว่าเสียงดังแต่อย่างใด เพราะอย่างไรเสียเขาก็ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน บางครั้งหัวใจของเขาก็ยังเสียงดังกว่าเพื่อนร่วมงานซะอีก เขานั่งอยู่ในห้องให้คำปรึกษา ราวกับมีห้องเล็ก ๆ ซ้อนทับกันอยู่ห้องแล้วห้องเล่า... จนกระทั่งบีบวิญญาณของตัวเองให้อยู่ตรงกลาง ไม่ว่าจะข้างบนข้างล่าง ด้านหน้าด้านหลัง หรือแม้แต่ด้านซ้ายหรือด้านขวา ก็ล้วนอึดอัดไปหมดทุกทิศทาง
ห้องสนทนาไม่ได้มีขนาดใหญ่มากและปิดม่านหนาทึบไว้ นี่ไม่ใช่เพราะ Pulcinella ตระหนี่จนเกินไป แต่เป็นเพราะมีคำกล่าวว่า เมื่อผู้คนอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คับแคบและอบอุ่น จะทำให้สร้างความเชื่อใจซึ่งกันและกันได้ง่ายขึ้น Il Capitano ไม่รู้ว่าทฤษฎีนี้มีที่มาจากไหน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงถอดหมวกเกราะออกแล้ววางไว้ข้าง ๆ อย่างแผ่วเบา
ตอนนั้นใบหน้าของเขายังไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น เพียงแต่ดูเหมือนจะมีแผลเป็นที่รักษาได้ยากมากกว่า พออยู่ภายใต้แสงสลัวก็ยังไม่ถึงขั้นน่าสยดสยอง คนที่เชิญเขามาพูดคุยคือนักเรียนคนหนึ่งที่เขาเคยฝึกสอนมาก่อน หลังจากสำเร็จการฝึกแล้ว นักเรียนคนนั้นก็ได้เข้าร่วมกองกำลังพิเศษ Il Capitano รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับหน่วยของเขาดี จึงพอจะคาดเดาเนื้อหาการสนทนาได้ พวกเขาถูกส่งไปยังพื้นที่ห่างไกลเพื่อปราบปรามความวุ่นวาย ซึ่งเดิมทีควรจะเป็นภารกิจที่ค่อนข้างง่ายดาย แต่ผลปรากฏว่า ผู้รอดชีวิตที่กลับมาล้วนแต่เสียขวัญอย่างหนัก สุดท้ายเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น จึงทำได้เพียงเชิญ Dottore มา ซึ่งในที่สุดก็สามารถแก้ไขปัญหาได้
ตอนนั้น Il Capitano ก็อยู่ตรงนั้นด้วย จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความรับผิดชอบว่า: "นายใช้ยาอะไรกับพวกเขา?"
"เจ้านี่น่ะเหรอ?" Dottore หยิบขวดแก้วที่ยังไม่ได้เปิดผนึกออกมาอีกขวดในทันที แล้วมอบให้เขาอย่างใจกว้าง "ยาระงับประสาทชนิดรุนแรงน่ะ"

ของชิ้นนั้นยังอยู่ในกระเป๋าของเขา หวังว่าวันนี้เขาคงไม่จำเป็นต้องใช้มัน ทหารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามดูเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เขาใช้มือที่เหลือเพียงข้างเดียวเปิดและปิดนาฬิกาพก จากนั้นก็เปิดมันขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับกำลังตรวจสอบเวลาที่ผ่านไป
"ถึงแม้จนถึงตอนนี้หลายคนจะยังไม่เชื่อ แต่ผมขอรับประกันเลยว่าสิ่งที่เขียนในรายงานนั้นเป็นความจริงทั้งหมด" ทหารพูดพร้อมกับยิ้มเจื่อน "คนที่นั่นไม่รู้จักท่าน Tsaritsa เลยด้วยซ้ำ แถมยังคิดว่าตอนนี้ยังอยู่ในยุคของ Belyi Tsar ตอนแรกพวกเขาก่นด่าว่าพวกเราเป็นสุนัขรับใช้ของภูต เป็นมอนสเตอร์สี่ตา ต่างพากันเอาน้ำมาสาดพวกเรา และอ้างว่าจะชำระล้างบาปแห่งการทรยศ และความศรัทธาอันจอมปลอมของพวกเราซะ..."
"ใช่ ตอนแรกสถานการณ์มันก็บ้าบอแบบนี้แหละ! ฝั่งตรงข้ามไม่มีแม้แต่อาวุธที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันเลยด้วยซ้ำ คนข้าง ๆ ฉันถึงกับหลุดหัวเราะออกมา หัวหน้าหน่วยค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ พยายามอธิบายด้วยเหตุผล และบอกพวกเขาว่า ตอนนี้มันเป็นยุคของมนุษย์แล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้อง..."
"แล้วจากนั้น... จากนั้น..."
Il Capitano เคยอ่านรายงานนั้นแล้ว เป็นบันทึกที่ผู้รอดชีวิตทิ้งไว้หลังจากได้สติ โดย Dottore ได้เพิ่มคำอธิบายบางส่วนหลังจากตรวจร่างกายให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว เขาได้สรุปไว้ว่า คนในพื้นที่ตกอยู่ในภาวะอุปาทานหมู่ จากไวรัสที่เกิดจากการกินพวกเดียวกันเองมาอย่างยาวนาน สุดท้ายทหารที่เข้าไปปราบปรามก็เกิดอาการแบบเดียวกัน เพราะไปสัมผัสกับแหล่งน้ำที่ปนเปื้อน เพียงแต่มีระดับการติดเชื้อที่เบากว่าและยังพอรักษาได้ ในเวลาต่อมา Dottore ก็ได้หยิบแผนการรักษาใหม่ออกมา ท่าทางที่เขาเอามือไพล่หลังเฝ้าสังเกตผลของยาอยู่นั้น ดูราวกับเป็นหมอจริง ๆ
สมเหตุสมผลมากทีเดียว "หมอ" ขยับแว่นให้เข้าที่ ท่าทางตอนหรี่ตาลงนั้นดูราวกับเป็นคนอื่น การใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่ที่ปิดตายและมีสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายเช่นนี้ จะไปหวังให้พวกเขามีอาหารอย่างอื่นประทังชีวิตก็คงไม่ได้ เมื่อ Il Capitano ได้ฟังก็ถอนหายใจ ไม่อยากเสียเวลามาโต้แย้งคำพูดที่เย็นชาดุจน้ำแข็งทว่าถูกต้องนี้ ท้ายที่สุดแล้วลำคอของใครถูกกัดจนขาด แขนของใครเข้าไปอยู่ในท้องของใครพวกนี้ คือสิ่งที่ใช้คำว่า "สมเหตุสมผล" มาอธิบายได้งั้นเหรอ?
"ช่างเถอะ" ทหารหยุดพูดกะทันหัน ซึ่งทำให้ Il Capitano หลุดออกจากภวังค์ความทรงจำเช่นกัน "นักจิตวิทยาบอกว่าถ้าวันหนึ่งผมสามารถเล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้อย่างสงบ นั่นแสดงว่าผมกำลังจะหายดี เหลวไหลสิ้นดี! ...ขอโทษด้วยนะ" เขาก้มหน้าขอโทษทันที แล้วมองดูนาฬิกาพกอีกครั้ง "ผมนัดเวลาไว้แค่หนึ่งชั่วโมง ไม่อยากทำให้ท่านเสียเวลามากเกินไป... ที่จริงแล้ว ผมแค่มาบอกลาน่ะ"

หลังจากที่ทหารคนนั้นจากไป Il Capitano มองดูสิ่งที่เขาทิ้งไว้: เหรียญตราดอกไม้สีแดงหนึ่งเหรียญ ปากกาขนนกและขวดเหล้าที่พกติดตัว หมวกเกราะที่ผ่านการซ่อมแซมจนแทบจะเหมือนใหม่ และนาฬิกาพกที่ไม่รู้ว่าตั้งใจทิ้งไว้หรือลืมหยิบไปด้วย Il Capitano สงสัยว่าของพวกนี้ไม่ได้เป็นของคนคนเดียว แค่บังเอิญมารวมกันอยู่ที่นี่ "ผมหวังว่าท่าน The Captain จะเป็นคนเก็บของพวกนี้ไว้" ทหารที่ตัดสินใจปลดประจำการแล้วกล่าวเช่นนั้น "หรือท่านจะเก็บไว้ให้คนรุ่นหลังก็ได้ หวังว่าพวกเขาจะโชคดีกว่าพวกเราสักนิด หรือไม่ก็ เข้มแข็งขึ้นอีกสักหน่อยก็ยังดี"
ไม่ควรจะคิดแบบนั้นเลย Il Capitano ครุ่นคิดถึงคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกไป
อันที่จริง คนที่มีชีวิตรอดต่อไปได้ก็เข้มแข็งมากพอแล้วล่ะ

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Relic15047_5_TH.txt
JSON Pointer
/
Time Gifted Unto You
Time Gifted Unto You

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1338016943

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Equip
Category iconpreviewPath44 × 59 · 2 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_EquipResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1537
id
185475
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Equip
questIDList
[
  285475
]