ContentReadable 285471
İlk gece, dondurucu rüzgarın kamçıladığı bir huş ormanında ellerini arkasına bağlamış öylece duruyordu. Gözlüğüne yapışan kar taneleri, yüzüne vuranlara göre biraz daha sinir bozucuydu; o yüzden gözlüğünü çıkarıp paltosunun cebine koydu.
Herkes aksini düşünse de Zandik aslında tam bir insan sarrafıydı.
Öncelikle, tipik bir insanın bedeninde tam iki yüz altı adet kemik vardır. Çoğu, düşünmek için beynini kullanır ve irkilme ya da tehdit karşısında genellikle korku hisseder.
İkinci olarak ise daha açık konuşmak gerekirse, tanımına "sağlıklı", "çoğu" ve "genellikle" gibi niteleyici ifadeleri özenle eklemiş, böylece bireysel uç örneklere dayalı olası itirazların peşinen önüne geçmişti.
Sonuç olarak, onun insanlığa dair en derin kavrayışı, insanlığın olanaklarının sınırsız olduğunu bilmesinde yatıyordu.
İkinci gece, cılız bir kamp ateşinin başında oturmuş, birkaç köylüyle birlikte bitkilerle hayvan eti artıklarının karışımından oluşan bir yemeği paylaşıyordu. Yüzünde derin çizgiler olan siyah saçlı bir kadın, ateşi harlamak için odunları iyice ittirdi. Zandik, böyle yapınca alevlerin neden aniden şahlandığına dair kadının en ufak bir fikri olmadığından adı gibi emindi. Sırf ataları aynı şeyi yaparak istedikleri sonucu aldı diye o da aynısını yapmıştı; dolayısıyla bu yazılı olmayan yöntem, nesilden nesile bu şekilde aktarılmıştı.
Zandik, kadının göründüğünden daha genç olması gerektiği ve aynı durumun diğerleri için de geçerli olduğu sonucuna vardı. Çetin yaşam koşulları kaçınılmaz olarak erken yaşlanmaya ve içlerinde büyüyen bir hınca neden oluyordu. Bu seferki hınçları soğuğa, açlığa, Feylere, yüksek rütbeli Feylere ve onlara boyun eğen aşağılık insanlaraydı. Zandik, buranın son derece çağ dışı bir dünya görüşüne sahip olduğu konusunda zaten uyarılmıştı, haliyle pek de şaşırmadı.
İşin ilginç yanı, köylülerin dert yandığı konular arasında ne hastalık ne de ölüm yer alıyordu. Belki de insanlar yaşadıkları sürece içgüdüsel olarak bir yaşam mücadelesi veriyor, öldüklerinde ise herkesi bu yükten kurtarıyorlardı. Hal böyleyken, durduk yere çıkagelen bir yabancının bir tehdit olarak algılanıp yerel halkı ürkütmesi gayet doğaldı. Neyse ki insan sarrafı olan Zandik hazırlıklı gelmişti ve getirdiği et artıklarıyla gönüllerini almıştı.
Ne mükemmel bir yer. Buz ve kar, dışarıdan gelebilecek her türlü müdahaleye karşı burayı mühürlemiş ve her şeyin kendi kabuğuna çekildiği, dünya içinde bir dünya yaratmıştı. İnsan davranışları ilkel kalmış, tarihin kendisi ise adeta durma noktasına gelmişti.
Burası çok daha fazla olasılığa gebe olmalıydı. Zandik, insanlığın olasılıklarından bahsederken bu kelimeyi kesinlikle bir övgü anlamında kullanmıyordu.
Dış dünyayla olan bağlantılarını bir kenara bırakırsak, su tankına yerleştirilen bir insan beyni kafatasının içindekinden farksızdır. Uygun sinyaller simüle edilebildiği sürece, önceden belirlenen tepkiyi verecektir.
Dottore deney malzemelerini tanka dökerken hemen yakınlardan bir çocuk sesi yükseldi ve "Şişenin üstündeki o şey kelebek mi?" diye sordu.
İnsanı donduracak kadar soğuk bir gecede, sırf deney izlemek için dışarı çıkan bu çocuk epey meraklı biri olmalıydı. Biraz daha meraklı olsaydı ve huş ormanının ötesine doğru biraz daha ilerleseydi, belki de çok daha iyi bir hayatı olabilirdi.
Dottore, çocuğun merakını ödüllendirmek için boş şişeyi ona fırlattı ve "O bir kelebek değil. Dört gözlü bir canavar!" dedi. Çocuk korkuyla bir adım geri çekildi ve parlak kırmızı şişe karların içine düşüverdi. Çocuk tam da tahmin ettiği gibi tepki vermişti, Dottore de daha fazla oyalanmayıp işine geri döndü.
Onuncu gecede, çantasındaki yiyecek ve su gözle görülür biçimde azalmış, yerini psikotrop ilaç deneylerinin ayrıntılı kayıtlarına bırakmıştı. Sonuçlar tam da beklediği gibiydi; ilaçla sağlanan zihinsel kontrol her iki yönde de etkiliydi. Uyarımın da yatıştırmanın da kendine göre kullanım alanları vardı, ister sorguda ister tedavide uygulansın ikisi de hatırı sayılır bir kazanç potansiyeli sunuyor gibiydi.
Deneyler muazzam sonuçlar verdi, ancak bu aynı zamanda Zandik'in kendisi olarak geçirdiği vaktin sonuna yaklaştığı anlamına da geliyordu. Yakında Fatui kalesine dönecek, bir kez daha Dottore olacak ve biraz daha insani nitelikteki meselelerle ilgilenecekti.
"Çok uzak." diye düşündü pişmanlıkla, gözleri Snezhnograd'a doğru dalıp giderken.
Keşke kendi beynini ameliyat edebilseydi, böylece o da herkes gibi rahatça seyahat edebilirdi.
İlk gece, dondurucu rüzgarın kamçıladığı bir huş ormanında ellerini arkasına bağlamış öylece duruyordu. Gözlüğüne yapışan kar taneleri, yüzüne vuranlara göre biraz daha sinir bozucuydu; o yüzden gözlüğünü çıkarıp paltosunun cebine koydu. Herkes aksini düşünse de Zandik aslında tam bir insan sarrafıydı. Öncelikle, tipik bir insanın bedeninde tam iki yüz altı adet kemik vardır. Çoğu, düşünmek için beynini kullanır ve irkilme ya da tehdit karşısında genellikle korku hisseder. İkinci olarak ise daha açık konuşmak gerekirse, tanımına "sağlıklı", "çoğu" ve "genellikle" gibi niteleyici ifadeleri özenle eklemiş, böylece bireysel uç örneklere dayalı olası itirazların peşinen önüne geçmişti. Sonuç olarak, onun insanlığa dair en derin kavrayışı, insanlığın olanaklarının sınırsız olduğunu bilmesinde yatıyordu. İkinci gece, cılız bir kamp ateşinin başında oturmuş, birkaç köylüyle birlikte bitkilerle hayvan eti artıklarının karışımından oluşan bir yemeği paylaşıyordu. Yüzünde derin çizgiler olan siyah saçlı bir kadın, ateşi harlamak için odunları iyice ittirdi. Zandik, böyle yapınca alevlerin neden aniden şahlandığına dair kadının en ufak bir fikri olmadığından adı gibi emindi. Sırf ataları aynı şeyi yaparak istedikleri sonucu aldı diye o da aynısını yapmıştı; dolayısıyla bu yazılı olmayan yöntem, nesilden nesile bu şekilde aktarılmıştı. Zandik, kadının göründüğünden daha genç olması gerektiği ve aynı durumun diğerleri için de geçerli olduğu sonucuna vardı. Çetin yaşam koşulları kaçınılmaz olarak erken yaşlanmaya ve içlerinde büyüyen bir hınca neden oluyordu. Bu seferki hınçları soğuğa, açlığa, Feylere, yüksek rütbeli Feylere ve onlara boyun eğen aşağılık insanlaraydı. Zandik, buranın son derece çağ dışı bir dünya görüşüne sahip olduğu konusunda zaten uyarılmıştı, haliyle pek de şaşırmadı. İşin ilginç yanı, köylülerin dert yandığı konular arasında ne hastalık ne de ölüm yer alıyordu. Belki de insanlar yaşadıkları sürece içgüdüsel olarak bir yaşam mücadelesi veriyor, öldüklerinde ise herkesi bu yükten kurtarıyorlardı. Hal böyleyken, durduk yere çıkagelen bir yabancının bir tehdit olarak algılanıp yerel halkı ürkütmesi gayet doğaldı. Neyse ki insan sarrafı olan Zandik hazırlıklı gelmişti ve getirdiği et artıklarıyla gönüllerini almıştı. Ne mükemmel bir yer. Buz ve kar, dışarıdan gelebilecek her türlü müdahaleye karşı burayı mühürlemiş ve her şeyin kendi kabuğuna çekildiği, dünya içinde bir dünya yaratmıştı. İnsan davranışları ilkel kalmış, tarihin kendisi ise adeta durma noktasına gelmişti. Burası çok daha fazla olasılığa gebe olmalıydı. Zandik, insanlığın olasılıklarından bahsederken bu kelimeyi kesinlikle bir övgü anlamında kullanmıyordu. Dış dünyayla olan bağlantılarını bir kenara bırakırsak, su tankına yerleştirilen bir insan beyni kafatasının içindekinden farksızdır. Uygun sinyaller simüle edilebildiği sürece, önceden belirlenen tepkiyi verecektir. Dottore deney malzemelerini tanka dökerken hemen yakınlardan bir çocuk sesi yükseldi ve "Şişenin üstündeki o şey kelebek mi?" diye sordu. İnsanı donduracak kadar soğuk bir gecede, sırf deney izlemek için dışarı çıkan bu çocuk epey meraklı biri olmalıydı. Biraz daha meraklı olsaydı ve huş ormanının ötesine doğru biraz daha ilerleseydi, belki de çok daha iyi bir hayatı olabilirdi. Dottore, çocuğun merakını ödüllendirmek için boş şişeyi ona fırlattı ve "O bir kelebek değil. Dört gözlü bir canavar!" dedi. Çocuk korkuyla bir adım geri çekildi ve parlak kırmızı şişe karların içine düşüverdi. Çocuk tam da tahmin ettiği gibi tepki vermişti, Dottore de daha fazla oyalanmayıp işine geri döndü. Onuncu gecede, çantasındaki yiyecek ve su gözle görülür biçimde azalmış, yerini psikotrop ilaç deneylerinin ayrıntılı kayıtlarına bırakmıştı. Sonuçlar tam da beklediği gibiydi; ilaçla sağlanan zihinsel kontrol her iki yönde de etkiliydi. Uyarımın da yatıştırmanın da kendine göre kullanım alanları vardı, ister sorguda ister tedavide uygulansın ikisi de hatırı sayılır bir kazanç potansiyeli sunuyor gibiydi. Deneyler muazzam sonuçlar verdi, ancak bu aynı zamanda Zandik'in kendisi olarak geçirdiği vaktin sonuna yaklaştığı anlamına da geliyordu. Yakında Fatui kalesine dönecek, bir kez daha Dottore olacak ve biraz daha insani nitelikteki meselelerle ilgilenecekti. "Çok uzak." diye düşündü pişmanlıkla, gözleri Snezhnograd'a doğru dalıp giderken. Keşke kendi beynini ameliyat edebilseydi, böylece o da herkes gibi rahatça seyahat edebilirdi.
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15047_1_TR.txt- JSON Pointer
/
