ContentReadable 285471
คืนแรก เขาเอามือไพล่หลังยืนอยู่ในป่าเบิร์ชที่ลมหนาวพัดบาดลึกถึงกระดูก ละอองหิมะที่เกาะบนแว่นตานั้น น่ารำคาญกว่าตอนตกใส่ใบหน้าเล็กน้อย เขาจึงถอดแว่นตาออกแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตไว้
Zandik เข้าใจมนุษย์เป็นอย่างดี แตกต่างจากภาพจำในสายตาผู้อื่น
ประการแรก มนุษย์ที่สมบูรณ์คนหนึ่งประกอบด้วยกระดูก 206 ชิ้น ส่วนใหญ่จะใช้สมองในการคิด โดยปกติมักจะรู้สึกหวาดกลัวเมื่อตกใจหรือถูกคุกคาม
ประการที่สอง ในระหว่างการอธิบาย เพื่อแสดงถึงความรัดกุม เขาได้จงใจแทรกคำขยายความอย่าง "สมบูรณ์" "ส่วนใหญ่" และ "โดยปกติ" เข้าไป เพื่อหลีกเลี่ยงข้อโต้แย้งที่อาจเกิดขึ้นจากการอ้างอิงตัวอย่างบางเคส
ท้ายที่สุดก็สามารถอธิบายได้ว่า ความเข้าใจที่ลึกซึ้งที่สุดที่เขามีต่อมนุษย์ ก็คือการรับรู้ถึงความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัดของพวกเขา
คืนที่สองเขานั่งอยู่ข้างกองไฟที่ริบหรี่ และแบ่งอาหารเย็นที่ทำจากพืชผสมเศษชิ้นส่วนสัตว์กินร่วมกับชาวบ้านสองสามคน หญิงผมดำที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นกำลังเขี่ยกองฟืน เพื่อพยายามทำให้มันลุกโชนขึ้นมา Zandik คิดว่าเธอคงไม่รู้แน่ว่า ทำไมการทำเช่นนี้ถึงทำให้เชื้อไฟลุกพรึบขึ้นมาได้ เพียงเพราะคนสมัยก่อนทำกันแบบนี้ และได้ผลลัพธ์ตามที่พวกเขาต้องการ วิธีแก้ปัญหาที่ไม่ได้บันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรนี้ จึงสืบทอดต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น
Zandik ยังคิดอีกว่าอายุจริงของเธอจะต้องน้อยกว่าที่เห็นแน่ ๆ คนอื่น ๆ อีกสองสามคนก็เช่นกัน เพราะชีวิตที่เลวร้ายมักทำให้คนเราแก่ก่อนวัย และในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ในครั้งนี้เป้าหมายที่พวกเขาเกลียดชังคือความหนาวเหน็บ ความหิวโหย ภูต ภูตที่มีสถานะสูงกว่า และผู้คนที่ตกต่ำจนยอมจำนนต่อสถานะของภูต ซึ่ง Zandik ได้รับแจ้งล่วงหน้ามาก่อนแล้วว่า ความรู้เรื่องโลกภายนอกของที่นี่โบราณคร่ำครึอย่างยิ่ง จึงข้ามขั้นตอนการรู้สึกประหลาดใจไปได้เลย
ที่น่าสนใจก็คือ โรคภัยและความตายไม่ได้อยู่ในรายการสิ่งที่ชาวบ้านเกลียดชัง บางทีอาจเพราะตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ผู้คนมักจะดิ้นรนตามสัญชาตญาณ พอตายไปกลับช่วยลดความยุ่งยากให้ทุกคนซะมากกว่า โดยทั่วไปแล้วในสถานการณ์เช่นนี้ การที่จู่ ๆ ก็มีคนเป็น ๆ โผล่มาเพิ่มถือเป็นภัยคุกคามด้วยซ้ำ และมักจะทำให้ชาวพื้นเมืองรู้สึกหวาดกลัว โชคดีที่ Zandik ผู้เข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ได้เตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว ชิ้นส่วนสัตว์ที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ก็มาจากฝีมือของเขานั่นเอง
จะมีสถานที่ที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้ยังไงกัน น้ำแข็ง ลม และหิมะช่วยปิดกั้นสิ่งรบกวนจากภายนอก ราวกับโลกในเปลือกที่อยู่ในโลกในเปลือกอีกชั้น พฤติกรรมของมนุษย์มีความเป็นดั้งเดิมมากขึ้น กระบวนการทางประวัติศาสตร์ก็พลอยหยุดชะงักไปด้วย
ที่นี่ควรจะก่อให้เกิดความเป็นไปได้ได้มากกว่านี้ แต่กระนั้นเมื่อ Zandik พูดถึงความเป็นไปได้ของมนุษย์ ก็ไม่ได้มีความหมายในเชิงบวกไปเสียทั้งหมด
หากไม่พูดถึงอุปกรณ์เชื่อมต่อภายนอก สมองของมนุษย์ที่แช่อยู่ในอ่างน้ำกับที่อยู่ในกะโหลกศีรษะก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันเลย ขอเพียงจำลองสัญญาณที่เหมาะสมได้ มันก็จะตอบสนองได้ตามที่กำหนดไว้ล่วงหน้า
ตอนที่ Dottore เทวัสดุทดลองลงในอ่างน้ำ ก็มีเสียงของเด็กดังขึ้นมาจากไม่ไกลนัก เขาถามว่า ลวดลายบนขวดของคุณคือผีเสื้อใช่มั้ย?
เด็กคนนี้ต้องอยากรู้อยากเห็นมากแน่ ๆ ถึงได้วิ่งออกมาดูเขาทำการทดลองในคืนที่หนาวเหน็บจนแทบแข็งตายแบบนี้ ถ้าเขาอยากรู้อยากเห็นมากกว่านี้อีกสักหน่อย วิ่งไปให้ไกลกว่านี้อีกนิด เดินผ่านป่าเบิร์ชผืนนั้นไป บางทีอาจจะมีชีวิตที่น่าตื่นเต้นกว่านี้ก็ได้
เพื่อตกรางวัลให้กับความอยากรู้อยากเห็นของเขา Dottore โยนขวดเปล่าให้เขา แล้วบอกว่านี่ไม่ใช่ผีเสื้อ แต่เป็นมอนสเตอร์ที่มีสี่ตาต่างหาก! เด็กน้อยตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ขวดสีแดงสดใบนั้นจึงหล่นอยู่บนพื้นหิมะอย่างโดดเดี่ยว เพราะความหวาดกลัวของเด็กน้อยเป็นเรื่องปกติที่เข้าใจได้ตามสามัญสำนึก Dottore จึงหมดความสนใจในตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว และกลับไปยุ่งอยู่กับงานของตัวเองต่อ
ในคืนที่สิบ อาหารและน้ำในกระเป๋าของเขาลดลงอย่างมาก สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับการทดลองยาทางจิตเวช ผลลัพธ์เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ การควบคุมจิตใจด้วยยาสามารถเป็นไปได้สองทิศทาง การกระตุ้นให้ตื่นตัวและการทำให้สงบต่างก็มีสถานการณ์ที่เหมาะสมในการนำไปใช้งาน ไม่ว่าจะเป็นการสอบสวนนักโทษหรือการบำบัดทางจิต ก็น่าจะสามารถทำกำไรได้ดีทีเดียว
ผลการทดลองเป็นที่น่าพอใจ แต่นั่นก็หมายความว่า เวลาส่วนตัวของ Zandik ใกล้จะหมดลงแล้ว หลังจากนี้เขาต้องกลับไปยังปราสาทของเหล่าคนเขลาเพื่อกลับไปเป็น Dottore และทำเรื่องที่มีความเป็นมนุษย์มากกว่านี้
ไกลจังเลยนะ เขามองไปทาง Snezhnograd พลางคิดด้วยความเสียดาย
ถ้าเขาผ่าตัดสมองตัวเอง แล้วนั่งรถได้อย่างสบาย ๆ เหมือนคนอื่นก็คงจะดี
คืนแรก เขาเอามือไพล่หลังยืนอยู่ในป่าเบิร์ชที่ลมหนาวพัดบาดลึกถึงกระดูก ละอองหิมะที่เกาะบนแว่นตานั้น น่ารำคาญกว่าตอนตกใส่ใบหน้าเล็กน้อย เขาจึงถอดแว่นตาออกแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตไว้ Zandik เข้าใจมนุษย์เป็นอย่างดี แตกต่างจากภาพจำในสายตาผู้อื่น ประการแรก มนุษย์ที่สมบูรณ์คนหนึ่งประกอบด้วยกระดูก 206 ชิ้น ส่วนใหญ่จะใช้สมองในการคิด โดยปกติมักจะรู้สึกหวาดกลัวเมื่อตกใจหรือถูกคุกคาม ประการที่สอง ในระหว่างการอธิบาย เพื่อแสดงถึงความรัดกุม เขาได้จงใจแทรกคำขยายความอย่าง "สมบูรณ์" "ส่วนใหญ่" และ "โดยปกติ" เข้าไป เพื่อหลีกเลี่ยงข้อโต้แย้งที่อาจเกิดขึ้นจากการอ้างอิงตัวอย่างบางเคส ท้ายที่สุดก็สามารถอธิบายได้ว่า ความเข้าใจที่ลึกซึ้งที่สุดที่เขามีต่อมนุษย์ ก็คือการรับรู้ถึงความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัดของพวกเขา คืนที่สองเขานั่งอยู่ข้างกองไฟที่ริบหรี่ และแบ่งอาหารเย็นที่ทำจากพืชผสมเศษชิ้นส่วนสัตว์กินร่วมกับชาวบ้านสองสามคน หญิงผมดำที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นกำลังเขี่ยกองฟืน เพื่อพยายามทำให้มันลุกโชนขึ้นมา Zandik คิดว่าเธอคงไม่รู้แน่ว่า ทำไมการทำเช่นนี้ถึงทำให้เชื้อไฟลุกพรึบขึ้นมาได้ เพียงเพราะคนสมัยก่อนทำกันแบบนี้ และได้ผลลัพธ์ตามที่พวกเขาต้องการ วิธีแก้ปัญหาที่ไม่ได้บันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรนี้ จึงสืบทอดต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น Zandik ยังคิดอีกว่าอายุจริงของเธอจะต้องน้อยกว่าที่เห็นแน่ ๆ คนอื่น ๆ อีกสองสามคนก็เช่นกัน เพราะชีวิตที่เลวร้ายมักทำให้คนเราแก่ก่อนวัย และในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ในครั้งนี้เป้าหมายที่พวกเขาเกลียดชังคือความหนาวเหน็บ ความหิวโหย ภูต ภูตที่มีสถานะสูงกว่า และผู้คนที่ตกต่ำจนยอมจำนนต่อสถานะของภูต ซึ่ง Zandik ได้รับแจ้งล่วงหน้ามาก่อนแล้วว่า ความรู้เรื่องโลกภายนอกของที่นี่โบราณคร่ำครึอย่างยิ่ง จึงข้ามขั้นตอนการรู้สึกประหลาดใจไปได้เลย ที่น่าสนใจก็คือ โรคภัยและความตายไม่ได้อยู่ในรายการสิ่งที่ชาวบ้านเกลียดชัง บางทีอาจเพราะตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ผู้คนมักจะดิ้นรนตามสัญชาตญาณ พอตายไปกลับช่วยลดความยุ่งยากให้ทุกคนซะมากกว่า โดยทั่วไปแล้วในสถานการณ์เช่นนี้ การที่จู่ ๆ ก็มีคนเป็น ๆ โผล่มาเพิ่มถือเป็นภัยคุกคามด้วยซ้ำ และมักจะทำให้ชาวพื้นเมืองรู้สึกหวาดกลัว โชคดีที่ Zandik ผู้เข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ได้เตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว ชิ้นส่วนสัตว์ที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ก็มาจากฝีมือของเขานั่นเอง จะมีสถานที่ที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้ยังไงกัน น้ำแข็ง ลม และหิมะช่วยปิดกั้นสิ่งรบกวนจากภายนอก ราวกับโลกในเปลือกที่อยู่ในโลกในเปลือกอีกชั้น พฤติกรรมของมนุษย์มีความเป็นดั้งเดิมมากขึ้น กระบวนการทางประวัติศาสตร์ก็พลอยหยุดชะงักไปด้วย ที่นี่ควรจะก่อให้เกิดความเป็นไปได้ได้มากกว่านี้ แต่กระนั้นเมื่อ Zandik พูดถึงความเป็นไปได้ของมนุษย์ ก็ไม่ได้มีความหมายในเชิงบวกไปเสียทั้งหมด หากไม่พูดถึงอุปกรณ์เชื่อมต่อภายนอก สมองของมนุษย์ที่แช่อยู่ในอ่างน้ำกับที่อยู่ในกะโหลกศีรษะก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันเลย ขอเพียงจำลองสัญญาณที่เหมาะสมได้ มันก็จะตอบสนองได้ตามที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ตอนที่ Dottore เทวัสดุทดลองลงในอ่างน้ำ ก็มีเสียงของเด็กดังขึ้นมาจากไม่ไกลนัก เขาถามว่า ลวดลายบนขวดของคุณคือผีเสื้อใช่มั้ย? เด็กคนนี้ต้องอยากรู้อยากเห็นมากแน่ ๆ ถึงได้วิ่งออกมาดูเขาทำการทดลองในคืนที่หนาวเหน็บจนแทบแข็งตายแบบนี้ ถ้าเขาอยากรู้อยากเห็นมากกว่านี้อีกสักหน่อย วิ่งไปให้ไกลกว่านี้อีกนิด เดินผ่านป่าเบิร์ชผืนนั้นไป บางทีอาจจะมีชีวิตที่น่าตื่นเต้นกว่านี้ก็ได้ เพื่อตกรางวัลให้กับความอยากรู้อยากเห็นของเขา Dottore โยนขวดเปล่าให้เขา แล้วบอกว่านี่ไม่ใช่ผีเสื้อ แต่เป็นมอนสเตอร์ที่มีสี่ตาต่างหาก! เด็กน้อยตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ขวดสีแดงสดใบนั้นจึงหล่นอยู่บนพื้นหิมะอย่างโดดเดี่ยว เพราะความหวาดกลัวของเด็กน้อยเป็นเรื่องปกติที่เข้าใจได้ตามสามัญสำนึก Dottore จึงหมดความสนใจในตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว และกลับไปยุ่งอยู่กับงานของตัวเองต่อ ในคืนที่สิบ อาหารและน้ำในกระเป๋าของเขาลดลงอย่างมาก สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับการทดลองยาทางจิตเวช ผลลัพธ์เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ การควบคุมจิตใจด้วยยาสามารถเป็นไปได้สองทิศทาง การกระตุ้นให้ตื่นตัวและการทำให้สงบต่างก็มีสถานการณ์ที่เหมาะสมในการนำไปใช้งาน ไม่ว่าจะเป็นการสอบสวนนักโทษหรือการบำบัดทางจิต ก็น่าจะสามารถทำกำไรได้ดีทีเดียว ผลการทดลองเป็นที่น่าพอใจ แต่นั่นก็หมายความว่า เวลาส่วนตัวของ Zandik ใกล้จะหมดลงแล้ว หลังจากนี้เขาต้องกลับไปยังปราสาทของเหล่าคนเขลาเพื่อกลับไปเป็น Dottore และทำเรื่องที่มีความเป็นมนุษย์มากกว่านี้ ไกลจังเลยนะ เขามองไปทาง Snezhnograd พลางคิดด้วยความเสียดาย ถ้าเขาผ่าตัดสมองตัวเอง แล้วนั่งรถได้อย่างสบาย ๆ เหมือนคนอื่นก็คงจะดี
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15047_1_TH.txt- JSON Pointer
/
