ContentReadable 285453
Üç ayın soluk ışıltısı bile düşen yıldızların estirdiği ölümcül rüzgarı gizleyemiyordu.
Kuzey rüzgarlarının ötesindeki eski başkentte, diyarın dört bir yanından gelen asiler dev kubbenin altında toplandı.
Bir zamanlar sabah yıldızı olarak anılan en büyük kız evlat, işlediği affedilemez günahla tahtında oturuyordu.
Halkına vurulan prangaları parçalayan kılıcını artık gittikçe büyüyen takipçi saflarının önünde kaldırıyordu.
Öncü, yüksek kuleye tırmandı ve sapkın sözlerini göklere ilan etmeye hazırlandı.
"Son savaş başlamak üzere ve ben ne istediğimi çok iyi biliyorum."
"Kazanması ne kadar zor olursa olsun, özgürlüğü zincirlere vurulmanın rehavetine yeğlerim."
"Ya Onları gökteki tahtlarından indirip bu dünyanın ötesindeki bir adaletin karşısına çıkarırsınız..."
"Ya da Onların keyfekeder gazabına boyun eğip, buyurdukları ebedi kaderle birlikte yok olup gidersiniz."
"Ne sonsuz refaha inanırım ne de mutluluğun tasarlanabileceğine."
"Ne yedi kat parıltılı taca inanırım ne de ışığının bizi kurtarabileceğine."
"Diz çöküp söylenen şarkılar beni ikna edemez. Çünkü bu dünya bize ait."
Kanatların birbirine sürtüşü, adeta fısıltı gibi duyulan kuru bir hışırtı çıkarıyordu. Yaratıldıklarından beri hiç bu kadar çok melek tek bir yerde toplanmamıştı.
Dünyanın varlığını çoktan unuttuğu canavarlar, gümbürdeyen savaş davullarıyla uyanmışçasına kutsallığı lekeleyen kanın kokusunu aldılar.
Işıksız vadilerde ve dış denizlerin en ücra köşelerinde yaşayan yeryüzünün en kadim efendileri de bu çağrıya yanıt vermek üzere ortaya çıktılar.
"Kaderin hüküm getirdiği ızdıraptan kendi huzurumuzu yarattık. Yüce eserimiz, çoktan Onların lütfunun ötesine geçti bile."
"Sahte gök kubbenin ötesinde soluk bir yıldız yanıyor ve salt varlığıyla zaferimizi ilan ediyor."
"Başarısız dahi olsak yeni ihtimaller ortaya çıkacaktır. Bizden sonra gelecek olanlar da bizi izliyor zira."
"Bakın... Yıldızlar bu gece ne kadar da parlaklar."
Üç ayın soluk ışıltısı bile düşen yıldızların estirdiği ölümcül rüzgarı gizleyemiyordu. Kuzey rüzgarlarının ötesindeki eski başkentte, diyarın dört bir yanından gelen asiler dev kubbenin altında toplandı. Bir zamanlar sabah yıldızı olarak anılan en büyük kız evlat, işlediği affedilemez günahla tahtında oturuyordu. Halkına vurulan prangaları parçalayan kılıcını artık gittikçe büyüyen takipçi saflarının önünde kaldırıyordu. Öncü, yüksek kuleye tırmandı ve sapkın sözlerini göklere ilan etmeye hazırlandı. "Son savaş başlamak üzere ve ben ne istediğimi çok iyi biliyorum." "Kazanması ne kadar zor olursa olsun, özgürlüğü zincirlere vurulmanın rehavetine yeğlerim." "Ya Onları gökteki tahtlarından indirip bu dünyanın ötesindeki bir adaletin karşısına çıkarırsınız..." "Ya da Onların keyfekeder gazabına boyun eğip, buyurdukları ebedi kaderle birlikte yok olup gidersiniz." "Ne sonsuz refaha inanırım ne de mutluluğun tasarlanabileceğine." "Ne yedi kat parıltılı taca inanırım ne de ışığının bizi kurtarabileceğine." "Diz çöküp söylenen şarkılar beni ikna edemez. Çünkü bu dünya bize ait." Kanatların birbirine sürtüşü, adeta fısıltı gibi duyulan kuru bir hışırtı çıkarıyordu. Yaratıldıklarından beri hiç bu kadar çok melek tek bir yerde toplanmamıştı. Dünyanın varlığını çoktan unuttuğu canavarlar, gümbürdeyen savaş davullarıyla uyanmışçasına kutsallığı lekeleyen kanın kokusunu aldılar. Işıksız vadilerde ve dış denizlerin en ücra köşelerinde yaşayan yeryüzünün en kadim efendileri de bu çağrıya yanıt vermek üzere ortaya çıktılar. "Kaderin hüküm getirdiği ızdıraptan kendi huzurumuzu yarattık. Yüce eserimiz, çoktan Onların lütfunun ötesine geçti bile." "Sahte gök kubbenin ötesinde soluk bir yıldız yanıyor ve salt varlığıyla zaferimizi ilan ediyor." "Başarısız dahi olsak yeni ihtimaller ortaya çıkacaktır. Bizden sonra gelecek olanlar da bizi izliyor zira." "Bakın... Yıldızlar bu gece ne kadar da parlaklar."
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15045_3_TR.txt- JSON Pointer
/
