ContentReadable 285453
แสงสลัวจากจันทร์กระจ่างทั้งสามดวง ไม่อาจบดบังสายลมอันเหี้ยมเกรียมที่พัดพามาจากหมู่ดาวที่ร่วงหล่นได้
ณ เมืองหลวงเก่าโพ้นสายลมเหนือ ภายใต้โดมขนาดยักษ์คลาคล่ำไปด้วยเหล่าผู้ทรยศจากทั่วสารทิศ
บุตรีคนโตผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกมองว่าเป็นดาวแห่งรุ่งอรุณ บัดนี้กลับประทับตระหง่านอยู่บนบัลลังก์แห่งบาปมหันต์
ชูสะบัดดาบที่เคยตัดโซ่ตรวนให้แก่มวลประชา ขึ้นเบื้องหน้าเหล่าสาวกที่หลั่งไหลมารวมตัวกันอย่างไม่ขาดสาย
ผู้ส่งสารที่กำลังปีนป่ายขึ้นสู่หอคอยสูงชัน เตรียมประกาศถ้อยคำอันลบหลู่ของนางให้สรวงสวรรค์ได้รับรู้
"สงครามครั้งสุดท้ายกำลังจะอุบัติขึ้น และฉันก็รู้แจ้งแล้วถึงสิ่งที่ฉันปรารถนา"
"ขอยอมเลือกอิสรภาพอันแสนยากลำบาก ดีกว่าต้องสวมใส่เครื่องพันธนาการอันแสนสุขสบาย"
"หากไม่โค่นล้มบัลลังก์ของมันบนสรวงสวรรค์ เพื่อให้ความยุติธรรมจากนอกโลกเป็นผู้พิพากษา"
"ก็จงแหลกสลายไปในไฟโทสะอันแปรปรวนของมัน และดับสูญไปพร้อมกับโชคชะตาอันเป็นนิรันดร์"
"ฉันไม่เชื่อในความเจริญรุ่งเรืองที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย ฉันไม่เชื่อว่าความสุขคือสิ่งที่ออกแบบไว้ได้"
"ฉันไม่เชื่อว่ามงกุฎดาราเจิดจรัสทั้งเจ็ดชั้น จะเปล่งประกายเพื่อโปรดมวลสรรพสัตว์อย่างแท้จริง"
"ฉันไม่เชื่อในบทกวีสรรเสริญของการเป็นทาสผู้ต่ำต้อย เพราะโลกใบนี้ล้วนเป็นของพวกเราเอง"
เสียงปีกเสียดสีกันดังซ่า ๆ นับแต่ปฐมกาลสร้างโลก ไม่เคยมีทูตสวรรค์มารวมตัวกันมากมายเพียงนี้มาก่อน
ราวกับถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกลองรบที่ดังกึกก้องกัมปนาท อสูรยักษ์ที่ถูกผู้คนลืมเลือนไปเนิ่นนานได้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งแปดเปื้อนเทวาลัย
จากหุบเหวลึกที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน หรือจากก้นบึ้งแห่งห้วงสมุทรอันห่างไกล นายแห่งพิภพผู้เก่าแก่ที่สุดต่างก็เร่งรุดมาเข้าร่วมการชุมนุม
"รังสรรค์ความผาสุกจากความทุกข์ระทมที่ถูกลิขิต ผลงานอันยิ่งใหญ่ของพวกเราได้ก้าวล่วงความเมตตาของมันไปเนิ่นนานแล้ว"
"ดวงดาราอันซีดขาวทอแสงอยู่นอกผืนฟ้าจอมปลอม เพียงการคงอยู่ของมันก็คือการประกาศชัยชนะของเรา"
"แม้แต่ความพ่ายแพ้ก็ยังนำมาซึ่งจุดเปลี่ยนครั้งใหม่ เพราะผู้คนในอนาคตก็กำลังจับจ้องมาที่เราอยู่เช่นกัน"
"จงดูเถิด ค่ำคืนนี้หมู่ดาวช่างพร่างพราว"
แสงสลัวจากจันทร์กระจ่างทั้งสามดวง ไม่อาจบดบังสายลมอันเหี้ยมเกรียมที่พัดพามาจากหมู่ดาวที่ร่วงหล่นได้ ณ เมืองหลวงเก่าโพ้นสายลมเหนือ ภายใต้โดมขนาดยักษ์คลาคล่ำไปด้วยเหล่าผู้ทรยศจากทั่วสารทิศ บุตรีคนโตผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกมองว่าเป็นดาวแห่งรุ่งอรุณ บัดนี้กลับประทับตระหง่านอยู่บนบัลลังก์แห่งบาปมหันต์ ชูสะบัดดาบที่เคยตัดโซ่ตรวนให้แก่มวลประชา ขึ้นเบื้องหน้าเหล่าสาวกที่หลั่งไหลมารวมตัวกันอย่างไม่ขาดสาย ผู้ส่งสารที่กำลังปีนป่ายขึ้นสู่หอคอยสูงชัน เตรียมประกาศถ้อยคำอันลบหลู่ของนางให้สรวงสวรรค์ได้รับรู้ "สงครามครั้งสุดท้ายกำลังจะอุบัติขึ้น และฉันก็รู้แจ้งแล้วถึงสิ่งที่ฉันปรารถนา" "ขอยอมเลือกอิสรภาพอันแสนยากลำบาก ดีกว่าต้องสวมใส่เครื่องพันธนาการอันแสนสุขสบาย" "หากไม่โค่นล้มบัลลังก์ของมันบนสรวงสวรรค์ เพื่อให้ความยุติธรรมจากนอกโลกเป็นผู้พิพากษา" "ก็จงแหลกสลายไปในไฟโทสะอันแปรปรวนของมัน และดับสูญไปพร้อมกับโชคชะตาอันเป็นนิรันดร์" "ฉันไม่เชื่อในความเจริญรุ่งเรืองที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย ฉันไม่เชื่อว่าความสุขคือสิ่งที่ออกแบบไว้ได้" "ฉันไม่เชื่อว่ามงกุฎดาราเจิดจรัสทั้งเจ็ดชั้น จะเปล่งประกายเพื่อโปรดมวลสรรพสัตว์อย่างแท้จริง" "ฉันไม่เชื่อในบทกวีสรรเสริญของการเป็นทาสผู้ต่ำต้อย เพราะโลกใบนี้ล้วนเป็นของพวกเราเอง" เสียงปีกเสียดสีกันดังซ่า ๆ นับแต่ปฐมกาลสร้างโลก ไม่เคยมีทูตสวรรค์มารวมตัวกันมากมายเพียงนี้มาก่อน ราวกับถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกลองรบที่ดังกึกก้องกัมปนาท อสูรยักษ์ที่ถูกผู้คนลืมเลือนไปเนิ่นนานได้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งแปดเปื้อนเทวาลัย จากหุบเหวลึกที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน หรือจากก้นบึ้งแห่งห้วงสมุทรอันห่างไกล นายแห่งพิภพผู้เก่าแก่ที่สุดต่างก็เร่งรุดมาเข้าร่วมการชุมนุม "รังสรรค์ความผาสุกจากความทุกข์ระทมที่ถูกลิขิต ผลงานอันยิ่งใหญ่ของพวกเราได้ก้าวล่วงความเมตตาของมันไปเนิ่นนานแล้ว" "ดวงดาราอันซีดขาวทอแสงอยู่นอกผืนฟ้าจอมปลอม เพียงการคงอยู่ของมันก็คือการประกาศชัยชนะของเรา" "แม้แต่ความพ่ายแพ้ก็ยังนำมาซึ่งจุดเปลี่ยนครั้งใหม่ เพราะผู้คนในอนาคตก็กำลังจับจ้องมาที่เราอยู่เช่นกัน" "จงดูเถิด ค่ำคืนนี้หมู่ดาวช่างพร่างพราว"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15045_3_TH.txt- JSON Pointer
/
