ContentReadable 285441
Ilıman bahar rüzgarlarının henüz buzları ve karları eritmediği, eski ve çorak bir çağdı.
Buz mavisi kadehler hiç tatlı şarap görmemişti; fani dudaklardan acı şarkılardan başka bir şey dökülmezdi.
Suskun okçu, boyun eğmez rüzgar duvarını delmek için canını feda ederek son okunu tirana fırlattı.
Meydan okuma nidaları yükseldi ve esinti dalgalanarak fırtınalı bir gelgite dönüştü, yalnız kralın kalbinin derinliklerine saplandı.
Böylece ölümlülerin tanrılara karşı isyanı sona ermeliydi, zira Fırtınanın Efendisi yüksek kulesinden aşağı atılmıştı.
Ancak zincirlerinden kurtulan kahramanlar, henüz kaybettikleri yoldaşlarının yasını tutamadan,
Yeni bir hayata kavuşan herkesi yutmak niyetine sahip vahşi ve kötü bir fırtına toplandı.
Herkes tarafından terk edilmiş ve sanrıları yıkılmış tiranın, tahtının enkazı ortasındaki son ağıdı buydu.
Sonları yaklaşırken hınca tutunan en zayıf tanrılar bile ölümlü ellerin yaptığı en kudretli kaleleri devirebilir.
Hele ki gücüyle buzu ve karı parçalayabilen, gazap rüzgarlarıyla dağları yarabilen ve tek bir okla ejderhaları düşürebilen Tanrı Kral'ın kendisi.
Kendini var gücüyle tanrı katletmeye adayanlar, artık bu beklenmedik felakete engel olamıyordu.
Harabelerin üzerinde yeniden alevlenen umut, gazaplı fırtına tarafından yutulmaya ve mutlak bir viraneliğe yol açmaya mahkum görünüyordu.
Kükreyen yıkım tam saldırmak üzereyken perinin, şövalyenin ve kulenin altındaki herkesin gördüğü şey...
... Savaşta tecrübesiz, vücudu çelimsiz bir oğlandı. Şiddetli rüzgara doğru ilerlerken parmakları lirinin tellerinde dans ediyordu.
Daha önce hiçbir şarkı o anın gizli sırrını açığa çıkarmamış, hiçbir şiir de gerçeğini sorgulamamıştı.
Yeryüzünün kemiklerini parçalayacak dişlere sahip olan rüzgar aniden sustu. Daha sonraki inananlar buna bir mucize diyecekti.
Şafaktan önce yazılmış sözleri yüce Şarkılar Tanrısından başkası bilmez...
Ilıman bahar rüzgarlarının henüz buzları ve karları eritmediği, eski ve çorak bir çağdı. Buz mavisi kadehler hiç tatlı şarap görmemişti; fani dudaklardan acı şarkılardan başka bir şey dökülmezdi. Suskun okçu, boyun eğmez rüzgar duvarını delmek için canını feda ederek son okunu tirana fırlattı. Meydan okuma nidaları yükseldi ve esinti dalgalanarak fırtınalı bir gelgite dönüştü, yalnız kralın kalbinin derinliklerine saplandı. Böylece ölümlülerin tanrılara karşı isyanı sona ermeliydi, zira Fırtınanın Efendisi yüksek kulesinden aşağı atılmıştı. Ancak zincirlerinden kurtulan kahramanlar, henüz kaybettikleri yoldaşlarının yasını tutamadan, Yeni bir hayata kavuşan herkesi yutmak niyetine sahip vahşi ve kötü bir fırtına toplandı. Herkes tarafından terk edilmiş ve sanrıları yıkılmış tiranın, tahtının enkazı ortasındaki son ağıdı buydu. Sonları yaklaşırken hınca tutunan en zayıf tanrılar bile ölümlü ellerin yaptığı en kudretli kaleleri devirebilir. Hele ki gücüyle buzu ve karı parçalayabilen, gazap rüzgarlarıyla dağları yarabilen ve tek bir okla ejderhaları düşürebilen Tanrı Kral'ın kendisi. Kendini var gücüyle tanrı katletmeye adayanlar, artık bu beklenmedik felakete engel olamıyordu. Harabelerin üzerinde yeniden alevlenen umut, gazaplı fırtına tarafından yutulmaya ve mutlak bir viraneliğe yol açmaya mahkum görünüyordu. Kükreyen yıkım tam saldırmak üzereyken perinin, şövalyenin ve kulenin altındaki herkesin gördüğü şey... ... Savaşta tecrübesiz, vücudu çelimsiz bir oğlandı. Şiddetli rüzgara doğru ilerlerken parmakları lirinin tellerinde dans ediyordu. Daha önce hiçbir şarkı o anın gizli sırrını açığa çıkarmamış, hiçbir şiir de gerçeğini sorgulamamıştı. Yeryüzünün kemiklerini parçalayacak dişlere sahip olan rüzgar aniden sustu. Daha sonraki inananlar buna bir mucize diyecekti. Şafaktan önce yazılmış sözleri yüce Şarkılar Tanrısından başkası bilmez...
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15044_1_TR.txt- JSON Pointer
/
