ContentReadable 285441
นั่นคือยุคสมัยโบราณที่แห้งแล้ง ยุคอดีตที่สายลมอันอบอุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิ ยังมิได้พัดพาน้ำแข็งและหิมะให้ละลาย
จอกสีครามมิเคยได้รองรับเมรัยรสเลิศ สิ่งที่รินไหลผ่านริมฝีปากมีเพียงบทเพลงอันขมขื่น
นักธนูผู้เงียบขรึมแผลงศรดอกสุดท้ายใส่ทรราช ยอมสละชีพเพื่อทะลวงผ่านกำแพงวายุอันแข็งแกร่ง
บทเพลงประสานเสียงแห่งการต่อต้านดังกึกก้อง สายลมแผ่วเบาแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นแห่งความพิโรธที่เชี่ยวกราก พุ่งทะลวงเข้าสู่หัวใจของราชาผู้เดียวดาย
นั่นควรจะเป็นบทสรุปของการที่ปุถุชนลุกฮือขึ้นต่อต้านเทพเจ้า เพราะลอร์ดแห่งพายุได้ร่วงหล่นจากหอคอยสูงแล้ว
แต่ทว่า ยังไม่ทันที่เหล่าวีรชนผู้ทำลายพันธนาการ จะได้ไว้อาลัยแด่สหายผู้เสียสละ
มหาพายุอันบ้าคลั่งก็พลันปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน หมายจะกลืนกินเหล่าผู้คนที่เพิ่งได้รับชีวิตใหม่ให้สิ้นซาก
นั่นคือเสียงคร่ำครวญสุดท้ายของทรราชผู้ถูกทุกคนทรยศ และภาพฝันพังทลาย ที่ดังออกมาจากบนบัลลังก์ซึ่งกำลังแหลกสลาย
แม้แต่แรงอาฆาตยามใกล้ดับสูญของเทพเจ้าที่อ่อนแอที่สุด ก็ยังมากพอจะทำลายปราการแกร่งที่มนุษย์สร้างขึ้นได้
แล้วนับประสาอะไรกับเทพราชาผู้นั้น ผู้ที่ตัดผ่านฟากฟ้าอันเยือกแข็ง ผ่าแยกขุนเขาด้วยสายลมอันเกรี้ยวกราด และยิงมังกรยักษ์ให้ร่วงหล่น
เหล่าผู้ต่อต้านที่ทุ่มเทกำลังจนหมดสิ้นเพื่อสังหารเทพเจ้า ไม่อาจหยุดยั้งหายนะที่ไม่คาดคิดนี้ได้อีกต่อไป
ความหวังที่เพิ่งผลิบานบนซากปรักหักพัง ดูเหมือนจะถูกลิขิตให้ต้องถูกพายุบ้าคลั่งที่โหมกระหน่ำ พัดทำลายจนสิ้นสูญ
ในชั่วขณะที่เสียงกึกก้องแห่งความตายใกล้จะมาถึง สิ่งที่สะท้อนในดวงตาของเหล่าภูต อัศวิน และผู้คนเบื้องล่างหอคอย
กลับเป็นเงาร่างอันบอบบางของเด็กหนุ่มนักดีดพิณ ผู้ไม่เคยเจนจัดในการศึก ที่กำลังก้าวออกไปเผชิญหน้ากับพายุคลั่งนั้น
ไม่เคยมีลำนำใดขับขานถึงความลึกลับในชั่วขณะนั้น ไม่เคยมีบทกวีใดหยั่งลึกถึงเหตุผลในเสี้ยววินาทีนั้น
สายลมที่รุนแรงจนสามารถฉีกกระชากกระดูกปฐพี กลับสงบนิ่งลงอย่างฉับพลัน จนผู้ศรัทธาในยุคหลัง ต่างขนานนามมันว่าเป็นปาฏิหาริย์
มีเพียงจ้าวแห่งบทกวีผู้ได้รับการเทิดทูนเท่านั้นที่ล่วงรู้ ว่าถ้อยคำใดที่ถูกจารึกไว้ก่อนรุ่งอรุณจะมาเยือน...
นั่นคือยุคสมัยโบราณที่แห้งแล้ง ยุคอดีตที่สายลมอันอบอุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิ ยังมิได้พัดพาน้ำแข็งและหิมะให้ละลาย จอกสีครามมิเคยได้รองรับเมรัยรสเลิศ สิ่งที่รินไหลผ่านริมฝีปากมีเพียงบทเพลงอันขมขื่น นักธนูผู้เงียบขรึมแผลงศรดอกสุดท้ายใส่ทรราช ยอมสละชีพเพื่อทะลวงผ่านกำแพงวายุอันแข็งแกร่ง บทเพลงประสานเสียงแห่งการต่อต้านดังกึกก้อง สายลมแผ่วเบาแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นแห่งความพิโรธที่เชี่ยวกราก พุ่งทะลวงเข้าสู่หัวใจของราชาผู้เดียวดาย นั่นควรจะเป็นบทสรุปของการที่ปุถุชนลุกฮือขึ้นต่อต้านเทพเจ้า เพราะลอร์ดแห่งพายุได้ร่วงหล่นจากหอคอยสูงแล้ว แต่ทว่า ยังไม่ทันที่เหล่าวีรชนผู้ทำลายพันธนาการ จะได้ไว้อาลัยแด่สหายผู้เสียสละ มหาพายุอันบ้าคลั่งก็พลันปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน หมายจะกลืนกินเหล่าผู้คนที่เพิ่งได้รับชีวิตใหม่ให้สิ้นซาก นั่นคือเสียงคร่ำครวญสุดท้ายของทรราชผู้ถูกทุกคนทรยศ และภาพฝันพังทลาย ที่ดังออกมาจากบนบัลลังก์ซึ่งกำลังแหลกสลาย แม้แต่แรงอาฆาตยามใกล้ดับสูญของเทพเจ้าที่อ่อนแอที่สุด ก็ยังมากพอจะทำลายปราการแกร่งที่มนุษย์สร้างขึ้นได้ แล้วนับประสาอะไรกับเทพราชาผู้นั้น ผู้ที่ตัดผ่านฟากฟ้าอันเยือกแข็ง ผ่าแยกขุนเขาด้วยสายลมอันเกรี้ยวกราด และยิงมังกรยักษ์ให้ร่วงหล่น เหล่าผู้ต่อต้านที่ทุ่มเทกำลังจนหมดสิ้นเพื่อสังหารเทพเจ้า ไม่อาจหยุดยั้งหายนะที่ไม่คาดคิดนี้ได้อีกต่อไป ความหวังที่เพิ่งผลิบานบนซากปรักหักพัง ดูเหมือนจะถูกลิขิตให้ต้องถูกพายุบ้าคลั่งที่โหมกระหน่ำ พัดทำลายจนสิ้นสูญ ในชั่วขณะที่เสียงกึกก้องแห่งความตายใกล้จะมาถึง สิ่งที่สะท้อนในดวงตาของเหล่าภูต อัศวิน และผู้คนเบื้องล่างหอคอย กลับเป็นเงาร่างอันบอบบางของเด็กหนุ่มนักดีดพิณ ผู้ไม่เคยเจนจัดในการศึก ที่กำลังก้าวออกไปเผชิญหน้ากับพายุคลั่งนั้น ไม่เคยมีลำนำใดขับขานถึงความลึกลับในชั่วขณะนั้น ไม่เคยมีบทกวีใดหยั่งลึกถึงเหตุผลในเสี้ยววินาทีนั้น สายลมที่รุนแรงจนสามารถฉีกกระชากกระดูกปฐพี กลับสงบนิ่งลงอย่างฉับพลัน จนผู้ศรัทธาในยุคหลัง ต่างขนานนามมันว่าเป็นปาฏิหาริย์ มีเพียงจ้าวแห่งบทกวีผู้ได้รับการเทิดทูนเท่านั้นที่ล่วงรู้ ว่าถ้อยคำใดที่ถูกจารึกไว้ก่อนรุ่งอรุณจะมาเยือน...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15044_1_TH.txt- JSON Pointer
/
