ContentReadable 285401
Kız, ustasının rehberliğini izleyerek kuzeye doğru ilerledi; soğuk çorak toprakları ve donmuş denizin kıyısındaki kırık aynalar geçidini aştı.
Büyülü kılıç ustasının bahsettiği yolcunun izini bulmak için Hiçlik Sarmalının harabelerinden tek başına geçti...
O zamanlar gümüş ay ışığı hâlâ kuzeyin uzak topraklarına merhamet gösteriyor ve göklerin elçileri aşağıdaki toza ve çamura bakıyordu.
Bilginin ilerlemesini sorgulayarak kutsal elçileri kızdırmış olan Altın Şehir halkı, şimdi onların öfkesini dindirmenin yollarını tartışıyordu.
Rahipler birbirini saygısızlıkla, tanrıların sevgisini, refahını ve bilgeliğini kirletmekle suçladı.
Kendi aralarında en büyük suçlunun kim olduğunu belirlemeye çalıştılar, zira ilahi elçilerin öfkesini ancak insanların zihinlerini yozlaştıran kişinin yatıştırabileceğine inanıyorlardı.
Birdenbire bir ses duyuldu...
"Eğer günah, bilgi arayışından geliyorsa o halde tek gerçek ilke cehalettir; isyankarlıktan geliyorsa o halde tek erdemli olan kuzudur."
"Günahların bedeli kanla ödenmeliyse eğer, günah nasıl insanlıktan doğabilir ki? Kanunlar kusursuzsa neden sorgulamaktan korkulmalıdır?"
Mütevazı bir aileden gelen bir çocuktu bu konuşan, nasıl olduysa dikkatli muhafızların gözünden kaçmış ve rahiplerin toplandığı odaya girmişti.
Rahiplerin yönelttiği tüm iddiaları sırasıyla çürüttü, dalalet suçlamaları yönelten rahipler sustu ve öfkeli bakışları kaldı geriye.
O sessiz odada, beyaz dallı tacı giyen başrahip, aceleyle içeri giren muhafızları nihayet dışarı çıkardı.
"Ey kafir sözcü, eğer ki belagatli sözlerinin iddia ettiği gibi büyük günahın gerçekten biz fanilerin bir sanrısından ibaret olduğunu düşünüyorsan..."
"... O zaman bu öfkeli alevlerle dolu kadehten sen iç. Kül renkli gümüş ağaca git ve bizi yargılayan elçilerin önünde savun kendini."
Böylece tanınmayan bu genç adam, ilk melekten yanıtlar almak için dünyanın en derin oyuklarına doğru yola çıktı...
Kız, ustasının rehberliğini izleyerek kuzeye doğru ilerledi; soğuk çorak toprakları ve donmuş denizin kıyısındaki kırık aynalar geçidini aştı. Büyülü kılıç ustasının bahsettiği yolcunun izini bulmak için Hiçlik Sarmalının harabelerinden tek başına geçti... O zamanlar gümüş ay ışığı hâlâ kuzeyin uzak topraklarına merhamet gösteriyor ve göklerin elçileri aşağıdaki toza ve çamura bakıyordu. Bilginin ilerlemesini sorgulayarak kutsal elçileri kızdırmış olan Altın Şehir halkı, şimdi onların öfkesini dindirmenin yollarını tartışıyordu. Rahipler birbirini saygısızlıkla, tanrıların sevgisini, refahını ve bilgeliğini kirletmekle suçladı. Kendi aralarında en büyük suçlunun kim olduğunu belirlemeye çalıştılar, zira ilahi elçilerin öfkesini ancak insanların zihinlerini yozlaştıran kişinin yatıştırabileceğine inanıyorlardı. Birdenbire bir ses duyuldu... "Eğer günah, bilgi arayışından geliyorsa o halde tek gerçek ilke cehalettir; isyankarlıktan geliyorsa o halde tek erdemli olan kuzudur." "Günahların bedeli kanla ödenmeliyse eğer, günah nasıl insanlıktan doğabilir ki? Kanunlar kusursuzsa neden sorgulamaktan korkulmalıdır?" Mütevazı bir aileden gelen bir çocuktu bu konuşan, nasıl olduysa dikkatli muhafızların gözünden kaçmış ve rahiplerin toplandığı odaya girmişti. Rahiplerin yönelttiği tüm iddiaları sırasıyla çürüttü, dalalet suçlamaları yönelten rahipler sustu ve öfkeli bakışları kaldı geriye. O sessiz odada, beyaz dallı tacı giyen başrahip, aceleyle içeri giren muhafızları nihayet dışarı çıkardı. "Ey kafir sözcü, eğer ki belagatli sözlerinin iddia ettiği gibi büyük günahın gerçekten biz fanilerin bir sanrısından ibaret olduğunu düşünüyorsan..." "... O zaman bu öfkeli alevlerle dolu kadehten sen iç. Kül renkli gümüş ağaca git ve bizi yargılayan elçilerin önünde savun kendini." Böylece tanınmayan bu genç adam, ilk melekten yanıtlar almak için dünyanın en derin oyuklarına doğru yola çıktı...
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15040_1_TR.txt- JSON Pointer
/
