ContentReadable 285401
หญิงสาวเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือตามคำชี้แนะของอาจารย์ ย่ำผ่านผืนดินน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ และระเบียงกระจกที่แตกสลายที่ปลายสุดของทะเลน้ำแข็ง
เธอเดินอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของ Spiral Abyss เพียงลำพัง เพื่อตามหาร่องรอยของนักเดินทางที่ปรมาจารย์ดาบเคยกล่าวถึง...
ในยุคสมัยที่แสงจันทร์สีเงินยังเมตตาปรานีต่อดินแดนทางตอนเหนือสุด และเหล่าทูตจากสวรรค์ยังคงทอดสายตามองลงมายังผืนธุลีดิน
หลังจากทำให้ทูตศักดิ์สิทธิ์โกรธ ด้วยการตั้งคำถามถึงความก้าวหน้าของความรู้ ผู้คนในเมืองแห่งทองคำก็ถกเถียงกันไม่รู้จบว่า จะทำให้เพลิงโทสะของพวกเขาสงบลงได้อย่างไร
บรรดานักบวชต่างกล่าวโทษซึ่งกันและกันว่าเป็นบาปแห่งการลบหลู่ ทำลายความรัก ความเจริญรุ่งเรือง และสติปัญญาของเหล่าทวยเทพ
จึงต้องเลือกตัวการร้ายที่ทำให้จิตใจผู้คนเสื่อมทรามลงจากในหมู่พวกเขา แล้วไปขอขมาต่อทูตศักดิ์สิทธิ์จากสวรรค์ผู้กริ้วโกรธ
แต่ทว่า...
"หากความผิดบาปเกิดจากการแสวงหาความรู้ ความโง่เขลาต่างหากที่เป็นคำสอนอันศักดิ์สิทธิ์ หากความผิดบาปเกิดจากการต่อต้าน ลูกแกะที่อ่อนแอจึงจะเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์"
"หากบาปต้องชดใช้ด้วยเลือด แล้วเหตุใดจึงกล่าวว่าบาปเกิดจากร่างกายมนุษย์? หากกฎหมายไร้ช่องโหว่ แล้วไยต้องหวาดกลัวการตั้งคำถามด้วย?"
เด็กหนุ่มสามัญชนซึ่งไม่รู้ว่าหลบเลี่ยงทหารยามที่เฝ้าประจำการอยู่ได้อย่างไร เดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้องประชุมของเหล่านักบวช
เขาได้หักล้างข้อกล่าวหาที่นักวิชาการยกมาทีละข้อ และเปลี่ยนข้อกล่าวหาเรื่องการก่อกบฏ ให้เป็นสายตาขุ่นเคืองแต่กลับพูดไม่ออกแทน
ในห้องประชุมที่เงียบสงัด หัวหน้านักบวชสวมมงกุฎกิ่งไม้ขาว ในที่สุดก็ได้สั่งให้ทหารยามที่รีบปรี่เข้ามาถอยออกไป
"นักปราศรัยผู้ลบหลู่เทพเจ้าเอ๋ย หากเจ้าเชื่อมั่นในคำพูดอันแสนฉลาดของเจ้าว่า บาปมหันต์นั้นเป็นเพียงความคิดเพ้อเจ้อของมนุษย์ธรรมดา"
"เจ้าจงดื่มน้ำจัณฑ์แห่งความพิโรธนี้ แล้วไปยังต้นไม้สีเงิน เพื่อแก้ต่างกับทูตศักดิ์สิทธิ์ผู้ลงทัณฑ์พวกเราเสีย"
ด้วยเหตุนี้ เด็กหนุ่มผู้เดิมทีไร้ชื่อเสียงก็ก้าวเข้าสู่ห้วงที่ลึกที่สุดของพิภพ เพื่อไปถามหาคำตอบจากทูตสวรรค์องค์แรก...
หญิงสาวเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือตามคำชี้แนะของอาจารย์ ย่ำผ่านผืนดินน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ และระเบียงกระจกที่แตกสลายที่ปลายสุดของทะเลน้ำแข็ง เธอเดินอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของ Spiral Abyss เพียงลำพัง เพื่อตามหาร่องรอยของนักเดินทางที่ปรมาจารย์ดาบเคยกล่าวถึง... ในยุคสมัยที่แสงจันทร์สีเงินยังเมตตาปรานีต่อดินแดนทางตอนเหนือสุด และเหล่าทูตจากสวรรค์ยังคงทอดสายตามองลงมายังผืนธุลีดิน หลังจากทำให้ทูตศักดิ์สิทธิ์โกรธ ด้วยการตั้งคำถามถึงความก้าวหน้าของความรู้ ผู้คนในเมืองแห่งทองคำก็ถกเถียงกันไม่รู้จบว่า จะทำให้เพลิงโทสะของพวกเขาสงบลงได้อย่างไร บรรดานักบวชต่างกล่าวโทษซึ่งกันและกันว่าเป็นบาปแห่งการลบหลู่ ทำลายความรัก ความเจริญรุ่งเรือง และสติปัญญาของเหล่าทวยเทพ จึงต้องเลือกตัวการร้ายที่ทำให้จิตใจผู้คนเสื่อมทรามลงจากในหมู่พวกเขา แล้วไปขอขมาต่อทูตศักดิ์สิทธิ์จากสวรรค์ผู้กริ้วโกรธ แต่ทว่า... "หากความผิดบาปเกิดจากการแสวงหาความรู้ ความโง่เขลาต่างหากที่เป็นคำสอนอันศักดิ์สิทธิ์ หากความผิดบาปเกิดจากการต่อต้าน ลูกแกะที่อ่อนแอจึงจะเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์" "หากบาปต้องชดใช้ด้วยเลือด แล้วเหตุใดจึงกล่าวว่าบาปเกิดจากร่างกายมนุษย์? หากกฎหมายไร้ช่องโหว่ แล้วไยต้องหวาดกลัวการตั้งคำถามด้วย?" เด็กหนุ่มสามัญชนซึ่งไม่รู้ว่าหลบเลี่ยงทหารยามที่เฝ้าประจำการอยู่ได้อย่างไร เดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้องประชุมของเหล่านักบวช เขาได้หักล้างข้อกล่าวหาที่นักวิชาการยกมาทีละข้อ และเปลี่ยนข้อกล่าวหาเรื่องการก่อกบฏ ให้เป็นสายตาขุ่นเคืองแต่กลับพูดไม่ออกแทน ในห้องประชุมที่เงียบสงัด หัวหน้านักบวชสวมมงกุฎกิ่งไม้ขาว ในที่สุดก็ได้สั่งให้ทหารยามที่รีบปรี่เข้ามาถอยออกไป "นักปราศรัยผู้ลบหลู่เทพเจ้าเอ๋ย หากเจ้าเชื่อมั่นในคำพูดอันแสนฉลาดของเจ้าว่า บาปมหันต์นั้นเป็นเพียงความคิดเพ้อเจ้อของมนุษย์ธรรมดา" "เจ้าจงดื่มน้ำจัณฑ์แห่งความพิโรธนี้ แล้วไปยังต้นไม้สีเงิน เพื่อแก้ต่างกับทูตศักดิ์สิทธิ์ผู้ลงทัณฑ์พวกเราเสีย" ด้วยเหตุนี้ เด็กหนุ่มผู้เดิมทีไร้ชื่อเสียงก็ก้าวเข้าสู่ห้วงที่ลึกที่สุดของพิภพ เพื่อไปถามหาคำตอบจากทูตสวรรค์องค์แรก...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15040_1_TH.txt- JSON Pointer
/
