ContentReadable 285345
...
"Büyülü bir kalemin olsaydı... Ne yazardın Turta? Bir sürü ödül maması mı?"
Kız kitabı bıraktı ve Turta'nın kulaklarının arkasını kaşıdı. Köpek de cevaben kuyruğunu neşeyle salladı.
"Aa! Sen yazamazsın ki. O zaman ben senin yerine yazarım Turta. Ödül maması dışında ne yazsak..."
Sonraki sayfayı çevirdi...
"Şaka bu herhalde! Sanki mavi kurdele çok nadir bir şeymiş gibi!" Genç kız, misafirleri kapı dışarı edip getirdikleri hediyeleri de bir köşeye fırlattı. Evet, bir zamanlar yalıçapkını kuşları kadar mavi olan kurdeleler ilgisini çekiyordu fakat artık hiç umurunda değildi.
"Zavallı çocuğum benim!" diye iç geçirdi annesi.
Kız, annesinin öğütlerinden bıkmıştı. Talihi henüz kısa süredir iyiye gidiyor olsa da şimdiden kolayca servet edinmiş ve insanların sevgisini cepte görmeye başlamıştı. Bu dünya onun etrafında dönüyordu sonuçta, değil mi? Bu düşünceler sık sık aklına gelir olmuştu.
"Sen benim annemsin, neden diğerleri gibi sevemiyorsun beni?"
Beni sevmeyen bir anneye ihtiyacım yoktur belki, diye düşündü kız.
Böylece kız, evini ve ailesini arkada bıraktı. O günden itibaren büyüyle gelen iyi talihinin zevkini çıkarabilir, vicdani sitemlere katlanmak zorunda olmadan hayatını yaşayabilirdi.
Artık hiçbir manzaradan etkilenmeyinceye, leziz yemeklerden sıkılana kadar dolaştı durdu. Hayatı asla bitmeyen bir balo gibiydi. Konuklar gelip gidiyordu fakat hiçbiri dans pistinde uzun süre kalmıyordu.
Bazen "arkadaş" dediklerine bilerek kötü davranıyordu fakat ne kadar kabalık ederse etsin ertesi gün herkes onu affediyor, ona gülümsüyor, onu eskisi gibi sevmeye devam ediyordu.
Herkes ona bir şey veriyor, kimse ondan bir karşılık beklemiyordu.
...
... "Büyülü bir kalemin olsaydı... Ne yazardın Turta? Bir sürü ödül maması mı?" Kız kitabı bıraktı ve Turta'nın kulaklarının arkasını kaşıdı. Köpek de cevaben kuyruğunu neşeyle salladı. "Aa! Sen yazamazsın ki. O zaman ben senin yerine yazarım Turta. Ödül maması dışında ne yazsak..." Sonraki sayfayı çevirdi... "Şaka bu herhalde! Sanki mavi kurdele çok nadir bir şeymiş gibi!" Genç kız, misafirleri kapı dışarı edip getirdikleri hediyeleri de bir köşeye fırlattı. Evet, bir zamanlar yalıçapkını kuşları kadar mavi olan kurdeleler ilgisini çekiyordu fakat artık hiç umurunda değildi. "Zavallı çocuğum benim!" diye iç geçirdi annesi. Kız, annesinin öğütlerinden bıkmıştı. Talihi henüz kısa süredir iyiye gidiyor olsa da şimdiden kolayca servet edinmiş ve insanların sevgisini cepte görmeye başlamıştı. Bu dünya onun etrafında dönüyordu sonuçta, değil mi? Bu düşünceler sık sık aklına gelir olmuştu. "Sen benim annemsin, neden diğerleri gibi sevemiyorsun beni?" Beni sevmeyen bir anneye ihtiyacım yoktur belki, diye düşündü kız. Böylece kız, evini ve ailesini arkada bıraktı. O günden itibaren büyüyle gelen iyi talihinin zevkini çıkarabilir, vicdani sitemlere katlanmak zorunda olmadan hayatını yaşayabilirdi. Artık hiçbir manzaradan etkilenmeyinceye, leziz yemeklerden sıkılana kadar dolaştı durdu. Hayatı asla bitmeyen bir balo gibiydi. Konuklar gelip gidiyordu fakat hiçbiri dans pistinde uzun süre kalmıyordu. Bazen "arkadaş" dediklerine bilerek kötü davranıyordu fakat ne kadar kabalık ederse etsin ertesi gün herkes onu affediyor, ona gülümsüyor, onu eskisi gibi sevmeye devam ediyordu. Herkes ona bir şey veriyor, kimse ondan bir karşılık beklemiyordu. ...
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15034_5_TR.txt- JSON Pointer
/
