ContentReadable 285345
...
"ถ้ามีปากกาขนนกวิเศษ... ถ้าเป็น Pie จะเขียนอะไรลงไปเหรอ? บิสกิตสำหรับสุนัขเยอะ ๆ งั้นเหรอ?"
เด็กหญิงวางหนังสือลงแล้วลูบหัวของ Pie สุนัขน้อยกระดิกหางเพื่อตอบรับ
"โอ๊ะ! Pie เขียนหนังสือไม่เป็น งั้นให้ฉันเขียนแทนแกเองละกัน นอกจากบิสกิตสำหรับสุนัขเยอะ ๆ แล้ว ยังมี..."
เธอเปิดไปยังหน้าถัดไป...
"ช่างน่าขันเสียจริง ดูเหมือนริบบิ้นสีน้ำเงินจะหายากมากเลยนะ" เด็กสาวขับไล่ผู้มาเยือนออกไปอย่างไร้ความปรานี และโยนของขวัญที่ผู้มาเยี่ยมนำมาไว้ที่มุมห้อง อันที่จริงนางเคยหลงใหลในริบบิ้นสีน้ำเงินเหมือนนกกระเต็นมาก่อน แต่ตอนนี้ สิ่งของธรรมดา ๆ เหล่านั้นไม่สามารถดึงดูดความสนใจของนางได้อีกต่อไป
"เด็กน้อยที่น่าสงสาร!" ผู้เป็นแม่ถอนหายใจ
เด็กสาวเบื่อหน่ายกับคำสั่งสอนของมารดา ถึงแม้ว่าโชคดีจะมาถึงตัวนางได้ไม่นาน แต่นางเห็นความมั่งคั่งอยู่ที่แค่ปลายนิ้ว การเอาชนะใจผู้คนก็กลายเป็นเรื่องง่ายดายไปแล้ว เดิมทีโลกนี้หมุนรอบตัวนาง นางคิดอย่างนี้มามากครั้ง
"ท่านเป็นแม่แท้ ๆ แต่ทำไมถึงไม่รักข้าเหมือนคนอื่น ๆ ล่ะ?"
บางทีข้าอาจไม่ต้องการแม่ที่ไม่รักข้า เด็กสาวคิด
หลังจากนั้นเด็กสาวก็ทิ้งบ้านไว้เบื้องหลังพร้อมกับครอบครัว ตั้งแต่นั้นมา ก็เพลิดเพลินกับความโชคดีที่มนตรานำพามา ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอีกต่อไป
นางเดินทางไปทั่วทุกที่ จนกระทั่งไม่มีทิวทัศน์ที่ทำให้นางรู้สึกแปลกใหม่ และไม่มีอาหารอร่อยที่ทำให้นางต้องรู้สึกประทับใจ ชีวิตของนางเหมือนงานเต้นรำที่ไม่มีที่สิ้นสุด ผู้คนไปไปมามา แต่ไม่มีใครหยุดบนฟลอร์เต้นรำ
บางครั้งนางก็จงใจปฏิบัติต่อคนที่นางเรียกว่า "เพื่อน" ด้วยเจตนาร้าย แต่ไม่ว่าวันก่อนนางจะประพฤติหยาบคายแค่ไหน พอถึงวันที่สอง พวกเพื่อนของนางก็ยิ้มและให้อภัยนาง และรักนางเหมือนเมื่อก่อน
ผู้คนต่างเพียงอุทิศตนให้นางเท่านั้น ไม่มีใครเรียกร้องอะไรจากนาง
...
... "ถ้ามีปากกาขนนกวิเศษ... ถ้าเป็น Pie จะเขียนอะไรลงไปเหรอ? บิสกิตสำหรับสุนัขเยอะ ๆ งั้นเหรอ?" เด็กหญิงวางหนังสือลงแล้วลูบหัวของ Pie สุนัขน้อยกระดิกหางเพื่อตอบรับ "โอ๊ะ! Pie เขียนหนังสือไม่เป็น งั้นให้ฉันเขียนแทนแกเองละกัน นอกจากบิสกิตสำหรับสุนัขเยอะ ๆ แล้ว ยังมี..." เธอเปิดไปยังหน้าถัดไป... "ช่างน่าขันเสียจริง ดูเหมือนริบบิ้นสีน้ำเงินจะหายากมากเลยนะ" เด็กสาวขับไล่ผู้มาเยือนออกไปอย่างไร้ความปรานี และโยนของขวัญที่ผู้มาเยี่ยมนำมาไว้ที่มุมห้อง อันที่จริงนางเคยหลงใหลในริบบิ้นสีน้ำเงินเหมือนนกกระเต็นมาก่อน แต่ตอนนี้ สิ่งของธรรมดา ๆ เหล่านั้นไม่สามารถดึงดูดความสนใจของนางได้อีกต่อไป "เด็กน้อยที่น่าสงสาร!" ผู้เป็นแม่ถอนหายใจ เด็กสาวเบื่อหน่ายกับคำสั่งสอนของมารดา ถึงแม้ว่าโชคดีจะมาถึงตัวนางได้ไม่นาน แต่นางเห็นความมั่งคั่งอยู่ที่แค่ปลายนิ้ว การเอาชนะใจผู้คนก็กลายเป็นเรื่องง่ายดายไปแล้ว เดิมทีโลกนี้หมุนรอบตัวนาง นางคิดอย่างนี้มามากครั้ง "ท่านเป็นแม่แท้ ๆ แต่ทำไมถึงไม่รักข้าเหมือนคนอื่น ๆ ล่ะ?" บางทีข้าอาจไม่ต้องการแม่ที่ไม่รักข้า เด็กสาวคิด หลังจากนั้นเด็กสาวก็ทิ้งบ้านไว้เบื้องหลังพร้อมกับครอบครัว ตั้งแต่นั้นมา ก็เพลิดเพลินกับความโชคดีที่มนตรานำพามา ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอีกต่อไป นางเดินทางไปทั่วทุกที่ จนกระทั่งไม่มีทิวทัศน์ที่ทำให้นางรู้สึกแปลกใหม่ และไม่มีอาหารอร่อยที่ทำให้นางต้องรู้สึกประทับใจ ชีวิตของนางเหมือนงานเต้นรำที่ไม่มีที่สิ้นสุด ผู้คนไปไปมามา แต่ไม่มีใครหยุดบนฟลอร์เต้นรำ บางครั้งนางก็จงใจปฏิบัติต่อคนที่นางเรียกว่า "เพื่อน" ด้วยเจตนาร้าย แต่ไม่ว่าวันก่อนนางจะประพฤติหยาบคายแค่ไหน พอถึงวันที่สอง พวกเพื่อนของนางก็ยิ้มและให้อภัยนาง และรักนางเหมือนเมื่อก่อน ผู้คนต่างเพียงอุทิศตนให้นางเท่านั้น ไม่มีใครเรียกร้องอะไรจากนาง ...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15034_5_TH.txt- JSON Pointer
/
