Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

Kutup Yıldızı Balesi Antolojisi (I)

world_document121675

Localized evidence

Text fields

2 fields
Siyah Kar Kuğusu

Oyuncu Kadrosu
Odile - Siyah Kar Kuğusu
Myrtha - Kar Kuğusu Kraliçesi
Bathilde - Odile'i Ziyaret Eden Bir Hayalet
Hamsatti - Odile'i Ziyaret Eden Bir Hayalet
Tatiana - Odile'i Ziyaret Eden Bir Hayalet
Fontaineli Soylular, Kar Kuğuları vb.

(Sahne I)

(Ana sahne soğuk, tekinsiz mavi bir ışığa bürünür. Siyah Kar Kuğusu Odile, donuk bir gölün tam ortasında tek başına dans etmektedir. Hareketleri hırçın ve çarpıktır, sanki kendi kanatlarındaki tüyleri yolup atmaya çalışıyormuşçasına çırpınır.)

Odile: Defol, ey lanetli gece! Neden benim kanatlarıma dağlanmalıydı senin o uğursuz rengin?
Odile: Bu bembeyaz donuk gölün üzerinde kaygısız bir zarafetle göğe yükseliyor kız kardeşlerim... Tüyleri, yağan kardan bile daha parlak.
Odile: Oysa ben... Ben bir canavarım, sanki tüylerim is karasına bulanmış gibi...

(Odile bitkin bir halde buzun üzerine yığılır. Yüzünü avuçlarına gömer ve gözyaşlarına boğulur.)

Odile: Söyle bana ey Yüce Tanrım... Ya da sesimi duymaya tenezzül eden hangi zalim ilahsa...
Odile: Ne günah işledim ben, bir dışlanmış olarak yaşamanın utancını sırtlanacak?
Odile: Nasıl arındırsam bu kanatları da kız kardeşlerim kadar saf olabilsem?

(Şiddetli kar fırtınası bir anda yerini derin bir sessizliğe bırakır. Kar Kuğusu Kraliçesi Myrtha, etrafını saran beyaz kar kuğularından oluşan maiyetiyle sahnenin tam ortasına gelir. Adagio.)

Myrtha: Canım Odile'im... Zavallı çocuğum, kıymetli yavrum. Etme kendine bu eziyeti.
Myrtha: Kanatlarını paramparça etsen bile, doğuştan gelen o rengi asla yıkayıp arındıramazsın.
Myrtha: Kanatların siyah, çünkü insanlığın doğası dokundu onlara.

(Odile başını kaldırır ve elini kalbine götürür.)

Odile: İnsanlığın doğası mı?

(Kar kuğularını canlandıran topluluk iki yana açılır, ardından usulca yaklaşarak Odile'in etrafını sarar.)

Myrtha: İnsan doğası. İnsanın duyguları. Sıradan bir leke değil bu Odile, her lekeden daha habis bir zehir.
Myrtha: Korkunç bir illet. Sevgi ve tutku derler adlarına; kader ise onlardan, hiçbir ruhun kaçıp kurtulamayacağı bir ağ örmeye her daim hazırdır.

(Odile ayağa kalkar. Yavaş ve ürkek adımlarla ellerini uzatıp kız kardeşlerinin şefkatine sığınmak ister. Topluluk onu kolları arasına alır.)

Odile: Anlayamıyorum... Anne... Kardeşlerim.

Myrtha: Ah, insan kalbinin kırılganlığını nasıl olur da anlamazsın ey benim canım Odile'im? Zavallı çocuğum benim... Benim kıymetli çocuğum.

Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Nasıl olur da anlamaz? Odile'imiz, biricik kız kardeşimiz, nasıl da anlamaz?

Myrtha: Aşk kaç parlak zihni karanlığa gömdü? Kaç asil ruhu yerle yeksan etti?
Myrtha: En kudretli kahramana bile Kaderin eli karşısında boyun eğdirir, sırf gelip geçici bir şefkat anı uğruna onu zalim taht hırsızının önünde diz çöktürür.
Myrtha: Şunu aklından çıkarma: Merhamet ve şefkatin alevi en ufak bir nefesle sönüverir. Şafağa kadar dayanabilecek tek şey tarafsız ve soğuk bir mantıktır.
Myrtha: Canım Odile'im... Zavallı çocuğum, kıymetli yavrum. Tüylerin... Tutku ve sevgi denen o iğrenç zehirle lekelenmiş.

(Topluluk başlarını öne eğerek sessiz bir yasa bürünür.)

Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Tutku ve sevgi... Sevgi ve tutku... Odile'imiz, canımız, kız kardeşimiz... Nasıl oldu da kapıldı böyle şeylere?
Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): İnsan kalbi kırılgan... Kader ise acımasız.
Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Dokunma o zehre. Kendi harabene zincirleme kendini.

(Myrtha, Odile'in başını usulca okşar, ardından onu sahnenin diğer ucuna doğru yönlendirir. Odile buzun üzerinde dizlerinin üstüne çöker.)

Myrtha: Kulak ver bana Odile. Kar Kuğuları sonsuzluğa dek dans eder.
Myrtha: Sakın ola kanatların inmesin ölümlü dünyanın bataklığına. İzin verme yüreğindeki kederin tüylerini lekelemesine.

Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Aşk, ruhu Kaderin iradesi önünde boyun eğdirir. Şefkat zayıflıktır! Şefkat zayıflıktır!
Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Dokunma o zehre. Kendi harabene zincirleme kendini.

(Odile buzun üzerinde öylece kalır. Başını kaldırıp kraliçeye ve kız kardeşlerine bakar, ellerini yakarırcasına onlara uzatır.)

Odile: Ne yapmalıyım? Anne, ne yapmam gerek?
Odile: Nasıl kız kardeşlerim kadar saf, onlar kadar soğuk olabilirim?

(Myrtha kollarını havaya kaldırır. Işıklar titrer.)

Myrtha: Geçmişin üç ruhu çağrıma kulak verecek. Birer birer düşlerine konuk olacaklar.
Myrtha: Onlar sana yol göstermedikçe, kaderin ördüğü ağdan kurtuluşun yok.
Myrtha: Kulak ver bana Odile'im, sevgili çocuğum...
Myrtha: Yarının dansı dindiğinde ve çan ilk kasvetli vuruşunu yaptığında, ilk davetsiz misafirini buyur et.
Myrtha: Ertesi gece, tam da aynı vakitte, ikincisini kabul et.
Myrtha: Üçüncü gece çöktüğünde ve çanın son yankısı sessizliğe karıştığında, üçüncüsünü karşıla.
Myrtha: Kendi iyiliğini düşünüyorsan, söyleyeceklerine kulak kesil.
Myrtha: Zira senin kurtuluşun... Ve onların cezası bunda saklı.

(Kar fırtınası bir kez daha uğuldar. Myrtha ve kar kuğuları sahneden çıkar. Işıklar yavaşça kararır, geriye sadece sahnenin ortasında kıvrılmış yatan Odile'i aydınlatan tek bir spot ışığı kalır.)

(Sahne II)

...

(Derinden tek bir çan sesi yankılanır. Sahnenin bir tarafında ürkütücü, yeşil bir ışık yükselir. Yorgunluktan bitap düşen Odile, ellerini dizlerine dayayarak yavaşça ve güçlükle ayağa kalkar.)

Odile: Kanatlarımı arındıracağım. Yüreğimdeki tüm hisleri silip atıp, kız kardeşlerimle aynı gökyüzünün altında uçacağım.

(Bathilde'nin ruhu, havada uçuşan bir sis hüzmesi misali gölgelerin arasından süzülür. Göz alıcı mücevherlerle bezeli bir elbise içindedir ve elinde Fontaine yapımı bir şamdan tutar. Müzik usulca değişerek yerini Mermonia Sarayı üslubunda zarif bir menuete bırakır. İhtişamlı kıyafetlere bürünmüş Fontaineli soyluların hayaletleri, onun ardında zarif figürlerle dans eder.)

Bathilde: Korkma kardeşim. Ben Bathilde de Petrichor, geçmişten gelen bir ruhum.

Fontaineli Soylular (hep bir ağızdan): Seyreyleyin Petrichor Hanesinin Mücevherini! Kimse boy ölçüşemez onun güzelliğiyle.
Fontaineli Soylular (hep bir ağızdan): Gülüşü taze bahar çiçeklerini gölgede bırakır, zarafeti karşısında en nadide gül bile utancından boynunu büker.

Varyasyon: Bahar - Bathilde'nin Gece Yarısı Gezintisi
Bathilde: Kader sana nasıl da acımasızca haksızlık etmiş... Seni böylesine narin, böylesine merhamet dolu bir kalple baş başa bırakmış.
Bathilde: Bir vakitler benim de rehberim merhametti. Dans eden köylü bir kızın boynuna, o çok kıymetli altın sarısı kolyemi kendi ellerimle takmıştım.
Bathilde: Nereden bilebilirdim ki, ona bir sonraki dans için söz veren avcı, meğer benim nişanlımın ta kendisiymiş.
Bathilde: Onu bütün kalbimle sevdim. Böylesi bir aşka da kalp kırıklığından başka bir son yaraşmazdı.

(Müzik ağırlaşır. Bathilde ellerini kalbine bastırır. Arkasındaki Fontaineli soylular birer birer yere yığılır.)

Bathilde: Bir zamanlar ettiğimiz yeminler, baharın kokusu gibi yitip gitti... Artık kimse hatırlamıyor onları.
Bathilde: En tatlı sözlerin içi, çoğu zaman bomboştur. Bir avuç boş vaat ve gelip geçici bir anlık haz uğruna, ömrün en güzel yılları heba olup gider.
Bathilde: Hem de ne uğruna... Dinle beni sevgili kardeşim, bir başkasının kalbi asla gerçekten senin olamaz.
Bathilde: Ağlamalıyım, yürekten kopmasa da bu gözyaşları.

(Adagio.)

Bathilde: Sevgi, kederin ta kendisidir.
Bathilde: İster dostluk deyin adına, ister sevda, isterseniz de ilahi aşk... Hiçbir önemi yok.
Bathilde: Fani aşk dediğin, beyhude bir arzunun gece yarısı dansından ibarettir ve ancak kaderin hazırladığı utanç dolu bir mezarda bulur sonunu.
Bathilde: Hayatın canlılığını söküp alırlar senden, geleceğin bir zamanlar vadettiği tüm umutlar solup koca bir hiçliğe karışana dek.
Bathilde: Kendi yüreğin için dans et. Kendi sonsuzluğun için dans et. Asla teslim etme kendini kaderin ellerine!

(Presto. Acı dolu, hırçın fouette dönüşleriyle kendinden geçercesine döner.)

Bathilde: Dans et kışın mum ışığı, dans et!
Bathilde: Gürültü ve kargaşa, acı ve gözyaşı, kahkaha ve mutluluk... Ah, hayat işte!
Bathilde: Hayat dediğin geçici, yalnız bir danstır. Müzikle ve neşeyle kısa bir süre yaşarsın, perde indiğinde ise sessizliğe bürünürsün...

...

Varyasyon: Yaz - Pragjyotishpura Kraliyet Hanedanının Saray Dansı
(Sahne parlak altın sarısı bir ışığa boğulur. Altın süs eşyalarıyla ağırlaşmış kızıl cübbeler giyen Hamsatti, sahnenin ortasına atlar.)

Hamsatti: Bir zamanlar fevkalade Pragjyotishpura krallığının bir prensesiydim, altın bir sarayda doğmuştum; orada tüm canlılar tahtımın önünde eğilirdi.
Hamsatti: Adımlarım, nilüfer havuzları arasında gezinen bir kraliyet fili kadar zarifti. Yüzüm, tanrıların kutsal ışıltısını taşıyordu.
Hamsatti: Babam benim için altın ve değerli taşlardan yüce bir kürsü yaptırdı, bu sırada devalar havayı Karrenay'ın kutsal şarkısıyla dolduruyordu.
Hamsatti: Lakin... Heyhat! Heyhat! Vaana Efendisi, o merhametsiz çiçek uçlu Sammohana okunu üzerime saldı.
Hamsatti: Ucu tanrıları bile delirtecek bir zehre batırılmıştı; ok kanadı ise kalbi çalıp götürecek bir büyü taşıyordu.
Hamsatti: Kahramanlığıyla kavurucu güneş gibi parlayan o savaşçı uğruna, kalbim dharma yolunu terk etti.
Hamsatti: Kutsal zırhlara bürünmüştü, parlak ilahi küpeleriyle Rishboland Kaplanlarının kudretli kralı gibi tanrısal bir ihtişamla duruyordu.

(Hamsatti acı içinde yüzünü örter, ardından sanki görünmez bir yılanla boğuşuyormuş gibi havaya vahşice pençe atar.)

Hamsatti: Sevdim onu. Sevdim onu... Sevdim onu! Oysa o kalbini alt tabakadan bir tapınak dansçısına verdi.
Hamsatti: O dansçı ona nasıl layık olabilirdi ki? Kutsal ateşin yanına bırakılan kutsal adağı bir köpeğin hak etmesinden farksızdı.
Hamsatti: Onun kanını dökmezdim. Yaz karlarından daha ak olan tenini de lekelemezdim.
Hamsatti: Yine de ölmesi gerekiyordu. Yoksa başka soylu adamları da delilikten sarhoş olmuş filler gibi çıldırana dek yoldan çıkaracaktı.
Hamsatti: Ne zalimce bir aşağılama! Sevdiğim adam sevdiği kişinin peşinden gitti ve birlikte şafak vaktindeki çiçekler gibi solup gittiler.
Hamsatti: Bir öpücükle onun hayatına veda ettim. Bir öpücükle kendi yaşam alevim sona erdi.
Hamsatti: Son bir öpücük... Son bir sarılış... Onu aşk uğruna katlederdim. Onu ölümüne severdim...

(Hamsatti'nin dansı aniden durur. Derin bir hamle pozisyonunda donakalır, bakışları yerde yığılmış bir halde oturan Odile'e kilitlenmiştir.)

Hamsatti: Ah, sevgili kardeşim, aşktan sakın!
Hamsatti: Zehirli bir engerektir o. Onu bağrına basan, boğazını onun dişlerine sunar.
Hamsatti: Aşk acımasızdır.
Hamsatti: Kibrinizin Kaderi uzaklaştırabileceğini düşünmeyin. Tanrılar bile, Aşk onlara bir kez dokunduğunda, Kaderin pazarlığından kaçamazlar.

...

Varyasyon: Güz - Çalınan Peçe
(Üçüncü çanın son yankısı sessizliğe gömülür. Sahne derin bir gece mavisine bürünür. Ağır, kederli bir çello şarkı söylemeye başlar. Beyaz bir kar kuğusu kılığına bürünmüş Tatiana, havada kalmaya çabalarken cansızca sarkan kanatlarıyla donuk gölün üzerinde ızdırap verici bir yavaşlıkla ilerler.)

Tatiana: Mutlu rüyalar, tıpkı çürüyen bir yaranın en derin acıyı bilmesi gibi, yalnızca Kaderin zulmünü keskinleştirmeye yarar.
Tatiana: Ölümlülerin duygularını sırf onları hiç tatmadığın için arzuluyorsun.
Tatiana: Ama beni dinle sevgili kız kardeşim. Bu sahnede, her ne kadar dev de olsa, bir oyun oynanır yalnızca. Gökler her şeyi çoktan planladı.

(Tatiana buzun üzerine yığılır. Sanki hayat bedenini terk ediyormuş gibi bacakları cansızca altına düşerken, kolları gökyüzüne doğru kaskatı uzanır.)

Tatiana: Aşk zayıflıktır.
Tatiana: Yemin bir kez bozulduğunda, gökler sonsuza dek kapanacak.
Tatiana: Kaderimiz, güz gecesinin sonsuz karanlığı bizi tamamen yutana dek bu pis balçığın içinde çabalamak ve batmak olacak.
Tatiana: Bir zamanlar göklere ait olması gereken kuşun kanatları kırılacak ve kuş kirli topraklara çakılacak. Dileğin bu mu?

(Tatiana kollarını indirir ve yanında diz çökmüş olan Odile'e döner.)

Tatiana: Uç canım, uç. Kız kardeşlerin gibi uç. Yeryüzüne ait olan sevgi için kederlenme.

(Sahne III)

...

(Sahne altın sarısı bir ışıkla aydınlanır. Kusursuz beyaz elbiselere bürünmüş kar kuğuları, mükemmel bir simetri içinde durur. Kraliçe Myrtha salonunun merkezinden hüküm sürer ve yavaşça geri dönen Odile'e yukarıdan bakar.)

Myrtha: Geri döndün Odile'im, benim zavallı çocuğum, kıymetli çocuğum.
Myrtha: Üç trajediye tanık oldun. Tutkuya yenik düşenlerin ne hale geldiğini gördün.
Myrtha: Aşk kederdir. Aşk zalimdir. Aşk zayıflıktır.
Myrtha: Kanatlarını arındır ve bizimle ebediyete yüksel.
Myrtha: Zira dansı bilmeyen her şafak, yaşamın ta kendisini inkar etmiş bir şafaktır.

(Kar kuğuları lekesiz kanatlarını açıp Odile'in bağlılığını bekler.)

Odile: Anne, düştüklerini gördüm.

(Myrtha başını eğer ve elini uzatarak, Odile'in kanatlarını arındıracak sulara doğru çağırır.)

Myrtha: O halde gerçek açığa çıktı. Aşk ve tutku Kaderin tuzağıdır, ruha sızan zehirdir.

Varyasyon: Kış - Odile'in Dansı
Odile: Hayır anne. Tam aksine.
Odile: Tutku ve aşk Kadere değil, yalnızca kalbe aittir.
Odile: Fani kalp zayıf değildir. İyilik, tutku veya sevgiler de hakeza.
Odile: Zayıflık benimdi, zira onları kanatlarım yapmaktan korktum.

(Odile aniden ayağa kalkar. Vahşi, coşkulu bir özgürlükle kendini kar kuğusu çemberinden çıkarır ve aşamanın ortasına büyük adımlarla yürüyerek otuz iki fouette'ye başlar. Koro şaşkınlık içinde mırıldanır.)

Myrtha: İyi düşün benim zavallı çocuğum, kıymetli çocuğum.
Myrtha: Sonsuz saflıktan, asla solmayacak kusursuzluktan vazgeçeceksin.

Odile: Peki böyle bir sonsuzluk benim neyime?
Odile: Sonsuzlukta, uçsuz bucaksız bir gökyüzünden başka hiçbir şey yoktur. Diğer her şey boşluktur. Diğer her şey yanılsamadır.
Odile: Onun ötesinde hiçbir şey yok. Hiçbir şey.
Odile: Hayır... Gökyüzü bile kalmadı. Sadece sessizlik var. Sadece sükunet. Başka hiçbir şey yok.Odile
Odile: Sadece cansız bir boşluk; görülmeyen, sevilmeyen.
Odile: Böyle bir sonsuzluk istemiyorum.
Odile: Ben o "an"da, göz açıp kapayıncaya kadar yok olan o gelip geçici, güzel anda dans etmek istiyorum.
Odile: Kalbimi titreten masmavi bir gökyüzünün altında.
Odile: Sadece bir an sürse de. Düşmem gerekse de.
Odile: Aşk tutkudur, keder değil.

(Kar kuğuları bir kez daha toplanarak Odile'i beyaz bir denizle çevreliyor.)

Myrtha: Tutku dilini esir almış sevgili Odile'im.

Odile: Öyleyse bırak da konuşan ses tutkum olsun.

Myrtha: Tutkun terk edilecek, ihanete uğrayacak, ayaklar altına alınacak ve paramparça edilecek.

Odile: Varsın öyle olsun.
Odile: Bin kez terk edilse de hâlâ benimdir. Bin kez ihanete uğrasa da hâlâ benimdir. Tutkum benimdir. Aşkım benimdir.
Odile: Ve ben hâlâ kendimim.

Myrtha: Aşk, Kaderin tuzağıdır.

Odile: Hayır. Aşk, Kaderin tuzağını kesen bıçaktır.
Odile: Eğer Kader, Aşkı kendi zinciri yaparsa, o zaman zincire vurulmayan Aşk başkaldırıların en büyüğüdür.

(Myrtha ellerini indirir ve hareketsiz kalır. Oyuncular sessizce arkalarını döner ve mükemmel bir dizilimle yavaşça perdenin gölgelerine çekilirler.)

Myrtha: Seçimini yargılamaya hakkım yok sevgili Odile'im, benim zavallı çocuğum.

Odile: Benim de seninkini yargılamaya hakkım yok anne.

...

(Sahne; sıcak ve parlak şafağın tek bir huzmesiyle aydınlanır, altın sarısı kızıl parıltı Odile'in karanlık silüeti üzerine düşer.)

Anlatıcı: Dans etmesinin gerekmediği o sabah, siyah kar kuğusu sessizce gölün yüzeyinde kendi yansımasını seyretti.
Anlatıcı: Doğan güneşin yanı başına uzanmış bulutlar ona öylesine yakındı ki, sanki tek bir kanat çırpışıyla onlara ulaşıverecek gibiydi.

Odile: Ömrümden geriye tek bir an kalsaydı, olabildiğince yükseklere süzülürdüm.
Odile: Hiçbir kar kuğusunun erişemediği zirvelere ulaşır, hiçbir kar kuğusunun görmediği rüyaları görürdüm.
Odile: Haykıran rüzgarın peşine düşeceğim, yalnız tırmanacağım yükseklere.
Odile: Daha, daha yükseğe...
Odile: Yukarıya; uzun, çılgın, yanan maviliğe...
Odile: Heyhat! Yeryüzünün acımasız bağlarından sıyrıldım.
Odile: Elimi uzattım ve ilahi olanın yüzüne dokundum.

(Bir dizi yükselen dönüşe başlar. Spot ışığı yükselişini takip eder. Müzik yavaş, geniş bir son akorla sona erer.)

(Perde Kapanır)
Siyah Kar Kuğusu

Oyuncu Kadrosu
Odile - Siyah Kar Kuğusu
Myrtha - Kar Kuğusu Kraliçesi
Bathilde - Odile'i Ziyaret Eden Bir Hayalet
Hamsatti - Odile'i Ziyaret Eden Bir Hayalet
Tatiana - Odile'i Ziyaret Eden Bir Hayalet
Fontaineli Soylular, Kar Kuğuları vb.

(Sahne I)

(Ana sahne soğuk, tekinsiz mavi bir ışığa bürünür. Siyah Kar Kuğusu Odile, donuk bir gölün tam ortasında tek başına dans etmektedir. Hareketleri hırçın ve çarpıktır, sanki kendi kanatlarındaki tüyleri yolup atmaya çalışıyormuşçasına çırpınır.)

Odile: Defol, ey lanetli gece! Neden benim kanatlarıma dağlanmalıydı senin o uğursuz rengin?
Odile: Bu bembeyaz donuk gölün üzerinde kaygısız bir zarafetle göğe yükseliyor kız kardeşlerim... Tüyleri, yağan kardan bile daha parlak.
Odile: Oysa ben... Ben bir canavarım, sanki tüylerim is karasına bulanmış gibi...

(Odile bitkin bir halde buzun üzerine yığılır. Yüzünü avuçlarına gömer ve gözyaşlarına boğulur.)

Odile: Söyle bana ey Yüce Tanrım... Ya da sesimi duymaya tenezzül eden hangi zalim ilahsa...
Odile: Ne günah işledim ben, bir dışlanmış olarak yaşamanın utancını sırtlanacak?
Odile: Nasıl arındırsam bu kanatları da kız kardeşlerim kadar saf olabilsem?

(Şiddetli kar fırtınası bir anda yerini derin bir sessizliğe bırakır. Kar Kuğusu Kraliçesi Myrtha, etrafını saran beyaz kar kuğularından oluşan maiyetiyle sahnenin tam ortasına gelir. Adagio.)

Myrtha: Canım Odile'im... Zavallı çocuğum, kıymetli yavrum. Etme kendine bu eziyeti.
Myrtha: Kanatlarını paramparça etsen bile, doğuştan gelen o rengi asla yıkayıp arındıramazsın.
Myrtha: Kanatların siyah, çünkü insanlığın doğası dokundu onlara.

(Odile başını kaldırır ve elini kalbine götürür.)

Odile: İnsanlığın doğası mı?

(Kar kuğularını canlandıran topluluk iki yana açılır, ardından usulca yaklaşarak Odile'in etrafını sarar.)

Myrtha: İnsan doğası. İnsanın duyguları. Sıradan bir leke değil bu Odile, her lekeden daha habis bir zehir.
Myrtha: Korkunç bir illet. Sevgi ve tutku derler adlarına; kader ise onlardan, hiçbir ruhun kaçıp kurtulamayacağı bir ağ örmeye her daim hazırdır.

(Odile ayağa kalkar. Yavaş ve ürkek adımlarla ellerini uzatıp kız kardeşlerinin şefkatine sığınmak ister. Topluluk onu kolları arasına alır.)

Odile: Anlayamıyorum... Anne... Kardeşlerim.

Myrtha: Ah, insan kalbinin kırılganlığını nasıl olur da anlamazsın ey benim canım Odile'im? Zavallı çocuğum benim... Benim kıymetli çocuğum.

Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Nasıl olur da anlamaz? Odile'imiz, biricik kız kardeşimiz, nasıl da anlamaz?

Myrtha: Aşk kaç parlak zihni karanlığa gömdü? Kaç asil ruhu yerle yeksan etti?
Myrtha: En kudretli kahramana bile Kaderin eli karşısında boyun eğdirir, sırf gelip geçici bir şefkat anı uğruna onu zalim taht hırsızının önünde diz çöktürür.
Myrtha: Şunu aklından çıkarma: Merhamet ve şefkatin alevi en ufak bir nefesle sönüverir. Şafağa kadar dayanabilecek tek şey tarafsız ve soğuk bir mantıktır.
Myrtha: Canım Odile'im... Zavallı çocuğum, kıymetli yavrum. Tüylerin... Tutku ve sevgi denen o iğrenç zehirle lekelenmiş.

(Topluluk başlarını öne eğerek sessiz bir yasa bürünür.)

Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Tutku ve sevgi... Sevgi ve tutku... Odile'imiz, canımız, kız kardeşimiz... Nasıl oldu da kapıldı böyle şeylere?
Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): İnsan kalbi kırılgan... Kader ise acımasız.
Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Dokunma o zehre. Kendi harabene zincirleme kendini.

(Myrtha, Odile'in başını usulca okşar, ardından onu sahnenin diğer ucuna doğru yönlendirir. Odile buzun üzerinde dizlerinin üstüne çöker.)

Myrtha: Kulak ver bana Odile. Kar Kuğuları sonsuzluğa dek dans eder.
Myrtha: Sakın ola kanatların inmesin ölümlü dünyanın bataklığına. İzin verme yüreğindeki kederin tüylerini lekelemesine.

Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Aşk, ruhu Kaderin iradesi önünde boyun eğdirir. Şefkat zayıflıktır! Şefkat zayıflıktır!
Kar Kuğuları (hep bir ağızdan): Dokunma o zehre. Kendi harabene zincirleme kendini.

(Odile buzun üzerinde öylece kalır. Başını kaldırıp kraliçeye ve kız kardeşlerine bakar, ellerini yakarırcasına onlara uzatır.)

Odile: Ne yapmalıyım? Anne, ne yapmam gerek?
Odile: Nasıl kız kardeşlerim kadar saf, onlar kadar soğuk olabilirim?

(Myrtha kollarını havaya kaldırır. Işıklar titrer.)

Myrtha: Geçmişin üç ruhu çağrıma kulak verecek. Birer birer düşlerine konuk olacaklar.
Myrtha: Onlar sana yol göstermedikçe, kaderin ördüğü ağdan kurtuluşun yok.
Myrtha: Kulak ver bana Odile'im, sevgili çocuğum...
Myrtha: Yarının dansı dindiğinde ve çan ilk kasvetli vuruşunu yaptığında, ilk davetsiz misafirini buyur et.
Myrtha: Ertesi gece, tam da aynı vakitte, ikincisini kabul et.
Myrtha: Üçüncü gece çöktüğünde ve çanın son yankısı sessizliğe karıştığında, üçüncüsünü karşıla.
Myrtha: Kendi iyiliğini düşünüyorsan, söyleyeceklerine kulak kesil.
Myrtha: Zira senin kurtuluşun... Ve onların cezası bunda saklı.

(Kar fırtınası bir kez daha uğuldar. Myrtha ve kar kuğuları sahneden çıkar. Işıklar yavaşça kararır, geriye sadece sahnenin ortasında kıvrılmış yatan Odile'i aydınlatan tek bir spot ışığı kalır.)

(Sahne II)

...

(Derinden tek bir çan sesi yankılanır. Sahnenin bir tarafında ürkütücü, yeşil bir ışık yükselir. Yorgunluktan bitap düşen Odile, ellerini dizlerine dayayarak yavaşça ve güçlükle ayağa kalkar.)

Odile: Kanatlarımı arındıracağım. Yüreğimdeki tüm hisleri silip atıp, kız kardeşlerimle aynı gökyüzünün altında uçacağım.

(Bathilde'nin ruhu, havada uçuşan bir sis hüzmesi misali gölgelerin arasından süzülür. Göz alıcı mücevherlerle bezeli bir elbise içindedir ve elinde Fontaine yapımı bir şamdan tutar. Müzik usulca değişerek yerini Mermonia Sarayı üslubunda zarif bir menuete bırakır. İhtişamlı kıyafetlere bürünmüş Fontaineli soyluların hayaletleri, onun ardında zarif figürlerle dans eder.)

Bathilde: Korkma kardeşim. Ben Bathilde de Petrichor, geçmişten gelen bir ruhum.

Fontaineli Soylular (hep bir ağızdan): Seyreyleyin Petrichor Hanesinin Mücevherini! Kimse boy ölçüşemez onun güzelliğiyle.
Fontaineli Soylular (hep bir ağızdan): Gülüşü taze bahar çiçeklerini gölgede bırakır, zarafeti karşısında en nadide gül bile utancından boynunu büker.

Varyasyon: Bahar - Bathilde'nin Gece Yarısı Gezintisi
Bathilde: Kader sana nasıl da acımasızca haksızlık etmiş... Seni böylesine narin, böylesine merhamet dolu bir kalple baş başa bırakmış.
Bathilde: Bir vakitler benim de rehberim merhametti. Dans eden köylü bir kızın boynuna, o çok kıymetli altın sarısı kolyemi kendi ellerimle takmıştım.
Bathilde: Nereden bilebilirdim ki, ona bir sonraki dans için söz veren avcı, meğer benim nişanlımın ta kendisiymiş.
Bathilde: Onu bütün kalbimle sevdim. Böylesi bir aşka da kalp kırıklığından başka bir son yaraşmazdı.

(Müzik ağırlaşır. Bathilde ellerini kalbine bastırır. Arkasındaki Fontaineli soylular birer birer yere yığılır.)

Bathilde: Bir zamanlar ettiğimiz yeminler, baharın kokusu gibi yitip gitti... Artık kimse hatırlamıyor onları.
Bathilde: En tatlı sözlerin içi, çoğu zaman bomboştur. Bir avuç boş vaat ve gelip geçici bir anlık haz uğruna, ömrün en güzel yılları heba olup gider.
Bathilde: Hem de ne uğruna... Dinle beni sevgili kardeşim, bir başkasının kalbi asla gerçekten senin olamaz.
Bathilde: Ağlamalıyım, yürekten kopmasa da bu gözyaşları.

(Adagio.)

Bathilde: Sevgi, kederin ta kendisidir.
Bathilde: İster dostluk deyin adına, ister sevda, isterseniz de ilahi aşk... Hiçbir önemi yok.
Bathilde: Fani aşk dediğin, beyhude bir arzunun gece yarısı dansından ibarettir ve ancak kaderin hazırladığı utanç dolu bir mezarda bulur sonunu.
Bathilde: Hayatın canlılığını söküp alırlar senden, geleceğin bir zamanlar vadettiği tüm umutlar solup koca bir hiçliğe karışana dek.
Bathilde: Kendi yüreğin için dans et. Kendi sonsuzluğun için dans et. Asla teslim etme kendini kaderin ellerine!

(Presto. Acı dolu, hırçın fouette dönüşleriyle kendinden geçercesine döner.)

Bathilde: Dans et kışın mum ışığı, dans et!
Bathilde: Gürültü ve kargaşa, acı ve gözyaşı, kahkaha ve mutluluk... Ah, hayat işte!
Bathilde: Hayat dediğin geçici, yalnız bir danstır. Müzikle ve neşeyle kısa bir süre yaşarsın, perde indiğinde ise sessizliğe bürünürsün...

...

Varyasyon: Yaz - Pragjyotishpura Kraliyet Hanedanının Saray Dansı
(Sahne parlak altın sarısı bir ışığa boğulur. Altın süs eşyalarıyla ağırlaşmış kızıl cübbeler giyen Hamsatti, sahnenin ortasına atlar.)

Hamsatti: Bir zamanlar fevkalade Pragjyotishpura krallığının bir prensesiydim, altın bir sarayda doğmuştum; orada tüm canlılar tahtımın önünde eğilirdi.
Hamsatti: Adımlarım, nilüfer havuzları arasında gezinen bir kraliyet fili kadar zarifti. Yüzüm, tanrıların kutsal ışıltısını taşıyordu.
Hamsatti: Babam benim için altın ve değerli taşlardan yüce bir kürsü yaptırdı, bu sırada devalar havayı Karrenay'ın kutsal şarkısıyla dolduruyordu.
Hamsatti: Lakin... Heyhat! Heyhat! Vaana Efendisi, o merhametsiz çiçek uçlu Sammohana okunu üzerime saldı.
Hamsatti: Ucu tanrıları bile delirtecek bir zehre batırılmıştı; ok kanadı ise kalbi çalıp götürecek bir büyü taşıyordu.
Hamsatti: Kahramanlığıyla kavurucu güneş gibi parlayan o savaşçı uğruna, kalbim dharma yolunu terk etti.
Hamsatti: Kutsal zırhlara bürünmüştü, parlak ilahi küpeleriyle Rishboland Kaplanlarının kudretli kralı gibi tanrısal bir ihtişamla duruyordu.

(Hamsatti acı içinde yüzünü örter, ardından sanki görünmez bir yılanla boğuşuyormuş gibi havaya vahşice pençe atar.)

Hamsatti: Sevdim onu. Sevdim onu... Sevdim onu! Oysa o kalbini alt tabakadan bir tapınak dansçısına verdi.
Hamsatti: O dansçı ona nasıl layık olabilirdi ki? Kutsal ateşin yanına bırakılan kutsal adağı bir köpeğin hak etmesinden farksızdı.
Hamsatti: Onun kanını dökmezdim. Yaz karlarından daha ak olan tenini de lekelemezdim.
Hamsatti: Yine de ölmesi gerekiyordu. Yoksa başka soylu adamları da delilikten sarhoş olmuş filler gibi çıldırana dek yoldan çıkaracaktı.
Hamsatti: Ne zalimce bir aşağılama! Sevdiğim adam sevdiği kişinin peşinden gitti ve birlikte şafak vaktindeki çiçekler gibi solup gittiler.
Hamsatti: Bir öpücükle onun hayatına veda ettim. Bir öpücükle kendi yaşam alevim sona erdi.
Hamsatti: Son bir öpücük... Son bir sarılış... Onu aşk uğruna katlederdim. Onu ölümüne severdim...

(Hamsatti'nin dansı aniden durur. Derin bir hamle pozisyonunda donakalır, bakışları yerde yığılmış bir halde oturan Odile'e kilitlenmiştir.)

Hamsatti: Ah, sevgili kardeşim, aşktan sakın!
Hamsatti: Zehirli bir engerektir o. Onu bağrına basan, boğazını onun dişlerine sunar.
Hamsatti: Aşk acımasızdır.
Hamsatti: Kibrinizin Kaderi uzaklaştırabileceğini düşünmeyin. Tanrılar bile, Aşk onlara bir kez dokunduğunda, Kaderin pazarlığından kaçamazlar.

...

Varyasyon: Güz - Çalınan Peçe
(Üçüncü çanın son yankısı sessizliğe gömülür. Sahne derin bir gece mavisine bürünür. Ağır, kederli bir çello şarkı söylemeye başlar. Beyaz bir kar kuğusu kılığına bürünmüş Tatiana, havada kalmaya çabalarken cansızca sarkan kanatlarıyla donuk gölün üzerinde ızdırap verici bir yavaşlıkla ilerler.)

Tatiana: Mutlu rüyalar, tıpkı çürüyen bir yaranın en derin acıyı bilmesi gibi, yalnızca Kaderin zulmünü keskinleştirmeye yarar.
Tatiana: Ölümlülerin duygularını sırf onları hiç tatmadığın için arzuluyorsun.
Tatiana: Ama beni dinle sevgili kız kardeşim. Bu sahnede, her ne kadar dev de olsa, bir oyun oynanır yalnızca. Gökler her şeyi çoktan planladı.

(Tatiana buzun üzerine yığılır. Sanki hayat bedenini terk ediyormuş gibi bacakları cansızca altına düşerken, kolları gökyüzüne doğru kaskatı uzanır.)

Tatiana: Aşk zayıflıktır.
Tatiana: Yemin bir kez bozulduğunda, gökler sonsuza dek kapanacak.
Tatiana: Kaderimiz, güz gecesinin sonsuz karanlığı bizi tamamen yutana dek bu pis balçığın içinde çabalamak ve batmak olacak.
Tatiana: Bir zamanlar göklere ait olması gereken kuşun kanatları kırılacak ve kuş kirli topraklara çakılacak. Dileğin bu mu?

(Tatiana kollarını indirir ve yanında diz çökmüş olan Odile'e döner.)

Tatiana: Uç canım, uç. Kız kardeşlerin gibi uç. Yeryüzüne ait olan sevgi için kederlenme.

(Sahne III)

...

(Sahne altın sarısı bir ışıkla aydınlanır. Kusursuz beyaz elbiselere bürünmüş kar kuğuları, mükemmel bir simetri içinde durur. Kraliçe Myrtha salonunun merkezinden hüküm sürer ve yavaşça geri dönen Odile'e yukarıdan bakar.)

Myrtha: Geri döndün Odile'im, benim zavallı çocuğum, kıymetli çocuğum.
Myrtha: Üç trajediye tanık oldun. Tutkuya yenik düşenlerin ne hale geldiğini gördün.
Myrtha: Aşk kederdir. Aşk zalimdir. Aşk zayıflıktır.
Myrtha: Kanatlarını arındır ve bizimle ebediyete yüksel.
Myrtha: Zira dansı bilmeyen her şafak, yaşamın ta kendisini inkar etmiş bir şafaktır.

(Kar kuğuları lekesiz kanatlarını açıp Odile'in bağlılığını bekler.)

Odile: Anne, düştüklerini gördüm.

(Myrtha başını eğer ve elini uzatarak, Odile'in kanatlarını arındıracak sulara doğru çağırır.)

Myrtha: O halde gerçek açığa çıktı. Aşk ve tutku Kaderin tuzağıdır, ruha sızan zehirdir.

Varyasyon: Kış - Odile'in Dansı
Odile: Hayır anne. Tam aksine.
Odile: Tutku ve aşk Kadere değil, yalnızca kalbe aittir.
Odile: Fani kalp zayıf değildir. İyilik, tutku veya sevgiler de hakeza.
Odile: Zayıflık benimdi, zira onları kanatlarım yapmaktan korktum.

(Odile aniden ayağa kalkar. Vahşi, coşkulu bir özgürlükle kendini kar kuğusu çemberinden çıkarır ve aşamanın ortasına büyük adımlarla yürüyerek otuz iki fouette'ye başlar. Koro şaşkınlık içinde mırıldanır.)

Myrtha: İyi düşün benim zavallı çocuğum, kıymetli çocuğum.
Myrtha: Sonsuz saflıktan, asla solmayacak kusursuzluktan vazgeçeceksin.

Odile: Peki böyle bir sonsuzluk benim neyime?
Odile: Sonsuzlukta, uçsuz bucaksız bir gökyüzünden başka hiçbir şey yoktur. Diğer her şey boşluktur. Diğer her şey yanılsamadır.
Odile: Onun ötesinde hiçbir şey yok. Hiçbir şey.
Odile: Hayır... Gökyüzü bile kalmadı. Sadece sessizlik var. Sadece sükunet. Başka hiçbir şey yok.Odile
Odile: Sadece cansız bir boşluk; görülmeyen, sevilmeyen.
Odile: Böyle bir sonsuzluk istemiyorum.
Odile: Ben o "an"da, göz açıp kapayıncaya kadar yok olan o gelip geçici, güzel anda dans etmek istiyorum.
Odile: Kalbimi titreten masmavi bir gökyüzünün altında.
Odile: Sadece bir an sürse de. Düşmem gerekse de.
Odile: Aşk tutkudur, keder değil.

(Kar kuğuları bir kez daha toplanarak Odile'i beyaz bir denizle çevreliyor.)

Myrtha: Tutku dilini esir almış sevgili Odile'im.

Odile: Öyleyse bırak da konuşan ses tutkum olsun.

Myrtha: Tutkun terk edilecek, ihanete uğrayacak, ayaklar altına alınacak ve paramparça edilecek.

Odile: Varsın öyle olsun.
Odile: Bin kez terk edilse de hâlâ benimdir. Bin kez ihanete uğrasa da hâlâ benimdir. Tutkum benimdir. Aşkım benimdir.
Odile: Ve ben hâlâ kendimim.

Myrtha: Aşk, Kaderin tuzağıdır.

Odile: Hayır. Aşk, Kaderin tuzağını kesen bıçaktır.
Odile: Eğer Kader, Aşkı kendi zinciri yaparsa, o zaman zincire vurulmayan Aşk başkaldırıların en büyüğüdür.

(Myrtha ellerini indirir ve hareketsiz kalır. Oyuncular sessizce arkalarını döner ve mükemmel bir dizilimle yavaşça perdenin gölgelerine çekilirler.)

Myrtha: Seçimini yargılamaya hakkım yok sevgili Odile'im, benim zavallı çocuğum.

Odile: Benim de seninkini yargılamaya hakkım yok anne.

...

(Sahne; sıcak ve parlak şafağın tek bir huzmesiyle aydınlanır, altın sarısı kızıl parıltı Odile'in karanlık silüeti üzerine düşer.)

Anlatıcı: Dans etmesinin gerekmediği o sabah, siyah kar kuğusu sessizce gölün yüzeyinde kendi yansımasını seyretti.
Anlatıcı: Doğan güneşin yanı başına uzanmış bulutlar ona öylesine yakındı ki, sanki tek bir kanat çırpışıyla onlara ulaşıverecek gibiydi.

Odile: Ömrümden geriye tek bir an kalsaydı, olabildiğince yükseklere süzülürdüm.
Odile: Hiçbir kar kuğusunun erişemediği zirvelere ulaşır, hiçbir kar kuğusunun görmediği rüyaları görürdüm.
Odile: Haykıran rüzgarın peşine düşeceğim, yalnız tırmanacağım yükseklere.
Odile: Daha, daha yükseğe...
Odile: Yukarıya; uzun, çılgın, yanan maviliğe...
Odile: Heyhat! Yeryüzünün acımasız bağlarından sıyrıldım.
Odile: Elimi uzattım ve ilahi olanın yüzüne dokundum.

(Bir dizi yükselen dönüşe başlar. Spot ışığı yükselişini takip eder. Müzik yavaş, geniş bir son akorla sona erer.)

(Perde Kapanır)

Evidence locale: tr

Text source
Path
Readable/TR/Book1282_TR.txt
JSON Pointer
/
Kutup Yıldızı Balesi Antolojisi (I)
Kutup Yıldızı Balesi Antolojisi (I)

Evidence locale: tr

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTR.json
JSON Pointer
/803454015

Relationships

1 links

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

4
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1192
id
121675
splitType
DOCUMENT_SPLIT_TYPE_BY_LINE
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  201282
]