ContentReadable 201220
... Kararımı verdim. Sırf hayatta kalanların ve unutulup gidenlerin fedakarlıkları asla heba olmasın diye, göklerin vadettiği tahtla beraber masumların naaşlarını da kabul edeceğim...
... O günlerde, bir zamanlar kadim evrene hükmeden iradenin henüz sönmediğini ne Aziz ne de Altın Diyar halkı biliyordu ve bu yüzden hiç kimse hazırladıkları tahta yükselemedi. Yine de yaktıkları kıvılcım binlerce yıl sonra meyvesini verdi. O meyve bendim, o ezeli ilk ışığın ölümünden sonra doğan çocuğu...
... Göklerin bahşettiği taht meğer hayal ettiğimden çok daha ağırmış. Yüzündeki o acı ifadeyi ancak bu tahtı devraldıktan sonra anlayabiliyorum... Geçitten ilk geçtiğimde, ■■■■ geçmiş çağların sırlarını bana açıklayamadı, çünkü o da şu an beni bağlayan aynı prangaları taşıyordu. Yine de kararımdan pişman değilim, çünkü bu baştan beri benim kaderimdi, bu kayanın üzerinde doğmamın yegane amacıydı...
... En fevkalade olanlar da en bayağı olanlar da aynı şekilde savrulup gitti, hatıraları canlılarla oyuncak gibi oynayan o Tasarımcı tarafından silinip atıldı. O sonsuz zorbalığın esaretinde tarih defalarca kez boş bir sayfaya dönüştürüldü; ta ki tüm ilerleme, üzerine inşa edilebilecek her şey ve geleceğin ta kendisi sonsuza kadar imkansız kılınana dek...
... Bu yüzden direnenlere mesajım şu: Asla unutmayın. Her biri kendi fedakarlığını yapan büyük şahsiyetleri de isimsizleri de asla unutmayın. Şu an içinde yaşadığımız "bugün" elbet bir gün tarih olacak ve gelecek nihayet geldiğinde herkes, tıpkı benim gibi, geride kalan binlerce yıllık kargaşaya dönüp bakabilecek ve onların hikayesini anlatabilecek. Umudum odur ki, o gün geldiğinde geçmişin en silik izlerini bulmak uğruna hiç kimse toz ve Harabeler arasında eşelenmek zorunda kalmasın; o kahramanların adları bunun yerine halkın şarkılarında yaşamaya devam etsin...
... Yarım kalan o yükselişi ve bir zamanlar nicelerinin umut bağladığı o rüyayı şarkılarında yüceltsinler...
... O günlerde, bir zamanlar kadim evrene hükmeden iradenin henüz sönmediğini ne Aziz ne de Altın Diyar halkı biliyordu ve bu yüzden hiç kimse hazırladıkları tahta yükselemedi. Yine de yaktıkları kıvılcım binlerce yıl sonra meyvesini verdi. O meyve bendim, o ezeli ilk ışığın ölümünden sonra doğan çocuğu...
... Göklerin bahşettiği taht meğer hayal ettiğimden çok daha ağırmış. Yüzündeki o acı ifadeyi ancak bu tahtı devraldıktan sonra anlayabiliyorum... Geçitten ilk geçtiğimde, ■■■■ geçmiş çağların sırlarını bana açıklayamadı, çünkü o da şu an beni bağlayan aynı prangaları taşıyordu. Yine de kararımdan pişman değilim, çünkü bu baştan beri benim kaderimdi, bu kayanın üzerinde doğmamın yegane amacıydı...
... En fevkalade olanlar da en bayağı olanlar da aynı şekilde savrulup gitti, hatıraları canlılarla oyuncak gibi oynayan o Tasarımcı tarafından silinip atıldı. O sonsuz zorbalığın esaretinde tarih defalarca kez boş bir sayfaya dönüştürüldü; ta ki tüm ilerleme, üzerine inşa edilebilecek her şey ve geleceğin ta kendisi sonsuza kadar imkansız kılınana dek...
... Bu yüzden direnenlere mesajım şu: Asla unutmayın. Her biri kendi fedakarlığını yapan büyük şahsiyetleri de isimsizleri de asla unutmayın. Şu an içinde yaşadığımız "bugün" elbet bir gün tarih olacak ve gelecek nihayet geldiğinde herkes, tıpkı benim gibi, geride kalan binlerce yıllık kargaşaya dönüp bakabilecek ve onların hikayesini anlatabilecek. Umudum odur ki, o gün geldiğinde geçmişin en silik izlerini bulmak uğruna hiç kimse toz ve Harabeler arasında eşelenmek zorunda kalmasın; o kahramanların adları bunun yerine halkın şarkılarında yaşamaya devam etsin...
... Yarım kalan o yükselişi ve bir zamanlar nicelerinin umut bağladığı o rüyayı şarkılarında yüceltsinler...
... Kararımı verdim. Sırf hayatta kalanların ve unutulup gidenlerin fedakarlıkları asla heba olmasın diye, göklerin vadettiği tahtla beraber masumların naaşlarını da kabul edeceğim... ... O günlerde, bir zamanlar kadim evrene hükmeden iradenin henüz sönmediğini ne Aziz ne de Altın Diyar halkı biliyordu ve bu yüzden hiç kimse hazırladıkları tahta yükselemedi. Yine de yaktıkları kıvılcım binlerce yıl sonra meyvesini verdi. O meyve bendim, o ezeli ilk ışığın ölümünden sonra doğan çocuğu... ... Göklerin bahşettiği taht meğer hayal ettiğimden çok daha ağırmış. Yüzündeki o acı ifadeyi ancak bu tahtı devraldıktan sonra anlayabiliyorum... Geçitten ilk geçtiğimde, ■■■■ geçmiş çağların sırlarını bana açıklayamadı, çünkü o da şu an beni bağlayan aynı prangaları taşıyordu. Yine de kararımdan pişman değilim, çünkü bu baştan beri benim kaderimdi, bu kayanın üzerinde doğmamın yegane amacıydı... ... En fevkalade olanlar da en bayağı olanlar da aynı şekilde savrulup gitti, hatıraları canlılarla oyuncak gibi oynayan o Tasarımcı tarafından silinip atıldı. O sonsuz zorbalığın esaretinde tarih defalarca kez boş bir sayfaya dönüştürüldü; ta ki tüm ilerleme, üzerine inşa edilebilecek her şey ve geleceğin ta kendisi sonsuza kadar imkansız kılınana dek... ... Bu yüzden direnenlere mesajım şu: Asla unutmayın. Her biri kendi fedakarlığını yapan büyük şahsiyetleri de isimsizleri de asla unutmayın. Şu an içinde yaşadığımız "bugün" elbet bir gün tarih olacak ve gelecek nihayet geldiğinde herkes, tıpkı benim gibi, geride kalan binlerce yıllık kargaşaya dönüp bakabilecek ve onların hikayesini anlatabilecek. Umudum odur ki, o gün geldiğinde geçmişin en silik izlerini bulmak uğruna hiç kimse toz ve Harabeler arasında eşelenmek zorunda kalmasın; o kahramanların adları bunun yerine halkın şarkılarında yaşamaya devam etsin... ... Yarım kalan o yükselişi ve bir zamanlar nicelerinin umut bağladığı o rüyayı şarkılarında yüceltsinler...
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Book1220_TR.txt- JSON Pointer
/
