ContentReadable 201220
...ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะยอมรับอัฐิของผู้บริสุทธิ์ และจะยอมรับบัลลังก์ที่สรวงสวรรค์ได้ให้คำมั่นไว้ แม้จะเป็นเพียงการทำเพื่อไม่ให้การเสียสละของผู้รอดชีวิต และผู้ที่ถูกลืมเลือนต้องสูญเปล่าก็ตาม...
...ในตอนนั้น เหล่านักบุญและผู้คนแห่งอาณาจักรทองคำไม่รู้เลยว่า แท้จริงแล้วเจตจำนงที่ครอบครองแดนดาราโบราณยังไม่มอดดับลง ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถขึ้นครองบัลลังก์ที่พวกเขาเตรียมไว้ได้ ทว่าเมล็ดพันธุ์อัคนีที่พวกเขาจุดขึ้นกลับออกผลในอีกพันปีต่อมา ซึ่งนั่นก็คือฉัน ทายาทแห่งแสงปฐมกาล...
...บัลลังก์เทพที่สวรรค์ประทานให้นั้นหนักอึ้งกว่าที่คาดคิด แต่หลังจากที่ได้ครอบครองมัน ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นเขาถึงแสดงสีหน้าขมขื่นแบบนั้นออกมา... ตอนที่ฉันข้ามผ่าน "เส้นทาง" ในครั้งแรก ■■ ไม่สามารถเปิดเผยความลับในอดีตให้ฉันรับรู้ได้ นั่นเป็นเพราะในเวลานั้นเขาก็กำลังแบกรับพันธนาการแบบเดียวกับฉันอยู่เช่นกัน แต่ฉันไม่นึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองเลย เพราะนี่คือภารกิจของฉันอยู่แล้ว และเป็นความหมายทั้งหมดของการที่ฉันได้ถือกำเนิดขึ้นมาบนดาวดวงนี้...
...สิ่งที่รุ่งโรจน์ที่สุดและต่ำต้อยที่สุด สรรพสิ่งล้วนถูกลบทิ้งไปพร้อมกับความทรงจำ ด้วยน้ำมือของผู้สร้างมือฉมังที่เล่นสนุกกับสิ่งมีชีวิตตามใจชอบ ภายใต้การปกครองแบบกดขี่ชั่วนิรันดร์ ประวัติศาสตร์ทั้งหมดจะถูกขีดเขียนทับซ้ำแล้วซ้ำเล่า การสั่งสมและความก้าวหน้าใด ๆ ล้วนไม่มีทางเกิดขึ้นได้ และอนาคตก็จะไม่มีวันมาถึงเช่นกัน...
...ดังนั้นเหล่าผู้รอดชีวิตเอ๋ย โปรดอย่าลืมเลือน อย่าลืมเลือนบุคคลผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น และอย่าลืมเลือนเหล่าผู้ไร้นามที่ยอมเสียสละไป วันนี้จะกลายเป็นอดีตในท้ายที่สุด และเมื่ออนาคตมาถึง ผู้คนก็คงจะหวนนึกถึงพายุลมฝนที่โหมกระหน่ำมานับพันปี เช่นเดียวกับตัวฉันในตอนนี้ หวังว่าผู้คนในเวลานั้น จะไม่ต้องคอยตามหาร่องรอยที่ยังหลงเหลืออยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ถูกกลบฝังด้วยฝุ่นธุลี หวังว่าบทเพลงในยามนั้นจะสรรเสริญนามของผู้กล้า...
...สรรเสริญการก้าวข้ามที่ไม่เคยทำได้สำเร็จ และความมุ่งหวังที่เคยเฝ้าปรารถนาเหล่านั้น...
...ในตอนนั้น เหล่านักบุญและผู้คนแห่งอาณาจักรทองคำไม่รู้เลยว่า แท้จริงแล้วเจตจำนงที่ครอบครองแดนดาราโบราณยังไม่มอดดับลง ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถขึ้นครองบัลลังก์ที่พวกเขาเตรียมไว้ได้ ทว่าเมล็ดพันธุ์อัคนีที่พวกเขาจุดขึ้นกลับออกผลในอีกพันปีต่อมา ซึ่งนั่นก็คือฉัน ทายาทแห่งแสงปฐมกาล...
...บัลลังก์เทพที่สวรรค์ประทานให้นั้นหนักอึ้งกว่าที่คาดคิด แต่หลังจากที่ได้ครอบครองมัน ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นเขาถึงแสดงสีหน้าขมขื่นแบบนั้นออกมา... ตอนที่ฉันข้ามผ่าน "เส้นทาง" ในครั้งแรก ■■ ไม่สามารถเปิดเผยความลับในอดีตให้ฉันรับรู้ได้ นั่นเป็นเพราะในเวลานั้นเขาก็กำลังแบกรับพันธนาการแบบเดียวกับฉันอยู่เช่นกัน แต่ฉันไม่นึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองเลย เพราะนี่คือภารกิจของฉันอยู่แล้ว และเป็นความหมายทั้งหมดของการที่ฉันได้ถือกำเนิดขึ้นมาบนดาวดวงนี้...
...สิ่งที่รุ่งโรจน์ที่สุดและต่ำต้อยที่สุด สรรพสิ่งล้วนถูกลบทิ้งไปพร้อมกับความทรงจำ ด้วยน้ำมือของผู้สร้างมือฉมังที่เล่นสนุกกับสิ่งมีชีวิตตามใจชอบ ภายใต้การปกครองแบบกดขี่ชั่วนิรันดร์ ประวัติศาสตร์ทั้งหมดจะถูกขีดเขียนทับซ้ำแล้วซ้ำเล่า การสั่งสมและความก้าวหน้าใด ๆ ล้วนไม่มีทางเกิดขึ้นได้ และอนาคตก็จะไม่มีวันมาถึงเช่นกัน...
...ดังนั้นเหล่าผู้รอดชีวิตเอ๋ย โปรดอย่าลืมเลือน อย่าลืมเลือนบุคคลผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น และอย่าลืมเลือนเหล่าผู้ไร้นามที่ยอมเสียสละไป วันนี้จะกลายเป็นอดีตในท้ายที่สุด และเมื่ออนาคตมาถึง ผู้คนก็คงจะหวนนึกถึงพายุลมฝนที่โหมกระหน่ำมานับพันปี เช่นเดียวกับตัวฉันในตอนนี้ หวังว่าผู้คนในเวลานั้น จะไม่ต้องคอยตามหาร่องรอยที่ยังหลงเหลืออยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ถูกกลบฝังด้วยฝุ่นธุลี หวังว่าบทเพลงในยามนั้นจะสรรเสริญนามของผู้กล้า...
...สรรเสริญการก้าวข้ามที่ไม่เคยทำได้สำเร็จ และความมุ่งหวังที่เคยเฝ้าปรารถนาเหล่านั้น...
...ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะยอมรับอัฐิของผู้บริสุทธิ์ และจะยอมรับบัลลังก์ที่สรวงสวรรค์ได้ให้คำมั่นไว้ แม้จะเป็นเพียงการทำเพื่อไม่ให้การเสียสละของผู้รอดชีวิต และผู้ที่ถูกลืมเลือนต้องสูญเปล่าก็ตาม... ...ในตอนนั้น เหล่านักบุญและผู้คนแห่งอาณาจักรทองคำไม่รู้เลยว่า แท้จริงแล้วเจตจำนงที่ครอบครองแดนดาราโบราณยังไม่มอดดับลง ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถขึ้นครองบัลลังก์ที่พวกเขาเตรียมไว้ได้ ทว่าเมล็ดพันธุ์อัคนีที่พวกเขาจุดขึ้นกลับออกผลในอีกพันปีต่อมา ซึ่งนั่นก็คือฉัน ทายาทแห่งแสงปฐมกาล... ...บัลลังก์เทพที่สวรรค์ประทานให้นั้นหนักอึ้งกว่าที่คาดคิด แต่หลังจากที่ได้ครอบครองมัน ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นเขาถึงแสดงสีหน้าขมขื่นแบบนั้นออกมา... ตอนที่ฉันข้ามผ่าน "เส้นทาง" ในครั้งแรก ■■ ไม่สามารถเปิดเผยความลับในอดีตให้ฉันรับรู้ได้ นั่นเป็นเพราะในเวลานั้นเขาก็กำลังแบกรับพันธนาการแบบเดียวกับฉันอยู่เช่นกัน แต่ฉันไม่นึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองเลย เพราะนี่คือภารกิจของฉันอยู่แล้ว และเป็นความหมายทั้งหมดของการที่ฉันได้ถือกำเนิดขึ้นมาบนดาวดวงนี้... ...สิ่งที่รุ่งโรจน์ที่สุดและต่ำต้อยที่สุด สรรพสิ่งล้วนถูกลบทิ้งไปพร้อมกับความทรงจำ ด้วยน้ำมือของผู้สร้างมือฉมังที่เล่นสนุกกับสิ่งมีชีวิตตามใจชอบ ภายใต้การปกครองแบบกดขี่ชั่วนิรันดร์ ประวัติศาสตร์ทั้งหมดจะถูกขีดเขียนทับซ้ำแล้วซ้ำเล่า การสั่งสมและความก้าวหน้าใด ๆ ล้วนไม่มีทางเกิดขึ้นได้ และอนาคตก็จะไม่มีวันมาถึงเช่นกัน... ...ดังนั้นเหล่าผู้รอดชีวิตเอ๋ย โปรดอย่าลืมเลือน อย่าลืมเลือนบุคคลผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น และอย่าลืมเลือนเหล่าผู้ไร้นามที่ยอมเสียสละไป วันนี้จะกลายเป็นอดีตในท้ายที่สุด และเมื่ออนาคตมาถึง ผู้คนก็คงจะหวนนึกถึงพายุลมฝนที่โหมกระหน่ำมานับพันปี เช่นเดียวกับตัวฉันในตอนนี้ หวังว่าผู้คนในเวลานั้น จะไม่ต้องคอยตามหาร่องรอยที่ยังหลงเหลืออยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ถูกกลบฝังด้วยฝุ่นธุลี หวังว่าบทเพลงในยามนั้นจะสรรเสริญนามของผู้กล้า... ...สรรเสริญการก้าวข้ามที่ไม่เคยทำได้สำเร็จ และความมุ่งหวังที่เคยเฝ้าปรารถนาเหล่านั้น...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book1220_TH.txt- JSON Pointer
/
